و بگو: «حمد و ستايش مخصوص خداوندى است كه نه فرزندى اختيار كرده و نه شريكى در حكومت دارد و نه به خاطر ضعف و ذلّت، [حامى و] سرپرستى براى اوست!» و او را بسيار بزرگ بشمار!
And say: (All) praise is due to Allah, Who has not taken a son and Who has not a partner in the kingdom, and Who has not a helper to save Him from disgrace; and proclaim His greatness magnifying (Him).
અને કહે : તમામ વખાણ અલ્લાહને માટે જ છે, જેણે ન કોઇને ફરઝંદ બનાવી લીધો છે અને ન સલ્તનતમાં તેનો કોઇ શરીક છે, અને એવું નથી કે કમજોરી (દૂર કરવા) માટે મદદગાર(ની જરૂરત) હોય અને તેને બહુજ મહાન જાણો.
ابن‌عبّاس ( إِنَّ النَّبِیَّ (کَانَ یُعْلِمُ أَهْلَهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ وَ مَا قَبْلَهَا.
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- پیامبر (صلی الله علیه و آله) این آیه و آیه‌ی قبلش را به خانواده‌ی خویش آموزش می‌داد.
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The Prophet (peace be upon him and his family) used to teach this verse and the verse before it to his family.
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આ આયત અને તેની પહેલાંની આયત પોતાના પરિવારને શીખવાડતા હતા.
الباقر ( مُحَمَّدِبْنِمُسْلِمٍ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَاجَعْفَرٍ (عَنْ رُکُودِ الشَّمْسِ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ مَا أَصْغَرَ جُثَّتَکَ وَ أَعْضَلَ مَسْأَلَتَکَ وَ إِنَّکَ لَأَهْلٌ لِلْجَوَابِ إِنَّ الشَّمْسَ إِذَا طَلَعَتْ جَذَبَهَا سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ بَعْدَ أَنْ أَخَذَ بِکُلِّ شُعَاعٍ مِنْهَا خَمْسَهًُْ آلَافٍ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ مِنْ بَیْنِ جَاذِبٍ وَ دَافِعٍ حَتَّی إِذَا بَلَغَتِ الْجَوَّ وَ جَازَتِ الْکُوَّهًَْ قَلَبَهَا مَلَکُ النُّورِ ظَهْرَ الْبَطْنِ فَصَارَ مَا یَلِی الْأَرْضَ إِلَی السَّمَاءِ وَ بَلَغَ شُعَاعُهَا تُخُومَ الْأَرْضِ فَعِنْدَ ذَلِکَ نَادَتِ الْمَلَائِکَهًُْ سُبْحَانَ اللهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ صَاحِبَةً وَ لَا وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ أُحَافِظُ عَلَی هَذَا الْکَلَامِ عِنْدَ زَوَالِ الشَّمْسِ فَقَالَ نَعَمْ حَافِظْ عَلَیْهِ کَمَا تُحَافِظُ عَلَی عَیْنِکَ فَإِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ صَارَتِ الْمَلَائِکَهًُْ مِنْ وَرَائِهَا یُسَبِّحُونَ اللَّهَ فِی فَلَکِ الْجَوِّ إِلَی أَنْ تَغِیبَ.
امام باقر (علیه السلام)- محمّدبن‌مسلم از امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی توقّف و رکود خورشید پرسید، حضرت فرمود: «ای محمّد، چقدر جثّه تو کوچک و سؤالت مشکل است! البتّه تو شایستگی و أهلیّت پاسخ آن را داری، همانا وقتی آفتاب طلوع می کند، هفتاد هزار فرشته آن را به بالا می کشند در حالی که هر شعاع آن را پنجاه هزار فرشته جذب‌کننده و دفع‌کننده (در دو جهت) گرفته‌اند تا وقتی آفتاب به جوّ می رسد و از خطّ نصف النّهار بگذرد، در این هنگام فرشته‌ای که مأمور نور است آفتاب را پشت و رو می کند [یعنی جهت تابش خورشید را به هر وضعی بوده تغییر داده و به سوی دیگر می کند.]، و طرفی از خورشید که روی به زمین داشته به جانب آسمان متوجّه می‌شود، و آفتاب به اطراف و حدود عرش می تابد و در آن هنگام ملائکه ندا سر می دهند؛ سبحان اللهِ و لا إله إلّا اللهِ و الحَمْدُ لِلهِ الَّذی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَریکٌ فِی الْملْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبیراً بعد از سخن امام (علیه السلام) محمّدبن‌مسلم عرض کرد: «فدایت شوم آیا در وقت زوال آفتاب بر خواندن این کلام محافظت کنم»؟ حضرت فرمود: «آری بر آن محافظت کن، چنان که چشم خود را محافظت می کنی، و چون زوال آفتاب شد ملائکه در حالی که تسبیح خداوند می گویند از پشتِ آن مدد می کنند و آفتاب را در فلک جوّ حرکت می دهند تا غروب کند».
Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad ibn Muslim asked Imam Baqir (peace be upon him) about the halting and standing still of the sun. The Imam said: "O Muhammad, how small is your frame and how difficult is your question! Yet indeed you are worthy of its answer. Truly, when the sun rises, seventy thousand angels pull it upward, while each of its rays is held by five thousand angels — some drawing and some pushing (in the two directions) — until the sun reaches the atmosphere and passes the meridian line. At that moment, the angel appointed over light turns theسun over, back to front [that is, changes the direction of the sun's shining from whatever position it was in to another side], and the side of the sun that was facing the earth turns toward the heaven, and its rays reach the outer bounds of the earth. At that moment the angels call out: سُبْحَانَ اللهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً [Glory be to Allah, and there is no god but Allah, and praise be to Allah, who has not taken a son, and has no partner in the kingdom, and has no helper from disgrace; and proclaim His greatness magnifying (Him)]." After the Imam's (peace be upon him) words, Muhammad ibn Muslim said: "May I be your ransom, should I keep to reciting this speech at the time of the sun's declining (zawal)?" The Imam said: "Yes, keep to it as you keep watch over your eye. And when the sun declines, the angels — while glorifying Allah — assist it from behind and move the sun through the sphere of the atmosphere until it sets."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને સૂર્યના થોભવા અને સ્થિર થવા વિશે પૂછ્યું. ઇમામે ફરમાવ્યું: "અય મુહમ્મદ, તારું શરીર કેટલું નાનું છે અને તારો સવાલ કેટલો મુશ્કેલ છે! અલબત્ત, તું તેના જવાબની યોગ્યતા ધરાવે છે. ખરેખર, જ્યારે સૂર્ય ઉગે છે, ત્યારે સિત્તેર હજાર ફરિશ્તાઓ તેને ઉપર ખેંચે છે, અને તેના દરેક કિરણને પાંચ હજાર ફરિશ્તાઓ - કેટલાક ખેંચનારા અને કેટલાક ધક્કો દેનારા (બે દિશામાં) - પકડીને હોય છે, ત્યાં સુધી કે સૂર્ય વાતાવરણ સુધી પહોંચે અને મધ્યાહ્ન રેખા પસાર કરે. તે વખતે, નૂરનો કારભારી ફરિશ્તો સૂર્યને ઊંધો કરી નાખે છે [એટલે કે સૂર્યની તપવાની દિશા જે સ્થિતિમાં હતી તેને બદલીને બીજી બાજુ કરી નાખે છે], અને સૂર્યની જે બાજુ ધરતી તરફ હતી તે આકાશ તરફ થઈ જાય છે, અને સૂર્યના કિરણો ધરતીની હદો સુધી પહોંચે છે. તે વખતે ફરિશ્તાઓ પોકારે છે: سُبْحَانَ اللهِ وَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً [પાક છે અલ્લાહ, અને અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી, અને પ્રશંસા છે તે અલ્લાહની જેણે કોઈ સંતાન લીધું નથી, અને સલ્તનતમાં તેનો કોઈ ભાગીદાર નથી, અને અપમાનથી બચાવનારો કોઈ મદદગાર તેને નથી; અને તેની મહાનતાનું ગુણગાન કરો]." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ના વચનો પછી મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમે અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન થઈ જાઉં, શું સૂર્યના ઝવાલના સમયે હું આ કલામનું પઠન કરવાનું જાળવી રાખું?" ઇમામે ફરમાવ્યું: "હા, તેની જાળવણી કર જેમ તું તારી આંખની જાળવણી કરે છે. અને જ્યારે સૂર્યનું ઝવાલ થાય છે, ત્યારે ફરિશ્તાઓ અલ્લાહની તસ્બીહ કરતાં કરતાં તેની પાછળથી મદદ કરે છે અને સૂર્યને વાતાવરણના ફલકમાં ચલાવે છે, ત્યાં સુધી કે તે ડૂબી જાય."
الرّسول ( عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (قَالَ: أَتَی النَّبِیَّ (رَجُلٌ فَقَالَ یَا نَبِیَّ اللَّهِ الْغَالِبُ عَلَیَ الدَّیْنُ وَ وَسْوَسَهًُْ الصَّدْرِ فَقَالَ لَهُ النَّبِیُّ (قُلْ تَوَکَّلْتُ عَلَی الْحَیِّ الَّذِی لا یَمُوتُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ صَاحِبَهًًْ وَ لَا وَلَداً وَ لَم یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً قَالَ فَصَبَرَ الرَّجُلُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ مَرَّ عَلَی النَّبِیِّ (فَهَتَفَ بِهِ فَقَالَ مَا صَنَعْتَ فَقَالَ أَدْمَنْتُ مَا قُلْتَ لِی یَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَضَی اللَّهُ دَیْنِی وَ أَذْهَبَ وَسْوَسَهًَْ صَدْرِی.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- حمّادبن‌عثمان از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند که فرمود: «مردی خدمت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آمده عرض کرد: «ای پیغمبر خدا (صلی الله علیه و آله)! قرض و وسوسه در دل بر من غالب گشته [دستوری برای رفع هر دو به من بدهید]». پس پیغمبر (صلی الله علیه و آله) به او فرمود: «بگو: تَوَکَّلتُ عَلَیَّ الحَیِّ الَّذِی لَا یَمُوتُ وَ الحَمْدُ لِلهِ الَّذی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَریکٌ فِی الْملْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبیراً». مدّتی بر این جریان گذشت، پس روزی آن مرد بر پیغمبر (صلی الله علیه و آله) گذر کرد آن حضرت (صلی الله علیه و آله) او را صدا زد و فرمود: «چه کردی»؟ عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! آنچه به من فرمودی بدان ادامه دادم و خدا دین مرا ادا کرد و وسوسه‌ی خاطرم را نیز از میان برد».
The Messenger (peace be upon him and his family): Hammad ibn Uthman narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) who said: "A man came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: 'O Prophet of Allah (peace be upon him and his family)! Debt and waswasa (whispering) in the heart have overcome me [give me some instruction to remove both].' So the Prophet (peace be upon him and his family) said to him: 'Say: تَوَکَّلْتُ عَلَی الْحَیِّ الَّذِی لَا یَمُوتُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً [I place my trust in the Living One who does not die, and praise be to Allah, who has not taken a son, and has no partner in the kingdom, and has no helper from disgrace; and proclaim His greatness magnifying (Him)].' Some time passed over this, then one day that man passed by the Prophet (peace be upon him and his family) and the Prophet (peace be upon him and his family) called out to him and said: 'What did you do?' He said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I kept up what you commanded me, and Allah paid off my debt and also removed the waswasa from my heart.'"
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હમ્માદ બિન ઉસ્માન ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: "એક માણસ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ખિદમતમાં આવીને અરજ કરી: 'અય અલ્લાહના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! કરજ અને દિલમાં વસવસો મારા પર ગાલિબ થઈ ગયો છે [મને બંનેને દૂર કરવા માટે કોઈ હુકમ આપો].' તો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને ફરમાવ્યું: 'કહો: تَوَکَّلْتُ عَلَی الْحَیِّ الَّذِی لَا یَمُوتُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً [મેં એ જીવંત પર ભરોસો કર્યો જે મરતો નથી, અને પ્રશંસા છે તે અલ્લાહની જેણે કોઈ સંતાન લીધું નથી, અને સલ્તનતમાં તેનો કોઈ ભાગીદાર નથી, અને અપમાનથી બચાવનારો કોઈ મદદગાર તેને નથી; અને તેની મહાનતાનું ગુણગાન કરો].' થોડો સમય આ પ્રમાણે ગુજર્યો, પછી એક દિવસ તે માણસ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી પસાર થયો. તે હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને બોલાવ્યો અને ફરમાવ્યું: 'શું કર્યું?' તેણે અરજ કરી: 'અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! જે આપે મને ફરમાવ્યું હતું તેને હું ચાલુ રાખ્યું, અને અલ્લાહે મારું કરજ અદા કરી દીધું અને મારા દિલનો વસવસો પણ દૂર કરી દીધો.'"
السّجّاد ( عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ مِنْ خُرَاسَانَ إِلَی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ (فَقَالَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ حَجَجْتُ وَ نَوَیْتُ عِنْدَ خُرُوجِی أَنْ أَقْصِدَکَ فَإِنَّ بِی وَجَعَ الطِّحَالِ وَ أَنْ تَدْعُوَ لِی بِالْفَرَجِ فَقَالَ لَهُ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ (قَدْ کَفَاکَ اللَّهُ ذَلِکَ وَ لَهُ الْحَمْدُ فَإِذَا أَحْسَسْتَ بِهِ فَاکْتُبْ هَذِهِ الْآیَهًَْ بِزَعْفَرَانٍ بِمَاءِ زَمْزَمَ وَ اشْرَبْهُ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَدْفَعُ عَنْکَ ذَلِکَ الْوَجَعَ قُلِ ادْعُوا اللهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَیًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنی وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِکَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَیْنَ ذلِکَ سَبِیلًا وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیرا.
امام سجّاد (علیه السلام)- جابر نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) فرمود: مردی از خراسان نزد امام سجّاد (علیه السلام) آمد و عرض کرد: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! من حج را به‌جا آوردم و هنگام بیرون آمدنم [از مکّه] آهنگ دیدار شما کردم، چرا که از درد طَحال رنج می‌برم و می‌خواهم که دعا فرمایی تا گشایشی برای من حاصل شود [و بهبودی پیدا کنم]». امام سجّاد (علیه السلام) به او فرمود: «خداوند مشکل تو را حل خواهد نمود و ستایش مخصوص خداوند است، هرگاه درد آن را احساس کردی این آیه را با زعفران و آب زمزم بنویس و آن را بنوش که خداوند متعال آن درد را از تو دور خواهد ساخت؛ قُلِ ادْعُوا اللهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَیًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنی وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِکَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَیْنَ ذلِکَ سَبیلاً* وَ قُلِ الحَمْدُ لِلهِ الَّذی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَریکٌ فِی الْملْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبیراً».
Imam Sajjad (peace be upon him): Jabir narrates: Imam Baqir (peace be upon him) said: A man from Khurasan came to Imam Sajjad (peace be upon him) and said: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I performed the Hajj, and at the time of my departure [from Mecca] I set out to visit you, because I suffer from the pain of the spleen, and I want you to pray so that relief may come to me [and I may be cured]." Imam Sajjad (peace be upon him) said to him: "Allah will resolve your problem, and praise belongs to Allah alone. Whenever you feel that pain, write this verse with saffron and Zamzam water and drink it, for Allah the Exalted will remove that pain from you: قُلِ ادْعُوا اللهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَیًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنی وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِکَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَیْنَ ذلِکَ سَبیلاً وَ قُلِ الحَمْدُ لِلهِ الَّذی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَریکٌ فِی الْملْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبیراً [Say: Call upon Allah or call upon the Most Merciful; whichever you call, His are the most beautiful names. And do not be loud in your prayer nor silent in it, but seek between that a way. And say: Praise be to Allah, Who has not taken a son and Who has not a partner in the kingdom, and Who has not a helper to save Him from disgrace; and proclaim His greatness magnifying Him]."
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): જાબિર નકલ કરે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: ખુરાસાનનો એક માણસ ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો અને અરજ કરી: "અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! મેં હજ અદા કરી અને [મક્કાથી] બહાર નીકળતી વખતે તમારી મુલાકાતનો ઇરાદો કર્યો, કારણ કે હું બરોળના દર્દથી પીડાઉં છું, અને હું ઇચ્છું છું કે તમે દુઆ ફરમાવો જેથી મારા માટે રાહત મળે [અને હું સાજો થાઉં]." ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તમારી મુશ્કેલ હલ કરશે અને પ્રશંસા ફક્ત અલ્લાહ માટે છે. જ્યારે પણ તું તે દર્દ મહેસૂસ કરે, ત્યારે આ આયતને ઝાફરાન અને ઝમઝમના પાણીથી લખ અને તેને પી, કારણ કે અલ્લાહ તઆલા તે દર્દને તારાથી દૂર કરશે: قُلِ ادْعُوا اللهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَیًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنی وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِکَ وَ لا تُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَیْنَ ذلِکَ سَبیلاً وَ قُلِ الحَمْدُ لِلهِ الَّذی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَریکٌ فِی الْملْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبیراً [કહો: અલ્લાહને પોકારો અથવા રહમાનને પોકારો; જે નામથી પણ પોકારો, તેના માટે જ સર્વોત્તમ નામો છે. અને તમારી નમાઝને ન બહુ ઊંચી કરો ન બહુ ધીમી, પરંતુ તેની વચ્ચેનો માર્ગ શોધો. અને કહો: પ્રશંસા તે અલ્લાહ માટે છે જેણે ન કોઈ સંતાન અપનાવ્યું છે અને ન તેનો સામ્રાજ્યમાં કોઈ ભાગીદાર છે અને ન લાચારીથી કોઈ મદદગાર છે; અને તેની બુઝુર્ગી બયાન કરીને તેને મોટો ગણો]."
الرّسول ( عَنِ السَّکُونِیِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِیهِ (قَالَ: قَالَ النَّبِیُّ (وَ قَدْ فَقَدَ رَجُلًا فَقَالَ مَا أَبْطَأَ بِکَ عَنَّا فَقَالَ السُّقْمُ وَ الْعِیَال فَقَالَ أَ لَا أُعَلِّمُکَ بِکَلِمَاتٍ تَدْعُو بِهِنَّ یُذْهِبِ اللَّهُ عَنْکَ السُّقْمَ وَ یَنْفِی عَنْکَ الْفَقْرَ تَقُولُ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهًَْ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ تَوَکَّلْتُ عَلَی الْحَیِّ الَّذِی لَا یَمُوتُ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیرا.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- سکونی از امام صادق (علیه السلام) و ایشان از پدرش روایت امی‌کند که فرمود: «یکی از یاران، مدّتی از نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) غایب بود، حضرت وقتی او را دید از او پرسید: «چه چیز تو را از ما دور کرده است»؟ عرض کرد: «بیماری و اهل و عیال»، فرمود: «می‌خواهی کلماتی به تو بیاموزم که چون خدا را با آن کلمات بخوانی و دعا کنی، بیماری و فقر را از تو دورکند؟ بگو: لاَ حَولَ وَ لاَ قُوَّةَ إلاَّ بِالِلهِ العَلِیِّ العَظِیمِ، تَوَکَّلتُ عَلَی الحَیِّ الَّذِی لاَیَمُوتُ وَ الحَمدُ لِلهِ الَّذِی لَم یَتَخِذ وَلَداً وَ لَم یَکُن لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلکِ و لَم یَکُن لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرهُ تَکبِیراً».
The Prophet (peace be upon him and his family): Sakuni narrates from Imam Sadiq (peace be upon him), from his father, who said: "One of the companions was absent from the Prophet (peace be upon him and his family) for a while. When the Prophet saw him, he asked him: 'What has kept you away from us?' He said: 'Illness and family.' He said: 'Do you want me to teach you words such that when you call upon Allah with these words and pray, He will remove illness and poverty from you? Say: لاَ حَولَ وَ لاَ قُوَّةَ إلاَّ بِالِلهِ العَلِیِّ العَظِیمِ، تَوَکَّلتُ عَلَی الحَیِّ الَّذِی لاَیَمُوتُ وَ الحَمدُ لِلهِ الَّذِی لَم یَتَخِذ وَلَداً وَ لَم یَکُن لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلکِ و لَم یَکُن لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرهُ تَکبِیراً [There is no power and no strength except with Allah, the Most High, the Great. I have placed my trust in the Living One who does not die. Praise be to Allah, Who has not taken a son and Who has not a partner in the kingdom, and Who has not a helper to save Him from disgrace; and proclaim His greatness magnifying Him].'"
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): સકૂની ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી, અને તેઓ પોતાના પિતાથી રિવાયત કરે છે કે ફરમાવ્યું: "સાથીઓમાંનો એક, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)થી થોડા સમય માટે ગેરહાજર હતો. જ્યારે હઝરતે તેને જોયો ત્યારે તેને પૂછ્યું: 'કઈ વસ્તુએ તને અમારાથી દૂર રાખ્યો છે?' તેણે અરજ કરી: 'બીમારી અને પરિવાર.' ફરમાવ્યું: 'શું તું ઇચ્છે છે કે હું તને એવા શબ્દો શીખવું કે જ્યારે તું અલ્લાહને તે શબ્દોથી પોકારે અને દુઆ કરે, તો બીમારી અને ગરીબાઈ તારાથી દૂર થાય? કહે: لاَ حَولَ وَ لاَ قُوَّةَ إلاَّ بِالِلهِ العَلِیِّ العَظِیمِ، تَوَکَّلتُ عَلَی الحَیِّ الَّذِی لاَیَمُوتُ وَ الحَمدُ لِلهِ الَّذِی لَم یَتَخِذ وَلَداً وَ لَم یَکُن لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلکِ و لَم یَکُن لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرهُ تَکبِیراً [કોઈ શક્તિ કે તાકાત નથી સિવાય અલ્લાહ, અતિ ઉચ્ચ, મહાનની. મેં તે ચિરંજીવી પર ભરોસો કર્યો જે ક્યારેય મરતો નથી. પ્રશંસા તે અલ્લાહ માટે છે જેણે ન કોઈ સંતાન અપનાવ્યું છે અને ન તેનો સામ્રાજ્યમાં કોઈ ભાગીદાર છે અને ન લાચારીથી કોઈ મદદગાર છે; અને તેની બુઝુર્ગી બયાન કરીને તેને મોટો ગણો].'"
الصّادق ( عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ: شَکَوْتُ إِلَی أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (فَقَالَ أَ لَا أُعَلِّمُکَ شَیْئاً إِذَا قُلْتَهُ قَضَی اللَّهُ دَیْنَکَ وَ أَنْعَشَکَ وَ أَنْعَشَ حَالَکَ فَقُلْتُ مَا أَحْوَجَنِی إِلَی ذَلِکَ فَعَلَّمَهُ هَذَا الدُّعَاءَ قُلْ فِی دُبُرِ صَلَاهًِْ الْفَجْرِ تَوَکَّلْتُ عَلَی الْحَیِّ الْقَیُّومِ الَّذِی لَا یَمُوتُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ مِنَ الْبُؤْسِ وَ الْفَقْرِ وَ مِنْ غَلَبَهًِْ الدَّیْنِ وَ السُّقْمِ وَ أَسْأَلُکَ أَنْ تُعِینَنِی عَلَی أَدَاءِ حَقِّکَ إِلَیْکَ وَ إِلَی النَّاس.
امام صادق (علیه السلام)- عبدالله‌بن‌سنان گوید: به امام صادق (علیه السلام) شکایت کردم، فرمود: «می‌خواهی دعایی به تو بیاموزم که با خواندن آن، قرض و دِینت ادا شود و حال خود و زندگی‌ات نیکو بشود»؟ عرض کردم: «چقدر به این دعا احتیاج دارم»! فرمود: «بعد از نماز صبح بگو: تَوَکَّلتُ عَلَی الحَیِّ الَّذِی لاَ یَمُوتُ وَ الحَمدُ لِلهِ الَّذِی لَم یَتَّخِذ وَلَداً وَ لَم یَکُن لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلکِ و لَم یَکُن لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرهُ تَکبِیراً، اللّهُمَّ إنِّی أعُوذُ بِکَ مِنَ البُؤسِ وَ الفَقرِ و مِن غَلَبَةِ الدَّینِ وَ السَّقَم و أسألُکَ أن تُعِینَنِی عَلَی أداءِ حَقِّکَ إلَیکَ وَ إلَی النَّاسِ».
Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Sinan said: I complained to Imam Sadiq (peace be upon him). He said: "Do you want me to teach you a supplication which, if you recite it, your debt will be paid off and your condition and life will become good?" I said: "How much I need this supplication!" He said: "After the morning prayer, say: تَوَکَّلتُ عَلَی الحَیِّ الَّذِی لاَ یَمُوتُ وَ الحَمدُ لِلهِ الَّذِی لَم یَتَّخِذ وَلَداً وَ لَم یَکُن لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلکِ و لَم یَکُن لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرهُ تَکبِیراً، اللّهُمَّ إنِّی أعُوذُ بِکَ مِنَ البُؤسِ وَ الفَقرِ و مِن غَلَبَةِ الدَّینِ وَ السَّقَم و أسألُکَ أن تُعِینَنِی عَلَی أداءِ حَقِّکَ إلَیکَ وَ إلَی النَّاسِ [I have placed my trust in the Living One who does not die. Praise be to Allah, Who has not taken a son and Who has not a partner in the kingdom, and Who has not a helper to save Him from disgrace; and proclaim His greatness magnifying Him. O Allah, I seek refuge in You from misery and poverty, and from being overcome by debt and illness, and I ask You to help me fulfil Your right due to You and to the people]."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને ફરિયાદ કરી, ફરમાવ્યું: "શું તું ઇચ્છે છે કે હું તને એક દુઆ શીખવું કે તેને પઢવાથી તારૂં કરજ અદા થઈ જાય અને તારી હાલત તથા જીવન સારૂં થઈ જાય?" મેં અરજ કરી: "મને આ દુઆની કેટલી જરૂર છે!" ફરમાવ્યું: "સવારની નમાઝ પછી કહે: تَوَکَّلتُ عَلَی الحَیِّ الَّذِی لاَ یَمُوتُ وَ الحَمدُ لِلهِ الَّذِی لَم یَتَّخِذ وَلَداً وَ لَم یَکُن لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلکِ و لَم یَکُن لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرهُ تَکبِیراً، اللّهُمَّ إنِّی أعُوذُ بِکَ مِنَ البُؤسِ وَ الفَقرِ و مِن غَلَبَةِ الدَّینِ وَ السَّقَم و أسألُکَ أن تُعِینَنِی عَلَی أداءِ حَقِّکَ إلَیکَ وَ إلَی النَّاسِ [મેં તે ચિરંજીવી પર ભરોસો કર્યો જે ક્યારેય મરતો નથી. પ્રશંસા તે અલ્લાહ માટે છે જેણે ન કોઈ સંતાન અપનાવ્યું છે અને ન તેનો સામ્રાજ્યમાં કોઈ ભાગીદાર છે અને ન લાચારીથી કોઈ મદદગાર છે; અને તેની બુઝુર્ગી બયાન કરીને તેને મોટો ગણો. અય અલ્લાહ, હું તારાથી દુ:ખ અને ગરીબાઈથી, અને કરજ તથા બીમારીના ગલબાથી પનાહ માંગું છું, અને તારી પાસે માંગું છું કે તારો હક તારા પ્રત્યે અને લોકો પ્રત્યે અદા કરવામાં મને મદદ કરે]."
الحسین ( وَ أَقُولُ مُؤْمِناً مُوقِناً الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً فَیَکُونَ مَوْرُوثاً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ فَیُضَادَّهُ فِیمَا ابْتَدَعَ وَ لَا وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ فَیُرْفِدَهُ فِیمَا صَنَعَ سُبْحَانَهُ سُبْحَانَهُ سُبْحَانَه.
امام حسین (علیه السلام)- [بخشی از دعای امام حسین (علیه السلام) در روز عرفه]: و از روی ایمان و یقین می‌گویم: ستایش برای خداوندی است که نه فرزندی اختیار کرده تا بخواهد از خود ارث برجای گذارد و نه شریکی در حکومت دارد که در آنچه خدا به وجود آورده با او مخالفت نماید و نه به‌خاطر ضعف و ذلّت، [حامی و] سرپرستی برای اوست تا بخواهد در آنچه خداوند می‌سازد او را یاری رساند؛ او منزّه است، او منزّه است، او منزّه است.
Imam Husayn (peace be upon him): [Part of the supplication of Imam Husayn (peace be upon him) on the Day of Arafah]: And with faith and certainty I say: Praise be to Allah who has not taken a son so that He might have someone to inherit from Him, nor has He a partner in the kingdom to oppose Him in what He has originated, nor is there for Him, out of weakness and lowliness, any [supporter or] guardian to help Him in what He does; He is exalted, He is exalted, He is exalted.
ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ): [અરફાના દિવસે ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ની દુઆનો એક ભાગ]: અને ઈમાન અને યકીનથી હું કહું છું: પ્રશંસા તે અલ્લાહ માટે છે જેણે ન કોઈ સંતાન અપનાવ્યું છે કે તે તેની પાસેથી વારસો છોડીને જાય, અને ન સામ્રાજ્યમાં તેનો કોઈ ભાગીદાર છે કે જે અલ્લાહે પેદા કર્યું છે તેમાં તેની સાથે વિરોધ કરે, અને ન નબળાઈ અને લાચારીના કારણે તેના માટે કોઈ [મદદગાર અને] સરપરસ્ત છે કે અલ્લાહ જે બનાવે છે તેમાં તેને મદદ કરે; તે પવિત્ર છે, તે પવિત્ર છે, તે પવિત્ર છે.
أمیرالمؤمنین ( الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَلِدْ فَیَکُونَ فِی الْعِزِّ مُشَارَکاً وَ لَمْ یُولَدْ فَیَکُونَ مَوْرُوثاً هَالِکاً.
امام علی (علیه السلام)- سپاس شایسته خداوندی است که زاییده نشده تا در عزّت و قدرتش شریک داشته باشد و نزاید تا بخواهد از خود ارث برجای گذارد و هلاک شود.
Imam Ali (peace be upon him): Praise is due to Allah, who has not begotten so that He would have a partner in His might and power, and does not beget so that He would leave behind an inheritance from Himself and perish.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): પ્રશંસા તે અલ્લાહને શોભે છે જે જન્માવ્યો નથી કે તેની ઇઝ્ઝત અને કુદરતમાં કોઈ ભાગીદાર હોય, અને જન્માવતો નથી કે પોતાની પાછળ વારસો છોડીને નાશ પામે.
الکاظم ( وَ اعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ تَعَالَی وَاحِدٌ أَحَدٌ صَمَدٌ لَمْ یَلِدْ فَیُورَثَ وَ لَمْ یُولَدْ فَیُشَارَک.
امام کاظم (علیه السلام)- بدان‌که خداوند متعال واحد، احد و صمد است. نه فرزندی می‌زاید که از او ارث ببرد و نه زاییده است که شریکی داشته باشد.
Imam Kazim (peace be upon him): Know that Allah the Exalted is Wahid (one), Ahad (unique) and Samad (self-sufficient). He does not beget a child who would inherit from Him, nor is He begotten so as to have a partner.
ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): જાણી લે કે અલ્લાહ તઆલા વાહિદ, અહદ અને સમદ છે. ન તો તે કોઈ સંતાનને જન્માવે છે કે જે તેનાથી વારસો મેળવે, અને ન તો તે જન્માવાયેલો છે કે જેથી તેનો કોઈ ભાગીદાર હોય.
أمیرالمؤمنین ( لَمْ یَلِدْ فَیَکُونَ مَوْلُوداً وَ لَمْ یُولَدْ فَیَصِیرَ مَحْدُوداً جَلَّ عَنِ اتِّخَاذِ الْأَبْنَاء.
امام علی (علیه السلام)- نزاده تا زاییده شده باشد، زاییده نشده تا محدود باشد، ذاتش برتر است از داشتن فرزندان.
Imam Ali (peace be upon him): He has not begotten, so that He would be one who begets; He is not begotten, so that He would become limited; His essence is far above taking sons.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): તેણે જન્માવ્યું નથી કે તે જન્માવનાર બને, તે જન્માવાયો નથી કે તે મર્યાદિત બને, તેની ઝાત સંતાનો ધરાવવાથી ઉચ્ચ છે.
الصّادق ( لَمْ یَلِدْ لِأَنَ الْوَلَدَ یُشْبِهُ أَبَاهُ وَ لَمْ یُولَدْ فَیُشْبِهَ مَنْ کَانَ قَبْلَه.
امام صادق (علیه السلام)- نزاده زیرا که فرزند به پدرش می‌ماند و زاده نشده که شباهت داشته باشد به کسی که پیش از او بوده است.
Imam Sadiq (peace be upon him): He did not beget, because a child resembles his father, and He was not begotten, so that He would resemble one who was before Him.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તેમણે જન્મ આપ્યો નથી, કારણ કે સંતાન તેના પિતાને મળતું આવે છે, અને તેઓ જન્મ્યા નથી કે તેમની પહેલાં જે હતા તેની સાથે તેમને સામ્યતા હોય.
الصّادق ( عَنْ حَمَّادِ بْنِ عَمْرٍو النَّصِیبِیِّ قَالَ: سَأَلْتُ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ (عَنِ التَّوْحِیدِ فَقَالَ وَاحِدٌ صَمَدٌ أَزَلِیٌّ صَمَدِیٌ لَا ظِلَ لَهُ یُمْسِکُهُ وَ هُوَ یُمْسِکُ الْأَشْیَاءَ بِأَظِلَّتِهَا ... لَمْ یَلِدْ فَیُورَثَ وَ لَمْ یُولَدْ فَیُشَارَکَ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ.
امام صادق (علیه السلام)- حمّادبن‌عمرو نصیبی گوید: از امام صادق (علیه السلام) در مورد توحید خدا سؤال کردم، فرمود: «یکی است که پناه نیازمندان است و ازلی که همیشه بوده و صمدی و بی‌نیازی که او را سایه و روحی نیست که او را نگاه دارد و آن جناب چیزها را به سایه‌ها و روح‌های آن‌ها نگاه می‌دارد ... کسی را نزاد تا ارث دهد یا میراث برده شود و کسی او را نزاد تا شرکت کند یا شریک به هم رساند و برای او هیچ‌گاه شبیه و مانندی نبوده است! ( اخلاص/۴ )».
Imam Sadiq (peace be upon him): Hammad ibn Amr al-Nasibi said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the tawhid (oneness) of Allah. He said: "He is One, the refuge of the needy, eternal from pre-eternity, self-sufficient and free of need, who has no shadow or spirit that holds Him up, while He Himself holds up all things by their shadows and spirits ... He did not beget anyone that He might bequeath, nor was any inheritance taken from Him, and no one begot Him that anyone might share with Him or become His partner, and there has never been anyone like or equal to Him! (al-Ikhlas/4)."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હમ્માદ બિન અમ્ર નસીબી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને અલ્લાહની તૌહીદ વિશે પૂછ્યું, તો તમે ફરમાવ્યું: "તેઓ એક છે, જરૂરતમંદોનો આશરો છે, અઝલી (હંમેશાથી હતા) છે, સમદ અને બેનિયાઝ છે, જેમને કોઈ છાયા કે રૂહ નથી કે તેમને ધારણ કરે, અને તેઓ પોતે વસ્તુઓને તેમની છાયાઓ અને રૂહો દ્વારા ધારણ કરે છે ... કોઈને જન્મ આપ્યો નથી કે વારસો આપે અથવા વારસો લેવામાં આવે, અને કોઈએ તેમને જન્મ આપ્યો નથી કે કોઈ ભાગીદાર બને અથવા શરીક પેદા થાય, અને તેમના જેવો કે સમાન કોઈ ક્યારેય નથી થયું! (ઇખ્લાસ/૪)."
الصّادق ( عَنْ هِشَامِ بْنِ الْحَکَمِ فِی حَدِیثِ الزِّنْدِیقِ الَّذِی أَتَی أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (وَ کَانَ مِنْ قَوْلِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (لَا یَخْلُو قَوْلُکَ إِنَّهُمَا اثْنَانِ مِنْ أَنْ یَکُونَا قَدِیمَیْنِ قَوِیَّیْنِ أَوْ یَکُونَا ضَعِیفَیْنِ أَوْ یَکُونَ أَحَدُهُمَا قَوِیّاً وَ الْآخَرُ ضَعِیفاً فَإِنْ کَانَا قَوِیَّیْنِ فَلِمَ لَا یَدْفَعُ کُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ وَ یَتَفَرَّدُ بِالتَّدْبِیرِ وَ إِنْ زَعَمْتَ أَنَّ أَحَدَهُمَا قَوِیٌّ وَ الْآخَرَ ضَعِیفٌ ثَبَتَ أَنَّهُ وَاحِدٌ کَمَا نَقُولُ لِلْعَجْزِ الظَّاهِرِ فِی الثَّانِی فَإِنْ قُلْتَ إِنَّهُمَا اثْنَانِ لَمْ یَخْلُ مِنْ أَنْ یَکُونَا مُتَّفِقَیْنِ مِنْ کُلِّ جِهَهًٍْ أَوْ مُفْتَرِقَیْنِ مِنْ کُلِّ جِهَهًٍْ فَلَمَّا رَأَیْنَا الْخَلْقَ مُنْتَظِماً وَ الْفَلَکَ جَارِیاً وَ التَّدْبِیرَ وَاحِداً وَ اللَّیْلَ وَ النَّهَارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ دَلَّ صِحَّهًُْ الْأَمْرِ وَ التَّدْبِیرِ وَ ائْتِلَافُ الْأَمْرِ عَلَی أَنَّ الْمُدَبِّرَ وَاحِدٌ ثُمَّ یَلْزَمُکَ إِنِ ادَّعَیْتَ اثْنَیْنِ فُرْجَهًٌْ مَا بَیْنَهُمَا حَتَّی یَکُونَا اثْنَیْنِ فَصَارَتِ الْفُرْجَهًُْ ثَالِثاً بَیْنَهُمَا قَدِیماً مَعَهُمَا فَیَلْزَمُکَ ثَلَاثَهًٌْ فَإِنِ ادَّعَیْتَ ثَلَاثَهًًْ لَزِمَکَ مَا قُلْتَ فِی الِاثْنَیْنِ حَتَّی تَکُونَ بَیْنَهُمْ فُرْجَهًٌْ فَیَکُونُوا خَمْسَهًًْ ثُمَّ یَتَنَاهَی فِی الْعَدَدِ إِلَی مَا لَا نِهَایَهًَْ لَهُ فِی الْکَثْرَهًْ.
امام صادق (علیه السلام)- هشام‌بن‌حکم گوید: از پرسشهای یک زندیق این بود که: «چرا جایز نیست که خالق عالم بیش از یک نفر باشد»؟ فرمود: «سخن تو از چند حال خارج نیست: یا هر دو قدیم باشند و قوی، یا هر دو ضعیف باشند و یا اینکه یکی قوی و دیگری ضعیف باشد، پس اگر هر دو قوی باشند چرا یکی از آن‌ها دیگری را دفع نمی‌کند، تا در ربوبیتش تک باشد، و اگر فکر می‌کنی یکی از آن‌ها قوی و دیگری ضعیف است؛ ثابت می‌شود خالق یکی است چنانچه ما می گوییم زیرا در یکی از آن دو که فرض کردی عجز ظاهر شد. و اینکه می‌گویی خدا دو تا است پس یا هر دوی آن‌ها از هر جهت متّفق می‌باشند، یا از هر لحاظ با هم تفاوت دارند، ولی وقتی آفرینش منظّم، افلاک جاری، آمد و شد شب و روز و خورشید و ماه را می بینیم؛ صحّت امر و تدبیر و هماهنگی امر دلالت دارد بر اینکه مدبّر یکی است. بعد از آن بر تو لازم آید اگر دو خدا را ادّعا کنی که سه خدا باشند زیرا چاره نیست از فرجه که در میان ایشان باشد تا آنکه دو تا باشند پس این فرجه در میانه ایشان سه می‌شود که قدیم است با این دو خدا و او نیز باید که خدا باشد پس بر تو لازم می‌آید که به سه خدا قائل شوی با آنکه دو خدا را ادعا داری و اگر سه خدا را ادعا کنی آنچه در دو خدا گفتیم بر تو لازم آید و آن صورت نبندد تا آنکه در میانه ایشان دو فرجه باشد و به‌واسطه دو فرجه سه خدا را که ادعا می کنی پنج خدا می‌شود پس سخن به بی نهایت خدا منتهی می شود».
Imam Sadiq (peace be upon him): Hisham ibn al-Hakam said: One of the questions of a zindiq (heretic) was: "Why is it not permissible that the Creator of the universe be more than one?" He (peace be upon him) said: "Your statement is not free of several possibilities: either both are eternal and strong, or both are weak, or one is strong and the other weak. If both are strong, then why does one of them not repel the other, so that he alone might have lordship? And if you think one of them is strong and the other weak, it is established that the Creator is one, as we say, because the weakness of one of the two you supposed became evident. And when you say that Allah is two, then either they are in agreement in every respect, or they differ in every respect. But when we see creation ordered, the celestial spheres moving, the alternation of night and day and the sun and the moon, the soundness of the affair and its management and the harmony of the matter indicates that the Manager is one. Then it follows for you, if you claim two gods, that they would be three, because there is no escape from a gap between them so that they may be two; and this gap between them becomes a third which is eternal alongside these two gods, and it too must be a god. So it becomes necessary for you to profess three gods while you claim two. And if you claim three gods, what we said about two applies to you, and it is not established unless there are two gaps between them, and by means of the two gaps the three gods you claim become five. Thus the argument ends up at infinitely many gods."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હિશામ બિન હકમ કહે છે: એક ઝિન્દીક (નાસ્તિક) ના પ્રશ્નોમાંથી એક આ હતો કે: "શા માટે એવું જાઇઝ નથી કે વિશ્વનો ખાલિક એકથી વધારે હોય"? તમે ફરમાવ્યું: "તારી વાત ઘણી સ્થિતિઓમાંથી બહાર નથી: કાં તો બંને કદીમ અને બળવાન હોય, કાં તો બંને નબળા હોય, અથવા એક બળવાન અને બીજો નબળો હોય. જો બંને બળવાન હોય તો એક બીજાને દૂર કેમ નથી કરતો, કે તે પોતાની રુબૂબિયતમાં એકલો રહે? અને જો તું વિચારે છે કે તેમાંનો એક બળવાન અને બીજો નબળો છે; તો સાબિત થાય છે કે ખાલિક એક છે, જેમ અમે કહીએ છીએ, કારણ કે તે બેમાંથી એકમાં જે તેં માની હતી, નબળાઈ સ્પષ્ટ થઈ ગઈ. અને તું જે કહે છે કે અલ્લાહ બે છે, તો કાં તો બંને દરેક રીતે એકસમાન છે, અથવા દરેક દૃષ્ટિએ એકબીજાથી ભિન્ન છે, પરંતુ જ્યારે અમે વ્યવસ્થિત સર્જન, ગતિશીલ આકાશો, રાત અને દિવસનું આવન-જાવન અને સૂર્ય અને ચંદ્ર જોઈએ છીએ; તો કાર્યની યથાર્થતા, વ્યવસ્થાપન અને સંવાદિતા સૂચવે છે કે વ્યવસ્થાપક એક છે. તે પછી તારા પર લાઝિમ આવે છે કે જો તું બે અલ્લાહનો દાવો કરે તો ત્રણ અલ્લાહ થાય, કારણ કે તેમની વચ્ચે એક ફરજા (અંતર) હોવી જરૂરી છે જેથી તેઓ બે થાય, પછી આ ફરજા તેમની વચ્ચે ત્રીજી બને છે જે આ બે અલ્લાહની સાથે કદીમ છે અને તેણે પણ અલ્લાહ હોવું જોઈએ, તો તારા પર લાઝિમ આવે છે કે તું ત્રણ અલ્લાહનો કાયલ થાય જ્યારે તું બે અલ્લાહનો દાવો કરે છે; અને જો તું ત્રણ અલ્લાહનો દાવો કરે તો જે અમે બે અલ્લાહ વિશે કહ્યું તે તારા પર લાઝિમ આવે, અને તે ત્યાં સુધી પૂરું ન થાય જ્યાં સુધી તેમની વચ્ચે બે ફરજા ન હોય, અને બે ફરજાના કારણે જે ત્રણ અલ્લાહનો તું દાવો કરે છે તે પાંચ અલ્લાહ થઈ જાય; આમ વાત અનંત અલ્લાહ સુધી પહોંચે છે."
الباقر ( عن أبی‌جعفرالباقر (فی قوله ... وَ قُلِ الْحَمْدُ للهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً قَالَ: لَمْ یَذِلَ فَیَحْتَاجَ إِلَی وَلِیٍ فَیَنْصُرَه.
امام باقر (علیه السلام)- وَ قُلِ الحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً، خداوند دچار ذلّت نشده است تا اینکه محتاج یار و یاوری باشد که او را یاری رساند.
Imam Baqir (peace be upon him): وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِي الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً [And say: (All) praise is due to Allah, Who has not taken a son and Who has not a partner in the kingdom, and Who has not a helper to save Him from disgrace; and proclaim His greatness magnifying (Him)] — Allah has not been afflicted with any humiliation such that He would need a helper and supporter to assist Him.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِي الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً [અને કહો કે તમામ પ્રશંસા અલ્લાહ માટે છે, જેમણે કોઈ સંતાન લીધું નથી અને હુકૂમતમાં તેમનો કોઈ ભાગીદાર નથી અને ઝિલ્લતથી બચાવવા માટે તેમનો કોઈ સહાયક નથી; અને તેમની બુઝુર્ગીનું બયાન કરો], અલ્લાહ ઝિલ્લતમાં પડ્યા નથી કે તેમને કોઈ યાર અને મદદગારની જરૂર પડે જે તેમને મદદ કરે.
الصّادق ( عَنْ عَمَّارِ بْنِ مُوسَی عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (فِی حَدِیثٍ قَالَ: ... وَ الرَّجُلُ إِذَا قَرَأَ الْحَمْدُ للهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً أَنْ یَقُولَ اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ قُلْتُ فَإِنْ لَمْ یَقُلِ الرَّجُلُ شَیْئاً مِنْ هَذَا إِذَا قَرَأَ قَالَ لَیْسَ عَلَیْهِ شَیْءٌ.
امام صادق (علیه السلام)- عمّاربن‌موسی نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) فرمود: «و هنگامی‌که کسی این آیه را تلاوت کرد؛ الحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً، بگوید: الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر». عرض کردم: «اگر کسی یکی از این آیات را تلاوت کرده و آنچه شما فرمودی را نگوید [حکمش چیست]»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «تکلیفی بر عهده‌ی او نیست [یعنی گفتن این ذکرها واجب نیست بلکه مستحب است]».
Imam Sadiq (peace be upon him): Ammar ibn Musa narrates: Imam Sadiq (peace be upon him) said: "When someone recites this verse: الحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً [Praise is due to Allah, Who has not taken a son and Who has not a partner in the kingdom, and Who has not a helper to save Him from disgrace; and proclaim His greatness magnifying (Him)], he should say: Allahu akbar, Allahu akbar, Allahu akbar." I said: "If someone recites one of these verses and does not say what you have said, [what is the ruling]?" The Imam (peace be upon him) said: "There is no obligation upon him [meaning saying these dhikrs is not obligatory but recommended]."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અમ્માર બિન મૂસા નકલ કરે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "અને જ્યારે કોઈ આ આયત તિલાવત કરે; الحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی المُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیراً [તમામ પ્રશંસા અલ્લાહ માટે છે, જેમણે કોઈ સંતાન લીધું નથી અને હુકૂમતમાં તેમનો કોઈ ભાગીદાર નથી અને ઝિલ્લતથી બચાવવા માટે તેમનો કોઈ સહાયક નથી; અને તેમની બુઝુર્ગીનું બયાન કરો], તો કહે: અલ્લાહુ અકબર, અલ્લાહુ અકબર, અલ્લાહુ અકબર." મેં અરજ કરી: "જો કોઈ આમાંથી કોઈ આયત તિલાવત કરે અને જે તમે ફરમાવ્યું તે ન કહે [તો તેનો હુકમ શું છે]"? ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "તેમના પર કોઈ ફરજ નથી [એટલે કે આ ઝિક્ર કહેવો વાજિબ નથી પરંતુ મુસ્તહબ છે]."
الرّسول ( عَنِ النَّبِیِّ (حَدِیثٌ طَوِیلٌ یَقُولُ فِیهِ (حَاکِیاً عَنِ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: وَ أَعْطَیْتُ لَکَ وَ لِأُمَّتِکَ التَّکْبِیرَ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از پیامبر (صلی الله علیه و آله) حدیثی طولانی نقل شده که حضرت (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوند می‌فرماید؛ به تو و امّت تو تکبیر را عطا کرده‌ام».
The Prophet (peace be upon him and his family): A long hadith has been narrated from the Prophet (peace be upon him and his family) in which he said: "Allah says; I have granted to you and to your Ummah the takbir."
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) થી એક લાંબી હદીસ નકલ થઈ છે જેમાં આપ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ ફરમાવે છે; મેં તમને અને તમારી ઉમ્મતને તકબીર અતા કરી છે."
الصّادق ( رَوَی ابْنُ بَابَوَیْهِ عَنِ الصَّادِقِ (فِی کِتَابِ التَّوْحِیدِ بِإِسْنَادِهِ أَنَّ رَجُلًا قَالَ عِنْدَهُ یَعْنِی عِنْدَ الصَّادِقِ (اللَّهُ أَکْبَرُ فَقَالَ اللَّهُ أَکْبَرُ مِنْ أَیِّ شَیْءٍ فَقَالَ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (حَدَدْتَهُ فَقَالَ الرَّجُلُ کَیْفَ أَقُولُ فَقَالَ قُلِ اللَّهُ أَکْبَرُ مِنْ أَنْ یُوصَف.
امام صادق (علیه السلام)- ابن بابویه با سندش از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند: «مردی در محضر امام صادق (علیه السلام) گفت: «اللَّه اکبر»! حضرت (علیه السلام) فرمود: «خداوند از چه چیز بزرگتر است»؟ آن مرد گفت: «از هرچیز». امام صادق (علیه السلام) فرمود: «خدا را محدود نمودی». آن مرد گفت: «چگونه بگویم»؟ حضرت (علیه السلام) فرمود: «بگو خداوند بزرگتر از آن است که توصیف شود».
Imam Sadiq (peace be upon him): Ibn Babawayh, with his chain, narrates from Imam Sadiq (peace be upon him): "A man in the presence of Imam Sadiq (peace be upon him) said: 'Allahu Akbar'! The Imam (peace be upon him) said: 'Allah is greater than what thing?' The man said: 'Than everything.' Imam Sadiq (peace be upon him) said: 'You have limited Allah.' The man said: 'How should I say it?' The Imam (peace be upon him) said: 'Say: Allah is greater than that He should be described.'"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને બાબવય્હ પોતાની સનદ સાથે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે: "એક માણસે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ની હાજરીમાં કહ્યું: 'અલ્લાહુ અકબર'! આપ (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહ કઈ વસ્તુ કરતાં મોટો છે?' તે માણસે કહ્યું: 'દરેક વસ્તુ કરતાં.' ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: 'તેં અલ્લાહને મર્યાદિત કરી દીધો.' તે માણસે કહ્યું: 'તો હું કેવી રીતે કહું?' આપ (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: 'કહે: અલ્લાહ એનાથી મોટો છે કે તેનું વર્ણન કરી શકાય.'"
الصّادق ( عَنْ عَمْرِو بْنِ جُمَیْعٍ قَالَ: قَالَ لِی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (أَیُ شَیْءٍ اللَّهُ أَکْبَرُ فَقُلْتُ اللَّهُ أَکْبَرُ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ فَقَالَ فَکَانَ ثُمَّ شَیْءٌ فَیَکُونُ أَکْبَرَ مِنْهُ فَقُلْتُ فَمَا هُوَ فَقَالَ اللَّهُ أَکْبَرُ مِنْ أَنْ یُوصَف.
امام صادق (علیه السلام)- عمروبن‌جمیع گوید: امام صادق (علیه السلام) به من فرمود: «در الله اکبر، خدا از چه چیز بزرگتر است»؟ من عرض کردم: «خدا از هر چیزی بزرگتر است». فرمود: «اصلا در برابر عظمت خدا چیزی وجود دارد که خدا از آن بزرگتر باشد»؟ عرض کردم: «پس در الله اکبر، خدا از چه چیز بزرگتر است»؟ فرمود: «خدا بزرگتر از آن است که وصف گردد».
Imam Sadiq (peace be upon him): Amr ibn Jumay‘ said: Imam Sadiq (peace be upon him) said to me: "In 'Allahu Akbar', greater than what thing is Allah?" I said: "Allah is greater than everything." He said: "Is there anything at all before the greatness of Allah such that Allah could be greater than it?" I said: "Then in 'Allahu Akbar', greater than what thing is Allah?" He said: "Allah is greater than that He should be described."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અમ્ર બિન જુમય્અ કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામે) મને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહુ અકબરમાં, અલ્લાહ કઈ વસ્તુ કરતાં મોટો છે?" મેં અરજ કરી: "અલ્લાહ દરેક વસ્તુ કરતાં મોટો છે." આપે ફરમાવ્યું: "શું અલ્લાહની અઝમત સામે કોઈ વસ્તુ છે જ કે અલ્લાહ તેનાથી મોટો હોય?" મેં અરજ કરી: "તો પછી અલ્લાહુ અકબરમાં, અલ્લાહ કઈ વસ્તુ કરતાં મોટો છે?" આપે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ એનાથી મોટો છે કે તેનું વર્ણન કરી શકાય."
الصّادق ( عَنْ سُلَیْمَانَ بْنِ مِهْرَانَ ... فَقُلْتُ فَکَیْفَ صَارَ التَّکْبِیرُ یَذْهَبُ بِالضِّغَاطِ هُنَاکَ قَالَ لِأَنَّ قَوْلَ الْعَبْدِ اللَّهُ أَکْبَرُ مَعْنَاهُ اللَّهُ أَکْبَرُ أَنْ یَکُونَ مِثْلَ الْأَصْنَامِ الْمَنْحُوتَهًِْ وَ الْآلِهَهًِْ الْمَعْبُودَهًِْ دُونَه.
امام صادق (علیه السلام)- سلیمان‌بن‌مهران گوید: ... به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «چگونه است که گفتن تکبیر در آن جا (مناسک حج) فشار را ازبین می‌برد»؟ حضرت (علیه السلام) فرمود: «زیرا این سخن بندگان که می گویند: «الله اکبر» بدین معناست که خداوند بزرگتر از آن است که چنین بتهای تراشیده ای و خدایان معبودی در برابر او باشند».
Imam Sadiq (peace be upon him): Sulayman ibn Mihran said: ... I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "How is it that saying the takbir there [in the rites of Hajj] removes the pressure?" The Imam (peace be upon him) said: "Because this saying of the servants — 'Allahu Akbar' — means that Allah is greater than that there should be, before Him, such carved idols and worshipped gods."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સુલયમાન બિન મિહરાન કહે છે: ... મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને અરજ કરી: "એવું કેમ છે કે ત્યાં [હજના મનાસિકમાં] તકબીર કહેવાથી દબાણ દૂર થાય છે?" આપ (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: "કારણ કે બંદાઓની આ વાત જે તેઓ કહે છે: 'અલ્લાહુ અકબર' તેનો અર્થ એ છે કે અલ્લાહ એનાથી મોટો છે કે તેની સામે આવી કોતરેલી મૂર્તિઓ અને પૂજાતા ખુદાઓ હોય."
السّجّاد ( إِنَّ یَزِیدَ لَعَنَهُ اللَّهُ قَالَ لِلْمُؤَذِّنِ: قُمْ یَا مُؤَذِّنُ فَأَذِّنْ. فَقَالَ: اللَّهُ أَکْبَرُ اللَّهُ أَکْبَرُ. فَقَالَ زَیْنُ‌الْعَابِدِینَ (: صَدَقْتَ، اللَّهُ أَکْبَرُ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ.
امام سجّاد (علیه السلام)- یزید خداوند او را لعنت فرماید [در مجلسی که اسرای کربلا را حاضر کرده بودند] به مؤذّن گفت: «ای مؤذّن برخیز و اذان بگو»! مؤذّن گفت: «الله اکبر، الله اکبر». امام سجّاد (علیه السلام) فرمود: «راست گفتی، خداوند از هر چیزی بزرگتر است».
Imam Sajjad (peace be upon him): Yazid — may Allah curse him — [in the gathering where the captives of Karbala had been brought] said to the muezzin: "O muezzin, stand up and give the adhan!" The muezzin said: "Allahu Akbar, Allahu Akbar." Imam Sajjad (peace be upon him) said: "You have spoken the truth; Allah is greater than everything."
ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): યઝીદ - અલ્લાહ તેના પર લાનત કરે - [તે મજલિસમાં જ્યાં કરબલાના કૈદીઓને હાજર કરવામાં આવ્યા હતા] મુઅઝ્ઝિનને કહ્યું: "ઓ મુઅઝ્ઝિન, ઊભો થા અને અઝાન આપ!" મુઅઝ્ઝિને કહ્યું: "અલ્લાહુ અકબર, અલ્લાહુ અકબર." ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામે) ફરમાવ્યું: "તેં સાચું કહ્યું, અલ્લાહ દરેક વસ્તુ કરતાં મોટો છે."