قُلْتَ تَبَارَکْتَ وَ تَعَالَیْتَ فِی عَامَّهًِْ ابْتِدَائِهِ الر تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ الْحَکِیمِ. الر کِتابٌ أُحْکِمَتْ آیاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ. الر تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ الْمُبِینِ. المر تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ. الر کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَیْکَ. الر تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ. وَ الم* ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ وَ فِی أَمْثَالِهَا مِنَ السُّوَرِ وَ الطَّوَاسِینِ وَ الْحَوَامِیمِ فِی کُلِّ ذَلِکَ ثَنَّیْتَ بِالْکِتَابِ مَعَ الْقَسَمِ الَّذِی هُوَ اسْمُ مَنِ اخْتَصَصْتَهُ لِوَحْیِکَ وَ اسْتَوْدَعْتَهُ سِرَّ غَیْبِکَ فَأَوْضَحَ لَنَا مِنْهُ شُرُوطَ فَرَائِضِکَ وَ أَبَانَ لَنَا عَنْ وَاضِحِ سُنَّتِکَ وَ أَفْصَحَ لَنَا عَنِ الْحَلَالِ وَ الْحَرَامِ وَ أَنَارَ لَنَا مُدْلَهِمَّاتِ الظَّلَامِ وَ جَنَّبَنَا رُکُوبَ الْآثَامِ وَ أَلْزَمَنَا الطَّاعَهًَْ وَ وَعَدَنَا مِنْ بَعْدِهَا الشَّفَاعَهًَْ فَکُنْتُ مِمَّنْ أَطَاعَ أَمْرَهُ وَ أَجَابَ دَعْوَتَهُ وَ اسْتَمْسَکَ بِحَبْلِهِ فَأَقَمْتُ الصَّلَاهًَْ وَ آتَیْتُ الزَّکَاهًَْ وَ الْتَزَمْتُ الصِّیَام.
امام سجّاد (علیه السلام)- و تو که خجسته‌ای و برتری و در ابتدای برخی از سوره‌ها فرمودی: الر، این آیات کتاب استوار و حکمت آمیز است. ( یونس/۱ )، الر، این کتابی است که آیاتش استحکام یافته سپس تشریح شده‌است. ( هود/۱ )، الر، آن آیات کتاب آشکار است. ( یوسف/۱ ) ... الم، آن کتاب با عظمتی‌است که شک در آن راه ندارد. ( بقره/۲۱ )، و [همچنین] در مواردی همانند این‌ها از سوره‌های طَواسین (سوره‌های شعراء، نمل و قصص که با طس شروع می‌شوند) و حَوامیم (سوره‌های غافر، فصّلت، شوری، زخرف، دخان، جاثیه و احقاف که با حم شروع می‌شوند)؛ در تمامی این موارد، قرآن را با سوگندی همراه نمودی که [پیش از] آن سوگند، نام کسی است (پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)) که او را مخصوص وحی خویش کرده و سرّ نهانِ خود را نزد او به امانت گذاردی؛ و او نیز برایمان از قرآن، شروط واجباتت را روشن ساخت و سنّت واضح و آشکارت را بر ما نمایاند و حلال و حرام را به صورت گویا برایمان بیان نمود و تیرگی‌های‌ظلمت را روشن کرد و ما را از ارتکاب گناهان دور ساخت و طاعت تو را بر عهده‌ی ما قرار داد و به ما در پیِ طاعت، وعده‌ی شفاعت داد. من نیز از جمله‌ی کسانی شدم که فرمان او را گردن نهاده و دعوتش را پذیرفتند و به ریسمان او چنگ زدند؛ بنابراین نماز را به پا داشته و زکات را پرداخت نمودم و روزه را بر خود لازم شمردم».
Imam Sajjad (peace be upon him): And You, who are Blessed and Exalted, said at the opening of some of the surahs: الر تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ الْحَکِیمِ [Alif Lam Ra. These are the verses of the Wise Book] (Yunus/1); الر کِتابٌ أُحْکِمَتْ آیاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ [Alif Lam Ra. A Book whose verses have been made firm, then explained in detail] (Hud/1); الر تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ الْمُبِینِ [Alif Lam Ra. These are the verses of the Clear Book] (Yusuf/1) … الم* ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ [Alif Lam Mim. That is the Book, wherein there is no doubt] (Baqarah/2); and [likewise] in cases similar to these, from the surahs of the Tawasin (Surahs Shu'ara, Naml and Qasas which begin with Ta Sin) and the Hawamim (Surahs Ghafir, Fussilat, Shura, Zukhruf, Dukhan, Jathiyah and Ahqaf which begin with Ha Mim); in all of these instances, You followed [these letters] with mention of the Book together with an oath, [before] which oath is the name of the one (the Messenger of Allah, peace be upon him and his family) whom You designated for Your revelation and with whom You deposited the secret of Your unseen; and he in turn made clear to us from the Quran the conditions of Your obligations, showed us Your clear and manifest sunnah, expressed to us eloquently the lawful and the unlawful, illuminated for us the darknesses of gloom, kept us away from committing sins, made Your obedience incumbent upon us, and promised us intercession following [that] obedience. And I too became one of those who submitted to his command, accepted his call, and clung to his rope; so I established the prayer, paid the zakat, and made fasting binding upon myself."
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): અને તું જે બરકતવાળો અને સર્વોચ્ચ છે, કેટલીક સૂરહોની શરૂઆતમાં ફરમાવ્યું: الر تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ الْحَکِیمِ [અલિફ લામ રા. આ મજબૂત અને હિકમતવાળી કિતાબની આયતો છે] (યુનુસ/૧); الر کِتابٌ أُحْکِمَتْ آیاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ [અલિફ લામ રા. આ એવી કિતાબ છે જેની આયતો મજબૂત કરવામાં આવી પછી વિગતવાર સમજાવવામાં આવી] (હૂદ/૧); الر تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ الْمُبِینِ [અલિફ લામ રા. તે સ્પષ્ટ કિતાબની આયતો છે] (યુસુફ/૧) ... الم* ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ [અલિફ લામ મીમ. તે એ મહાન કિતાબ છે જેમાં કોઈ શંકા નથી] (બકરહ/૨); અને [એ જ પ્રમાણે] આના જેવા બીજા સ્થળોએ તવાસીન (સૂરએ શુઅરા, નમ્લ અને કસસ જે તા સીનથી શરૂ થાય છે) અને હવામીમ (સૂરએ ગાફિર, ફુસ્સિલત, શૂરા, ઝુખરુફ, દુખાન, જાસિયહ અને અહકાફ જે હા મીમથી શરૂ થાય છે)ની સૂરહોમાં; આ તમામ સ્થળોએ, તેં કુરઆનને એવી કસમ સાથે જોડ્યું જેની [પહેલા] તે કસમમાં એ વ્યક્તિનું નામ છે (પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)) જેમને તેં પોતાની વહી માટે ખાસ કર્યા અને પોતાની ગુપ્ત વસ્તુ તેમની પાસે અમાનત મૂકી; અને તેમણે પણ અમારા માટે કુરઆનમાંથી તારા વાજિબોની શરતોને સ્પષ્ટ કરી અને તારી સ્પષ્ટ અને પ્રગટ સુન્નતને અમને દેખાડી અને હલાલ અને હરામને સ્પષ્ટ રીતે અમારા માટે બયાન કર્યું અને અંધકારના ઘોર અંધારાઓને પ્રકાશિત કર્યા અને અમને ગુનાહો કરવાથી દૂર રાખ્યા અને તારી આજ્ઞાપાલન અમારા પર ફરજિયાત કરી અને આજ્ઞાપાલન બાદ અમને શફાઅતનું વચન આપ્યું. હું પણ એવા લોકોમાંથી થયો જેમણે તેમના આદેશને શિરોધાર્ય કર્યો અને તેમના આમંત્રણને સ્વીકાર્યું અને તેમની દોરીને પકડી; આથી મેં નમાઝ કાયમ કરી અને ઝકાત અદા કરી અને રોઝાને પોતાના પર લાઝિમ ઠરાવ્યો".