عَنْ أَبَانِ‌بْنِ‌تَغْلِبَ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَقْرَعَ بَیْنَ أَهْلِ الصُّفَّهًِْ فَبَعَثَ مِنْهُمْ ثَمَانِینَ رَجُلًا إِلَی بَنِی سُلَیْمٍ وَ أَمَّرَ عَلَیْهِمْ أَبَا بَکْرٍ فَسَارَ إِلَیْهِمْ فَلَقِیَهُمْ قَرِیباً مِنَ الْحَرَّهًِْ وَ کَانَتْ أَرْضُهُمْ أَشِبَهًًْ کَثِیرَهًَْ الْحِجَارَهًِْ وَ الشَّجَرِ بِبَطْنِ الْوَادِی وَ الْمُنْحَدَرُ إِلَیْهِمْ صَعْبٌ فَهَزَمُوهُ وَ قَتَلُوا مِنْ أَصْحَابِهِ مَقْتَلَهًًْ عَظِیمَهًًْ فَلَمَّا قَدِمُوا عَلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) عَقَدَ لِعُمَرَبْنِالْخَطَّابِ وَ بَعَثَهُ فَکَمَنَ لَهُ بَنُو سُلَیْمٍ بَیْنَ الْحِجَارَهًِْ وَ تَحْتَ الشَّجَرَهًِْ فَلَمَّا ذَهَبَ لِیَهْبِطَ خَرَجُوا عَلَیْهِ لَیْلًا فَهَزَمُوهُ حَتَّی بَلَغَ جُنْدُهُ سِیفَ الْبَحْرِ فَرَجَعَ عُمَرُ مِنْهُ مُنْهَزِماً فَقَامَ عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ أَنَا لَهُمْ یَا رَسُولَ اللَّهِ ابْعَثْنِی إِلَیْهِمْ فَقَالَ لَهُ خُذْ فِی شَأْنِکَ فَخَرَجَ إِلَیْهِمْ فَهَزَمُوهُ وَ قُتِلَ مِنْ أَصْحَابِهِ مَا شَاءَ اللَّهُ وَ مَکَثَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَیَّاماً یَدْعُو عَلَیْهِمْ ثُمَّ أَرْسَلَ بِلَالًا وَ قَالَ ایتِنِی بِبُرْدِیَ النَّجْرَانِیِّ وَ قَبَایَ الْخَطِّیَّهًِْ ثُمَّ دَعَا عَلِیّاً (علیه السلام) فَعَقَدَ لَهُ ثُمَّ قَالَ أَرْسَلْتُهُ کَرَّاراً غَیْرَ فَرَّارٍ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنْ کُنْتَ تَعْلَمُ أَنِّی رَسُولُکَ فَاحْفَظْنِی فِیهِ وَ افْعَلْ بِهِ وَ افْعَلْ فَقَالَ لَهُ مِنْ ذَلِکَ مَا شَاءَ اللَّهُ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ کَأَنِّی أَنْظُرُ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) شَیَّعَ عَلِیّاً (علیه السلام) عَنْ مَسْجِد الْأَحْزَابِ وَ عَلِیٌّ (علیه السلام) عَلَی فَرَسٍ أَشْقَرَ مَهْلُوبٍ وَ هُوَ یُوصِیهِ قَالَ فَسَارَ فَتَوَجَّهُ نَحْوَ الْعِرَاقِ حَتَّی ظَنُّوا أَنَّهُ یُرِیدُ بِهِمْ غَیْرَ ذَلِکَ الْوَجْهِ فَسَارَ بِهِمْ حَتَّی اسْتَقْبَلَ الْوَادِیَ مِنْ فَمِهِ وَ جَعَلَ یَسِیرُ اللَّیْلَ وَ یَکْمُنُ النَّهَارَ حَتَّی إِذَا دَنَا مِنَ الْقَوْمِ أَمَرَ أَصْحَابَهُ أَنْ یَطْعَمُوا الْخَیْلَ وَ أَوْقَفَهُمْ مَکَاناً وَ قَالَ لَا تَبْرَحُوا مَکَانَکُمْ ثُمَّ سَارَ أَمَامَهُمْ فَلَمَّا رَأَی عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ مَا صَنَعَ وَ ظَهَرَ آیَهًُْ الْفَتْحِ قَالَ لِأَبِی بَکْرٍ إِنَّ هَذَا شَابٌّ حَدَثٌ وَ أَنَا أَعْلَمُ بِهَذِهِ الْبِلَادِ مِنْهُ وَ هَاهُنَا عَدُوٌّ هُوَ أَشَدُّ عَلَیْنَا مِنْ بَنِی سُلَیْمٍ الضَّبَاعُ وَ الذِّئَابُ فَإِنْ خَرَجَتْ عَلَیْنَا نَفَرَتْ بِنَا وَ خَشِیتُ أَنْ تَقْطَعَنَا فَکَلِّمْهُ یُخَلِّی عَنَّا نَعْلُو الْوَادِیَ قَالَ فَانْطَلَقَ فَکَلَّمَهُ وَ أَطَالَ وَ لَمْ یُجِبْهُ حَرْفاً فَرَجَعَ إِلَیْهِمْ فَقَالَ لَا وَ اللَّهِ مَا أَجَابَ إِلَیَّ حَرْفاً فَقَالَ عَمْرُوبْنُ‌الْعَاصِ لِعُمَرَبْنِالْخَطَّابِ انْطَلِقْ إِلَیْهِ لَعَلَّکَ أَقْوَی عَلَیْهِ مِنْ أَبِی بَکْرٍ قَالَ فَانْطَلَقَ عُمَرُ فَصَنَعَ بِهِ مَا صَنَعَ بِأَبِی بَکْرٍ فَرَجَعَ فَأَخْبَرَهُمْ أَنَّهُ لَمْ یُجِبْهُ حَرْفاً فَقَالَ أَبُو بَکْرٍ لَا وَ اللَّهِ لَا نَزُولُ مِنْ مَکَانِنَا أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ نَسْمَعَ لِعَلِیٍّ وَ نُطِیعَ قَالَ فَلَمَّا أَحَسَّ عَلِیٌّ (علیه السلام) بِالْفَجْرِ أَغَارَ عَلَیْهِمْ فَأَمْکَنَهُ اللَّهُ مِنْ دِیَارِهِمْ فَنَزَلَتْ وَ الْعادِیاتِ ضَبْحاً فَالْمُورِیاتِ قَدْحاً فَالْمُغِیراتِ صُبْحاً فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً قَالَ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ یَقُولُ صَبَّحَ عَلِیٌّ وَ اللَّهِ جَمَعَ الْقَوْمَ ثُمَّ صَلَّی وَ قَرَأَ بِهَا فَلَمَّا کَانَ الْیَوْمُ الثَّالِثُ قَدِمَ عَلِیٌّ (علیه السلام) الْمَدِینَهًَْ وَ قَدْ قَتَلَ مِنَ الْقَوْمِ عِشْرِینَ وَ مِائَهًَْ فَارِسٍ وَ سَبَی مِائَهًًْ وَ عِشْرِینَ نَاهِدا.
امام باقر (علیه السلام)- ابان‌بن‌تغلب از امام باقر (علیه السلام) نقل کرده است: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) میان اهل صُفّه قرعه کشید و هشتاد تن از ایشان را به‌سوی بنی‌سلیم فرستاد و ابوبکر را بر آنان امیر کرد. او به سوی آنان راهی شد و نزدیکی حَرّه با آن‌ها رویارو شد، حال آن که سرزمینشان سنگلاخی در میان بیابانی پر از سنگ و درخت بود و شیبی سخت به‌سوی آنان داشت. از این رو ابوبکر را درهم شکستند و از یاران او جمع انبوهی را به قتل رساندند. چون ایشان نزد پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) بازگشتند، ایشان کار را به عمربن‌خطّاب سپرد و او را فرستاد. بنی‌سلیم در میان سنگ ها و به زیر درخت ها در کمین او نشستند و چون خواست فرود آید، شبانه بر او هجوم بردند و او را درهم شکستند تا اینکه سپاهش به ساحل دریا رسید، پس عمر نیز شکست خورده بازگشت. این بار عمروبن‌عاص نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رفت و عرض کرد: «ای رسول خدا! مرا بر ایشان بگمار و مرا به‌سویشان بفرست». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «تو این امر را بر عهده گیر». عمروبن‌عاص به سویشان بیرون شد و آنان او را نیز درهم شکستند و از یارانش بسیاری را به قتل رساندند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) چند روزی دست نگه داشت و آنان را نفرین می کرد، سپس بلال را فرستاد و به او فرمود: «ردای نجرانی و قبای خطّی مرا بیاور». آنگاه حضرت امام علی (علیه السلام) را فراخواند و کار را به ایشان سپرد و فرمود: «او را روانه کردم که کرّار است و از جنگ نمی گریزد». سپس فرمود: «خداوندا! اگر می دانی که من فرستاده توام، مرا به کمک او محافظت فرما و درباره اش آنچه صلاح می دانی، روا دار» و این گونه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در حقّ او بسیار دعا کرد. حضرت امام محمّد باقر (علیه السلام) فرمود: «گویی کنون رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پیش چشم من است و حضرت علی (علیه السلام) را در کنار مسجد احزاب همراهی می کند و حضرت علی (علیه السلام) بر اسب سرخ مو و کوتاه دمی سوار است و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به ایشان سفارش می‌کند. پس حضرت (علیه السلام) راهی شد و رو به‌سوی عراق گذاشت، چنان که گمان بردند ایشان می خواهد به جای دیگری رهسپارشان کند. این گونه حضرت (علیه السلام) آنان را روانه کرد و رو به سوی دهانه آن وادی گذاشت و در شب راه پیمود و در روز پنهان شد تا این که به نزدیکی آن قوم رسید. آن گاه به یاران خود فرمان داد تا اسب ها را علوفه دهند و آن‌ها را در جایی باز ایستانند و فرمود: «جای خود را ترک نکنید»، و خود پیشاپیش آنان به راه افتاد. چون عمروبن‌عاص دید که حضرت (علیه السلام) چه کرد و نشانه پیروزی آشکار شد، به ابوبکر گفت: «این پسر، جوانی کم سال است و من بهتر از او این سرزمین را می شناسم. در اینجا دشمنی سهمگین تر از بنی‌سلیم برای ما وجود دارد؛ کفتارها و گرگ هایی که اگر بر ما هجوم آورند، ما را فراری می دهند و ترسم از این است که ما را تکّه‌تکّه کنند. پس با او حرف بزن تا اجازه دهد از این وادی بالا رویم». ابوبکر رفت و با آن حضرت (علیه السلام) در سخن شد و در این باب بسیار گفت. امّا حضرت (علیه السلام) هیچ پاسخش را نداد. ابوبکر نزد آنان بازگشت و گفت: «به خدا سوگند! هیچ پاسخم را نداد». عمروبن‌عاص به عمربن خطّاب گفت: «تو به نزدش برو، شاید تو بر او از ابوبکر نیرومندتر باشی». عمر رفت و حضرت (علیه السلام) همان کاری را با او کرد که با ابوبکر کرده بود. او برگشت و خبرشان داد که حضرت (علیه السلام) هیچ پاسخی به او نداده است. ابو بکر گفت: «نه، به خدا سوگند! از این جا نمی رویم، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به ما فرمان داد که سخن علی (علیه السلام) را بشنویم و از او فرمان بریم». چون حضرت امام علی (علیه السلام) بالاآمدنِ سپیده دم را احساس کرد، بر آنان یورش برد و خداوند ایشان را بر سرزمین آنان چیره گرداند. در آن دم نازل شد: وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحًا * فَالْمُورِیَاتِ قَدْحًا * فَالْمُغِیرَاتِ صُبْحًا * فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا * فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بیرون آمد و فرمود: «به خدا سوگند! صبح هنگام علی (علیه السلام) بر آن قوم حمله ور شد. سپس نماز خواند و این سوره را در نماز قرائت فرمود. چون روز سوّم فرا رسید، حضرت امام علی (علیه السلام) به مدینه وارد شد، حال آنکه یکصدوبیست سوار از آن قوم را به هلاکت رسانده بود و ششصدوبیست نوجوان را به اسارت گرفته بود».
Imam Baqir (peace be upon him): Aban ibn Taghlib narrates from Imam Baqir (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) drew lots among the People of the Suffa and sent eighty men of them against the Banu Sulaym, and placed Abu Bakr in command over them. He set out towards them and encountered them near al-Harra, while their land was rocky, in the midst of a wilderness full of stones and trees, and the descent towards them was steep. So they routed Abu Bakr and killed a great number of his companions. When they returned to the Prophet (peace be upon him and his family), he entrusted the affair to Umar ibn al-Khattab and sent him. The Banu Sulaym lay in wait for him among the stones and beneath the trees, and when he went to descend, they attacked him by night and routed him, until his army reached the seashore, and Umar too returned defeated. This time Amr ibn al-As came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said, "O Messenger of Allah, appoint me over them and send me against them." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him, "Take charge of this affair." Amr ibn al-As went out towards them, and they too routed him and killed many of his companions. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) held back for several days and invoked against them, then he sent Bilal and said to him, "Bring me my Najrani cloak and my Khatti robe." Then he called Imam Ali (peace be upon him) and entrusted the affair to him and said, "I have sent him forth as one who attacks again and again and does not flee." Then he said, "O Allah! If You know that I am Your Messenger, protect me through him, and deal with him and deal with him [as You will]." Thus the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) prayed much for him. Imam Muhammad Baqir (peace be upon him) said: "It is as if the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) is now before my eyes, accompanying Ali (peace be upon him) at the side of the Mosque of al-Ahzab, while Ali (peace be upon him) is mounted on a red-haired horse with a docked tail, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) is giving him instructions. So he (peace be upon him) set out and headed towards Iraq, such that they thought he wished to lead them somewhere else. Thus he (peace be upon him) marched them on and headed towards the mouth of that valley, travelling by night and hiding by day, until he drew near to that people. Then he ordered his companions to feed the horses and made them halt at a place, and said, 'Do not leave your place,' and he himself went forward ahead of them. When Amr ibn al-As saw what he (peace be upon him) had done and the sign of victory became apparent, he said to Abu Bakr, 'This lad is a young man of few years, and I know this land better than he does. Here there is an enemy more terrible for us than the Banu Sulaym — the hyenas and wolves, which if they set upon us will make us flee, and I fear they will tear us to pieces. So speak to him that he may allow us to climb up out of this valley.' Abu Bakr went and spoke with him (peace be upon him) at length on this matter, but he (peace be upon him) gave him no answer. Abu Bakr returned to them and said, 'By Allah! He gave me no answer at all.' Amr ibn al-As said to Umar ibn al-Khattab, 'You go to him — perhaps you may prevail with him more than Abu Bakr.' Umar went, and he (peace be upon him) did with him just as he had done with Abu Bakr. He returned and informed them that he (peace be upon him) had given him no answer. Abu Bakr said, 'No, by Allah! We shall not leave this place. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) commanded us to listen to Ali (peace be upon him) and obey him.' When Imam Ali (peace be upon him) sensed the rising of dawn, he charged upon them, and Allah granted him mastery over their land. At that moment there was revealed: وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحًا * فَالْمُورِیَاتِ قَدْحًا * فَالْمُغِیرَاتِ صُبْحًا * فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا * فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا [By the chargers that pant, striking sparks of fire, and the raiders at dawn, kicking up dust with it, penetrating into the midst of the host with it]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came out and said, 'By Allah! Ali (peace be upon him) fell upon that people at morning.' Then he prayed and recited this surah in the prayer. When the third day came, Imam Ali (peace be upon him) entered Madina, having killed 120 horsemen of that people and taken 120 youths captive."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબાન બિન તગ્લિબે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કર્યું છે: અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અસ્હાબે સુફ્ફા વચ્ચે ચિઠ્ઠી નાખી અને તેમાંથી એંસી માણસોને બની સુલયમ તરફ મોકલ્યા અને અબૂ બક્રને તેમનો સરદાર બનાવ્યો. તે તેમની તરફ રવાના થયો અને હર્રાની નજીક તેમની સાથે સામનો થયો, જ્યારે તેમની ધરતી પથ્થરિયા વેરાનમાં હતી, પથ્થરો અને ઝાડોથી ભરેલી, અને તેમના તરફનો ઢોળાવ કઠિન હતો. તેથી તેઓએ અબૂ બક્રને હરાવ્યો અને તેના સાથીઓમાંથી ઘણા લોકોને મારી નાખ્યા. જ્યારે તેઓ પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પાછા આવ્યા, ત્યારે તેમણે આ કામ ઉમર બિન ખત્તાબને સોંપ્યું અને તેને મોકલ્યો. બની સુલયમ પથ્થરો વચ્ચે અને ઝાડોની નીચે તેની ઘાતમાં બેઠા, અને જ્યારે તે ઉતરવા લાગ્યો, ત્યારે તેઓએ રાત્રે તેના પર હુમલો કર્યો અને તેને હરાવ્યો, ત્યાં સુધી કે તેનું લશ્કર દરિયાના કિનારે પહોંચ્યું, અને ઉમર પણ હાર ખાઈને પાછો આવ્યો. આ વખતે અમ્ર બિન આસ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે ગયો અને કહ્યું: "હે અલ્લાહના રસૂલ! મને તેમના પર નિયુક્ત કરો અને મને તેમની તરફ મોકલો." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને કહ્યું: "તું આ કામ સંભાળ." અમ્ર બિન આસ તેમની તરફ નીકળ્યો અને તેઓએ તેને પણ હરાવ્યો અને તેના સાથીઓમાંથી ઘણાને મારી નાખ્યા. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ કેટલાક દિવસો રાહ જોઈ અને તેમની વિરુદ્ધ બદદુઆ કરી, પછી બિલાલને મોકલ્યા અને તેમને કહ્યું: "મારો નજરાની ચાદર અને ખત્તી કબા લાવ." પછી હઝરત ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને કામ તેમને સોંપ્યું અને ફરમાવ્યું: "મેં તેમને એવા મોકલ્યા છે જે વારંવાર હુમલો કરનારા છે અને લડાઈથી ભાગતા નથી." પછી ફરમાવ્યું: "હે અલ્લાહ! જો તું જાણે છે કે હું તારો રસૂલ છું, તો મને તેમના દ્વારા સંભાળ, અને તેમના વિષે જે યોગ્ય જુએ તે કર." આ રીતે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમના હકમાં ઘણી દુઆ કરી. હઝરત ઇમામ મુહમ્મદ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જાણે અત્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મારી નજર સામે છે અને હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ)ને મસ્જિદે અહઝાબની બાજુમાં વળાવી રહ્યા છે, અને હઝરત અલી (અલયહિસ્સલામ) લાલ વાળવાળા અને ટૂંકી પૂંછડીવાળા ઘોડા પર સવાર છે અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તમને ભલામણ કરી રહ્યા છે. પછી હઝરત (અલયહિસ્સલામ) રવાના થયા અને ઇરાક તરફ મુખ કર્યું, એટલી હદે કે લોકોને લાગ્યું કે તમે તેમને બીજી કોઈ દિશામાં લઈ જવા માંગો છો. આ રીતે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને રવાના કર્યા અને તે ખીણના મુખ તરફ મુખ કર્યું અને રાત્રે ચાલતા અને દિવસે છુપાતા, ત્યાં સુધી કે તે કોમની નજીક પહોંચ્યા. ત્યારે તમે તમારા સાથીઓને હુકમ આપ્યો કે ઘોડાઓને ચારો આપે અને તેમને એક જગ્યાએ ઊભા રહેવડાવ્યા અને ફરમાવ્યું: 'તમારી જગ્યા છોડશો નહીં,' અને પોતે તેમની આગળ ચાલ્યા. જ્યારે અમ્ર બિન આસે જોયું કે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ શું કર્યું અને વિજયનું ચિહ્ન સ્પષ્ટ થયું, ત્યારે તેણે અબૂ બક્રને કહ્યું: 'આ છોકરો, ઉંમરમાં નાનો છે અને હું આ ધરતીને તેના કરતાં વધુ જાણું છું. અહીં બની સુલયમ કરતાં પણ વધુ ભયાનક દુશ્મન છે — વરુ અને ઝરખ કે જો તેઓ આપણા પર હુમલો કરે તો આપણને ભગાડી દેશે, અને મને ડર છે કે તે આપણને ટુકડે-ટુકડા કરી નાખશે. તેથી તેમની સાથે વાત કર કે તે આપણને આ ખીણમાંથી ઉપર ચઢવા દે.' અબૂ બક્ર ગયો અને તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ) સાથે વાતચીતમાં પડ્યો અને આ બાબતે ઘણું બોલ્યો. પણ હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કંઈ જવાબ ન આપ્યો. અબૂ બક્ર તેમની પાસે પાછો આવ્યો અને કહ્યું: 'ખુદાની કસમ! તેમણે મને કંઈ જવાબ ન આપ્યો.' અમ્ર બિન આસે ઉમર બિન ખત્તાબને કહ્યું: 'તું તેમની પાસે જા, કદાચ તું અબૂ બક્ર કરતાં તેમના પર વધુ પ્રભાવ પાડી શકે.' ઉમર ગયો અને હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ તેની સાથે એ જ કર્યું જે અબૂ બક્ર સાથે કર્યું હતું. તે પાછો આવ્યો અને તેમને ખબર આપી કે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કોઈ જવાબ આપ્યો નથી. અબૂ બક્રે કહ્યું: 'ના, ખુદાની કસમ! અમે અહીંથી નથી જવાના, અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અમને હુકમ આપ્યો છે કે અમે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વાત સાંભળીએ અને તેમનો હુકમ માનીએ.' જ્યારે હઝરત ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ પરોઢના ઊગવાનો અહેસાસ કર્યો, ત્યારે તેમના પર હુમલો કર્યો અને અલ્લાહે તેમને તેમની ધરતી પર વિજય અપાવ્યો. તે વખતે નાઝિલ થયું: وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحًا * فَالْمُورِیَاتِ قَدْحًا * فَالْمُغِیرَاتِ صُبْحًا * فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا * فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا [કસમ છે એ દોડનારા ઘોડાઓની જે હાંફતા હાંફતા દોડે છે, અને પોતાની ટાપોથી ચિનગારીઓ ઊડાડનારા છે, અને સવારે અચાનક હુમલો કરનારા છે, જેઓ તેનાથી ધૂળ ઉડાડે છે, અને તેની સાથે દુશ્મનની ટોળી વચ્ચે ઘૂસી જાય છે]. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બહાર આવ્યા અને ફરમાવ્યું: 'ખુદાની કસમ! સવારે અલી (અલયહિસ્સલામ) એ કોમ પર હુમલો કરી ચૂક્યા છે.' પછી નમાઝ પઢી અને આ સૂરહને નમાઝમાં તિલાવત કરી. જ્યારે ત્રીજો દિવસ આવ્યો, હઝરત ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) મદીનામાં દાખલ થયા, જ્યારે તેઓ એ કોમના 120 સવારોને મારી ચૂક્યા હતા અને 120 નવજુવાનોને કેદ કરી ચૂક્યા હતા."