سورة العنكبوت

Verse 10 of 69

29:10

وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنّا بِاللهِ فَإِذا أُوذِيَ فِي اللهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النّاسِ كَعَذابِ اللهِ وَ لَئِنْ جاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنّا كُنّا مَعَكُمْ أَ وَ لَيْسَ اللهُ بِأَعْلَمَ بِما فِي صُدُورِ الْعالَمِينَ

بعضى از مردم كسانى هستندكه مى‌گويند: «به خدا ايمان آورده‌ايم.» امّا هنگامى‌كه در راه خدا آزار‌مى‌بينند، آزار مردم را همچون عذاب الهى مى‌شمارند[و از آن وحشت مى‌كنند]؛ ولى هنگامى‌كه پيروزى از سوى پروردگارت [براى شما] فرا رسد، مى‌گويند: «ما هم با شما بوديم[و در اين پيروزى شريكيم]». آيا خداوند به آنچه در سينه‌هاى جهانيان است آگاه‌تر نيست؟!

And among men is he who says: We believe in Allah; but when he is persecuted in (the way of) Allah he thinks the persecution of men to be as the chastisement of Allah; and if there come assistance from your Lord, they would most certainly say: Surely we were with you. What! is not Allah the best knower of what is in the breasts of mankind.

અને અમુક લોકો એવા છે જેઓ કહે છે કે અમે અલ્લાહ પર ઇમાન લઇ આવ્યા છીએ, ત્યારબાદ ખુદાની રાહમાં જયારે કોઇ ઇજા પહોંચે ત્યારે અલ્લાહની અજમાયશને અલ્લાહની સજા તરીકે ઓળખાવે છે જયારે તારા પરવરદિગાર તરફથી કોઇ મદદ આવી પહોંચે ત્યારે ભારપૂર્વક કહે છે કે અમે તમારી જ સાથે હતા, શું અલ્લાહ દુનિયાવાળાઓના દિલોમાં જે કાંઇ છે તેનાથી વાકેફ નથી ?

علیّ‌ّبن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

قَوْلُهُ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ کَعَذابِ اللهِ قَالَ إِذَا آذَاهُ إِنْسَانٌ أَوْ أَصَابَهُ ضُرٌّ أَوْ فَاقَهًٌْ أَوْ خَوْفٌ مِنَ الظَّالِمِینَ دَخَلَ مَعَهُمْ فِی دِینِهِمْ فَرَأَی أَنَّ مَا یَفْعَلُونَهُ هُوَ مِثْلُ عَذَابِ اللَّهِ الَّذِی لَا یَنْقَطِعُ قَوْلُهُ وَ لَئِنْ جاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّکَ یَعْنِی الْقَائِمَ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) لَیَقُولُنَّ إِنَّا کُنَّا مَعَکُمْ أَوَ لَیْسَ اللهُ بِأَعْلَمَ بِما فِی صُدُورِ الْعالَمِینَ.

علیّ‌ّبن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- در مورد این کلام خدای متعال: جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ کَعَذَابِ اللهِ گفت: منظور از أُوذِیَ آن است که اگر زندگی انسانی او را آزار دهد، یا زیانی به وی رسد، یا دچار تنگدستی یا ترس از ستمگران شود، به دین آن‌ها نیز سرایت کند و چنین پندارد که آنچه با او می‌شود، شبیه عذاب خداست که قطع نمی‌شود؛ و منظور از: وَلَئِن جَاء نَصْرٌ مِّن رَّبِّکَ حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است لَیَقُولُنَّ إِنَّا کُنَّا مَعَکُمْ أَوَلَیْسَ اللهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِی صُدُورِ الْعَالَمِینَ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Concerning this word of Allah the Exalted: جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ کَعَذَابِ اللهِ [he treats the persecution of men as the chastisement of Allah], he said: the meaning of أُوذِیَ [he is harmed] is that if a person's life brings him harm, or some loss reaches him, or he is afflicted with poverty or fear of the oppressors, he then goes over into their religion and imagines that what is happening to him is like the chastisement of Allah which does not cease; and what is meant by وَلَئِن جَاء نَصْرٌ مِّن رَّبِّکَ [and if there comes a help from your Lord] is Hazrat al-Qa'im (may Allah hasten his noble relief), لَیَقُولُنَّ إِنَّا کُنَّا مَعَکُمْ أَوَلَیْسَ اللهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِی صُدُورِ الْعَالَمِینَ [they will most certainly say: Surely we were with you. Is not Allah the best knower of what is in the breasts of mankind].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): અલ્લાહ તઆલાના આ કલામ: જَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ کَعَذَابِ اللهِ [તેણે લોકોની ફિતનાને અલ્લાહના અઝાબ જેવો ગણ્યો] વિશે તેમણે કહ્યું: أُوذِیَ [તેને દુઃખ આપવામાં આવે] નો અર્થ એ છે કે જો કોઈ ઇન્સાનનું જીવન તેને દુઃખ આપે, અથવા તેને કોઈ નુકસાન પહોંચે, અથવા તે ગરીબી કે ઝાલિમોના ડરમાં પડે, તો તે તેમના દીનમાં પણ દાખલ થઈ જાય અને એવું સમજે કે તેના પર જે બની રહ્યું છે તે અલ્લાહના અઝાબ જેવું છે જે ખતમ થતું નથી; અને وَلَئِن جَاء نَصْرٌ مِّن رَّبِّکَ [અને જો તમારા રબ તરફથી મદદ આવે] નો અર્થ હઝરત કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) છે લَیَقُولُنَّ إِنَّا کُنَّا مَعَکُمْ أَوَلَیْسَ اللهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِی صُدُورِ الْعَالَمِینَ [તેઓ ખરેખર કહેશે: અમે તમારી સાથે હતા. શું અલ્લાહ સૃષ્ટિના સીનાઓમાં જે છે તેને શ્રેષ્ઠ જાણનાર નથી].

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

حَمْزَهًَْ‌بْنِ‌بَزِیعٍ قَالَ کَتَبَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) إِلَی سَعْدٍالْخَیْرِ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ جَاءَنِی کِتَابُکَ تَذْکُرُ فِیهِ مَعْرِفَهًَْ مَا لَا یَنْبَغِی تَرْکُهُ وَ طَاعَهًَْ مَنْ رِضَا اللَّهِ رِضَاهُ فَقَبِلْتُ مِنْ ذَلِکَ لِنَفْسِکَ مَا کَانَتْ نَفْسُکَ مُرْتَهَنَهًًْ لَوْ تَرَکْتَهُ تَعْجَبُ إِنَّ رِضَا اللَّهِ وَ طَاعَتَهُ وَ نَصِیحَتَهُ لَا تُقْبَلُ وَ لَا تُوجَدُ وَ لَا تُعْرَفُ إِلَّا فِی عِبَادٍ غُرَبَاءَ أَخِلَّاءَ مِنَ النَّاسِ قَدِ اتَّخَذَهُمُ النَّاسُ سِخْرِیّاً لِمَا یَرْمُونَهُمْ بِهِ مِنَ الْمُنْکَرَاتِ وَ کَانَ یُقَالُ لَا یَکُونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً حَتَّی یَکُونَ أَبْغَضَ إِلَی النَّاسِ مِنْ جِیفَهًِْ الْحِمَارِ وَ لَوْ لَا أَنْ یُصِیبَکَ مِنَ الْبَلَاءِ مِثْلُ الَّذِی أَصَابَنَا فَتَجْعَلُ فِتْنَهًَْ النَّاسِ کَعَذابِ اللَّهِ وَ أُعِیذُکَ بِاللَّهِ وَ إِیَّانَا مِنْ ذَلِکَ لَقَرُبْتَ عَلَی بُعْدِ مَنْزِلَتِکَ وَ اعْلَمْ رَحِمَکَ اللَّهُ أَنَّا لَا نَنَالُ مَحَبَّهًَْ اللَّهِ إِلَّا بِبُغْضِ کَثِیرٍ مِنَ النَّاسِ وَ لَا وَلَایَتَهُ إِلَّا بِمُعَادَاتِهِمْ وَ فَوْتُ ذَلِکَ قَلِیلٌ یَسِیرٌ لِدَرْکِ ذَلِکَ مِنَ اللَّهِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ.

امام باقر (علیه السلام)- حمزهًْ‌بن‌بزِیع گوید: امام باقر (علیه السلام) به سعد الخیر نوشت: به نام خداوند بخشنده مهربان، امّا بعد، نامه‌ات به من رسید و در آن از دانستن اموری یاد کرده بودی که ترکش شایسته نیست، و نیز فرمانبری از کسی که خداوند از خشنودی او خشنود است، و بر خود پذیرفتی آنچه را در گرو آنی، که اگر آن را ترک کنی از این به شگفت آیی که خشنودی و خیرخواهی خدا پذیرفته نباشد و موجود نگردد و دانسته نیاید، جز در بنده‌هایی بر کنار از جامعه که دوست مردمند، ولی مردم آن ها را به سبب اینکه ایشان را به ارتکاب امور منکر و غیر متعارف متّهم می‌سازند، به مسخره می‌گیرند، و چنین گفته می‌شود که مؤمن مؤمن نباشد تا در میان مردم منفورتر از لاشه گندیده الاغ باشد. و اگر نمی‌بود که به تو نیز همچون ما بلا و گرفتاریهای سخت می‌رسید و چه بسا تو فتنه و سخت‌گیری مردم را، مانند عذاب خدا تصوّر می‌کردی، و از عقیده خود بازمی‌گشتی، من تو و خودمان را از برگشت از عقیده حق، به دلیل فتنه مردم در پناه خدای گذاردم و هر آینه با دوری محل سکونتت به ما نزدیک شدی.

Imam Baqir (peace be upon him): Hamza ibn Bazi' said: Imam Baqir (peace be upon him) wrote to Sa'd al-Khayr: In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful. To proceed: your letter reached me, in which you mentioned knowledge of matters whose abandonment is not fitting, and obedience to one with whose contentment Allah is content, and you have accepted upon yourself that in whose pledge you stand — that if you were to abandon it, you would be astonished at this, that the contentment and good counsel of Allah is not accepted, and is not found, and is not known, except in servants set apart from society, who are the friends of the people, yet the people, because they charge them with committing wrongful and uncommon acts, take them into mockery. And it has been said that a believer is not truly a believer until he is more detested among the people than the rotting carcass of a donkey. And were it not that trials and severe afflictions like ours would befall you also, and it may be that you would imagine the persecution and pressure of the people to be like the chastisement of Allah, and turn back from your belief — I have placed you and ourselves in the shelter of Allah from turning back from the true belief because of the persecution of the people — then, despite the distance of your dwelling place, you have drawn near to us.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): હમ્ઝા બિન બઝીઅ કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ સઅદુલ ખૈરને લખ્યું: અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે, અમ્મા બઅદ, તમારો પત્ર મને મળ્યો અને તેમાં તમે એવી બાબતોના જ્ઞાનનો ઉલ્લેખ કર્યો હતો જેને છોડવી યોગ્ય નથી, અને એવા વ્યક્તિની આજ્ઞાપાલનનો પણ ઉલ્લેખ કર્યો હતો જેની રિઝામંદીથી અલ્લાહ રાઝી છે, અને તમે પોતાના પર જેમાં ગિરવે છો તે સ્વીકાર્યું, કે જો તમે તેને છોડી દો તો તમે એ વાત પર આશ્ચર્ય કરશો કે અલ્લાહની રિઝામંદી અને ખૈરખ્વાહી સ્વીકારાતી નથી અને પ્રાપ્ત થતી નથી અને જાણવામાં આવતી નથી, સિવાય એવા બંદાઓમાં જેઓ સમાજથી અલગ છે અને લોકોના મિત્ર છે, પરંતુ લોકો તેમને એ કારણે કે તેઓ તેમના પર મુન્કર અને અસાધારણ કાર્યો કરવાના આરોપ મૂકે છે, મશ્કરી કરે છે. અને એવું કહેવાય છે કે મોઅમિન ત્યાં સુધી મોઅમિન નથી જ્યાં સુધી તે લોકોમાં ગધેડાના સડેલા મૃતદેહથી પણ વધુ ધિક્કારપાત્ર ન બને. અને જો એવું ન હોત કે તમને પણ અમારી જેમ સખત બલા અને મુસીબતો પહોંચત અને કદાચ તમે લોકોની ફિતના અને સખ્તીને અલ્લાહના અઝાબ જેવી કલ્પના કરત, અને પોતાના અકીદાથી ફરી જાત, મેં તમને અને પોતાને લોકોની ફિતનાના કારણે હકના અકીદાથી ફરી જવાથી અલ્લાહની પનાહમાં મૂક્યા છે અને ખરેખર તમારા રહેઠાણની દૂરી છતાં તમે અમારી નજીક થયા છો.