سورة المائدة

Verse 3 of 120

5:3

حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللهِ بِهِ وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّيَةُ وَ النَّطيحَةُ وَ ما أَكَلَ السَّبُعُ إِلاَّ ما ذَكَّيْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِكُمْ فِسْقٌ الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ دينِكُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً فَمَنِ اضْطُرَّ في مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ فَإِنَّ اللهَ غَفُورٌ رَحيمٌ

[گوشت] مردار، و خون، وگوشت خوك، و حيوانى كه به‌غير نام خدا ذبح‌ شود، و حيوان خفه‌‌شده، و به زجر كشته‌شده، و حيوانى‌كه براثر پرت‌شدن از بلندى بميرد، و حيوانى كه به ضرب شاخ حيوان ديگرى مرده‌ باشد. و باقيمانده‌ی صيد حيوان درنده مگر آنكه [به‌موقع به آن شكار برسيد و] آن را سر ببريد و حيوانى كه روى بتها [يا در برابر آن‌ها] ذبح مى‌شود، [همه] بر شما حرام‌ شده ‌است؛ و [همچنين] تقسيم‌كردن [گوشت حيوان] به‌وسيله‌ی چوبه‌هاى تيرِ مخصوص بخت‌آزمايى؛ تمام اين اين‌ها، فسق و گناه است. امروز، كافران از [شكست] آيين شما مأيوس شدند؛ بنابراين، از آن‌ها نترسيد؛ و از [مخالفت] من بترسيد! امروز، دين شما را برايتان كامل‌كردم؛ و نعمت خود را بر شما تمام نمودم؛ و اسلام را به‌عنوان آيين [جاودان] شما پذيرفتم امّا كسانى‌ كه در‌حال گرسنگى، ناچار ‌شوند، و تمايل به گناه نداشته ‌باشند، [مانعى ندارد كه از گوشت‌هاى ممنوع بخورند]؛ خداوند، آمرزنده‌ی و مهربان است.

Forbidden to you is that which dies of itself, and blood, and flesh of swine, and that on which any other name than that of Allah has been invoked, and the strangled (animal) and that beaten to death, and that killed by a fall and that killed by being smitten with the horn, and that which wild beasts have eaten, except what you slaughter, and what is sacrificed on stones set up (for idols) and that you divide by the arrows; that is a transgression. This day have those who disbelieve despaired of your religion, so fear them not, and fear Me. This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you and chosen for you Islam as a religion; but whoever is compelled by hunger, not inclining willfully to sin, then surely Allah is Forgiving, Merciful.

તમારા પર મુરદાર તથા લોહી તથા સુવ્વરનું ગોશ્ત હરામ કરવામાં આવ્યું છે, અને તે જાનવર કે જેના ઉપર અલ્લાહ સિવાય બીજા કોઇનું નામ (ઝબ્હ કરતી વખતે) લેવામાં આવ્યું હોય, અને જેને ગૂંગળાવીને મારી નાખવામાં આવ્યું હોય, અને જે માર મારીને મારી નાખવામાં આવ્યું હોય, અને જે ઊંચાણ પરથી પડી મરણ પામ્યું હોય અને જે (બીજા જાનવરના) શીંગડા (લાગવા)થી મરી ગયું હોય, અને જેને વહેશી જાનવરોએ ફાડી ખાધું હોય સિવાય કે (જેનામાં હજી જીવ હોય અને) તમોએ ઝબ્હ કર્યું હોય, અને જે મૂર્તિ સામે (જાહેલીય્યતની રસમ પ્રમાણે) ઝબ્હ કરવામાં આવ્યું હોય, અને એ પણ કે જે (શરત લગાવીને) બાણો વડે ભાગ પાડી લેવામાં આવ્યું હોય; આ બધું ફીસ્ક છે. આજના દિવસે નાસ્તિકો તમારા દીનથી નિરાશ થઇ ગયા છે માટે તમે તેમનાથી ડરો નહિ અને મારાથી જ ડરો. આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન કામીલ કરી દીધો છે.* અને મારી નેઅમત તમારા પર તમામ કરી દીધી છે અને દીને ઇસ્લામ તમારા માટે પસંદ કરી લીધો છે; પણ જે કોઇ ભૂખના કારણે મજબૂર બનીને ગુનાહનો હેતુ ન હોય તો (ઉપર જણાવેલ હરામ જાનવર જરૂરત પૂરતું ખાવામાં હરજ નથી કારણકે) અલ્લાહ ગફુરૂર રહીમ છે.

#1 [گوشت] مردار، وخون، وگوشت خوک، و حیوانی که به‌غیر نام خدا ذبح‌شود، و حیوان خفه شده، و به زجر کشته شده، و حیوانی‌که براثر… Forbidden to you are carrion, blood, swine flesh, and what is slaughtered in other than Allah's name [ગોશ્ત] મુર્દાર, અને લોહી, અને ભૂંડનું ગોશ્ત, અને એ જાનવર જે અલ્લાહ સિવાય કોઈના નામે ઝબ્હ કરાય, અને ગૂંગળાઈને મરેલું જાનવર, અને માર ખાઈને મરેલું, અને ઊંચાઈ પરથી પડીને મરેલું જાનવર, અને બીજા જાનવરના શિંગડાના ઘાથી મરેલું જાનવર. અને શિકારી જાનવરના ખાધા પછી બચેલું, સિવાય એ કે [સમયસર પહોંચીને] તેને ઝબ્હ કરી લો, અને એ જાનવર જે બુતો પર [કે તેમની સામે] ઝબ્હ કરાય, [આ બધું] તમારા પર હરામ કરવામાં આવ્યું છે; અને [એ જ રીતે] જુગારના ખાસ તીરો દ્વારા [ગોશ્તની] વહેંચણી કરવી; આ બધું ફિસ્ક અને ગુનાહ છે

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

سَأَلُوهُ (علیه السلام) ... إِنَّمَا هَلَکَ النَّاسُ فِی الْمُتَشَابِهِ لِأَنَّهُمْ لَمْ یَقِفُوا عَلَی مَعْنَاهُ وَ لَمْ یَعْرِفُوا حَقِیقَتَهُ فَوَضَعُوا لَهُ تَأْوِیلَاتٍ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ بِآرَائِهِمْ وَ اسْتَغْنَوْا بِذَلِکَ عَنْ مَسْأَلَهًِْ الْأَوْصِیَاءِ وَ نَبَذُوا قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَرَاءَ ظُهُورِهِم وَ الْمُحْکَمُ مِمَّا ذَکَرْتُهُ فِی الْأَقْسَامِ مِمَّا تَأْوِیلُهُ فِی تَنْزِیلِهِ مِنْ تَحْلِیلِ مَا أَحَلَّ اللَّهُ سُبْحَانَهُ فِی کِتَابِهِ وَ تَحْرِیمِ مَا حَرَّمَ اللَّهُ مِنَ الْمَآکِلِ وَ الْمَشَارِبِ وَ الْمَنَاکِحِ وَ مِنْهُ مَا فَرَضَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مِنَ الصَّلَاهًِْ وَ الزَّکَاهًِْ وَ الصِّیَامِ وَ الْحَجِّ وَ الْجِهَادِ وَ مِمَّا دَلَّهُمْ بِهِ مِمَّا لَا غِنَا بِهِمْ عَنْهُ فِی جَمِیعِ تَصَرُّفَاتِهِمْ مِثْلُ قَوْلِهِ تَعَالَی: حُرِّمَتْ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِیرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَیْرِ اللهِ بِهِ فَتَأْوِیلُهُ فِی تَنْزِیلِهِ.

امام علی (علیه السلام)- از امیرالمؤمنین (علیه السلام) سؤال کردند ... فرمود: «همانا مردم در متشابه قرآن دچار هلاکت شدند زیرا به معنای آن واقف نشده و حقیقت آن را نشناخته‌اند، لذا تأویلاتی را از جانب خودشان و با رأی خودشان آورده و بدین طریق از پرسش از اوصیا خود را بی‌نیاز دانستند و سخن رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به پشت سرشان انداختند، آیات محکم که ذکر کردم دارای اقسامی است. گروهی از آن آیاتی است که تأویل آن در تنزیل آن (ظاهر آن) می‌باشد که شامل آیاتی که حلال خداوند سبحان را در کتابش حلال می‌کنند و حرام او در خوردنی‌ها و آشامیدنی‌ها و نکاح‌ها را حرام می‌کنند و برخی از این آیات شامل واجبات الهی در نماز زکات روزه، حج و جهاد و همچنین آیاتی که مردم در تمام رفتارهای خود از هدایت آن‌ها بی‌نیاز نیستند، مانند این سخن خداوند متعال: ... حُرِّمَتْ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِیرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَیْرِ الله بِهِ که تأویل آن نیز در ظاهرش است.

Imam Ali (peace be upon him): They asked Amir al-Mu'minin (peace be upon him) ... He said: "Indeed, people were destroyed regarding the mutashabih (ambiguous verses) of the Quran because they did not grasp its meaning and did not know its reality, so they brought interpretations from themselves and by their own opinions, and thereby considered themselves needless of asking the awsiya (successors), and cast the words of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) behind their backs. The muhkam (clear) verses which I mentioned have several categories. One group of them are verses whose interpretation lies in their revelation (their apparent meaning), which includes verses that make lawful what Allah the Glorified made lawful in His Book and forbid what He forbade regarding foods, drinks and marriages. Some of these verses include the divine obligations of prayer, zakat, fasting, hajj and jihad, as well as verses from whose guidance people are not needless in all their actions, such as this statement of Allah the Exalted: ... حُرِّمَتْ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِیرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَیْرِ الله بِهِ [Forbidden to you is that which dies of itself, and blood, and the flesh of swine, and that upon which any other name than Allah's has been invoked], whose interpretation is also in its apparent meaning."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને સવાલ કરવામાં આવ્યો ... ફરમાવ્યું: "ખરેખર લોકો કુરઆનની મુતશાબેહ (સંદિગ્ધ) આયતોમાં હલાક થયા, કારણ કે તેઓ તેના અર્થથી વાકેફ ન થયા અને તેની હકીકતને ઓળખી ન શક્યા, તેથી તેઓએ પોતાના તરફથી અને પોતાના મંતવ્ય પ્રમાણે તાવીલો કર્યા અને આ રીતે અવસિયાથી પૂછવાની જરૂરિયાતથી પોતાને બેપરવા સમજી બેઠા અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કલામને પોતાની પીઠ પાછળ ફેંકી દીધો. મુહકમ આયતો જેનો મેં ઝિકર કર્યો તે અનેક પ્રકારની છે. તેમાંનો એક પ્રકાર એ આયતોનો છે જેની તાવીલ તેના તન્ઝીલમાં (તેના ઝાહિરમાં) છે, જે એવી આયતોનો સમાવેશ કરે છે જે અલ્લાહ સુબ્હાનહુના હલાલને તેની કિતાબમાં હલાલ કરે છે અને ખાવા-પીવાની અને નિકાહની બાબતોમાં તેના હરામને હરામ કરે છે, અને આ આયતોમાંની કેટલીક નમાઝ, ઝકાત, રોઝા, હજ અને જિહાદમાં ઇલાહી વાજિબાતનો સમાવેશ કરે છે, અને એવી પણ આયતો છે જેની હિદાયતથી લોકો પોતાના તમામ વર્તનમાં બેપરવા નથી, જેમ કે અલ્લાહ તઆલાનું આ કલામ: ... حُرِّمَتْ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِیرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَیْرِ الله بِهِ [તમારા પર હરામ કરવામાં આવ્યું છે મુર્દાર, અને લોહી, અને ડુક્કરનું માંસ, અને જેના પર અલ્લાહ સિવાય બીજા કોઈનું નામ લેવામાં આવ્યું હોય], જેની તાવીલ પણ તેના ઝાહિરમાં છે."

#2 [گوشت] مردار، وخون، وگوشت خوک، و حیوانی که به‌غیر نام خدا ذبح‌شود، و حیوان خفه شده، و به زجر کشته شده، و حیوانی‌که براثر… Forbidden to you are carrion, blood, swine flesh, and what is slaughtered in other than Allah's name [ગોશ્ત] મુર્દાર, અને લોહી, અને ભૂંડનું ગોશ્ત, અને એ જાનવર જે અલ્લાહ સિવાય કોઈના નામે ઝબ્હ કરાય, અને ગૂંગળાઈને મરેલું જાનવર, અને માર ખાઈને મરેલું, અને ઊંચાઈ પરથી પડીને મરેલું જાનવર, અને બીજા જાનવરના શિંગડાના ઘાથી મરેલું જાનવર. અને શિકારી જાનવરના ખાધા પછી બચેલું, સિવાય એ કે [સમયસર પહોંચીને] તેને ઝબ્હ કરી લો, અને એ જાનવર જે બુતો પર [કે તેમની સામે] ઝબ્હ કરાય, [આ બધું] તમારા પર હરામ કરવામાં આવ્યું છે; અને [એ જ રીતે] જુગારના ખાસ તીરો દ્વારા [ગોશ્તની] વહેંચણી કરવી; આ બધું ફિસ્ક અને ગુનાહ છે

الجواد (علیه السلام) Imam Jawad (peace be upon him) ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ)

رَوَی عَبْدُ‌الْعَظِیمِ‌بْنُ‌عَبْدِ‌اللَّهِ الْحَسَنِیُّ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَلِیٍّ الرِّضَا (علیه السلام) أَنَّهُ قَالَ سَأَلْتُهُ عَمَّا أُهِلَّ لِغَیْرِ اللَّهِ بِهِ فَقَالَ مَا ذُبِحَ لِصَنَمٍ أَوْ وَثَنٍ أَوْ شَجَرٍ حَرَّمَ اللَّهُ ذَلِکَ کَمَا حَرَّمَ الْمَیْتَهًَْ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِیر ... فَقُلْتُ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) مَا مَعْنَی َقَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ: وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّیَةُ وَ النَّطِیحَةُ وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ قَالَ الْمُنْخَنِقَةُ الَّتِی انْخَنَقَتْ بِأَخْنَاقِهَا حَتَّی تَمُوتَ وَ الْمَوْقُوذَةُ الَّتِی مَرِضَتْ وَ قَذَفَهَا الْمَرَضُ حَتَّی لَمْ یَکُنْ بِهَا حَرَکَهًٌْ وَ الْمُتَرَدِّیَةُ الَّتِی تَتَرَدَّی مِنْ مَکَانٍ مُرْتَفِعٍ إِلَی أَسْفَلَ أَوْ تَتَرَدَّی مِنْ جَبَلٍ أَوْ فِی بِئْرٍ فَتَمُوتُ وَ النَّطِیحَهًُْ الَّتِی تَنْطَحُهَا بَهِیمَهًٌْ أُخْرَی فَتَمُوتُ وَ مَا أَکَلَ السَّبُعُ مِنْهُ فَمَاتَ وَ مَا ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ عَلَی حَجَرٍ أَوْ صَنَمٍ إِلَّا مَا أُدْرِکَ ذَکَاتُهُ فَیُذَکَّی قُلْتُ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ قَالَ کَانُوا فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ یَشْتَرُونَ بَعِیراً فِیمَا بَیْنَ عَشَرَهًِْ أَنْفُسٍ وَ یَسْتَقْسِمُونَ عَلَیْهِ بِالْقِدَاحِ وَ کَانَتْ عَشَرَهًًْ سَبْعَهًٌْ لَهَا أَنْصِبَاءُ وَ ثَلَاثَهًٌْ لَا أَنْصِبَاءَ لَهَا أَمَّا الَّتِی لَهَا أَنْصِبَاءُ فَالْفَذُّ وَ التَّوْأَمُ وَ النَّافِسُ وَ الْحِلْسُ وَ الْمُسْبِلُ وَ الْمُعَلَّی وَ الرَّقِیبُ وَ أَمَّا الَّتِی لَا أَنْصِبَاءَ لَهَا فَالسَّفِیحُ وَ الْمَنِیحُ وَ الْوَغْدُ فَکَانُوا یُجِیلُونَ السِّهَامَ بَیْنَ عَشَرَهًٍْ فَمَنْ خَرَجَ بِاسْمِهِ سَهْمٌ مِنَ الَّتِی لَا أَنْصِبَاءَ لَهَا أُلْزِمَ ثُلُثَ ثَمَنِ الْبَعِیرِ فَلَا یَزَالُونَ بِذَلِکَ حَتَّی تَقَعَ السِّهَامُ الثَّلَاثَهًُْ الَّتِی لَا أَنْصِبَاءَ لَهَا إِلَی ثَلَاثَهًٍْ مِنْهُمْ فَیُلْزِمُونَهُمْ ثَمَنَ الْبَعِیرِ ثُمَّ یَنْحَرُونَهُ وَ یَأْکُلُهُ السَّبْعَهًُْ الَّذِینَ لَمْ یَنْقُدُوا فِی ثَمَنِهِ شَیْئاً وَ لَمْ یَطْعَمُوا مِنْهُ الثَّلَاثَهًَْ الَّذِینَ نَقَدُوا ثَمَنَهُ شَیْئاً فَلَمَّا جَاءَ الْإِسْلَامُ حَرَّمَ اللَّهُ تَعَالَی ذِکْرُهُ ذَلِکَ فِیمَا حَرَّمَ فَقَالَ عَزَّوَجَلَّ: وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِکُمْ فِسْقٌ یَعْنِی حَرَاماً.

امام جواد (علیه السلام)- عبدالعظیم‌بن‌عبدالله حسنی می‌فرماید: از امام جواد (علیه السلام) درباره‌ی: أُهِلَّ لِغَیْرِ الله بِهِ، پرسیدم فرمود: «آنچه برای صنم (بت تراشیده و ساخته شده) یا وثن (بت‌طبیعی نظیر صخره) یا درختی ذبح شده، خداوند آن را به‌مانند مردار و خون و گوشت خوک، حرام کرده است»... گفتم: «ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! معنای کلام حق تعالی: وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّیَةُ وَ النَّطِیحَةُ وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ چیست»؟ فرمود: «منخنقه آن است که گلویش فشرده شود تا آنکه بمیرد و موقوذه آن است که بیمار گردد و مریضی، آن را بر زمین افکند، به‌گونه‌ای که جنبشی در آن نباشد و متردیه آن حیوانی است که از مکان بلندی به پایین پرتاب شده است یا آنکه از پرتگاه کوهی به زیرافتد یا در چاه بیفتد و بمیرد. و نطیحه آن است که چهارپایی دیگر آن را شاخ زده و مرده باشد. وَمَا أَکَلَ السَّبُعُ و حیوانی که درندگان، بخشی از آن را خورده باشند و مرده باشد. وَمَا ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ و آنچه که برای تندیس‌ها قربانی شده باشد، همچون حیوانی که به پای شمایل های سنگی یا صنم قربانی کنند؛ جز آنچه که زکات آن داده شده باشد و بدین‌سان پاکیزه گردد». عرض کردم: «[معنای] وَأَن تَسْتَقْسِمُواْ بِالأَزْلاَمِ چیست»؟ فرمود: «در جاهلیّت، یک شتر را ده نفری می‌خریدند و آن را با قداح (تیر قماربازی ناتمام تراشیده و پر و پیکان ننهاده) بین خود تقسیم می‌کردند و این تیرها ده تیر بود که هفت‌تیر، نصیب داشت و سه تیر، هیچ نصیبی نداشت و آن تیرهایی که نصیب داشتند: فَذّ، توأم، نافِس، حِلس، مُسبِل، مُعلّی و رقیب نام داشتند و آن سه تیر بی‌نصیب، سفیح و منیح و وَغد نام داشتند. آن‌ها تیرها را بین خود می‌گرداندند و کسی که تیری به نامش در می‌آمد که نصیبی نداشت، یک سوّم بهای خرید شتر را می‌پرداخت و ده نفر هر یک به بهره‌ی خود تیری را می‌کشید تا آنکه تیرهای بدون نصیب به سه نفر از ایشان می‌افتاد و بهای شتر را به گردن آن‌ها می‌نهادند و آنگاه نحرش می‌کردند و هفت نفری که در پرداخت بهایش هیچ هزینه‌ای نداده بودند، آن را می‌خوردند و به آن سه تن نیز که بهایش را تأمین‌کردند، هیچ نمی‌دادند و زمانی که دین اسلام آمد، خدای تعالی این قمار بازی را نیز در جمله چیزهایی که حرام نمود، حرام کرد. و فرمود: وَأَن تَسْتَقْسِمُواْ بِالأَزْلاَمِ ذَلِکُمْ فِسْقٌ یعنی حرام است».

Imam Jawad (peace be upon him): Abd al-Azim ibn Abdullah al-Hasani says: I asked Imam Jawad (peace be upon him) about: أُهِلَّ لِغَیْرِ الله بِهِ [that on which any other name than that of Allah has been invoked], and he said: "Whatever is slaughtered for a sanam (a carved and fashioned idol) or a wathan (a natural idol such as a rock) or a tree — Allah has forbidden it, just as He has forbidden carrion, blood and the flesh of swine"... I said: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! What is the meaning of the word of the Exalted Truth: وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّیَةُ وَ النَّطِیحَةُ وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ [and the strangled (animal) and that beaten to death, and that killed by a fall and that killed by being smitten with the horn, and that which wild beasts have eaten, except what you slaughter]?" He said: "Al-munkhaniqah is that whose throat is squeezed until it dies; al-mawqudhah is that which becomes ill and the illness casts it down upon the ground such that there is no movement in it; al-mutaraddiyah is the animal that is thrown down from a high place, or falls from the edge of a mountain, or falls into a well, and dies; al-natihah is that which another quadruped has gored with its horn and it has died. وَمَا أَکَلَ السَّبُعُ [and that which wild beasts have eaten] — the animal that beasts of prey have eaten part of, and it has died. وَمَا ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ [and what is sacrificed on stones set up] — that which is sacrificed for idol-statues, such as an animal sacrificed at the foot of stone effigies or an idol; except that whose ritual slaughter has been carried out [in time] and thereby becomes pure." I said: "[What is the meaning of] وَأَن تَسْتَقْسِمُواْ بِالأَزْلاَمِ [and that you divide by the arrows]?" He said: "In the Jahiliyyah (age of ignorance), ten people would buy a camel and divide it among themselves by means of qidah (unfinished gambling arrows, carved without feathers or arrowheads). These arrows were ten: seven arrows had a share, and three arrows had no share. The arrows that had a share were named: fadhdh, taw'am, nafis, hils, musbil, mu'alla and raqib; and the three shareless arrows were named safih, manih and waghd. They would circulate the arrows among themselves, and whoever's name drew an arrow that had no share was obliged to pay one third of the price of the camel. Each of the ten would draw an arrow for his own portion, until the three shareless arrows fell to three of them, and they placed the price of the camel upon them. Then they would slaughter it (nahr), and the seven who had paid nothing towards its price would eat it, and would give nothing to the three who had provided its price. When the religion of Islam came, Allah the Exalted forbade this gambling among the things He forbade, and said: وَأَن تَسْتَقْسِمُواْ بِالأَزْلاَمِ ذَلِکُمْ فِسْقٌ [and that you divide by the arrows; that is a transgression] — meaning it is forbidden."

ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ અઝીમ બિન અબ્દુલ્લાહ હસની કહે છે: મેં ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ) ને: أُهِلَّ لِغَیْرِ الله بِهِ [જેના ઉપર અલ્લાહ સિવાય બીજા કોઇનું નામ લેવામાં આવ્યું હોય] વિશે પૂછ્યું, તો તમે ફરમાવ્યું: "જે કંઇ સનમ (કોતરાયેલી અને બનાવેલી મૂર્તિ) અથવા વસન (કુદરતી મૂર્તિ જેમ કે ખડક) અથવા ઝાડ માટે ઝબહ કરવામાં આવ્યું હોય, અલ્લાહે તેને મુરદાર, લોહી અને ડુક્કરના માંસની જેમ હરામ કરેલ છે"... મેં અરજ કરી: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના પુત્ર! હક તઆલાના કલામ: وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّیَةُ وَ النَّطِیحَةُ وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ [ગુંગળાયેલું, માર મારીને મરેલું, ઊંચેથી પડીને મરેલું, શિંગડાના પ્રહારથી મરેલું, અને જેને હિંસક પ્રાણીએ ખાધું હોય, સિવાય કે તમે તેને ઝબહ કરી લો] નો અર્થ શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: "મુન્ખનેકહ તે છે જેનું ગળું દબાવવામાં આવે ત્યાં સુધી કે તે મરી જાય; અને મવકૂઝહ તે છે જે બીમાર થાય અને બીમારી તેને જમીન પર પટકે એવી રીતે કે તેમાં કોઇ હલનચલન ન રહે; અને મુતરદ્દિયહ એ પ્રાણી છે જે ઊંચી જગ્યાએથી નીચે પડ્યું હોય અથવા પર્વતના ઢાળથી નીચે પડે અથવા કૂવામાં પડીને મરી જાય. અને નતીહહ તે છે જેને બીજા ચોપગા પ્રાણીએ શિંગડું માર્યું હોય અને મરી ગયું હોય. وَمَا أَکَلَ السَّبُعُ [અને જેને હિંસક પ્રાણીએ ખાધું હોય] એટલે એવું પ્રાણી જેનો ભાગ હિંસક પ્રાણીઓએ ખાઇ લીધો હોય અને મરી ગયું હોય. وَمَا ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ [અને જે મૂર્તિઓ સામે ઝબહ કરવામાં આવ્યું હોય] એટલે જે તંદીસો (પ્રતિમાઓ) માટે કુરબાન કરવામાં આવ્યું હોય, જેમ કે એવું પ્રાણી જેને પથ્થરની આકૃતિઓ કે સનમના પગ પાસે કુરબાન કરવામાં આવે; સિવાય તેના જેની ઝકાત (શરઈ ઝબહ) સમયસર કરવામાં આવી હોય અને એ રીતે તે પવિત્ર થઇ જાય." મેં અરજ કરી: "[નો અર્થ] وَأَن تَسْتَقْسِمُواْ بِالأَزْلاَمِ [અને એ કે તમે તીરો દ્વારા વહેંચણી કરો] શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: "જાહિલિય્યત (અજ્ઞાનતાના યુગ) માં દસ માણસો મળીને એક ઊંટ ખરીદતા હતા અને તેને કિદાહ (અધૂરા કોતરાયેલા, પીંછા અને ફળ વગરના જુગારના તીરો) દ્વારા પોતાની વચ્ચે વહેંચતા હતા. આ તીરો દસ હતા: સાત તીરો ને ભાગ હતો અને ત્રણ તીરો ને કોઇ ભાગ ન હતો. જે તીરો ને ભાગ હતો તેમના નામ: ફઝ, તવઅમ, નાફિસ, હિલ્સ, મુસ્બિલ, મુઅલ્લા અને રકીબ હતા; અને તે ત્રણ ભાગ વગરના તીરોના નામ સફીહ, મનીહ અને વગ્દ હતા. તેઓ તીરોને પોતાની વચ્ચે ફેરવતા, અને જેના નામનું તીર નીકળે જેને કોઇ ભાગ ન હોય, તે ઊંટની કિંમતનો એક તૃતીયાંશ ચૂકવતો. દસ માણસો પોતપોતાના ભાગ પ્રમાણે તીર કાઢતા, ત્યાં સુધી કે ભાગ વગરના તીરો તેમાંના ત્રણ માણસો પર પડે, અને ઊંટની કિંમત તેમના પર મૂકવામાં આવે. પછી તેઓ તેનો નહર (ઊંટ ઝબહ) કરતા, અને જે સાત માણસોએ તેની કિંમતમાં કંઇ ખર્ચ કર્યો ન હતો તેઓ તેને ખાતા, અને જે ત્રણ માણસોએ તેની કિંમત ચૂકવી હતી તેમને કંઇ આપતા નહી. અને જ્યારે ઇસ્લામનો દીન આવ્યો, અલ્લાહ તઆલા એ આ જુગારને પણ તે વસ્તુઓમાં જે હરામ કરી, હરામ કરી. અને ફરમાવ્યું: وَأَن تَسْتَقْسِمُواْ بِالأَزْلاَمِ ذَلِکُمْ فِسْقٌ [અને એ કે તમે તીરો દ્વારા વહેંચણી કરો; આ ગુનાહ છે] એટલે કે તે હરામ છે."

#3 [گوشت] مردار، وخون، وگوشت خوک، و حیوانی که به‌غیر نام خدا ذبح‌شود، و حیوان خفه شده، و به زجر کشته شده، و حیوانی‌که براثر… Forbidden to you are carrion, blood, swine flesh, and what is slaughtered in other than Allah's name [ગોશ્ત] મુર્દાર, અને લોહી, અને ભૂંડનું ગોશ્ત, અને એ જાનવર જે અલ્લાહ સિવાય કોઈના નામે ઝબ્હ કરાય, અને ગૂંગળાઈને મરેલું જાનવર, અને માર ખાઈને મરેલું, અને ઊંચાઈ પરથી પડીને મરેલું જાનવર, અને બીજા જાનવરના શિંગડાના ઘાથી મરેલું જાનવર. અને શિકારી જાનવરના ખાધા પછી બચેલું, સિવાય એ કે [સમયસર પહોંચીને] તેને ઝબ્હ કરી લો, અને એ જાનવર જે બુતો પર [કે તેમની સામે] ઝબ્હ કરાય, [આ બધું] તમારા પર હરામ કરવામાં આવ્યું છે; અને [એ જ રીતે] જુગારના ખાસ તીરો દ્વારા [ગોશ્તની] વહેંચણી કરવી; આ બધું ફિસ્ક અને ગુનાહ છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ زُرَارَهًَْ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: کُلْ کُلَّ شَیْءٍ مِنَ الْحَیَوَانِ غَیْرَ الْخِنْزِیرِ وَ النَّطِیحَهًِْ وَ الْمُتَرَدِّیَهًِْ وَ مَا أَکَلَ السَّبُعُ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ فَإِنْ أَدْرَکْتَ شَیْئاً مِنْهَا وَ عَیْنٌ تَطْرِفُ أَوْ قَائِمَهًٌْ تَرْکُضُ أَوْ ذَنَبٌ یُمْصَعُ فَقَدْ أَدْرَکْتَ ذَکَاتَهُ فَکُلْهُ قَالَ وَ إِنْ ذَبَحْتَ ذَبِیحَهًًْ فَأَجَدْتَ الذَّبْحَ فَوَقَعَتْ فِی النَّارِ أَوْ فِی الْمَاءِ أَوْ مِنْ فَوْقِ بَیْتِکَ أَوْ جَبَلٍ إِذَا کُنْتَ قَدْ أَجَدْتَ الذَّبْحَ فَکُلْ.

امام باقر (علیه السلام)- زراره نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) فرمود: «هرچیزی از حیوان به جز خوک و شاخ خورده و پرتاب شده و آنچه حیوان درنده از آن خورده باشد، حلال است و این کلام الهی است: إِلاَّ مَا ذَکَّیْتُمْ پس اگر چیزی از این حیوانات حلال را یافتی درحالی‌که چشمش پلک زند یا پایش در دویدن باشد و یا دمش بجنبد، بدان‌که به مرحله حلال بودن آن رسیده ای، پس [آن را ذبح‌کن و] بخور. و اگر قربانی را سر بریدی و درست ذبح نمودی و آنگاه در آتش افتاد یا در آب افتاد یا از بلندی خانه‌ای یا پرتگاهی سقوط کرد، اگر درست ذبح کرده باشی، خوردن گوشت آن جایز است».

Imam Baqir (peace be upon him): Zurara narrates that Imam Baqir (peace be upon him) said: "Every kind of animal is lawful except the pig, and the one gored to death, and the one that has fallen [from a height], and that which a wild beast has eaten — and this is the word of Allah: إِلاَّ مَا ذَکَّیْتُمْ [except what you slaughter]. So if you find any of these lawful animals while its eye still blinks, or its leg is still moving as though running, or its tail is still twitching, know that you have reached it in time for lawful slaughter, so [slaughter it and] eat it. And if you slaughter a sacrificial animal and perform the slaughter correctly, and then it falls into fire, or into water, or from the top of a house or from a cliff — if you have performed the slaughter properly, it is permissible to eat its meat."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઝુરારહ વર્ણન કરે છે કે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "દરેક પ્રાણી ખાવું હલાલ છે સિવાય કે ડુક્કર, અને શિંગડાથી માર્યું ગયેલું, અને [ઊંચાઈથી] પડી ગયેલું, અને જે હિંસક પ્રાણીએ ખાધું હોય — અને આ અલ્લાહનું કથન છે: إِلاَّ مَا ذَکَّیْتُمْ [સિવાય કે જેને તમે ઝબહ કરી લો]. તો જો તમે આ હલાલ પ્રાણીઓમાંથી કોઈને એવી હાલતમાં પામો કે તેની આંખ પલક મારતી હોય, અથવા તેનો પગ દોડવામાં હલતો હોય, અથવા તેની પૂંછડી હલતી હોય, તો જાણો કે તમે તેને હલાલ ઝબહ કરવાની અવસ્થામાં પામ્યા છો, તો [તેને ઝબહ કરો અને] ખાઓ. અને જો તમે કુરબાનીને ઝબહ કરો અને યોગ્ય રીતે ઝબહ કરો, અને પછી તે આગમાં પડે, અથવા પાણીમાં પડે, અથવા ઘરની ઊંચાઈએથી અથવા ખડક પરથી પડી જાય, જો તમે યોગ્ય રીતે ઝબહ કર્યું હોય તો તેનું માંસ ખાવું જાઈઝ છે."

#4 [گوشت] مردار، وخون، وگوشت خوک، و حیوانی که به‌غیر نام خدا ذبح‌شود، و حیوان خفه شده، و به زجر کشته شده، و حیوانی‌که براثر… Forbidden to you are carrion, blood, swine flesh, and what is slaughtered in other than Allah's name [ગોશ્ત] મુર્દાર, અને લોહી, અને ભૂંડનું ગોશ્ત, અને એ જાનવર જે અલ્લાહ સિવાય કોઈના નામે ઝબ્હ કરાય, અને ગૂંગળાઈને મરેલું જાનવર, અને માર ખાઈને મરેલું, અને ઊંચાઈ પરથી પડીને મરેલું જાનવર, અને બીજા જાનવરના શિંગડાના ઘાથી મરેલું જાનવર. અને શિકારી જાનવરના ખાધા પછી બચેલું, સિવાય એ કે [સમયસર પહોંચીને] તેને ઝબ્હ કરી લો, અને એ જાનવર જે બુતો પર [કે તેમની સામે] ઝબ્હ કરાય, [આ બધું] તમારા પર હરામ કરવામાં આવ્યું છે; અને [એ જ રીતે] જુગારના ખાસ તીરો દ્વારા [ગોશ્તની] વહેંચણી કરવી; આ બધું ફિસ્ક અને ગુનાહ છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَیُوقِ‌بْنِ‌قُرْطٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام): فِی قَوْلِ اللَّهِ الْمُنْخَنِقَةُ قَالَ الَّتِی تَخْتَنِقُ فِی رِبَاطِهَا وَ الْمَوْقُوذَةُ الْمَرِیضَهًُْ الَّتِی لَا تَجِدُ أَلَمَ الذَّبْحِ وَ لَا تَضْطَرِبُ وَ لَا یَخْرُجُ لَهَا دَمٌ وَ الْمُتَرَدِّیَةُ الَّتِی تَرَدَّی مِنْ فَوْقِ بَیْتٍ أَوْ نَحْوِهِ وَ النَّطِیحَةُ الَّتِی تَنْطَحُ صَاحِبَهَا.

امام صادق (علیه السلام)- عیوق‌بن‌قرط نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) در مورد الْمُنْخَنِقَةُ فرمود: «چهارپایی است که در طنابش خفه شده باشد. وَالْمَوْقُوذَةُ حیوان بیماری است که درد قربانی‌کردن را در نمی‌یابد و مضطرب نمی‌گردد و خونی از بدنش نمی‌جهد. وَالْمُتَرَدِّیَةُ آن است که از بام خانه یا شبیه آن سقوط کرده و مرده باشد. وَالنَّطِیحَةُ آن است که از همتای خود به ضربه شاخ مرده است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ayyuq ibn Qurt narrates that Imam Sadiq (peace be upon him) said regarding الْمُنْخَنِقَةُ [the strangled animal]: "It is a quadruped that has been strangled in its rope. وَالْمَوْقُوذَةُ [and the one beaten to death] is the sick animal that does not feel the pain of slaughter, and does not struggle, and no blood flows from its body. وَالْمُتَرَدِّیَةُ [and the one killed by a fall] is that which has fallen from the roof of a house or the like and died. وَالنَّطِیحَةُ [and the one killed by being smitten with the horn] is that which has died from a horn-blow from its companion."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અય્યૂક બિન કુર્ત વર્ણન કરે છે કે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ الْمُنْخَنِقَةُ [ગળું દબાવેલું પ્રાણી] વિશે ફરમાવ્યું: "તે ચોપગું પ્રાણી છે જે પોતાના દોરડામાં ગૂંગળાઈને મરી ગયું હોય. وَالْمَوْقُوذَةُ [અને માર મારીને મારેલું] તે બીમાર પ્રાણી છે જે ઝબહ કરવાની પીડા અનુભવતું નથી અને તડપતું નથી અને તેના શરીરમાંથી લોહી નીકળતું નથી. وَالْمُتَرَدِّیَةُ [અને પડી જવાથી મરેલું] તે છે જે ઘરની છત અથવા તેના જેવી કોઈ જગ્યાએથી પડીને મરી ગયું હોય. وَالنَّطِیحَةُ [અને શિંગડાના ઘાથી મરેલું] તે છે જે પોતાના સાથી પ્રાણીના શિંગડાના ઘાથી મરી ગયું હોય."

#5 [گوشت] مردار، وخون، وگوشت خوک، و حیوانی که به‌غیر نام خدا ذبح‌شود، و حیوان خفه شده، و به زجر کشته شده، و حیوانی‌که براثر… Forbidden to you are carrion, blood, swine flesh, and what is slaughtered in other than Allah's name [ગોશ્ત] મુર્દાર, અને લોહી, અને ભૂંડનું ગોશ્ત, અને એ જાનવર જે અલ્લાહ સિવાય કોઈના નામે ઝબ્હ કરાય, અને ગૂંગળાઈને મરેલું જાનવર, અને માર ખાઈને મરેલું, અને ઊંચાઈ પરથી પડીને મરેલું જાનવર, અને બીજા જાનવરના શિંગડાના ઘાથી મરેલું જાનવર. અને શિકારી જાનવરના ખાધા પછી બચેલું, સિવાય એ કે [સમયસર પહોંચીને] તેને ઝબ્હ કરી લો, અને એ જાનવર જે બુતો પર [કે તેમની સામે] ઝબ્હ કરાય, [આ બધું] તમારા પર હરામ કરવામાં આવ્યું છે; અને [એ જ રીતે] જુગારના ખાસ તીરો દ્વારા [ગોશ્તની] વહેંચણી કરવી; આ બધું ફિસ્ક અને ગુનાહ છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

أَبَانِ‌بْنِ‌تَغْلِبَ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَلِیٍّ الْبَاقِرِ (علیه السلام) أَنَّهُ قَالَ فِی قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ: حُرِّمَتْ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِیر ... قَالَ الْمَیْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِیرِ مَعْرُوفٌ وَ ما أُهِلَّ لِغَیْرِ اللهِ بِهِ یَعْنِی مَا ذُبِحَ لِلْأَصْنَامِ وَ أَمَّا الْمُنْخَنِقَةُ فَإِنَّ الْمَجُوسَ کَانُوا لَا یَأْکُلُونَ الذَّبَائِحَ وَ یَأْکُلُونَ الْمَیْتَهًَْ وَ کَانُوا یَخْنُقُونَ الْبَقَرَ وَ الْغَنَمَ فَإِذَا اخْتَنَقَتْ وَ مَاتَتْ أَکَلُوهَا وَ الْمُتَرَدِّیَةُ کَانُوا یَشُدُّونَ أَعْیُنَهَا وَ یُلْقُونَهَا مِنَ السَّطْحِ فَإِذَا مَاتَتْ أَکَلُوهَا وَ النَّطِیحَةُ کَانُوا یُنَاطِحُونَ بِالْکِبَاشِ فَإِذَا مَاتَتْ إِحْدَاهَا أَکَلُوهَا وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ فَکَانُوا یَأْکُلُونَ مَا یَقْتُلُهُ الذِّئْبُ وَ الْأَسَدُ فَحَرَّمَ اللَّهُ ذَلِکَ وَ ما ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ کَانُوا یَذْبَحُونَ لِبُیُوتِ النِّیرَانِ وَ قُرَیْشٌ کَانُوا یَعْبُدُونَ الشَّجَرَ وَ الصَّخْرَ فَیَذْبَحُونَ لَهُمَا وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِکُمْ فِسْقٌ قَالَ کَانُوا یَعْمِدُونَ إِلَی الْجَزُورِ فَیُجَزُّونَهُ عَشَرَهًَْ أَجْزَاءٍ ثُمَّ یَجْتَمِعُونَ عَلَیْهِ فَیُخْرِجُونَ السِّهَامَ وَ یَدْفَعُونَهَا إِلَی رَجُلٍ وَ السِّهَامُ عَشَرَهًٌْ سَبْعَهًٌْ لَهَا أَنْصِبَاءُ وَ ثَلَاثَهًٌْ لَا أَنْصِبَاءَ لَهَا فَالَّتِی لَهَا أَنْصِبَاءُ الْفَذُّ وَ التَّوْأَمُ وَ الْمُسْبِلُ وَ النَّافِسُ وَ الْحِلْسُ وَ الرَّقِیبُ وَ الْمُعَلَّی فَالْفَذُّ لَهُ سَهْمٌ وَ التَّوْأَمُ لَهُ سَهْمَانِ وَ الْمُسْبِلُ لَهُ ثَلَاثَهًُْ أَسْهُمٍ وَ النَّافِسُ لَهُ أَرْبَعَهًُْ أَسْهُمٍ وَ الْحِلْسُ لَهُ خَمْسَهًُْ أَسْهُمٍ وَ الرَّقِیبُ لَهُ سِتَّهًُْ أَسْهُمٍ وَ الْمُعَلَّی لَهُ سَبْعَهًُْ أَسْهُمٍ وَ الَّتِی لَا أَنْصِبَاءَ لَهَا السَّفِیحُ وَ الْمَنِیحُ وَ الْوَغْدُ وَ ثَمَنُ الْجَزُورِ عَلَی مَنْ لَمْ یَخْرُجْ لَهُ مِنَ الْأَنْصِبَاءِ شَیْءٌ وَ هُوَ الْقِمَارُ فَحَرَّمَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ.

امام باقر (علیه السلام)- ابان‌بن‌تغلب گوید: امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی آیه: حُرِّمَتْ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِیرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَیْرِ الله بِهِ وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّیَةُ وَ النَّطِیحَةُ وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِکُمْ فِسْقٌ؛ فرمود: «الْمَیْتَةُ وَالْدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِیرِ که معلوم است. وَمَا أُهِلَّ لِغَیْرِ الله بِهِ؛ یعنی آنچه برای بت‌ها قربانی شده است. و امّا الْمُنْخَنِقَةُ مجوسیان، قربانی شده نمی‌خوردند، بلکه مرده می‌خوردند و گاو و گوسفند را خفه می‌کردند و چون خفه می‌شد و می‌مرد، آن را می‌خوردند. الموقوذه، این بود که چشم‌ها و پاهاش را می‌بستند و او را می‌زدند تا می‌مرد و وقتی می‌مرد آن را می‌خوردند. وَالْمُتَرَدِّیَةُ چشم‌های حیوان را می‌بستند و آن را از بامی به پایین می‌انداختند و چون می‌مرد، آن را می‌خوردند. وَالنَّطِیحَةُ قوچ‌ها را به جنگ شاخ زنی می‌انداختند و چون یکی از آن‌ها می‌مرد، آن را می‌خوردند. وَمَا أَکَلَ السَّبُع إِلاَّ مَا ذَکَّیْتُمْ و ایشان آنچه را گرگ و شیر و خرس می‌کشت، می‌خوردند و خداوند این امر را حرام نمود وَمَا ذُبِحَ علَی النُّصُبِ؛ آن‌ها برای آتشکده‌ها قربانی می‌کردند و قریش نیز درخت و صخره‌ها را می‌پرستیدند و برایشان قربانی می‌کردند». وَأَن تَسْتَقْسِمُواْ بِالأَزْلاَمِ ذَلِکُمْ فِسْقٌ فرمود: «آن‌ها شتری را می‌آوردند و بدن او را به ده بخش تقسیم‌بندی می‌کردند آنگاه گرد آن جمع می‌شدند و تیرهایی را از تیردان خارج می‌کردند و هریک را به یک نفر از ده نفر می‌دادند و تیرها ده عدد بود: هفت تا از تیرها نصیب داشتند و سه تیر نصیبی نداشتند. آن تیرهایی‌که نصیب داشتند: فذّ، توام، نافس، حلس، مسبل، معلّی و رقیب نام داشتند. فذّ یک سهم داشت، توام دو سهم، مسبل سه سهم، نافس چهار سهم، حلس پنج سهم، رقیب شش سهم و معلی نیز هفت سهم می‌برد و آن سه تیر بی‌نصیب، سفیح، منیح و وغد نام داشت و بهای شتر برعهده‌ی کسانی بود که هیچ تیر نصیب داری برایش در نمی‌آمد و این قمار بود و خدای عزّوجلّ آن را حرام نمود».

Imam Baqir (peace be upon him): Aban ibn Taghlib said: Imam Baqir (peace be upon him) said concerning the verse: حُرِّمَتْ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِیرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَیْرِ اللهِ بِهِ وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّیَةُ وَ النَّطِیحَةُ وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِکُمْ فِسْقٌ [Forbidden to you is that which dies of itself, and blood, and the flesh of swine, and that on which any other name than that of Allah has been invoked, and the strangled animal, and that beaten to death, and that killed by a fall, and that killed by being smitten with the horn, and that which wild beasts have eaten — except what you slaughter — and that which is sacrificed on stones set up for idols, and that you divide by the arrows; that is a transgression]. He said: 'الْمَیْتَةُ وَالْدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِیرِ [Carrion, blood, and the flesh of swine] — these are known. وَمَا أُهِلَّ لِغَیْرِ اللهِ بِهِ [And that on which any other name than that of Allah has been invoked] — meaning what has been sacrificed for the idols. As for الْمُنْخَنِقَةُ [the strangled animal], the Magians did not eat sacrificed animals, but rather ate carrion; they used to strangle cattle and sheep, and when the animal was choked and died, they would eat it. الْمَوْقُوذَةُ [the beaten one] — this was when they would bind its eyes and legs and beat it until it died, and when it died they would eat it. وَالْمُتَرَدِّیَةُ [that killed by a fall] — they would bind the animal's eyes and throw it down from a roof, and when it died they would eat it. وَالنَّطِیحَةُ [that killed by being smitten with the horn] — they would set rams to fight and butt one another with their horns, and when one of them died they would eat it. وَمَا أَکَلَ السَّبُع إِلاَّ مَا ذَکَّیْتُمْ [And that which wild beasts have eaten, except what you slaughter] — they used to eat whatever the wolf, the lion and the bear killed, and Allah forbade this. وَمَا ذُبِحَ علَی النُّصُبِ [And that which is sacrificed on stones set up for idols] — they used to sacrifice for the fire-temples, and Quraysh used to worship trees and rocks and sacrifice for them.' [Regarding] وَأَن تَسْتَقْسِمُواْ بِالأَزْلاَمِ ذَلِکُمْ فِسْقٌ [And that you divide by the arrows; that is a transgression], he said: 'They would bring a camel and divide its body into ten portions, then gather round it and take arrows out of a quiver and give each to one of ten men. The arrows were ten: seven of them had shares, and three had no share. Those with shares were named: al-Fadhdh, al-Taw'am, al-Nafis, al-Hils, al-Musbil, al-Mu'alla and al-Raqib. Al-Fadhdh had one share, al-Taw'am two shares, al-Musbil three shares, al-Nafis four shares, al-Hils five shares, al-Raqib six shares, and al-Mu'alla took seven shares. The three arrows with no share were named al-Safih, al-Manih and al-Waghd. The price of the camel fell on those for whom no share-bearing arrow came out, and this was gambling, so Allah, the Mighty and Majestic, forbade it.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબાન બિન તગ્લિબ કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ આ આયત વિશે: حُرِّمَتْ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِیرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَیْرِ اللهِ بِهِ وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّیَةُ وَ النَّطِیحَةُ وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِکُمْ فِسْقٌ [તમારા પર હરામ કરવામાં આવ્યું છે મુર્દાર, અને લોહી, અને ડુક્કરનું માંસ, અને તે [જાનવર] જેના પર અલ્લાહ સિવાય બીજાનું નામ લેવામાં આવ્યું હોય, અને ગૂંગળાવીને મારેલું, અને માર મારીને મારેલું, અને ઊંચેથી પડીને મરેલું, અને શિંગડાના ઘાથી મરેલું, અને જેને હિંસક પ્રાણી ખાઈ ગયું હોય — સિવાય કે તમે [સમયસર] તેને ઝબ્હ કરી લો — અને જે મૂર્તિઓ પર ઝબ્હ કરવામાં આવ્યું હોય, અને એ કે તમે ખાસ તીરોથી ભાગ પાડો; આ [બધું] ફિસ્ક છે], ફરમાવ્યું: 'الْمَیْتَةُ وَالْدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِیرِ [મુર્દાર, લોહી અને ડુક્કરનું માંસ] જે જાણીતું છે. وَمَا أُهِلَّ لِغَیْرِ اللهِ بِهِ [અને જેના પર અલ્લાહ સિવાય બીજાનું નામ લેવામાં આવ્યું] એટલે કે જે મૂર્તિઓ માટે કુરબાન કરવામાં આવ્યું હોય. અને الْمُنْخَنِقَةُ [ગૂંગળાવીને મારેલું] — મજૂસીઓ ઝબ્હ કરેલું ખાતા ન હતા, પરંતુ મુર્દાર ખાતા હતા, અને ગાય તથા ઘેટાંને ગૂંગળાવતા હતા, અને જ્યારે તે ગૂંગળાઈને મરી જતું ત્યારે તેને ખાતા. الْمَوْقُوذَةُ [માર મારીને મારેલું] — તેની આંખો અને પગ બાંધીને તેને મારતા હતા ત્યાં સુધી કે તે મરી જાય, અને જ્યારે તે મરી જાય ત્યારે તેને ખાતા. وَالْمُتَرَدِّیَةُ [ઊંચેથી પડીને મરેલું] — જાનવરની આંખો બાંધીને તેને છત પરથી નીચે ફેંકતા હતા, અને જ્યારે તે મરી જાય ત્યારે તેને ખાતા. وَالنَّطِیحَةُ [શિંગડાના ઘાથી મરેલું] — ઘેટાના નરોને શિંગડા મારવાની લડાઈમાં ઉતારતા હતા, અને જ્યારે તેમાંથી એક મરી જાય ત્યારે તેને ખાતા. وَمَا أَکَلَ السَّبُع إِلاَّ مَا ذَکَّیْتُمْ [અને જેને હિંસક પ્રાણી ખાઈ ગયું હોય સિવાય કે તમે ઝબ્હ કરી લો] — અને તેઓ જે વરૂ, સિંહ અને રીંછ મારી નાખતું તેને ખાતા, અને અલ્લાહે આને હરામ કર્યું. وَمَا ذُبِحَ علَی النُّصُبِ [અને જે મૂર્તિઓ પર ઝબ્હ કરવામાં આવ્યું] — તેઓ આતશકદાઓ માટે કુરબાન કરતા હતા, અને કુરૈશ પણ વૃક્ષો અને ખડકોની પૂજા કરતા હતા અને તેમના માટે કુરબાન કરતા હતા.' وَأَن تَسْتَقْسِمُواْ بِالأَزْلاَمِ ذَلِکُمْ فِسْقٌ [અને એ કે તમે ખાસ તીરોથી ભાગ પાડો; આ ફિસ્ક છે] વિશે ફરમાવ્યું: 'તેઓ એક ઊંટ લાવતા હતા અને તેના શરીરને દસ ભાગોમાં વહેંચતા હતા, પછી તેની આસપાસ એકઠા થતા અને તીરદાનમાંથી તીરો કાઢતા અને દરેકને દસ માણસોમાંથી એકને આપતા, અને તીરો દસ હતાં: તેમાંથી સાત તીરોના ભાગ હતા અને ત્રણ તીરોના ભાગ ન હતા. જે તીરોના ભાગ હતા તેમના નામ હતાં: ફઝ્ઝ, તવઅમ, નાફિસ, હિલ્સ, મુસ્બિલ, મુઅલ્લા અને રકીબ. ફઝ્ઝનો એક ભાગ હતો, તવઅમના બે ભાગ, મુસ્બિલના ત્રણ ભાગ, નાફિસના ચાર ભાગ, હિલ્સના પાંચ ભાગ, રકીબના છ ભાગ અને મુઅલ્લા સાત ભાગ લેતો, અને તે ત્રણ ભાગવિહીન તીરોના નામ સફીહ, મનીહ અને વગ્દ હતાં, અને ઊંટની કિંમત તે લોકોના શિરે હતી જેમના માટે કોઈ ભાગવાળું તીર બહાર ન આવ્યું, અને આ જુગાર હતો, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેને હરામ કર્યો.'

#6 [گوشت] مردار، وخون، وگوشت خوک، و حیوانی که به‌غیر نام خدا ذبح‌شود، و حیوان خفه شده، و به زجر کشته شده، و حیوانی‌که براثر… Forbidden to you are carrion, blood, swine flesh, and what is slaughtered in other than Allah's name [ગોશ્ત] મુર્દાર, અને લોહી, અને ભૂંડનું ગોશ્ત, અને એ જાનવર જે અલ્લાહ સિવાય કોઈના નામે ઝબ્હ કરાય, અને ગૂંગળાઈને મરેલું જાનવર, અને માર ખાઈને મરેલું, અને ઊંચાઈ પરથી પડીને મરેલું જાનવર, અને બીજા જાનવરના શિંગડાના ઘાથી મરેલું જાનવર. અને શિકારી જાનવરના ખાધા પછી બચેલું, સિવાય એ કે [સમયસર પહોંચીને] તેને ઝબ્હ કરી લો, અને એ જાનવર જે બુતો પર [કે તેમની સામે] ઝબ્હ કરાય, [આ બધું] તમારા પર હરામ કરવામાં આવ્યું છે; અને [એ જ રીતે] જુગારના ખાસ તીરો દ્વારા [ગોશ્તની] વહેંચણી કરવી; આ બધું ફિસ્ક અને ગુનાહ છે

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) لِمَ حَرَّمَ اللَّهُ الْخَمْرَ وَ الْمَیْتَهًَْ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِیرِ؟ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی لَمْ یُحَرِّمْ ذَلِکَ عَلَی عِبَادِهِ وَ أَحَلَّ لَهُمْ مَا سِوَاهُ مِنْ رَغْبَهًٍْ مِنْهُ فِیمَا حَرَّمَ عَلَیْهِمْ وَ لَا زُهْدٍ فِیمَا أَحَلَ لَهُمْ وَ لَکِنَّهُ خَلَقَ الْخَلْقَ وَ عَلِمَ مَا یَقُومُ بِهِ أَبْدَانُهُمْ وَ مَا یُصْلِحُهُمْ فَأَحَلَّ اللَّهُ تَعَالَی لَهُمْ وَ أَبَاحَهُمْ تَفَضُّلًا مِنْهُ عَلَیْهِمْ لِمَصْلَحَتِهِمْ وَ عَلِمَ مَا یَضُرُّهُمْ فَنَهَاهُمْ عَنْهُ وَ حَرَّمَهُ عَلَیْهِمْ ثُمَّ أَبَاحَهُ لِلْمُضْطَرِّ فَأَحَلَّهُ فِی الْوَقْتِ الَّذِی لَا یَقُومُ بَدَنُهُ إِلَّا بِهِ فَأَمَرَهُ أَنْ یَنَالَ مِنْهُ بِقَدْرِ الْبُلْغَهًِْ لَا غَیْرَ ذَلِکَ ثُمَّ قَالَ: وَ أَکْلُ الْمَیْتَهًِْ فَإِنَّهُ لَا یَدْنُو مِنْهَا أَحَدٌ وَ لَا یَأْکُلُ مِنْهَا إِلَّا ضَعُفَ بَدَنُهُ وَ نَحَلَ جِسْمُهُ وَ ذَهَبَتْ قُوَّتُهُ وَ انْقَطَعَ نَسْلُهُ وَ لَا یَمُوتُ آکِلُ الْمَیْتَهًِْ إِلَّا فَجْأَهًًْ وَ أَمَّا الدَّمُ فَإِنَّهُ یُورِثُ الْکَلَبَ وَ قَسْوَهًَْ الْقَلْبِ وَ قِلَّهًَْ الرَّأْفَهًِْ وَ الرَّحْمَهًِْ حَتَّی لَا یُؤْمَنَ أَنْ یَقْتُلَ وَلَدَهُ وَ وَالِدَهُ وَ لَا یُؤْمَنَ عَلَی حَمِیمِهِ وَ لَا یُؤْمَنَ عَلَی مَنْ صَحِبَهُ وَ أَمَّا لَحْمُ الْخِنْزِیرِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مَسَخَ قَوْماً فِی صُوَرٍ شَتَّی شِبْهِ الْخِنْزِیرِ وَ الْقِرْدِ وَ الدُّبِّ وَ مَا کَانَ مِنْ أَمْسَاخٍ ثُمَّ نَهَی عَنْ أَکْلِ مِثْلِهِ لِکَیْ لَا یُنْتَفَعَ بِهَا وَ لَا یُسْتَخَفَّ بِعُقُوبَتِهِ وَ أَمَّا الْخَمْرُ فَإِنَّهُ حَرَّمَهَا لِفِعْلِهَا وَ فَسَادِهَا وَ قَالَ إِنَّ مُدْمِنَ الْخَمْرِ کَعَابِدِ وَثَنٍ وَ یُورِثُهُ ارْتِعَاشاً وَ یَذْهَبُ بِنُورِهِ وَ یَهْدِمُ مُرُوَّتَهُ وَ یَحْمِلُهُ عَلَی أَنْ یَجْسُرَ عَلَی الْمَحَارِمِ مِنْ سَفْکِ الدِّمَاءِ وَ رُکُوبِ الزِّنَی وَ لَا یُؤْمَنُ إِذَا سَکِرَ أَنْ یَثِبَ عَلَی حَرَمِهِ وَ هُوَ لَا یَعْقِلُ ذَلِکَ وَ الْخَمْرُ لَنْ تَزِیدَ شَارِبَهَا إِلَّا کُلَّ شَرٍّ.

امام صادق (علیه السلام)- محمّدبن‌عبدالله از یکی از یارانش نقل می‌کند: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «فدایت شوم! چرا خداوند، گوشت مردار و خون و گوشت خوک را حرام کرده است»؟ فرمود: «همانا خدای تبارک‌وتعالی این چیزها را به‌خاطر رغبت و تمایل خودش به آنچه حرام کرده یا صرف‌نظر و روی‌گردانی خودش از آنچه حلال نموده، بر بندگانش حرام یا حلال نکرده است، بلکه خود موجودات را آفریده و می‌داند که با چه چیزی بدن‌های موجودات استوار می‌گردد و به صلاح است؛ پس آن‌ها را از سر تفضّل خویش بر ایشان و مصلحت آنان حلال نمود و مباح دانست و می‌داند که چه چیز به آن‌ها زیان می‌رساند؛ پس آنان را از آن منع نمود و بر ایشان حرام کرد و آنگاه حرام را برای مضطر، مباح ساخت و در زمانی که بدنش به جز به آن، تاب بقا نداشته، آن را بر ایشان حلال نمود و امر نمود که به هنگام ناچاری، تنها به اندازه‌ی کفایت از آن بخورد نه بیشتر». سپس فرمود: «امّا مردار، کسی به آن نزدیک نشود و از آن نخورد، مگر آنکه بدنش ضعیف گردد و پیکرش فرتوت گردد و قوایش به سستی گراید و نسلش منقطع گردد و مردار خورده جز به مرگ ناگهانی نمی‌میرد. امّا خون، بدانکه کَلَب (بیماری هاری) می‌آورد و سنگدلی و رأفت و رحمت انسان را می‌کاهد و خون خورده ایمن نیست که فرزند یا والدین خود را هم بکشد و دوستان صمیمی اش از وی ایمن نیستند و هرکه با او همنشین باشد، از وی چندان در امان نمی‌باشد. امّا درباره‌ی گوشت خوک، باید بدانی‌که خداوند، قومی را درصورت چیزی شبیه خوک و میمون و خرس، مسخ نمود و البتّه خوک از جمله مسخ شده‌ها نمی‌باشد، ولی خداوند از خوردن شبیه آن مسخ شده‌ها نیز نهی نمود تا از آن‌ها استفاده نجویند و عقوبت آن‌ها نادیده گرفته نشود. امّا خمر را خداوند به‌خاطر تأثیرش بر آدمی و فساد انگیز بودنش حرام نمود». حضرت فرمود: «همانا دائم الخمر، همچون بت‌پرست است و شراب ، وی را دچار لرزش می‌کند و نورش را می‌زداید و جوانمردی‌اش را بر باد می‌دهد و او را به جسارت در محارم، از جمله خون‌ریختن و ارتکاب زنا می‌کشاند و ایمن نیست از آنکه چون مست، درحالی‌که خود آگاه نیست بر اندرونی ممنوعه خود تعدّی نماید و میگسار به جز شر، سراغ چیز دیگر نمی‌رود».

Imam Sadiq (peace be upon him): Muhammad ibn Abdillah narrates from one of his companions: I said to Imam Sadiq (peace be upon him), 'May I be sacrificed for you! Why has Allah forbidden the flesh of carrion, blood, and the flesh of swine?' He said: 'Indeed, Allah, Blessed and Exalted, has not forbidden these things upon His servants — nor made other things lawful — out of any desire on His part for what He has forbidden, or any aversion on His part to what He has made lawful. Rather, He Himself created His creatures and knows by what their bodies are sustained and what is beneficial for them; so out of His grace toward them and for their welfare He made those things lawful and permitted for them. And He knows what harms them; so He forbade them from it and made it unlawful upon them. Then He made the forbidden lawful for the one in dire need, and at a time when his body cannot survive except by it, He made it lawful for him, and commanded him at the time of necessity to eat of it only to the extent of sufficiency and no more.' Then he said: 'As for carrion, no one approaches it or eats of it except that his body becomes weak, his frame withers, his strength wanes, and his progeny is cut off; and one who eats carrion does not die except by sudden death. As for blood, know that it brings on kalab (rabies), and it reduces the hardness of heart, compassion and mercy in a person — nay, it hardens the heart and reduces compassion and mercy — and one who eats blood is not safe from killing even his own child or parents, and his close friends are not safe from him, and whoever keeps his company is not truly safe from him. As for the flesh of swine, you should know that Allah transfigured a people into forms resembling swine, monkeys and bears — though the swine is not among the transfigured — yet Allah forbade eating what resembles those transfigured ones as well, so that they would not be made use of and so that the punishment upon them would not be taken lightly. As for wine (khamr), Allah forbade it because of its effect on a person and its corrupting nature.' The Imam said: 'Indeed, the habitual drinker of wine is like an idolater; wine causes him to tremble, takes away his light, destroys his manliness, and drives him to boldness in what is forbidden, including shedding blood and committing zina (adultery); and when he is drunk he is not safe from assaulting the women of his own household while he is unaware of it. And wine adds nothing to its drinker but every evil.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન અબ્દુલ્લાહ પોતાના સાથીઓમાંથી એક પાસેથી નકલ કરે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'હું આપ પર કુરબાન થાઉં! શા માટે અલ્લાહે મુરદારનું માંસ, લોહી અને ડુક્કરનું માંસ હરામ કર્યું છે?' આપે ફરમાવ્યું: 'ખરેખર અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આ વસ્તુઓને પોતાના બંદાઓ પર જે હરામ કર્યું છે તેના પ્રત્યેની પોતાની રુચિ કે જે હલાલ કર્યું છે તેનાથી પોતાના મોં ફેરવવાના કારણે હરામ કે હલાલ નથી કરી, બલ્કે તેમણે પોતે જ મખ્લૂકને પેદા કરી છે અને તે જાણે છે કે કઈ વસ્તુથી મખ્લૂકના શરીર ટકી રહે છે અને તેમના માટે લાભદાયી છે; તેથી પોતાના ફઝલ અને તેમના હિતના કારણે તેમના પર તે વસ્તુઓ હલાલ કરી અને મુબાહ ગણાવી, અને જાણે છે કે કઈ વસ્તુ તેમને નુકસાન પહોંચાડે છે; તેથી તેમને તેનાથી રોક્યા અને તેમના પર હરામ કર્યું, અને પછી હરામ વસ્તુને મજબૂર માટે મુબાહ કરી અને એવા સમયે જ્યારે તેનું શરીર તેના વગર ટકી ન શકે, તેને હલાલ કરી અને હુકમ આપ્યો કે નાચારીના સમયે માત્ર જરૂરિયાત જેટલું ખાય, તેનાથી વધારે નહીં.' પછી આપે ફરમાવ્યું: 'મુરદારની બાબતમાં, કોઈ તેની નજીક ન જાય અને તેને ન ખાય, સિવાય એ કે તેનું શરીર નબળું પડે, તેનું શરીર જીર્ણ થાય, તેની તાકાત ઢીલી પડે અને તેની નસ્લ કપાઈ જાય, અને મુરદાર ખાનારો અચાનક મૃત્યુ સિવાય મરતો નથી. લોહી બાબતે, જાણી લે કે તે કલબ (હડકવાનો રોગ) લાવે છે અને માણસની સંગદિલી, દયા અને રહેમ ઘટાડે છે, અને લોહી ખાનારો પોતાના સંતાન કે માતાપિતાને પણ મારી નાખવાથી સલામત નથી અને તેના ઘનિષ્ઠ મિત્રો પણ તેનાથી સલામત નથી અને જે તેની સાથે બેસે ઉઠે તે પણ તેનાથી બહુ સલામત નથી. ડુક્કરના માંસ વિશે, જાણવું જોઈએ કે અલ્લાહે એક કૌમને ડુક્કર, વાંદરા અને રીંછ જેવી કંઈક વસ્તુના રૂપમાં મસ્ખ કરી, અને ડુક્કર મસ્ખ થયેલાઓમાંથી નથી, પરંતુ અલ્લાહે તે મસ્ખ થયેલાઓ જેવી વસ્તુઓ ખાવાથી પણ રોક્યા જેથી તેમનો ઉપયોગ ન લેવાય અને તેમની સજા નજરઅંદાજ ન થાય. ખમ્ર (દારૂ) બાબતે, અલ્લાહે તેને માણસ પર તેની અસર અને તેની ફસાદ પેદા કરવાની ખાસિયતના કારણે હરામ કરી.' હઝરતે ફરમાવ્યું: 'ખરેખર દારૂનો આદી, બુતપરસ્ત જેવો છે અને શરાબ તેને ધ્રુજારીમાં પટકે છે, તેનું નૂર ભૂંસી નાખે છે, તેની જવાંમર્દી બરબાદ કરી નાખે છે અને તેને હરામ કામોમાં જુર્રત કરવા તરફ, જેમાં લોહી વહાવવું અને ઝિના કરવું સામેલ છે, ખેંચી જાય છે, અને તે નશામાં જ્યારે પોતાની જાણ વગર હોય ત્યારે પોતાના ઘરની હરમ પર તજાવુઝ કરવાથી સલામત નથી, અને દારૂ પીનારો શર સિવાય કંઈ બીજી વસ્તુ તરફ જતો નથી.'

#7 [گوشت] مردار، وخون، وگوشت خوک، و حیوانی که به‌غیر نام خدا ذبح‌شود، و حیوان خفه شده، و به زجر کشته شده، و حیوانی‌که براثر… Forbidden to you are carrion, blood, swine flesh, and what is slaughtered in other than Allah's name [ગોશ્ત] મુર્દાર, અને લોહી, અને ભૂંડનું ગોશ્ત, અને એ જાનવર જે અલ્લાહ સિવાય કોઈના નામે ઝબ્હ કરાય, અને ગૂંગળાઈને મરેલું જાનવર, અને માર ખાઈને મરેલું, અને ઊંચાઈ પરથી પડીને મરેલું જાનવર, અને બીજા જાનવરના શિંગડાના ઘાથી મરેલું જાનવર. અને શિકારી જાનવરના ખાધા પછી બચેલું, સિવાય એ કે [સમયસર પહોંચીને] તેને ઝબ્હ કરી લો, અને એ જાનવર જે બુતો પર [કે તેમની સામે] ઝબ્હ કરાય, [આ બધું] તમારા પર હરામ કરવામાં આવ્યું છે; અને [એ જ રીતે] જુગારના ખાસ તીરો દ્વારા [ગોશ્તની] વહેંચણી કરવી; આ બધું ફિસ્ક અને ગુનાહ છે

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

رُوِیَ عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُ سَمَّی الْجَرَادَ وَ السَّمَکَ مَیْتاً فَقَالَ مَیْتَتَانِ مُبَاحَتَانِ الْجَرَادُ وَ السَّمَکُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- روایت است پیغمبر (صلی الله علیه و آله) ملخ و ماهی را مردار نامیده و فرموده دو مردار مباح، ملخ و ماهی هستند.

The Prophet (peace be upon him and his family): It is narrated that the Prophet (peace be upon him and his family) called locusts and fish "dead" and said: 'Two kinds of carrion are permitted: locusts and fish.'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): રિવાયત છે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તીડ અને માછલીને મુરદાર કહી અને ફરમાવ્યું: 'બે મુબાહ મુરદાર છે, તીડ અને માછલી.'

#8 مگر آنکه [به‌موقع به آن شکار برسید و] آن را سر ببرید Unless you [reach the game in time and] slaughter it સિવાય એ કે [સમયસર તે શિકાર સુધી પહોંચીને] તેને ઝબહ કરી લો

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

الْمُتَرَدِّیَةُ وَ النَّطِیحَةُ وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِذَا أَدْرَکْتَ ذَکَاتَهُ فَکُلْهُ.

امام رضا (علیه السلام)- از بلندی افتاده، به ضرب ِشاخ مرده، و آنچه درّنده از آن خورده باشد، اگر آن را زنده یافته و سر بریده‌ای حلال است.

Imam Rida (peace be upon him): [An animal] that has fallen from a height, that has died from being gored, and what a beast of prey has eaten from — if you find it alive and slaughter it, it is lawful.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): ઊંચાઈ પરથી પડી ગયેલું, શિંગડાના મારથી મરેલું, અને જેમાંથી શિકારી પ્રાણીએ ખાધું હોય — જો તેને જીવતું મેળવો અને ઝબહ કરો તો હલાલ છે.

#9 مگر آنکه [به‌موقع به آن شکار برسید و] آن را سر ببرید Unless you [reach the game in time and] slaughter it સિવાય એ કે [સમયસર તે શિકાર સુધી પહોંચીને] તેને ઝબહ કરી લો

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ أَدْنَی مَا تُدْرِکُ بِهِ الذَّکَاهًُْ أَنْ تُدْرِکَهُ یَتَحَرَّکُ أُذُنَهُ أَوْ ذَنَبَهُ أَوْ یَطْرِفُ عَیْنَهُ.

امام رضا (علیه السلام)- کمترین نشانه‌ی حیات این است که گوش یا دم بجنبد یا چشمش بچرخد.

Imam Rida (peace be upon him): The least sign of life [by which slaughter is valid] is that you find it moving its ear or its tail, or blinking its eye.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): જીવનની સૌથી ઓછી નિશાની એ છે કે કાન કે પૂંછડી હલે અથવા તેની આંખ ફરે.

#10 مگر آنکه [به‌موقع به آن شکار برسید و] آن را سر ببرید Unless you [reach the game in time and] slaughter it સિવાય એ કે [સમયસર તે શિકાર સુધી પહોંચીને] તેને ઝબહ કરી લો

فِی مَجْمَعِ الْبَیَانِ إِلَّا مَا ذَکَّیْتُمْ وَ اخْتُلِفَ فِی الِاسْتِثْنَاءِ إِلَی مَاذَا یَرْجِعُ؟ فَقِیلَ: یَرْجِعُ إِلَی جَمِیعِ مَا تَقَدَّمَ ذِکْرُهُ مِنَ الْمُحَرَّمَاتِ سِوَی مَا لَا یَقْبَلُ الذَّکَاهًَْ مِنَ الْخِنْزِیرِ وَ الدَّمِ.

امام علی (علیه السلام)- در مجمع‌البیان [آمده است] درباره‌ی إِلّا ما ذَکَّیْتُمْ اختلاف شده است که این استثناء به چه چیزی بر می‌گردد [و استثناء از چیست]؟ گفته شده است: «به همه‌ی محرّماتی که [در آیه] پیش‌تر بیان شده بر می‌گردد غیر از مواردی مانند خوک و خون که تذکیه نمی‌پذیرد. [این سخن] از علی (علیه السلام) [نقل‌شده است].

Imam Ali (peace be upon him): In Majma' al-Bayan [it is stated that] there is a difference of opinion concerning إِلَّا مَا ذَکَّیْتُمْ [except what you slaughter] — to what does this exception refer [and from what is the exception made]? It has been said: 'It refers to all the forbidden things mentioned earlier [in the verse] except for those such as swine and blood which do not accept dhakat (ritual slaughter).' [This statement] is narrated from Imam Ali (peace be upon him).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મજમઉલ બયાનમાં [આવ્યું છે] إِلَّا مَا ذَکَّیْتُمْ [સિવાય કે તમે જેને ઝબહ કરો] બાબતે મતભેદ છે કે આ અપવાદ કઈ વસ્તુ તરફ પાછો ફરે છે [અને શેમાંથી અપવાદ છે]? કહેવાયું છે: 'આ [આયતમાં] પહેલાં જણાવેલી બધી હરામ વસ્તુઓ તરફ પાછો ફરે છે સિવાય કે ડુક્કર અને લોહી જેવી બાબતો જે તઝ્કિયહ (ઝબહ) સ્વીકારતી નથી.' [આ કથન] અલી (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી [નકલ થયું છે].

#11 مگر آنکه [به‌موقع به آن شکار برسید و] آن را سر ببرید Unless you [reach the game in time and] slaughter it સિવાય એ કે [સમયસર તે શિકાર સુધી પહોંચીને] તેને ઝબહ કરી લો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَا تَأْکُلْ مِنْ فَرِیسَهًِْ السَّبُعِ وَ لَا الْمَوْقُوذَهًِْ وَ لَا الْمُتَرَدِّیَهًِْ إِلَّا أَنْ تُدْرِکَهَا حَیَّهًًْ فَتُذَکِّیَ.

امام صادق (علیه السلام)- از گوشت شکاری‌که درّنده‌ای از درندگان وحشی آن را شکارکرده نخور، و نه از آن حیوانی که به چوب و عصا کشته شده، و نه از آنکه از جای بلندی افتاده و مرده مگر آنکه او را زنده یافته و ذبح کنی.

Imam Sadiq (peace be upon him): Do not eat from the prey of a wild beast that a predator has hunted, nor from an animal killed by wood or a staff, nor from one that has fallen from a high place and died, unless you find it alive and slaughter it.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જે શિકારને જંગલી દરિંદાઓમાંથી કોઈ દરિંદાએ શિકાર કર્યો હોય તેના માંસમાંથી ન ખાઓ, અને ન તે પ્રાણીમાંથી જે લાકડી કે સોટીથી મારવામાં આવ્યું હોય, અને ન તે પ્રાણીમાંથી જે ઊંચી જગ્યાએથી પડીને મરી ગયું હોય, સિવાય કે તમે તેને જીવતું મેળવો અને ઝબહ કરો.

#12 تمام این این‌ها، فسق و گناه است All of these are transgression and sin આ બધું ફિસ્ક અને ગુનાહ છે

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

ذلِکُمْ فِسْقٌ مَعْنَاهُ خُرُوجٌ مِنْ طَاعَهًِْ اللَّهِ إِلَی مَعْصِیَتِهِ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- ذالِکُم فِسْقٌ معنایش از اطاعت خداوند به‌سوی معصیت او رفتن است.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): ذلِکُمْ فِسْقٌ [That is transgression] — its meaning is going out from the obedience of Allah towards His disobedience.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ذلِکُمْ فِسْقٌ [આ ફિસ્ક (પાપ) છે] — તેનો અર્થ છે અલ્લાહની આજ્ઞાપાલનમાંથી નીકળીને તેની નાફરમાની તરફ જવું.

#13 امروز، کافران از [شکست] آیین شما مأیوس شدند؛ بنابراین، از آن‌ها نترسید؛ و از [مخالفت] من بترسید! امروز، دین شما را برایت… Today the disbelievers have despaired of your religion; today I have perfected your religion for you આજે કાફિરો તમારા દીનથી [તેને હરાવવાથી] નિરાશ થઈ ગયા છે; તેથી તેમનાથી ન ડરો; અને મારાથી [મારી નાફરમાનીથી] ડરો! આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

مَعْنَی یَئِسُوا انْقَطَعَ طَمَعُهُمْ مِنْ دِینِکُمْ أَنْ تَتْرُکُوهُ وَ تَرْجِعُوا مِنْهُ إِلَی الشِّرْکِ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- معنای [کافران] مأیوس شدند این است که طمع آن‌ها از دین شما که آن را رها کنید و از آن به شرک برگردید قطع شد.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): The meaning of "[the disbelievers] have despaired" is that their hope was cut off — the hope that you would abandon your religion and turn back from it to polytheism.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): "[કાફિરો] નિરાશ થઈ ગયા" નો અર્થ એ છે કે તેમની આ આશા કપાઈ ગઈ કે તમે તમારા દીનને છોડી દેશો અને તેમાંથી શિર્ક તરફ પાછા ફરશો.

#14 امروز، کافران از [شکست] آیین شما مأیوس شدند؛ بنابراین، از آن‌ها نترسید؛ و از [مخالفت] من بترسید! امروز، دین شما را برایت… Today the disbelievers have despaired of your religion; today I have perfected your religion for you આજે કાફિરો તમારા દીનથી [તેને હરાવવાથી] નિરાશ થઈ ગયા છે; તેથી તેમનાથી ન ડરો; અને મારાથી [મારી નાફરમાનીથી] ડરો! આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

... یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ یَوْمَ یَقُومُ الْقَائِمُ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) یَئِسَ بَنُوأُمَیَّهًَْ فَهُمُ الَّذِینَ کَفَرُوا یَئِسُوا مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (.

امام باقر (علیه السلام)- الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُواْ مِن دِینِکُمْ فَلاَ تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِ؛ روزی که قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) قیام می‌کند، بنی امیه که همان مأیوسان هستند، نومید می‌شوند؛ از آل محمّد (نومید می‌شوند.

Imam Baqir (peace be upon him): الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُواْ مِن دِینِکُمْ فَلاَ تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِ [This day those who disbelieve have despaired of your religion, so fear them not, and fear Me]; on the day when the Qa'im (may Allah hasten his noble relief) rises, the Banu Umayya — who are the very ones despairing — will be brought to despair; they will despair of the family of Muhammad.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُواْ مِن دِینِکُمْ فَلاَ تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِ [આજે કાફિરો તમારા દીનથી નિરાશ થઈ ગયા છે, તો તેમનાથી ન ડરો અને મારાથી ડરો]; જે દિવસે કાઈમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) કિયામ કરશે, બની ઉમય્યા — જેઓ જ નિરાશ થનારા છે — નિરાશ થશે; આલે મુહમ્મદ થી (નિરાશ થશે).

#15 امروز، کافران از [شکست] آیین شما مأیوس شدند؛ بنابراین، از آن‌ها نترسید؛ و از [مخالفت] من بترسید! امروز، دین شما را برایت… Today the disbelievers have despaired of your religion; today I have perfected your religion for you આજે કાફિરો તમારા દીનથી [તેને હરાવવાથી] નિરાશ થઈ ગયા છે; તેથી તેમનાથી ન ડરો; અને મારાથી [મારી નાફરમાનીથી] ડરો! આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَنَّ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) کَانَ یُخْبِرُ عَنْ وَفَاتِهِ بِمُدَّهًٍْ وَ یَقُولُ قَدْ حَانَ مِنِّی خُفُوقٌ مِنْ بَیْنِ أَظْهُرِکُمْ وَ کَانَتِ الْمُنَافِقُونَ یَقُولُونَ لَئِنْ مَاتَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) لَیَخْرُبُ دِینُهُ فَلَمَّا کَانَ مَوْقِفُ الْغَدِیرِ قَالُوا بَطَلَ کَیْدُنَا فَنَزَلَتْ: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا ...

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- پیامبر (صلی الله علیه و آله) از زمان وفات خود خبر می‌داد و می‌فرمود: «رفتن من از میان شما نزدیک شد». و منافقان می‌گفتند: «اگر محمّد از دنیا برود، دینش را نابود می‌کنیم» و هنگامی که جریان غدیر واقع شد، گفتند: «مکر و حیله ما باطل شد». پس نازل‌شد: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا...

The Prophet (peace be upon him and his family): The Prophet (peace be upon him and his family) used to give news of the time of his own passing and would say: "My departure from your midst has drawn near." And the hypocrites would say: "If Muhammad passes away, we will destroy his religion." And when the event of Ghadir took place, they said: "Our plotting and scheming has come to nothing." Then was revealed: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا... [This day those who disbelieve have despaired...]

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાની વફાતના સમય વિશે ખબર આપતા હતા અને ફરમાવતા હતા: "તમારી વચ્ચેથી મારું જવું નજીક આવી ગયું છે." અને મુનાફિકો કહેતા હતા: "જો મુહમ્મદ દુનિયામાંથી જતા રહેશે, તો અમે તેમના દીનને નષ્ટ કરી દઈશું." અને જ્યારે ગદીરની ઘટના બની, ત્યારે તેમણે કહ્યું: "અમારો મક્ર અને ધોખો બાતિલ થઈ ગયો." પછી નાઝિલ થયું: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا... [આજે કાફિરો નિરાશ થઈ ગયા...]

#16 امروز، کافران از [شکست] آیین شما مأیوس شدند؛ بنابراین، از آن‌ها نترسید؛ و از [مخالفت] من بترسید! امروز، دین شما را برایت… Today the disbelievers have despaired of your religion; today I have perfected your religion for you આજે કાફિરો તમારા દીનથી [તેને હરાવવાથી] નિરાશ થઈ ગયા છે; તેથી તેમનાથી ન ડરો; અને મારાથી [મારી નાફરમાનીથી] ડરો! આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فِی تَفْسِیرِ عَلِیِّ‌بْنِ‌إِبْرَاهِیمَ (رحمة الله علیه) قَوْلُهُ: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ قَالَ: ذَلِکَ لَمَّا نَزَلَتْ وَلَایَهًُْ أَمِیرِالمُؤْمِنینَ (علیه السلام).

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- آیه: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ، هنگام ولایت یافتن امیرالمؤمنین (علیه السلام) نازل شد.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The verse الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ [This day have those who disbelieve despaired of your religion] was revealed at the time when Amir al-Mu'minin (peace be upon him) received the wilayah (guardianship).

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આયત الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ [આજે કાફિરો તમારા દીનથી નિરાશ થઈ ગયા], અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને વિલાયત મળી તે સમયે નાઝિલ થઈ.

#17 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ بِإِقَامَهًِْ حَافِظِهِ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی بِوَلَایَتِنَا وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً أَیْ تَسْلِیمَ النَّفْسِ لِأَمْرِنَا.

امام صادق (علیه السلام)- الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ، یعنی دین را با منصوب‌کردن حافظ دین کامل کردم. وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی بولایتنا وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً؛ یعنی تسلیم دستور ما باشید.

Imam Sadiq (peace be upon him): الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [This day have I perfected for you your religion], meaning I completed the religion by appointing the guardian of the religion. وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی بولایتنا وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [And I completed My favour upon you through our wilayah, and I have chosen Islam as your religion]; meaning, be submissive to our command.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો], એટલે કે દીનના રક્ષકને નિમણૂક કરીને દીનને સંપૂર્ણ કર્યો. وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی بولایتنا وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [અને અમારી વિલાયત દ્વારા મેં તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]; એટલે કે અમારા આદેશને આધીન થાઓ.

#18 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن الحَسَنِ‌بنِ‌عَلِیٍّ (علیه السلام) عَن النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) حَدِیثٌ طَوِیلٌ یَقُولُ فِیهِ: حُبُ أَهْلِ بَیْتِی وَ ذُرِّیَّتِی اسْتِکْمَالُ الدِّینِ وَ تَلَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) هَذِهِ الْآیَهًَْ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً ...

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از امام حسن (علیه السلام) روایت است: پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌فرمود: حبّ و دوستی خانواده من باعث کمال دین می‌شود. و این آیه را تلاوت نمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً...

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): It is narrated from Imam Hasan (peace be upon him): The Prophet (peace be upon him and his family) used to say: The love and affection of my family brings about the perfection of the religion. And he recited this verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day have I perfected for you your religion and completed My favour on you and chosen for you Islam as a religion]...

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત છે: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ફરમાવતા હતા: મારા ખાનદાનની મોહબ્બત અને દોસ્તી દીનની સંપૂર્ણતાનું કારણ બને છે. અને તેમણે આ આયત તિલાવત કરી: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]...

#19 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ الحَسَنِ‌بنِ‌عَلِیٍّ (علیه السلام) جَاءَ نَفَرٌ مِنَ الْیَهُودِ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ ... یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) فَأَخْبِرْنِی عَنْ فَضْلِکُمْ أَهْلَ الْبَیْت قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لِی فَضْلٌ عَلَی النَّبِیِّینَ فَمَا مِنْ نَبِیٍّ إِلَّا دَعَا عَلَی قَوْمِهِ بِدَعْوَهًٍْ وَ أَنَا أَخَّرْتُ دَعْوَتِی لِأُمَّتِی لِأَشْفَعَ لَهُمْ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ وَ أَمَّا فَضْلُ أَهْلِ بَیْتِی وَ ذُرِّیَّتِی عَلَی غَیْرِهِمْ کَفَضْلِ الْمَاءِ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ وَ بِهِ حَیَاهًُْ کُلِّ شَیْءٍ وَ حُبُّ أَهْلِ بَیْتِی (وَ ذُرِّیَّتِی اسْتِکْمَالُ الدِّینِ وَ تَلَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) هَذِهِ الْآیَهًَْ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً ... قَالَ الْیَهُودِیُّ صَدَقْتَ یَا مُحَمَّد (صلی الله علیه و آله).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- از امام حسن (علیه السلام) روایت است: یک نفر یهودی خدمت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) رسیده گفت: «... ای محمّد، اکنون مرا از فضیلت شما اهل بیت آگاه کنید! پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «فضیلتی که من بر پیامبران دارم این است که هر پیامبری در حق قوم خود دعایی کرده است، امّا من دعای خود را درباره اُمّتم به تأخیر انداخته ام تا اینکه در روز قیامت شفاعت ایشان را بکنم؛ و امّا فضیلت اهل بیت و ذرّیۀ من بر دیگران، به فضیلت آب بر هر چیز دیگری می ماند و حیات هر چیزی به آب است، و دوست داشتن اهل بیت و ذرّیۀ من کمال دین است و آن گاه رسول خدا صَلی الله علیهِ و آله این آیه را تلاوت فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً... یهودی گفت: «راست گفتی ای محمّد (صلی الله علیه و آله)».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): It is narrated from Imam Hasan (peace be upon him): A Jewish man came to the Noble Prophet (peace be upon him and his family) and said: "...O Muhammad, now inform me of the virtue of you, the Ahl al-Bayt!" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "The virtue I have over the prophets is that every prophet made a supplication concerning his people, but I have postponed my supplication concerning my ummah so that on the Day of Resurrection I may intercede for them. As for the virtue of my Ahl al-Bayt and my progeny over others, it is like the virtue of water over everything else — and the life of everything is by water. And to love my Ahl al-Bayt and my progeny is the perfection of the religion." Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) recited this verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day have I perfected for you your religion and completed My favour on you and chosen for you Islam as a religion]... The Jew said: "You have spoken the truth, O Muhammad (peace be upon him and his family)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)થી રિવાયત છે: એક યહૂદી માણસ પયગંબર અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ખિદમતમાં હાજર થઈને બોલ્યો: "...ઓ મુહમ્મદ, હવે મને તમારી અહલે બૈતની ફઝીલત વિષે જણાવો!" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મને પયગંબરો પર જે ફઝીલત છે તે એ છે કે દરેક પયગંબરે પોતાની કૌમના હકમાં દોઆ કરી છે, પરંતુ મેં મારી ઉમ્મત વિષે મારી દોઆને મોકૂફ રાખી છે જેથી કયામતના દિવસે તેમની શફાઅત કરી શકું; અને મારી અહલે બૈત અને મારી ઝુર્રિય્યતની બીજાઓ પરની ફઝીલત, પાણીની દરેક બીજી વસ્તુ પરની ફઝીલત જેવી છે અને દરેક વસ્તુનું જીવન પાણીથી છે, અને મારી અહલે બૈત અને ઝુર્રિય્યતને દોસ્ત રાખવી એ દીનની સંપૂર્ણતા છે." ત્યાર બાદ રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ આ આયત તિલાવત ફરમાવી: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]... યહૂદીએ કહ્યું: "તમે સાચું કહ્યું ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)."

#20 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عن الصّادق جَعْفَرَ‌بْنَ‌مُحَمَّد (علیه السلام) قال: لَمَّا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی مَکَّهًَْ فِی حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ فَلَمَّا انْصَرَفَ مِنْهَا وَ فِی خَبَرٍ آخَرَ وَ قَدْ شَیَّعَهُ مِنْ مَکَّهًَْ اثْنَا عَشَرَ أَلْفَ رَجُلٍ مِنَ الْیَمَنِ وَ خَمْسَهًُْ أَلْفِ رَجُلٍ مِنَ الْمَدِینَهًِْ جَاءَهُ جَبْرَئِیلُ فِی الطَّرِیقِ فَقَالَ لَهُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ قَرَأَ هَذِهِ الْآیَهًَْ: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَا جَبْرَئِیلُ إِنَّ النَّاسَ حَدِیثُ و عَهْدٍ بِالْإِسْلَامِ فَأَخْشَی أَنْ یَضْطَرِبُوا وَ لَا یُطِیعُوا فَعَرَجَ جَبْرَئِیلُ إِلَی مَکَانِهِ وَ نَزَلَ عَلَیْهِ فِی یَوْمِ الثَّانِی وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) نَازِلًا بِغَدِیرٍ فَقَالَ لَهُ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ فَقَالَ لَهُ یَا جَبْرَئِیلُ أَخْشَی مِنْ أَصْحَابِی أَنْ یُخَالِفُونِی فَعَرَجَ جَبْرَئِیلُ وَ نَزَلَ عَلَیْهِ فِی الْیَوْمِ الثَّالِثِ وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِمَوْضِعٍ یُقَالُ لَهُ غَدِیرُ‌خُمٍّ وَ قَالَ لَهُ یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَلَمَّا سَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) هَذِهِ الْمَقَالَهًَْ قَالَ لِلنَّاسِ أَنِیخُوا نَاقَتِی فَوَ اللَّهِ مَا أَبْرَحُ مِنْ هَذَا الْمَکَانِ حَتَّی أُبَلِّغَ رِسَالَهًَْ رَبِّی وَ أَمَرَ أَنْ یُنْصَبَ لَهُ مِنْبَرٌ مِنْ أَقْتَابِ الْإِبِلِ وَ صَعِدَهَا وَ أَخْرَجَ مَعَهُ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ قَامَ قَائِماً وَ خَطَبَ خُطْبَهًًْ بَلِیغَهًًْ وَعَظَ فِیهَا وَ زَجَرَ ثُمَّ قَالَ فِی آخِرِ کَلَامِهِ یَا أَیُّهَا النَّاسُ أَ لَسْتُ أَوْلَی بِکُمْ مِنْکُمْ فَقَالُوا بَلَی یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ قَالَ قُمْ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) فَقَامَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَأَخَذَهُ بِیَدِهِ فَرَفَعَهَا حَتَّی رُئِیَ بَیَاضُ إِبْطَیْهِمَا ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله) أَلَا مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ ثُمَّ نَزَلَ مِنَ الْمِنْبَرِ وَ جَاءَ أَصْحَابُهُ إِلَی أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ هَنَّئُوهُ بِالْوَلَایَهًِْ وَ أَوَّلُ مَنْ قَالَ لَهُ عُمَرُ‌بْنُ‌الْخَطَّابِ فَقَالَ لَهُ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) أَصْبَحْتَ مَوْلَایَ وَ مَوْلَی کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهًٍْ وَ نَزَلَ جَبْرَئِیلُ بِهَذِهِ الْآیَهًِْ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- زراره گوید: شنیدم امام صادق (علیه السلام) فرمود: چون رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در حجّۀالوداع عزم مکه کرد و پس از انجام مناسک از آن خارج گشت و در روایتی دیگر: و دوازده هزار نفر یمنی و پنج هزار مرد از مدینه وی را مشایعت کردند جبرئیل در میان راه نزد وی آمده، پس فرمود: «یا رسول الله، خداوند متعال به تو سلام می رساند و سپس این آیه را خواند: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «یا جبرئیل، مردم نو مسلمانند، بیم آن دارم که پریشان فکر شوند و سرپیچی کنند». پس جبرئیل (علیه السلام) به جایگاه خود بازگشت و روز بعد که پیامبر (صلی الله علیه و آله) در غدیر خمّ بود، بر وی نازل گردید، سپس فرمود: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ؛ فرمود: ای جبرئیل؛ بیم آن دارم که صحابه ام با من مخالفت کنند. پس جبرئیل به آسمان رفت و روز سوم نزد آن حضرت بازگشت که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در مکانی بود که آن را به نام غدیرخمّ می گفتند، پس به آن حضرت گفت: بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ چون رسول خدا (صلی الله علیه و آله) این آیه را شنید، به مردم فرمود: شتر مرا بخوابانید که به خدا سوگند تا پیام و رسالت پروردگارم را ابلاغ نکنم، این مکان را ترک نخواهم کرد. آن گاه امر فرمود منبری از جهاز شتران برای وی درست کنند. سپس از آن بالا رفته و علی (علیه السلام) را نیز با خود بالا برد و برپای ایستاده و خطبه ای بلیغ ایراد فرمود و در آن هم موعظه فرمود و هم از بدی منع نمود و سپس در پایان سخنش فرمود: «ای مردم، آیا من سزاوارتر از شما به خودتان نیستم»؟ گفتند: «بلی یا رسول الله»! سپس فرمود: «برخیز یا علی»، پس علی (علیه السلام) برخاست، آن گاه پیامبر (صلی الله علیه و آله) دست وی را گرفته و بالا برد تا جایی که سفیدی زیربغل هر دو نمایان شد، سپس فرمود: «بدانید و آگاه باشید که هر کس من مولای او بوده ام، اینک علی مولای اوست. خداوندا، دوست بدار دوستدارش را و دشمن بدار هر که با وی دشمنی کند و یاری رسان آنکه یاری اش نماید و خوار و ذلیل کن آنکه او را واگذارد»! سپس از منبر پایین آمده و صحابه وی نزد امیرالمؤمنین (علیه السلام) آمده و ولایت را به وی تبریک گفتند. و اوّلین شخصی که به وی تبریک گفت، عمربن‌خطاب بود، که گفت: «ای علی، اینک مولای من و مولای هر مرد و زن مؤمن شدی». سپس جبرئیل این آیه را نازل فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Zurara said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) say: When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) set out for Mecca on the Farewell Pilgrimage, and after performing the rites departed from it — and in another narration: twelve thousand Yemenis and five thousand men from Medina escorted him — Jibra'il came to him on the way and said: 'O Messenger of Allah, Allah the Exalted sends you His greeting,' and then he recited this verse: يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ [O Messenger, convey what has been sent down to you from your Lord]. The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'O Jibra'il, the people are new to Islam, and I fear that they will become confused in mind and will disobey.' So Jibra'il (peace be upon him) returned to his place, and the next day, when the Prophet (peace be upon him and his family) was at Ghadir Khumm, he descended upon him and said: يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ [O Messenger, convey what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, then you have not conveyed His message]. He said: 'O Jibra'il, I fear that my companions will oppose me.' So Jibra'il ascended to heaven, and on the third day he returned to him — the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was at a place called Ghadir Khumm — and said to him: بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [Convey what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, then you have not conveyed His message; and Allah will protect you from the people]. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) heard this verse, he said to the people: 'Make my camel kneel, for by Allah, I shall not leave this place until I have conveyed the message and mission of my Lord.' Then he ordered that a pulpit be built for him from the saddles of the camels. He climbed upon it and took Ali (peace be upon him) up with him, and stood upright and delivered an eloquent sermon in which he both admonished and forbade evil. Then at the end of his speech he said: 'O people, am I not more entitled to authority over you than you yourselves are?' They said: 'Yes, O Messenger of Allah!' Then he said: 'Rise, O Ali.' So Ali (peace be upon him) rose, and the Prophet (peace be upon him and his family) took his hand and raised it until the whiteness of the armpits of both of them was visible, then said: 'Know and be aware that whoever I have been the mawla of, this Ali is his mawla. O Allah, befriend whoever befriends him, and be the enemy of whoever is his enemy, and help whoever helps him, and abase whoever abandons him!' Then he came down from the pulpit, and his companions came to Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and congratulated him on the wilaya (guardianship). The first person to congratulate him was Umar ibn al-Khattab, who said to him: 'O Ali, you have now become my mawla and the mawla of every believing man and woman.' Then Jibra'il sent down this verse: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً [This day I have perfected for you your religion and completed My favour upon you and chosen for you Islam as a religion].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- ઝુરારહ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી સાંભળ્યું કે તેમણે ફરમાવ્યું: જ્યારે રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજ્જતુલ વિદાઅમાં મક્કા જવાનો ઇરાદો કર્યો અને મનાસિક પૂરી કર્યા પછી ત્યાંથી નીકળ્યા — અને બીજી રિવાયતમાં: બાર હજાર યમની લોકો અને પાંચ હજાર મદીનાના પુરુષોએ તેમને વળાવ્યા — રસ્તામાં જિબ્રઈલ તેમની પાસે આવ્યા અને કહ્યું: 'યા રસૂલલ્લાહ, અલ્લાહ તઆલા આપને સલામ પાઠવે છે,' અને પછી આ આયત વાંચી: يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ [ઓ રસૂલ! તમારા પરવરદિગાર તરફથી જે તમારી પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તેને પહોંચાડો]. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'ઓ જિબ્રઈલ, લોકો નવા મુસલમાન છે, મને ડર છે કે તેઓ પરેશાન વિચારના થઈ જશે અને નાફરમાની કરશે.' આથી જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના સ્થાને પાછા ફર્યા, અને બીજા દિવસે જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ગદીરે ખુમ્મમાં હતા, ત્યારે તેમની પર ઉતર્યા અને ફરમાવ્યું: يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ [ઓ રસૂલ! તમારા પરવરદિગાર તરફથી જે તમારી પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તેને પહોંચાડો; અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેમનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નહીં]; ફરમાવ્યું: ઓ જિબ્રઈલ, મને ડર છે કે મારા સહાબીઓ મારો વિરોધ કરશે. તેથી જિબ્રઈલ આકાશમાં ગયા અને ત્રીજા દિવસે તે હઝરત પાસે પાછા આવ્યા, જ્યારે રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એવા સ્થાને હતા જેને ગદીરે ખુમ્મ કહેવામાં આવતું હતું, પછી તે હઝરતને કહ્યું: بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ [જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારી પર ઉતારવામાં આવ્યું છે તેને પહોંચાડો; અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેમનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નહીં; અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. જ્યારે રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ આ આયત સાંભળી, તેમણે લોકોને ફરમાવ્યું: મારા ઊંટને બેસાડો, કારણ કે અલ્લાહની કસમ, જ્યાં સુધી હું મારા પરવરદિગારનો પયગામ અને રિસાલત નહીં પહોંચાડું, ત્યાં સુધી હું આ સ્થાન નહીં છોડું. પછી હુકમ ફરમાવ્યો કે તેમના માટે ઊંટોના પલાણોમાંથી એક મિમ્બર બનાવવામાં આવે. પછી તેની પર ચઢી ગયા અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પણ પોતાની સાથે ઉપર લઈ ગયા અને ઊભા થઈને એક બલીગ ખુત્બો આપ્યો જેમાં તેમણે નસીહત પણ કરી અને બુરાઈથી પણ રોક્યા, અને પછી પોતાની વાતના અંતમાં ફરમાવ્યું: 'ઓ લોકો, શું હું તમારા પોતાનાથી વધારે તમારા પર અધિકારી નથી?' તેમણે કહ્યું: 'હા, યા રસૂલલ્લાહ!' પછી ફરમાવ્યું: 'ઊભા થાવ યા અલી,' આથી અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થયા, ત્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમનો હાથ પકડ્યો અને ઉપર ઉઠાવ્યો ત્યાં સુધી કે બંનેની બગલોની સફેદી દેખાવા લાગી, પછી ફરમાવ્યું: 'જાણી લો અને આગાહ થઈ જાવ કે જેનો હું મૌલા છું, હવે અલી તેમના મૌલા છે. હે અલ્લાહ! તેમને દોસ્ત રાખ જે તેમને દોસ્ત રાખે અને દુશ્મન રાખ જે તેમની સાથે દુશ્મની કરે અને મદદ કર તેની જે તેમની મદદ કરે અને ખ્વાર અને ઝલીલ કર તેને જે તેમને છોડી દે!' પછી મિમ્બરથી નીચે ઉતર્યા અને તેમના સહાબીઓ અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને તેમને વિલાયતની મુબારકબાદી આપી. અને પહેલી વ્યક્તિ જેમણે તેમને મુબારકબાદી આપી તે ઉમર બિન ખત્તાબ હતો, જેણે કહ્યું: 'ઓ અલી, હવે તમે મારા મૌલા અને દરેક મોમિન સ્ત્રી-પુરુષના મૌલા બની ગયા છો.' પછી જિબ્રઈલે આ આયત નાઝિલ કરી: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારી પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો].

#21 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ (علیه السلام) أَنَّ رَجُلًا قَالَ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) إِنَ الْحَسَنَ الْبَصْرِیَ حَدَّثَنَا أَنَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ إِنَّ اللَّهَ أَرْسَلَنِی بِرِسَالَهًٍْ فَضَاقَ بِهَا صَدْرِی وَ خَشِیتُ أَنْ یُکَذِّبَنِی النَّاسُ فَتَوَاعَدَنِی إِنْ لَمْ أُبَلِّغْهَا أَنْ یُعَذِّبَنِی قَالَ لَهُ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَهَلْ حَدَّثَکُمْ بِالرِّسَالَهًِْ قَالَ لَا قَالَ أَمَا وَ اللَّهِ إِنَّهُ لَیَعْلَمُ مَا هِیَ وَ لَکِنَّهُ کَتَمَهَا مُتَعَمِّداً قَالَ الرَّجُلُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ وَ مَا هِیَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَمَرَ الْمُؤْمِنِینَ بِالصَّلَاهًِْ فِی کِتَابِهِ فَلَمْ یَدْرُوا مَا الصَّلَاهًُْ وَ لَا کَیْفَ یُصَلُّونَ فَأَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مُحَمَّداً نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُبَیِّنَ لَهُمْ کَیْفَ یُصَلُّونَ فَأَخْبَرَهُمْ بِکُلِّ مَا افْتَرَضَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ مِنَ الصَّلَاهًِْ مُفَسَّراً وَ فَرَضَ الصَّلَاهًَْ فِی الْقُرْآنِ جُمْلَهًًْ فَفَسَّرَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی سُنَّتِهِ وَ أَعْلَمَهُمْ بِالَّذِی أَمَرَهُمْ بِهِ مِنَ الصَّلَاهًِْ الَّتِی فَرَضَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ وَ أَمَرَ بِالزَّکَاهًِْ فَلَمْ یَدْرُوا مَا هِیَ فَفَسَّرَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَعْلَمَهُمْ بِمَا یُؤْخَذُ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّهًِْ وَ الْإِبِلِ وَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ وَ الزَّرْعِ وَ لَمْ یَدَعْ شَیْئاً مِمَّا فَرَضَ اللَّهُ مِنَ الزَّکَاهًِْ إِلَّا فَسَّرَهُ لِأُمَّتِهِ وَ بَیَّنَهُ لَهُمْ وَ فَرَضَ عَلَیْهِمُ الصَّوْمَ فَلَمْ یَدْرُوا مَا الصَّوْمُ وَ لَا کَیْفَ یَصُومُونَ فَفَسَّرَهُ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ بَیَّنَ لَهُمْ مَا یَتَّقُونَ فِی الصَّوْمِ وَ کَیْفَ یَصُومُونَ وَ أَمَرَ بِالْحَجِ فَأَمَرَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُفَسِّرَ لَهُمْ کَیْفَ یَحُجُّونَ حَتَّی أَوْضَحَ لَهُمْ ذَلِکَ فِی سُنَّتِهِ وَ أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِالْوَلَایَهًِْ فَقَالَ: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ فَفَرَضَ اللَّهُ وَلَایَهًَْ وُلَاهًِْ الْأَمْرِ فَلَمْ یَدْرُوا مَا هِیَ فَأَمَرَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُفَسِّرَ لَهُمْ مَا الْوَلَایَهًُْ مِثْلَ مَا فَسَّرَ لَهُمُ الصَّلَاهًَْ وَ الزَّکَاهًَْ وَ الصَّوْمَ وَ الْحَجَّ فَلَمَّا أَتَاهُ ذَلِکَ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ ضَاقَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَرْعاً وَ تَخَوَّفَ أَنْ یَرْتَدُّوا عَنْ دِینِهِ وَ أَنْ یُکَذِّبُوهُ فَضَاقَ صَدْرُهُ وَ رَاجَعَ رَبَّهُ فَأَوْحَی إِلَیْهِ: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَصَدَعَ بِأَمْرِ اللَّهِ وَ قَامَ بِوَلَایَهًِْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ وَ نَادَی لِذَلِکَ الصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ وَ أَمَرَ أَنْ یُبَلِّغَ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ وَ کَانَتِ الْفَرَائِضُ یَنْزِلُ مِنْهَا شَیْءٌ بَعْدَ شَیْءٍ تَنْزِلُ الْفَرِیضَهًُْ ثُمَّ تَنْزِلُ الْفَرِیضَهًُْ الْأُخْرَی وَ کَانَتِ الْوَلَایَهًُْ آخِرَ الْفَرَائِضِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُولُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَا أُنْزِلُ عَلَیْکُمْ بَعْدَ هَذِهِ الْفَرِیضَهًِْ فَرِیضَهًًْ قَدْ أَکْمَلْتُ لَکُمْ هَذِهِ الْفَرَائِضَ.

امام باقر (علیه السلام)- از امام باقر (علیه السلام) [نقل شده است] که مردی به او عرض کرد: «ای فرزند رسول خدا! حسن بصری برای ما حدیث نقل کرد که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «خداوند مرا به رسالتی مبعوث فرمود و به‌خاطر آن سینه‌ام تنگ شد و ترسیدم که مردم مرا تکذیب کنند؛ پس خداوند به من وعده داد که اگر ابلاغ نکنم مرا عذاب کند». امام باقر (علیه السلام) به او فرمود: «آیا رسالت [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] را به شما گفت [که چه بود]»؟ گفت: «نه». فرمود: «به‌خدا سوگند او می‌داند آن [رسالت] چیست ولی عمداً آن را مخفی کرده است». آن مرد عرض کرد: «ای فرزند رسول خدا! فدایت شوم. آن [رسالت] چیست»؟ فرمود: «خدای تبارک‌وتعالی در کتابش به مؤمنین دستور داد که نماز بخوانند و آن‌ها نمی‌دانستند که نماز چیست و چگونه نماز بخوانند؛ پس خدای عزّوجلّ به پیامبرش محمّد (صلی الله علیه و آله) دستور داد برای آن‌ها بیان کند که چگونه نماز بخوانند؛ پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) از همه‌ی چیزهایی که خداوند درباره‌ی نماز بر آن‌ها واجب‌کرد خبر داد و تفسیر کرد. خداوند همه‌ی نمازها را در قرآن واجب فرمود و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در سنّت و روش خود آن را تفسیر کرد و آن‌ها را از نمازی که خداوند بر آن‌ها واجب کرد و به آن دستور داد آگاه ساخت. و خداوند دستور داد زکات بدهند و نمی‌دانستند زکات چیست؛ پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن را تفسیر فرمود و آن‌ها را به آنچه از طلا، نقره، شتر، گاو، گوسفند و کشت [به‌عنوان زکات] گرفته می‌شود آگاه ساخت و همه‌ی چیزهایی که خداوند از زکات واجب کرده بود برای امّتش تفسیر کرد و برای آن‌ها بیان فرمود. و خداوند روزه را بر آن‌ها واجب کرد و نمی‌دانستند روزه چیست و چگونه روزه بگیرند و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برای آن‌ها تفسیر فرمود و بیان فرمود که در روزه از چه چیزی پرهیز کنند و چگونه روزه بگیرند. و خداوند دستور داد حجّ انجام دهند و به پیامبرش (صلی الله علیه و آله) دستور داد برای آن‌ها تفسیر کند که چگونه حجّ به‌جا بیاورند تا اینکه آن را در سنّتش برای آن‌ها آشکار کرد. و خدای عزّوجلّ به ولایت دستور داد و فرمود: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ؛ پس خداوند ولایت اولوا الأمر را واجب فرمود و آن‌ها نمی‌دانستند آن چیست. سپس خداوند به پیامبرش (صلی الله علیه و آله) دستور داد برای آن‌ها تفسیر کند که ولایت چیست همانگونه که نماز، زکات، روزه و حجّ را برای آن‌ها تفسیر کرد. وقتی که آن [رسالت] از طرف خدای عزّوجلّ برایش آمد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) قلبش پریشان گشت و ترسید که از دینش برگردند و او را تکذیب کنند؛ پس سینه‌اش تنگ شد و به پروردگارش مراجعه کرد؛ پس خداوند به او وحی کرد: «یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ؛ پس دستور خدا را آشکارا بیان کرد و ولایت امیرالمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را در روز غدیرخم به پا داشت و به‌خاطر آن به نماز جماعت فرا خواند و دستور داد حاضران به غایبان برسانند و واجبات یکی بعد از دیگری نازل می‌شد؛ واجبی نازل می‌شد سپس واجب دیگری نازل می‌شد و ولایت آخرین واجبات بود؛ پس خدای عزّوجلّ نازل فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً». امام باقر (علیه السلام) فرمود: خدای عزّوجلّ می‌فرماید: «بعد از این واجب، واجبی بر شما نازل نمی‌کنم. این واجبات را برای شما کامل کردم».

Imam Baqir (peace be upon him)- It is narrated from Imam Baqir (peace be upon him) that a man said to him: "O son of the Messenger of Allah! Hasan al-Basri narrated a hadith to us that the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'Allah sent me with a message, and because of it my chest became constricted and I feared that people would reject me; so Allah warned me that if I did not convey it He would punish me.'" Imam Baqir (peace be upon him) said to him: "Did he tell you what the message [of the Prophet (peace be upon him and his family)] was?" He said: "No." He said: "By Allah, he knows what it [that message] is, but he has deliberately concealed it." The man said: "O son of the Messenger of Allah! May I be made your ransom, what is it [that message]?" He said: "Allah, the Blessed and Exalted, in His Book commanded the believers to establish the prayer, and they did not know what prayer was nor how to pray; so Allah the Mighty and Majestic commanded His Prophet Muhammad (peace be upon him and his family) to explain to them how they should pray. So the Prophet (peace be upon him and his family) informed them of everything Allah had made obligatory upon them regarding prayer and explained it. Allah made all the prayers obligatory in the Qur'an in a general way, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) explained it in his sunnah and made them aware of the prayer which Allah had made obligatory upon them and had commanded them to perform. And Allah commanded them to give zakat, and they did not know what zakat was; so the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) explained it and made them aware of what is taken [as zakat] from gold, silver, camels, cattle, sheep and crops, and he did not leave anything of the zakat that Allah had made obligatory without explaining it for his ummah and clarifying it for them. And Allah made fasting obligatory upon them, and they did not know what fasting was nor how to fast, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) explained it for them and clarified for them what they should avoid in fasting and how they should fast. And Allah commanded them to perform the Hajj and commanded His Prophet (peace be upon him and his family) to explain for them how they should perform the Hajj, until he made it clear to them in his sunnah. And Allah the Mighty and Majestic commanded regarding wilayah (guardianship) and said: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [Only Allah is your Guardian and His Messenger and those who believe, those who establish prayer and give zakat while they bow]; so Allah made obligatory the wilayah of Ulul-Amr (those in authority), and they did not know what it was. Then Allah commanded His Prophet (peace be upon him and his family) to explain to them what wilayah was, just as He had explained to them the prayer, zakat, fasting and Hajj. When it [that message] came to him from Allah the Mighty and Majestic, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) became distressed at heart and feared that they would apostatise from his religion and reject him; so his chest became constricted and he turned back to his Lord. So Allah revealed to him: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Convey what has been sent down to you from your Lord, and if you do not, then you have not conveyed His message; and Allah will protect you from the people]. So he openly proclaimed the command of Allah and established the wilayah of Amir al-Mu'minin Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) on the day of Ghadir Khumm, and on account of that he called out for the congregational prayer and commanded those present to convey [it] to those absent. The obligatory duties had been descending one after another; an obligation would descend, then another obligation would descend, and the wilayah was the last of the obligations. So Allah the Mighty and Majestic revealed: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day I have perfected for you your religion and completed My favour upon you and chosen for you Islam as a religion]." Imam Baqir (peace be upon him) said: Allah the Mighty and Majestic says: "After this obligation, I shall not send down upon you any other obligation. I have perfected these obligations for you."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)- ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી [રિવાયત છે] કે એક વ્યક્તિએ તેમને કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહના ફરઝંદ! હસન બસરીએ અમને હદીસ સંભળાવી કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહે મને એક રિસાલત સાથે મોકલ્યો અને તેના કારણે મારૂં દિલ સંકોચાઈ ગયું અને હું ડર્યો કે લોકો મને જૂઠલાવશે; તો અલ્લાહે મને વચન આપ્યું કે જો હું તેને પહોંચાડું નહીં તો મને અઝાબ આપશે.'" ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ તેને ફરમાવ્યું: "શું તેણે તમને [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની] રિસાલત [શું હતી તે] જણાવ્યું?" તેણે કહ્યું: "ના." તમે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ, તે જાણે છે કે તે [રિસાલત] શું છે, પરંતુ તેણે જાણી જોઈને તેને છુપાવી છે." તે વ્યક્તિએ કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહના ફરઝંદ! હું આપ પર કુરબાન થાઉં. તે [રિસાલત] શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તબારક વ તઆલા એ પોતાની કિતાબમાં મોમિનોને નમાઝ પઢવાનો હુકમ આપ્યો અને તેઓ જાણતા ન હતા કે નમાઝ શું છે અને કઈ રીતે નમાઝ પઢવી; તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ પોતાના પયગંબર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ આપ્યો કે તેઓને બયાન કરે કે કઈ રીતે નમાઝ પઢવી; તો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તે તમામ ચીજોની ખબર આપી અને તફસીર કરી જે અલ્લાહે નમાઝ વિશે તેઓ પર વાજિબ કરી હતી. અલ્લાહે તમામ નમાઝો કુરઆનમાં વાજિબ ફરમાવી અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાની સુન્નત અને પદ્ધતિમાં તેની તફસીર કરી અને તેઓને તે નમાઝથી માહિતગાર કર્યા જે અલ્લાહે તેઓ પર વાજિબ કરી હતી અને તેનો હુકમ આપ્યો હતો. અને અલ્લાહે ઝકાત આપવાનો હુકમ આપ્યો અને તેઓ જાણતા ન હતા કે ઝકાત શું છે; તો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેની તફસીર ફરમાવી અને તેઓને માહિતગાર કર્યા કે સોના, ચાંદી, ઊંટ, ગાય, ઘેટાં અને ખેતીમાંથી [ઝકાત તરીકે] શું લેવામાં આવે છે અને તે તમામ ચીજો જે અલ્લાહે ઝકાતમાંથી વાજિબ કરી હતી પોતાની ઉમ્મત માટે તફસીર કરી અને તેઓ માટે બયાન ફરમાવી. અને અલ્લાહે તેઓ પર રોઝો વાજિબ કર્યો અને તેઓ જાણતા ન હતા કે રોઝો શું છે અને કઈ રીતે રોઝો રાખવો, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેઓ માટે તફસીર ફરમાવી અને બયાન ફરમાવ્યું કે રોઝામાં કઈ ચીજોથી પરહેજ કરે અને કઈ રીતે રોઝો રાખે. અને અલ્લાહે હજ કરવાનો હુકમ આપ્યો અને પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ આપ્યો કે તેઓ માટે તફસીર કરે કે કઈ રીતે હજ બજાવી લાવે, ત્યાં સુધી કે તેને પોતાની સુન્નતમાં તેઓ માટે સ્પષ્ટ કર્યું. અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ વિલાયતનો હુકમ આપ્યો અને ફરમાવ્યું: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [ખરેખર તમારો વલી ફક્ત અલ્લાહ, તેનો રસૂલ અને તે લોકો છે જેઓ ઈમાન લાવ્યા, જેઓ નમાઝ કાયમ કરે છે અને રુકૂઅની હાલતમાં ઝકાત આપે છે]; તો અલ્લાહે ઉલુલ અમ્રની વિલાયત વાજિબ કરી અને તેઓ જાણતા ન હતા કે તે શું છે. પછી અલ્લાહે પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ આપ્યો કે તેઓ માટે તફસીર કરે કે વિલાયત શું છે, જેવી રીતે નમાઝ, ઝકાત, રોઝો અને હજની તફસીર તેઓ માટે કરી હતી. જ્યારે તે [રિસાલત] અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તરફથી તેમના પાસે આવી, રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું દિલ પરેશાન થઈ ગયું અને ડર્યા કે તેઓ પોતાના દીનથી ફરી જશે અને તેમને જૂઠલાવશે; તો તેમનું દિલ સંકોચાયું અને પોતાના પરવરદિગાર તરફ રુજૂઅ કર્યું; તો અલ્લાહે તેમના પર વહી કરી: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [ઓ રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તેને પહોંચાડો, અને જો તમે એમ ન કરો તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી; અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]; તો તમે અલ્લાહનો હુકમ સ્પષ્ટ રીતે બયાન કર્યો અને ગદીરે ખુમના દિવસે અમીરુલ મોમિનીન અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત કાયમ કરી અને તેના માટે જમાઅતની નમાઝ માટે બોલાવ્યા અને હુકમ આપ્યો કે હાજર લોકો ગેરહાજર લોકોને પહોંચાડે અને વાજિબાત એક પછી એક નાઝિલ થતાં હતાં; એક વાજિબ નાઝિલ થતું પછી બીજું વાજિબ નાઝિલ થતું, અને વિલાયત આખરી વાજિબ હતું; તો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ નાઝિલ ફરમાવ્યું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]." ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: "આ વાજિબ પછી હું તમારા પર કોઈ વાજિબ નાઝિલ કરીશ નહીં. મેં આ વાજિબાત તમારા માટે સંપૂર્ણ કરી દીધા."

#22 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

حَجَّ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الْمَدِینَهًِْ وَ قَدْ بَلَّغَ جَمِیعَ الشَّرَائِعِ قَوْمَهُ غَیْرَ الْحَجِ وَ الْوَلَایَهًِْ فَأَتَاهُ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ لَهُ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ جَلَّ اسْمُهُ یُقْرِؤُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَکَ إِنِّی لَمْ أَقْبِضْ نَبِیّاً مِنْ أَنْبِیَائِی (وَ لَا رَسُولًا مِنْ رُسُلِی إِلَّا مِنْ بَعْدِ کَمَالِ دِینِی وَ تَمَامِ حُجَّتِی وَ قَدْ بَقِیَ عَلَیْکَ مِنْ ذَلِکَ فَرِیضَتَانِ فَرِیضَتَانِ مِمَّا یَحْتَاجُ أَنْ تُبَلِّغَ قَوْمَکَ فَرِیضَهًُْ الْحَجِّ وَ فَرِیضَهًُْ الْوَلَایَهًِْ وَ الْخَلِیفَهًِْ مِنْ بَعْدِکَ فَإِنِّی لَمْ أُخْلِ أَرْضِی مِنْ حُجَّهًٍْ وَ لَنْ أُخَلِّیَهَا أَبَداً وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَأْمُرُکَ أَنْ تُبَلِّغَ قَوْمَکَ الْحَجَّ وَ لْیَحُجَّ مَعَکَ مَنِ اسْتَطَاعَ السَّبِیلَ مِنْ أَهْلِ الْحَضَرِ وَ الْأَطْرَافِ وَ الْأَعْرَابِ فَتُعَلِّمَهُمْ مِنْ حَجِّهِمْ مِثْلَ مَا عَلَّمْتَهُمْ مِنْ صَلَاتِهِمْ وَ زَکَاتِهِمْ وَ صِیَامِهِمْ وَ تُوقِفَهُمْ مِنْ ذَلِکَ عَلَی مِثْلِ الَّذِی أَوْقَفْتَهُمْ عَلَیْهِ مِنْ جَمِیعِ مَا بَلَّغْتَهُمْ مِنَ الشَّرَائِعِ فَنَادَی مُنَادِی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی النَّاسِ أَلَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یُرِیدُ الْحَجَّ وَ أَنْ یُعَلِّمَکُمْ مِنْ ذَلِکَ مِثْلَ الَّذِی عَلَّمَکُمْ مِنْ شَرَائِعِ دِینِکُمْ وَ یُوقِفَکُمْ مِنْ ذَلِکَ عَلَی مِثْلِ مَا أَوْقَفَکُمْ قَالَ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ خَرَجَ مَعَهُ نَاسٌ وَ صَفُّوا لَهُ لِیَنْظُرُوا مَا یَصْنَعُ وَ کَانَ جَمِیعُ مَنْ حَجَّ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ أَهْلِ الْمَدِینَهًِْ وَ الْأَعْرَابِ سَبْعِینَ أَلْفاً أَوْ یَزِیدُونَ عَلَی نَحْوِ عَدَدِ أَصْحَابِ مُوسَی (علیه السلام) السَّبْعِینَ أَلْفاً الَّذِینَ أَخَذَ عَلَیْهِمْ بِیعَهًَْ هَارُونَ (علیه السلام) فَنَکَثُوا أَوِ اتَّبَعُوا السَّامِرِیَّ وَ الْعِجْلَ وَ کَذَلِکَ أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الْبَیْعَهًَْ لِعَلِیٍّ (علیه السلام) بالخلافهًْ بِالْخِلَافَهًِْ عَلَی نَحْوِ عَدَدِ أَصْحَابِ مُوسَی (علیه السلام) سَبْعِینَ أَلْفاً فَنَکَثُوا الْبَیْعَهًَْ وَ اتَّبَعُوا الْعِجْلَ سُنَّهًًْ بِسُنَّهًٍْ وَ مِثْلًا بِمِثْلٍ لَمْ یَخْرِمْ مِنْهُ شَیْءٌ وَ اتَّصَلَتِ التَّلْبِیَهًُْ مَا بَیْنَ مَکَّهًَْ وَ الْمَدِینَهًِْ فَلَمَّا وَقَفَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِالْمَوْقِفِ أَتَاهُ جَبْرَئِیلُ ع عَنْ أَمْرِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ یَقْرَأُ عَلَیْکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَکَ إِنَّهُ قَدْ دَنَا أَجَلُکَ وَ مُدَّتُکَ وَ إِنِّی أَسْتَقِدُمَک عَلَی مَا لَا بُدَّ مِنْهُ وَ لَا عَنْهُ مَحِیصٌ اعْهَدْ عَهْدَکَ وَ تَقَدَّمْ فِی وَصِیَّتِکَ وَ اعْهَدْ إِلَی مَا عِنْدَکَ مِنَ الْعِلْمِ وَ مِیرَاثِ عُلُومِ الْأَنْبِیَاءِ (مِنْ قَبْلِکَ وَ السِّلَاحِ وَ التَّابُوتِ وَ جَمِیعِ مَا عِنْدَکَ مِنْ آیَاتِ الْأَنْبِیَاءِ (فَسَلِّمْهُ إِلَی وَصِیِّکَ وَ خَلِیفَتِکَ مِنْ بَعْدِکَ حُجَّتِی الْبَالِغَهًِْ عَلَی خَلْقِی عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَأَقِمْهُ لِلنَّاسِ وَ جَدِّدْ عَهْدَکَ وَ مِیثَاقَکَ وَ بَیْعَتَهُ وَ ذَکِّرْهُمْ مَا فِی الذَّرِّ مِنْ بَیْعَتِی وَ مِیثَاقِی الَّذِی أَوْثَقْتُهُمْ بِهِ وَ عَهْدِی الَّذِی عَهِدْتُ إِلَیْهِمْ مِنَ الْوَلَایَهًِْ لِمَوْلَاهُمْ وَ مَوْلَی کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهًٍْ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَإِنِّی لَمْ أَقْبِضْ نَبِیّاً إِلَّا بَعْدَ إِکْمَالِ دِینِی وَ تَمَامِ نِعْمَتِی بِوَلَایَهًِْ أَوْلِیَائِی وَ مُعَادَاهًِْ أَعْدَائِی وَ ذَلِکَ کَمَالُ تَوْحِیدِی وَ تَمَامُ نِعْمَتِی عَلَی خَلْقِی بِاتِّبَاعِ وَلِیِّی وَ طَاعَتُهُ طَاعَتِی وَ ذَلِکَ أَنِّی لَا أَتْرُکُ أَرْضِی بِغَیْرِ قَیِّمٍ لِیَکُونَ حُجَّهًًْ لِی عَلَی خَلْقِی فَ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً بِوَلِیِّی وَ مَوْلَی کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهًٍْ عَلِیٍّ عَبْدِی وَ وَصِیِّ نَبِیِّی (صلی الله علیه و آله) وَ الْخَلِیفَهًِْ مِنْ بَعْدِهِ وَ حُجَّتِی الْبَالِغَهًِْ عَلَی خَلْقِی مَقْرُونٍ طَاعَتُهُ بِطَاعَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) نَبِیِّی وَ مَقْرُونٍ طَاعَتُهُ مَعَ طَاعَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) بِطَاعَتِی.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از مدینه حج گزارد و تا آن زمان، تمام شریعت‌های الهی به امّتش رسیده بود، مگر حج و ولایت که جبرئیل وحی آورد که: ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند تو را درود می‌دهد و می‌فرماید که من هیچ نبی از انبیا و رسولانم (را قبض روح نکرده‌ام، مگر پس از تکمیل‌نمودن دین خود و استوارنمودن حجّتم بر خلق، و از این امور دو فریضه که هنوز ابلاغ نگشته، باقی مانده است: فریضه‌ی حج و فریضه‌ی ولایت و جانشینی پس از تو، چرا که تاکنون زمین را از حجّت خالی نکرده و تا ابد نیز نخواهم کرد. خداوند می‌فرماید که حج را به قومت ابلاغ نمایی. تو حج می‌گزاری و هرکس از اهل شهرها و حومه‌ها و بادیه‌نشینان که تواند با تو حج می‌گزارد و درباره‌ی حج، ایشان را به‌مانند آنچه در نماز و روزه و زکاتشان به آنان آموختی، آموزش‌ها خواهی داد و ایشان را درباره‌ی آن به‌مانند آنچه پیش از این درباره‌ی دیگر شرایع بدان ها ابلاغ نمودی، آگاه می‌سازی. در این هنگام، منادی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مردمان را ندا داد که هان! رسول خدا (صلی الله علیه و آله) قصد حج دارد و بر آن است تا شما را همانند آنچه از دیگر شرایع دین آموخته، آموزش دهد و شما را نسبت به آن همچون آگاهی دادنتان بر دیگر امور، آگاه سازد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) روانه گشت و مردمان نیز در پی وی، روان گشتند و به او گوش سپردند تا ببینند چه می‌کند تا همچون او عمل کنند و نبی آن‌ها را به حج برد و شمار کسانی که با پیامبر از مدینه و اطراف آن و بادیه‌نشینان به حج آمدند، هفتاد هزار تن یا بیشتر بودند، به‌مانند شمار اصحاب موسی (علیه السلام) که ایشان را با هارون بیعت داد، ولی آن‌ها عهد شکستند و گوساله‌ی سامری را پرستیدند. همچنین بود که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نیز از ایشان به‌شمار اصحاب موسی (علیه السلام) برای علی (علیه السلام) بیعت گرفت و آنان نیز بیعت را شکسته و پیروی از گوساله و سامری را همچون سنّتی ناپسند از ایشان گرفتند و نظیر همان داستان را تکرار کردند و حال آنکه لبّیک گویی مردمان به ندای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به درازای فاصله‌ی بین مکّه تا مدینه بود. و آنگاه که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در توقفگاه موعود ایستاد، جبرئیل بر وی نازل گشت و گفت: ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند عزّوجلّ تو را درود دهد و فرماید: که همانا اجل تو و مدّت حیاتت سر رسیده است و من تو را به امری فرا می‌خوانم که از آن چاره‌ای نیست و لاجرم باید انجام گردد، پس اندرز و زنهارت را بازگو و سفارش‌هایت را بر زبان‌آر و هرآنچه از دانش و میراث علوم انبیای پیشین (و سلاح و صندوق و هرآنچه از نشانه‌های انبیای گذشته داری را به وصی و جانشین پس از خود، حجّت بالغه‌ی من بر خلقم علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام)، تسلیم نما و او را برای مردمان بر پای دار و برایش عهد و پیمان و ولایت بگیر و ایشان را به بیعت و پیمانی که از ایشان گرفتی برای من و من بدان پای گیرشان کردم، و عهدی که درباره‌ی ولایت ولیّ خود و مولای ایشان و مولای همه‌ی زنان و مردان مؤمن علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) با ایشان بستم، یادآور شو؛ چرا که من هیچ یک از انبیا (را قبض روح نکرده‌ام، مگر پس از کامل‌کردن حجّتم و دینم و به نهایت‌رساندن نعمتم با ولایت اولیایم و دشمنی دشمنانم که این کمال توحید من و دین من و نهایت نعمت من بر بندگانم با پیروی و اطاعت از ولی‌ام می‌باشد و این از آن‌جهت که من زمین را بدون سرپرست که حجّت بر خلق باشد، رها نمی‌کنم و الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً. علی (علیه السلام) ولیّ من و مولای هر مرد و زن مؤمن است، علی (علیه السلام) بنده من و وصی نبی من و جانشین پس از وی و حجّت بالغه‌ی من بر مردم است و اطاعت از وی همچون اطاعت از محمّد (صلی الله علیه و آله) نبی من است و اطاعت از محمّد (صلی الله علیه و آله) نیز هم پایه اطاعت از من است.

The Prophet (peace be upon him and his family): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) performed the Hajj from Medina, and by that time all the divine laws had been conveyed to his ummah except for Hajj and Wilayah (guardianship). Jibra'il brought revelation saying: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah sends you greetings and says: I have not taken the soul of any prophet from among My prophets and messengers except after perfecting My religion and establishing My proof over creation. Two obligations from among these matters remain, which have not yet been proclaimed: the obligation of Hajj and the obligation of Wilayah and succession after you, for until now I have not left the earth empty of a Hujjah (proof), and I shall never do so. Allah commands you to proclaim the Hajj to your people. You shall perform the Hajj, and whoever from the people of the towns, the outskirts, and the bedouins is able shall perform the Hajj with you. Regarding the Hajj, you shall teach them just as you taught them their prayer, fasting and zakat, and shall inform them concerning it just as you previously proclaimed to them the other laws.' At that point, the caller of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called out to the people: 'Behold! The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) intends to perform the Hajj and wishes to teach you concerning it just as he taught you the other laws of your religion, and to inform you concerning it just as he informed you of other matters.' The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) set out, and the people also set out following him and listened attentively to see what he would do so they could do the same. The Prophet took them to Hajj, and the number of those who came to Hajj with the Prophet from Medina, its surroundings, and the bedouins was seventy thousand or more, equal to the number of the companions of Musa (peace be upon him) whom he had pledged allegiance to Harun, but they broke the covenant and worshipped the calf of Samiri. Likewise, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took from them, matching the number of the companions of Musa (peace be upon him), a pledge of allegiance for Ali (peace be upon him), and they too broke the pledge and took the following of the calf and Samiri from them as a reprehensible sunnah, and they repeated that very same story — while the people's call of labbayk in response to the call of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) stretched the length of the distance between Mecca and Medina. And when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) stood at the appointed stopping place, Jibra'il descended upon him and said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah the Mighty and Majestic sends you greetings and says: indeed your appointed time and the term of your life have drawn near, and I am calling you to a matter from which there is no escape and which must inevitably come to pass. So deliver your counsel and warning, utter your instructions, and hand over all the knowledge and inheritance of the sciences of the earlier prophets [and the weapon and the ark and all the signs of the previous prophets] that you possess to your executor and successor after you, My conclusive proof over My creation, Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). Set him up for the people, and take from them the covenant, the pledge and the wilayah for him, and remind them of the pledge and covenant which you took from them for Me and by which I bound them, and of the covenant I made with them concerning the wilayah of My guardian and their master and the master of all believing men and believing women, Ali ibn Abi Talib (peace be upon him). For I have not taken the soul of any of the prophets [except after perfecting My proof and My religion and completing My favour through the wilayah of My guardians and enmity toward My enemies. This is the perfection of My tawhid and My religion and the completion of My favour upon My servants through following and obeying My guardian. That is because I do not leave the earth without a caretaker who is a proof over creation. الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day have I perfected for you your religion and completed My favour on you and chosen for you Islam as a religion]. Ali (peace be upon him) is My guardian and the master of every believing man and woman; Ali (peace be upon him) is My servant, the executor of My Prophet and the successor after him, and My conclusive proof over the people. Obedience to him is like obedience to Muhammad (peace be upon him and his family) My Prophet, and obedience to Muhammad (peace be upon him and his family) is on a par with obedience to Me.'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) મદીનાથી હજ કરી, અને તે સમય સુધીમાં અલ્લાહની બધી શરીઅતો તેમની ઉમ્મત સુધી પહોંચાડવામાં આવી હતી, સિવાય કે હજ અને વિલાયત. ત્યારે જિબ્રઈલ વહી લઈને આવ્યા અને કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ તમને સલામ મોકલે છે અને ફરમાવે છે કે મેં મારા નબીઓ અને રસૂલોમાંથી કોઈની રૂહ કબ્ઝ કરી નથી [સિવાય કે મારા દીનને પૂર્ણ કર્યા પછી અને મખલૂક ઉપર મારી હુજ્જત મજબૂત કર્યા પછી], અને આ બાબતોમાંથી બે ફરીઝા બાકી છે જે હજુ સુધી પહોંચાડવામાં આવ્યા નથી: હજનું ફરીઝા અને તમારા પછી વિલાયત તથા ખિલાફતનું ફરીઝા, કારણ કે મેં અત્યાર સુધી જમીનને હુજ્જતથી ખાલી નથી છોડી અને હંમેશા માટે નહીં છોડું. અલ્લાહ ફરમાવે છે કે હજને તમારી કૌમને પહોંચાડો. તમે હજ કરશો અને શહેરો અને આસપાસના વિસ્તારો અને બદ્દુઓમાંથી જે કોઈ સક્ષમ હોય તે તમારી સાથે હજ કરશે, અને હજ વિશે તમે તેમને એવી રીતે શીખવશો જેમ તમે તેમને નમાઝ, રોઝા અને ઝકાત વિશે શીખવ્યું હતું, અને એ વિશે તેમને એવી રીતે જાણ કરશો જેમ પહેલાં અન્ય શરીઅતો વિશે તેમને પહોંચાડ્યું હતું.' આ સમયે, અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના મુનાદીએ લોકોને પોકારીને કહ્યું: 'ખબરદાર! અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજનો ઇરાદો રાખે છે અને ઇચ્છે છે કે તમને એ વિશે એવી રીતે શીખવે જેમ દીનની અન્ય શરીઅતો શીખવી છે, અને તમને એ વિશે એવી રીતે જાણ કરે જેમ અન્ય બાબતો વિશે તમને જાણ કરી હતી.' અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) રવાના થયા અને લોકો પણ તેમની પાછળ રવાના થયા અને તેમને ધ્યાનથી સાંભળ્યા જેથી જુએ કે તેઓ શું કરે છે અને એ પ્રમાણે અમલ કરે. નબીએ તેમને હજ પર લઈ ગયા, અને મદીના તથા તેની આસપાસના વિસ્તારો અને બદ્દુઓમાંથી પયગંબર સાથે હજમાં આવનારાઓની સંખ્યા સિત્તેર હજાર અથવા તેથી વધુ હતી, જે મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના અસ્હાબની સંખ્યા જેટલી હતી જેમને તેમણે હારૂન સાથે બયઅત કરાવી હતી, પરંતુ તેઓએ વચન તોડ્યું અને સામરીના વાછરડાની પૂજા કરી. એ જ રીતે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) પણ મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ના અસ્હાબની સંખ્યા જેટલા લોકો પાસેથી અલી (અલયહિસ્સલામ) માટે બયઅત લીધી, અને તેઓએ પણ બયઅત તોડી અને વાછરડા તથા સામરીના અનુસરણને એક ખરાબ સુન્નત તરીકે અપનાવ્યું અને એ જ ઘટનાનું પુનરાવર્તન કર્યું, જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પોકારના જવાબમાં લોકોની લબ્બૈક કહેવાની આવાજ મક્કા અને મદીના વચ્ચેના અંતર જેટલી લાંબી હતી. અને જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નિર્ધારિત જગ્યાએ ઊભા રહ્યા, ત્યારે જિબ્રઈલ તેમના ઉપર નાઝિલ થયા અને કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તમને સલામ મોકલે છે અને ફરમાવે છે: ખરેખર તમારી અજલ અને તમારા જીવનનો સમય પૂરો થઈ ગયો છે, અને હું તમને એવા કામ તરફ બોલાવું છું જેનાથી છૂટકારો નથી અને જે અવશ્ય થવું જ છે. તો તમારી નસીહત અને ચેતવણી કહી દો અને તમારી વસિય્યત જણાવી દો, અને પહેલાના નબીઓના ઇલ્મ અને ઇલ્મી વારસો [અને હથિયાર અને સંદૂક અને ગુજરી ગયેલા નબીઓની જે નિશાનીઓ તમારી પાસે છે તે બધું] તમારા વસી અને પોતાના પછીના જાનશીન, મારી મખલૂક પર મારી હુજ્જતે બાલિગા અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને સોંપી દો, અને તેમને લોકો માટે ઉભા કરો અને તેમના માટે અહદ, પયમાન અને વિલાયત લો, અને લોકોને એ બયઅત અને પયમાનની યાદ અપાવો જે તમે તેમની પાસેથી મારા માટે લીધી હતી અને મેં તેમને એનાથી બાંધ્યા હતા, અને એ અહદની જે મેં તેમની સાથે મારા વલી અને તેમના મૌલા અને દરેક મોમિન સ્ત્રી-પુરુષના મૌલા અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત વિશે કરી હતી; કારણ કે મેં કોઈ પણ નબીની રૂહ કબ્ઝ કરી નથી [સિવાય કે મારી હુજ્જત અને મારા દીનને પૂર્ણ કર્યા પછી અને મારા ઔલિયાની વિલાયત તથા મારા દુશ્મનોની દુશ્મની દ્વારા મારી નેઅમતને પરાકાષ્ઠાએ પહોંચાડ્યા પછી, અને આ મારા તૌહીદનું કમાલ છે અને મારા દીનનું અને મારા બંદાઓ ઉપર મારી નેઅમતની પરાકાષ્ઠા છે મારા વલીના અનુસરણ અને આજ્ઞાપાલન દ્વારા, અને એ એટલા માટે કે હું જમીનને એવા સરપરસ્ત વગર નથી છોડતો જે મખલૂક પર હુજ્જત હોય, અને الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન પૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા ઉપર મારી નેઅમત તમામ કરી દીધી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. અલી (અલયહિસ્સલામ) મારા વલી અને દરેક મોમિન સ્ત્રી-પુરુષના મૌલા છે; અલી (અલયહિસ્સલામ) મારા બંદા અને મારા નબીના વસી અને તેમના પછીના જાનશીન અને લોકો પર મારી હુજ્જતે બાલિગા છે, અને તેમની આજ્ઞાનું પાલન મારા નબી મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની આજ્ઞાના પાલન સમાન છે, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની આજ્ઞાનું પાલન પણ મારી આજ્ઞાના પાલન સમાન છે.'

#23 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

رُوِیَ أَنَّهُ لَمَّا نَزَلَ إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ أَمَرَ اللَّهُ تَعَالَی أَنْ یُنَادِیَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَضَاقَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِذَلِکَ ذَرْعاً لِمَعْرِفَتِهِ بِفَسَادِ قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ ثُمَّ أَنْزَلَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللهِ عَلَیْکُمْ ثُمَّ نَزَلَ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هنگامی که [این آیه] نازل شد: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ؛ خدای تعالی دستور داد که به ولایت علی (علیه السلام) ندا داده شود؛ پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) به‌خاطر آن پریشان گشت؛ چون فاسدبودن قلب آن‌ها را می‌دانست؛ پس خداوند نازل فرمود: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ ثم أنزل؛ سپس نازل فرمود: اذْکُرُوا نِعْمَتَ الله عَلَیْکُمْ؛ سپس نازل شد: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ.

The Prophet (peace be upon him and his family): When [this verse] was revealed: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [Only Allah is your Guardian and His Messenger and those who believe, those who keep up prayer and pay the poor-rate while they bow]; Allah the Exalted commanded that the wilayah (guardianship) of Ali (peace be upon him) be proclaimed. So the Prophet (peace be upon him and his family) was distressed by this, because he knew the corruption of their hearts. Then Allah revealed: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ [O Messenger, deliver what has been sent down to you]; then He revealed: اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللهِ عَلَیْکُمْ [Remember the favour of Allah upon you]; then was revealed: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [This day I have perfected for you your religion].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે [આ આયત] નાઝિલ થઈ: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [ખરેખર તમારો વલી ફક્ત અલ્લાહ, તેનો રસૂલ અને તે ઈમાનવાળાઓ છે, જેઓ નમાઝ કાયમ કરે છે અને રુકૂઅની હાલતમાં ઝકાત આપે છે]; અલ્લાહ તઆલાએ હુકમ આપ્યો કે અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતની ઘોષણા કરવામાં આવે; આથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આ કારણે ચિંતિત થયા, કારણ કે તેઓ તેમના દિલોની ખરાબીને જાણતા હતા; આથી અલ્લાહે નાઝિલ કર્યું: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ [હે રસૂલ! જે તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો]; પછી નાઝિલ કર્યું: اذْکُرُوا نِعْمَتَ الله عَلَیْکُمْ [તમારા પર અલ્લાહની નેઅમતને યાદ કરો]; પછી નાઝિલ થયું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો].

#24 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

أَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ رَسُولَهُ (صلی الله علیه و آله) بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَنْزَلَ عَلَیْهِ إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ فَرَضَ وَلَایَهًَْ أُولِی الْأَمْرِ فَلَمْ یَدْرُوا مَا هِیَ فَأَمَرَ اللَّهُ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُفَسِّرَ لَهُمُ الْوَلَایَهًَْ کَمَا فَسَّرَ لَهُمُ الصَّلَاهًَْ وَ الزَّکَاهًَْ وَ الصَّوْمَ وَ الْحَجَّ فَلَمَّا أَتَاهُ ذَلِکَ مِنَ اللَّهِ ضَاقَ بِذَلِکَ صَدْرُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ تَخَوَّفَ أَنْ یَرْتَدُّوا عَنْ دِینِهِمْ وَ أَنْ یُکَذِّبُوهُ فَضَاقَ صَدْرُهُ وَ رَاجَعَ رَبَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَیْهِ: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَصَدَعَ بِأَمْرِ اللَّهِ تَعَالَی ذِکْرُهُ فَقَامَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیٍّ (علیه السلام) یَوْمَ غَدِیرِ‌خُمٍّ فَنَادَی الصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ وَ أَمَرَ النَّاسَ أَنْ یُبَلِّغَ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ.

امام باقر (علیه السلام)- خداوند عزّوجلّ، پیامبرش را به ولایت علی (علیه السلام) امر کرد و این آیه را بر او نازل فرمود: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ؛ و ولایت اولوالأمر را واجب گردانید، و آن‌ها نمی‌دانستند که آن چیست! خداوند، محمّد (صلی الله علیه و آله) را امر کرد که ولایت را برای آن‌ها تفسیر کند، آن چنانکه نماز، زکات، روزه و حج را برایشان تفسیر کرده بود. پس زمانی که این حکم از جانب خداوند برای او آمد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) به‌خاطر این حکم، دلگیر شد و ترسید که آن‌ها از دینشان بازگردند و او را تکذیب کنند. او دلگیر شد و به‌سوی پرودگار عزّوجلّ بازگشت [یعنی در این زمینه اقدامی نکرد]. پس خداوند عزیز و بلند مرتبه، این آیه را به او وحی کرد: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ الله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاس پس به امر خداوند گردن نهاد. او در روز غدیر خم، ولایت را به علی (علیه السلام) داد، سپس ندا داد: «نماز به جماعت است»، و به مردم امر کرد که شاهدان، این موضوع را به غایبان برسانند.

Imam Baqir (peace be upon him): Allah the Mighty and Majestic commanded His Messenger with the wilayah (guardianship) of Ali (peace be upon him) and revealed to him this verse: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [Only Allah is your Guardian and His Messenger and those who believe, those who keep up prayer and pay the poor-rate while they bow]; and He made the wilayah of Ulul-Amr obligatory, but they did not know what it was. So Allah commanded Muhammad (peace be upon him and his family) to explain the wilayah to them, just as He had explained the prayer, zakat, fasting and hajj to them. When this command came to him from Allah, the Prophet (peace be upon him and his family) was distressed by it and feared that they would turn back from their religion and would call him a liar. He was distressed and returned to his Lord the Mighty and Majestic [that is, he took no action in this matter]. Then Allah the Mighty and Exalted revealed to him this verse: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ الله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاس [O Messenger, deliver what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, you will not have delivered His message, and Allah will protect you from the people]. So he submitted to Allah's command. On the day of Ghadir Khumm, he gave the wilayah to Ali (peace be upon him), then he called out: "The prayer is in congregation," and he commanded the people that those present convey this matter to those absent.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે તેમના પયગંબરને અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતનો હુકમ આપ્યો અને તેમના પર આ આયત નાઝિલ કરી: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ [ખરેખર તમારો વલી ફક્ત અલ્લાહ, તેનો રસૂલ અને તે ઈમાનવાળાઓ છે, જેઓ નમાઝ કાયમ કરે છે અને રુકૂઅની હાલતમાં ઝકાત આપે છે]; અને ઉલુલ અમ્રની વિલાયતને વાજિબ કરી, અને તેઓ જાણતા ન હતા કે તે શું છે! અલ્લાહે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ આપ્યો કે તેમના માટે વિલાયતની તફસીર કરે, જેમ તેમના માટે નમાઝ, ઝકાત, રોઝા અને હજની તફસીર કરી હતી. પછી જ્યારે આ હુકમ અલ્લાહ તરફથી તેમના પાસે આવ્યો, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આ હુકમના કારણે ચિંતિત થયા અને ડર્યા કે તેઓ પોતાના દીનથી પાછા ફરે અને તેમને જૂઠલાવે. તેઓ ચિંતિત થયા અને પરવરદિગાર અઝ્ઝ વ જલ્લ તરફ પાછા ફર્યા [એટલે કે આ બાબતમાં કોઈ પગલું ન લીધું]. પછી અલ્લાહ અઝીઝ અને બુલંદ મરતબાએ આ આયત તેમના પર વહી કરી: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ الله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاس [હે રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડી દો, અને જો તમે એવું નહીં કરો તો તમે તેનો સંદેશો પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. આથી તેમણે અલ્લાહના હુકમને સ્વીકારી લીધો. તેઓએ ગદીરે ખુમ્મના દિવસે વિલાયત અલી (અલયહિસ્સલામ)ને આપી, પછી ઘોષણા કરી: "નમાઝ જમાઅત સાથે છે", અને લોકોને હુકમ આપ્યો કે હાજર લોકો આ બાબતને ગેરહાજર લોકો સુધી પહોંચાડે.

#25 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

عَنْ سُلَیْمِ‌بْنِ‌قَیْسٍ الْهِلَالِیِّ قَالَ: رَأَیْتُ عَلِیّاً (علیه السلام) فِی مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی خِلَافَهًِْ عُثْمَانَ وَ جَمَاعَهًٌْ یَتَحَدَّثُونَ وَ یَتَذَاکَرُونَ الْعِلْمَ، فَذَکَرُوا قُرَیْشاً وَ فَضْلَهَا وَ سَوَابِقَهَا وَ هِجْرَتَهَا وَ مَا قَالَ فِیهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الْفَضْلِ ... وَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) لَا یَنْطِقُ هُوَ وَ لَا أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ بَیْتِهِ، فَأَقْبَلَ الْقَوْمُ عَلَیْه، فَقَالُوا یَا أَبَاالْحَسَنِ (علیه السلام) مَا یَمْنَعُکَ أَنْ تَتَکَلَّمَ. فَقَال (علیه السلام) ... فَأَنْشُدُکُمْ بِاللَّهِ، أَتَعْلَمُونَ حَیْثُ نَزَلَتْ: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ وَ حَیْثُ نَزَلَتْ: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ، وَ حَیْثُ نَزَلْتَ: وَ لَمْ یَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِینَ وَلِیجَةً. قَالَ النَّاسُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَخَاصَّهًٌْ فِی بَعْضِ الْمُؤْمِنِینَ أَمْ عَامَّهًٌْ بِجَمِیعِهِمْ فَأَمَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ نَبِیَّهُ أَنْ یُعْلِمَهُمْ وُلَاهًَْ أَمْرِهِمْ وَ أَنْ یُفَسِّرَ لَهُمْ مِنَ الْوَلَایَهًِْ مَا فَسَّرَ لَهُمْ مِنْ صَلَاتِهِمْ وَ زَکَاتِهِمْ وَ صَوْمِهِمْ وَ حَجِّهِمْ، فَنَصَبَنِی لِلنَّاسِ بِغَدِیرِ‌خُمٍّ، ثُمَّ خَطَبَ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله): أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ أَرْسَلَنِی بِرِسَالَهًٍْ ضَاقَ بِهَا صَدْرِی فَظَنَنْتُ أَنَّ النَّاسَ مُکَذِّبُونِی فَأَوْعَدَنِی لَأُبَلِّغُهَا أَوْ لَیُعَذِّبَنِّی، ثُمَّ أَمَرَ فَنُودِیَ بِالصَّلَاهًِْ جَامِعَهًًْ ثُمَّ خَطَبَ، فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) أَیُّهَا النَّاسُ أَ تَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ مَوْلَایَ وَ أَنَا مَوْلَی الْمُؤْمِنِینَ، وَ أَنَا أَوْلَی بِهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ. قَالُوا بَلَی یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله). قَالَ قُمْ یَا عَلِیُّ (علیه السلام)، فَقُمْتُ، فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلَاهُ، اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ، فَقَامَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه)، فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَلَاءٌ کَمَا ذَا. قَالَ وَلَاءٌ کَوَلَائِی، مَنْ کُنْتُ أَوْلَی بِهِ مِنْ نَفْسِهِ فَعَلِیٌّ أَوْلَی بِهِ مِنْ نَفْسِهِ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً، فَکَبَّرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)، وَ قَالَ اللَّهُ أَکْبَرُ تَمَامُ نُبُوَّتِی وَ تَمَامُ دِینِ اللَّهِ وَلَایَهًُْ عَلِیٍّ (علیه السلام) بَعْدِی، فَقَامَ أَبُوبَکْرٍ وَ عُمَرُ وَ قَالَا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) هَذِهِ الْآیَاتُ خَاصَّهًٌْ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام). قَالَ بَلَی، فِیهِ وَ فِی أَوْصِیَائِی إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًْ. قَالَا یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بَیِّنْهُمْ لَنَا. قَالَ أَخِی وَ وَزِیرِی وَ وَصِیِّی وَ خَلِیفَتِی فِی أُمَّتِی وَ وَلِیُّ کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهًٍْ بَعْدِی، ثُمَّ ابْنِیَ‌الْحَسَنُ (علیه السلام) ثُمَّ ابْنِیَ‌الْحُسَیْنُ (علیه السلام) ثُمَّ تِسْعَهًٌْ مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ، الْقُرْآنُ مَعَهُمْ وَ هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ لَا یُفَارِقُونَهُ وَ لَا یُفَارِقُهُمْ حَتَّی یَرِدُوا عَلَیَّ الْحَوْضَ، فَقَالُوا کُلُّهُمْ اللَّهُمَّ نَعَمْ، قَدْ سَمِعْنَا ذَلِکَ وَ شَهِدْنَا کَمَا قُلْتَ سَوَاءً. وَ قَالَ بَعْضُهُمْ قَدْ حَفِظْنَا جُلَّ مَا قُلْتَ وَ لَمْ نَحْفَظْ کُلَّهُ، وَ هَؤُلَاءِ الَّذِینَ حَفِظُوا أَخْیَارُنَا وَ أَفَاضِلُنَا، فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) صَدَقْتُمْ، لَیْسَ کُلُّ النَّاسِ یَسْتَوِی فِی الْحِفْظِ. أَنْشُدُکُمْ بِاللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مَنْ حَفِظَ ذَلِکَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)، لَمَّا قَامَ وَ أَخْبَرَ بِهِ. فَقَامَ زَیْدُ‌بْنُ‌أَرْقَمَ وَ الْبَرَاءُ‌بْنُ‌عَازِبٍ وَ أَبُوذَرٍّ (رحمة الله علیه)، وَ الْمِقْدَادُ، وَ عَمَّارٌ، فَقَالُوا نَشْهَدُ لَقَدْ حَفِظْنَا قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ قَائِمٌ عَلَی الْمِنْبَرِ وَ أَنْتَ إِلَی جَنْبِهِ وَ هُوَ یَقُولُ أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِی أَنْ أَنْصِبَ لَکُمْ إِمَامَکُمْ وَ الْقَائِمَ فِیکُمْ بَعْدِی وَ وَصِیِّی وَ خَلِیفَتِی وَ الَّذِی فَرَضَ اللَّهُ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ فِی کِتَابِهِ طَاعَتَهُ وَ قَرَنَهُ بِطَاعَتِهِ وَ طَاعَتِی، وَ أَمَرَکُمْ بِوَلَایَتِهِ، وَ إِنِّی رَاجَعْتُ رَبِّی خَشْیَهًَْ طَعْنِ أَهْلِ النِّفَاقِ وَ تَکْذِیبِهِمْ فَأَوْعَدَنِی رَبِّی لَأُبَلِّغَنَّهَا أَوْ یُعَذِّبُنِی. أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَکُمْ فِی کِتَابِهِ بِالصَّلَاهًِْ فَقَدْ بَیَّنْتُهَا لَکُمْ وَ الزَّکَاهًِْ وَ الصَّوْمِ وَ الْحَجِّ فَبَیَّنْتُهَا لَکُمْ وَ فَسَّرْتُهَا، وَ أَمَرَکُمْ بِالْوَلَایَهًِْ وَ إِنِّی أُشْهِدُکُمْ أَنَّهَا لِهَذَا خَاصَّهًًْ وَ وَضَعَ یَدَهُ عَلَی یَدِ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) ثُمَّ لِابْنَیْهِ مِنْ بَعْدِهِ، ثُمَّ لِلْأَوْصِیَاءِ مِنْ بَعْدِهِمْ مِنْ وُلْدِهِمْ (لَا یُفَارِقُونَ الْقُرْآنَ وَ لَا یُفَارِقُهُمْ حَتَّی یَرِدُوا عَلَیَّ الْحَوْضَ. أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ بَیَّنْتُ لَکُمْ مَفْزَعَکُمْ بَعْدِی وَ إِمَامَکُمْ وَ دَلِیلَکُمْ وَ هَادِیَکُمْ، وَ هُوَ أَخِی عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام)، وَ هُوَ فِیکُمْ بِمَنْزِلَتِی فِیکُمْ، فَقَلِّدُوهُ دِینَکُمْ وَ أَطِیعُوهُ فِی جَمِیعِ أُمُورِکُمْ، فَإِنَّ عِنْدَهُ جَمِیعَ مَا عَلَّمَنِیَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ مِنْ عِلْمِهِ وَ حِکْمَتِهِ فَاسْأَلُوهُ وَ تَعَلَّمُوا مِنْهُ وَ مِنْ أَوْصِیَائِهِ بَعْدَهُ، وَ لَا تُعَلِّمُوهُمْ وَ لَا تَتَقَدَّمُوهُمْ وَ لَا تَخَلَّفُوا عَنْهُمْ، فَإِنَّهُمْ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَهُمْ، وَ لَا یُزَایِلُونَهُ وَ لَا یُزَایِلُهُمْ ... ثُمَّ جَلَسُوا.

امام علی (علیه السلام)- سلیم‌بن‌قیس هلالی گوید: در ایّام خلافت عثمان‌بن‌عفّان، گروهی از مهاجرین و انصار را دیدم که در جانبی از مسجد النّبی (صلی الله علیه و آله) نشسته بودند و حضرت علی (علیه السلام) در گوشه‌ای از مسجد جلب توجّه می‌کرد، آن حلقه در فضایل و امتیازات خودشان بحث می‌کردند، تا اینکه به قریش و فضل و سابقه و هجرت آن پرداخته و استناد به‌گوشه‌ای از فرمایشات پیامبر (صلی الله علیه و آله) در فضل آنان نمودند... و علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) تنها به این مذاکرات گوش داده نه او و نه هیچ یک از اهل بیتش سخنی نمی‌گفت، و جمعیّت به جانب آن حضرت متوجّه شده و گفتند: «ای ابوالحسن (علیه السلام) چه چیز شما را از سخن گفتن بازداشته»؟... فرمود: «شما را به خدا سوگند، آیا تصدیق می‌کنید آنجا که آیات: ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از خدا اطاعت کنید و از رسول و اولو الامر خویش فرمان برید. ( نساء/۵۹ ). و جز خدا و پیامبرش و مؤمنان را به همرازی نمی‌گزینند، معلوم دارد؟. ( توبه/۱۶ ). نازل شد؛ مردم پرسیدند: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، آیا این آیات فقط مخصوص برخی از مؤمنان است یا تعلّق به همه‌ی مردم دارد»؟ خداوند پیامبر (صلی الله علیه و آله) را مأمور فرمود تا ولات امر آنان را معیّن فرماید و همان‌گونه که نماز و زکات و روزه و حجّ را برای آنان گفته است ولایت را نیز بر ایشان تفسیر نماید، و آن حضرت در روز غدیر خمّ مرا نصب فرمود. سپس خطبه‌ای بدین شرح ایراد نمود: «ای مردم خداوند مرا مأمور به انجام کاری فرموده که سینه‌ام تنگ شده و گمان برده‌ام که مردم مرا تکذیب نمایند و پروردگار مرا فرموده که یا ابلاغ رسالت کنم وگرنه مرا عذاب نماید» سپس منادی را امر فرمود که ندا کند «الصّلاة جامعة» (یعنی همه جمع شوند) سپس این خطبه را ایراد فرمود که: «ای مردم آیا تصدیق می‌کنید که خداوند عزّوجلّ مولای من است و من مولای مؤمنین هستم و من از ایشان به خودشان برترم»؟ گفتند: «آری، ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)». فرمود: «ای علی (علیه السلام) برخیز». من نیز برخاستم و فرمود: «هرکه من مولای او می‌باشم همانا علی مولای اوست، خداوندا دوستارش را دوست بدار و دشمنش را دشمن دار». پس سلمان (رحمة الله علیه) برخاسته و گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) ولایت او چگونه ولایتی است»؟ فرمود: «ولایت او همچون ولایت من است، پس هرکه من از خودش به او برترم علی (علیه السلام) نیز از نفس او به خودش برتر است»، پس خداوند آیه: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ، وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِینا را نازل فرمود، و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) تکبیر فرستاده و فرمود: «اللَّه اکبر بر کمال نبّوت و دین خدا؛ ولایت علی (علیه السلام) پس از من». پس ابوبکر و عمر برخاسته گفتند: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، این آیات فقط مخصوص علی (علیه السلام) نازل شده است»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «آری درباره‌ی او و اوصیای من تا روز قیامت نازل شده است». آن دو گفتند: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برای ما آنان را بیان بفرما». فرمود: «علی (علیه السلام) برادر و وزیر و وصیّ و جانشین من در امّتم می‌باشد، او مولی و سرپرست همه‌ی مرد و زن مؤمن پس از من است، سپس فرزندش حسن، بعد حسین (علیها السلام)، سپس نه نفر از فرزندان حسین (علیه السلام)، یکی پس از دیگری، قرآن با ایشان است و ایشان با قرآنند، نه ایشان از قرآن جدا شوند و نه قرآن از آنان فارق گردد تا بر حوض نزد من آیند»». اهل مجلس همگی گفتند: «همین‌طور است، همه این‌ها را ما شنیده‌ایم و بر آن شاهد بودیم». و برخی گفتند: «به‌طور کلّی این مطالب به‌خاطر ما هست ولی همه‌اش را به‌خاطر نداریم، و این گروه که به‌خاطر دارند از افراد صالح و فاضل ما می‌باشند». پس امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «راست گفتید، همه‌ی مردم در حفظ مطالب یکسان نیستند. شما را به خدا سوگند هرکه این سخنان را از پیامبر به‌خاطر دارد برخاسته و به آن خبر دهد»!. پس زیدبن‌ارقم، براءبن‌عازب، ابوذر (رحمة الله علیه)، و مقداد و عمّار برخاسته و گفتند: «شهادت می‌دهیم که این سخنان را از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) درحالی‌که بر منبر بود و تو در کنار او بودی این‌گونه فرموده که: «ای مردم خداوند مرا مأمور فرموده که امام شما و وصیّ و جانشین خود را برایتان معیّن نمایم، همو که خداوند طاعت او را در کتابش بر اهل ایمان واجب فرموده، و آن را قرین طاعت خود و من ساخته، و شما را امر به ولایت او ساخته، و من از ترس طعن اهل نفاق و تکذیبشان ابتدا مراجعت نمودم ولی خدا مرا فرمود یا ابلاغ کن یا عذابت می‌کنم. ای مردم، خداوند شما را در قرآن امر به نماز نمود و من نیز آن را بیان داشتم، و نیز زکات و روزه و حجّ و من تمام آن‌ها را توضیح داده و برای شما تفسیر نمودم، حال شما را امر به ولایت نموده و شهادت می‌دهم که ولایت مختصّ این فرد و دست مبارکش را بر دست علی (علیه السلام) گذارد است، سپس از آن دو فرزند اوست، سپس از آن اوصیای پس از ایشان از فرزندان اوست، از قرآن جدا نشوند و قرآن نیز از ایشان فارغ نشود تا بر حوض نزد من آیند، ای مردم، امام و هادی و دلیل و راهنما و مفزع و ملجأ شما را مبیّن و معیّن و آشکار گردانیدم، و او برادر من علیّ‌ّّبن‌ابی‌طالب (علیه السلام)؛ و در میان شما به منزله‌ی من است، پس در تمام مسائل دینی از او پیروی نموده و در جمیع کارها از او اطاعت کنید، زیرا نزد او تمام علم و حکمتی است که خداوند به من آموخته است، پس از او پرسش و سؤال کنید و از او و اوصیای پس از او بیاموزید و یاد گیرید، و ایشان را تعلیم مدهید و هیچ کس را بر آنان مقدّم مدارید و از ایشان جا نمانید و تخلّف مکنید، زیرا ایشان پیوسته با حق بوده و حقّ ملزم به ایشان است»، پس از نقل این کلام از پیامبر (صلی الله علیه و آله) آن گروه نشستند.

Imam Ali (peace be upon him): Sulaym ibn Qays al-Hilali said: In the days of the caliphate of Uthman ibn Affan, I saw a group of Muhajirun and Ansar sitting on one side of Masjid al-Nabi (peace be upon him and his family), and Imam Ali (peace be upon him) was in a corner of the mosque drawing attention. That gathering was discussing their own virtues and distinctions, until they turned to Quraysh and its merit, precedence and migration, citing some of the sayings of the Prophet (peace be upon him and his family) concerning their virtue... And Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) was only listening to these discussions; neither he nor any of his household said a word. The crowd turned towards him and said: "O Abu al-Hasan (peace be upon him), what prevents you from speaking?"... He said: "I adjure you by Allah, do you acknowledge where the verses: 'O you who believe, obey Allah and obey the Messenger and those in authority among you' (al-Nisa/59), and 'and they take none besides Allah and His Messenger and the believers as an intimate confidant' (al-Tawba/16) were revealed? People asked: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), are these verses specific to some of the believers or do they belong to all the people?' Allah commanded the Prophet (peace be upon him and his family) to appoint the guardians of their affair for them, and just as He had explained prayer, zakat, fasting and Hajj to them, He should also explain wilaya (guardianship) to them. And the Prophet appointed me on the day of Ghadir Khumm. Then he delivered a sermon in the following terms: 'O people, Allah has commanded me to carry out a matter for which my chest has become tight, and I feared that people would deny me, and my Lord commanded me that either I convey the message or He would punish me.' Then he ordered the caller to call out 'al-salatu jamiah' [that all should gather]. Then he delivered this sermon: 'O people, do you acknowledge that Allah the Mighty and Majestic is my Master (mawla) and I am the master of the believers, and I have greater authority over them than they have over themselves?' They said: 'Yes, O Messenger of Allah (peace be upon him and his family).' He said: 'O Ali (peace be upon him), stand up.' I stood up, and he said: 'Whoever I am his master, indeed Ali is his master. O Allah, love those who love him and be an enemy of those who are his enemies.' Then Salman (may Allah have mercy on him) stood up and said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), what kind of wilaya is his wilaya?' He said: 'His wilaya is like my wilaya; so whoever I have greater authority over than he has over himself, Ali (peace be upon him) too has greater authority over him than he has over himself.' Then Allah revealed the verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you and chosen for you Islam as a religion], and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said takbir and said: 'Allahu Akbar for the perfection of prophethood and the religion of Allah; the wilaya of Ali (peace be upon him) after me.' Then Abu Bakr and Umar stood up and said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), have these verses been revealed exclusively concerning Ali (peace be upon him)?' The Prophet (peace be upon him and his family) said: 'Yes, concerning him and my successors until the Day of Resurrection.' The two said: 'O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), name them for us.' He said: 'Ali (peace be upon him) is my brother, my minister, my successor (wasi) and my deputy in my ummah; he is the master and guardian of every believing man and woman after me. Then his son al-Hasan, then al-Husayn (peace be upon them), then nine from the descendants of al-Husayn (peace be upon him), one after another. The Quran is with them and they are with the Quran; they do not separate from the Quran nor does the Quran separate from them, until they come to me at the Hawd.'" All the people of the gathering said: "It is so; we have all heard these things and we were witnesses to it." And some said: "In general, these matters remain in our memory, but we do not remember all of it, and this group who remember are among our upright and virtuous men." Then Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "You have spoken the truth; not all people are equal in memorization. I adjure you by Allah, whoever remembers these words from the Prophet, let him rise and report it!" Then Zayd ibn Arqam, al-Bara ibn Azib, Abu Dharr (may Allah have mercy on him), al-Miqdad and Ammar stood up and said: "We bear witness that we memorized these words from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) while he was standing on the pulpit and you were beside him, and he said thus: 'O people, Allah has commanded me to appoint for you your imam, and my successor and deputy after me — the one whose obedience Allah has made obligatory upon the believers in His Book, and coupled with His obedience and my obedience, and commanded you with his wilaya. And I, out of fear of the reproach of the people of hypocrisy and their denial, at first hesitated, but Allah commanded me: either convey it or I will punish you. O people, Allah commanded you in the Quran to prayer, and I explained it to you, and likewise zakat, fasting and Hajj, and I explained all of them and expounded them for you. Now He has commanded you with the wilaya, and I bear witness that the wilaya belongs specifically to this individual' — and he placed his blessed hand on the hand of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) — 'then to his two sons after him, then to the successors after them from among his descendants. They do not separate from the Quran and the Quran does not separate from them, until they come to me at the Hawd. O people, I have made clear and appointed and manifested for you your imam, guide, proof, guide, refuge and shelter after me, and he is my brother Ali ibn Abi Talib (peace be upon him); and he is among you as I am among you. So entrust your religion to him and obey him in all your affairs, for with him is all the knowledge and wisdom which Allah the Mighty and Majestic has taught me. So ask him and learn from him and from the successors after him, and do not attempt to teach them, and do not put anyone before them, and do not lag behind them or fail to follow them, for they are always with the truth and the truth is bound to them.'" After narrating these words of the Prophet (peace be upon him and his family), that group sat down.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): સુલયમ બિન કયસ હિલાલી કહે છે: ઉસ્માન બિન અફ્ફાનના ખિલાફતના દિવસોમાં, મેં મુહાજિરીન અને અન્સારના એક જૂથને મસ્જિદે નબવી (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની એક બાજુ બેઠેલા જોયા, અને ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) મસ્જિદના એક ખૂણામાં ધ્યાન આકર્ષિત કરી રહ્યા હતા. તે વર્તુળ પોતાની ફઝીલતો અને વિશેષતાઓ વિષે ચર્ચા કરી રહ્યું હતું, ત્યાં સુધી કે તેઓ કુરૈશ અને તેમની ફઝીલત, પૂર્વગામિતા અને હિજરત વિષે વાત કરવા લાગ્યા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના તેમની ફઝીલત વિષેના કેટલાક ફરમાનોનો હવાલો આપ્યો... અને અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) ફક્ત આ ચર્ચાઓને સાંભળી રહ્યા હતા, ન તો તેઓ કે ન તો તેમના અહલેબૈતમાંથી કોઈ કંઈ બોલી રહ્યું હતું. અને જમાત તેમની તરફ ફરી અને કહ્યું: "ઓ અબુલ હસન (અલયહિસ્સલામ), તમને બોલવાથી શું અટકાવે છે?"... તમે ફરમાવ્યું: "હું તમને અલ્લાહની કસમ આપું છું, શું તમે તસ્દીક કરો છો કે જ્યાં આયતો: 'ઓ ઈમાન લાવનારાઓ, અલ્લાહની ઇતાઅત કરો અને રસૂલ તથા તમારામાંના ઉલિલ અમ્રની આજ્ઞાનું પાલન કરો' (નિસા/૫૯), અને 'અને તેઓ અલ્લાહ અને તેના રસૂલ અને મોમિનીન સિવાય કોઈને ગુપ્ત મિત્ર બનાવતા નથી' (તૌબા/૧૬), ઉતરી હતી; લોકોએ પૂછ્યું: 'ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), શું આ આયતો ફક્ત કેટલાક મોમિનીન સાથે વિશિષ્ટ છે કે બધા લોકોને લાગુ પડે છે?' અલ્લાહે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હુકમ આપ્યો કે તેમના માટે વલીએ અમ્રને નિયુક્ત કરે અને જેવી રીતે તેમના માટે નમાઝ, ઝકાત, રોઝા અને હજ્જને બયાન કર્યા હતા, તેવી જ રીતે તેમના માટે વિલાયતને પણ સમજાવે. અને તે હઝરતે ગદીરે ખુમ્મના દિવસે મને નિયુક્ત કર્યો. પછી તેમણે આ પ્રમાણે ખુત્બો ઇરાદ કર્યો: 'ઓ લોકો, અલ્લાહે મને એક કાર્ય કરવાનો હુકમ આપ્યો છે જેનાથી મારૂં સીનું તંગ થઈ ગયું છે અને મને ડર છે કે લોકો મને જુઠલાવશે, અને મારા પરવરદિગારે મને ફરમાવ્યું છે કે કાં તો રિસાલતનું ઇબ્લાગ કરું અથવા મને અઝાબ કરશે.' પછી મુનાદીને હુકમ આપ્યો કે 'અલ-સલાતો જામિઅહ' [એટલે કે બધા ભેગા થાય] પોકારે. પછી આ ખુત્બો ઇરાદ કર્યો: 'ઓ લોકો, શું તમે તસ્દીક કરો છો કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ મારા મૌલા છે અને હું મોમિનીનનો મૌલા છું અને હું તેમના પોતાના ઉપર તેમના કરતાં વધારે અધિકાર ધરાવું છું?' તેઓએ કહ્યું: 'હા, ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ).' તમે ફરમાવ્યું: 'ઓ અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થાવ.' હું પણ ઊભો થયો, અને તમે ફરમાવ્યું: 'જેનો હું મૌલા છું, ખરેખર અલી તેના મૌલા છે. અય અલ્લાહ, જે તેને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ અને જે તેનો દુશ્મન હોય તેનો દુશ્મન રહે.' પછી સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ઊભા થયા અને કહ્યું: 'ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), તેમની વિલાયત કેવી વિલાયત છે?' તમે ફરમાવ્યું: 'તેમની વિલાયત મારી વિલાયત જેવી છે, તો જેના ઉપર હું તેમના પોતાના કરતાં વધારે અધિકાર ધરાવું છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) પણ તેમના પોતાના ઉપર તેમના કરતાં વધારે અધિકાર ધરાવે છે.' પછી અલ્લાહે આ આયત: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને ઈસ્લામને તમારા દીન તરીકે પસંદ કર્યો] ઉતારી, અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તકબીર કહી અને ફરમાવ્યું: 'અલ્લાહુ અકબર, નબુવ્વત અને અલ્લાહના દીનના પૂર્ણ થવા બદલ; મારા પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત.' પછી અબુ બક્ર અને ઉમર ઊભા થયા અને કહ્યું: 'ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), શું આ આયતો ફક્ત અલી (અલયહિસ્સલામ) વિષે જ ઉતરી છે?' પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'હા, તેમના અને મારા ઔસિયા વિષે કયામતના દિવસ સુધી ઉતરી છે.' તે બંનેએ કહ્યું: 'ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ), અમારા માટે તેમને બયાન કરો.' તમે ફરમાવ્યું: 'અલી (અલયહિસ્સલામ) મારા ભાઈ, વઝીર, વસી અને મારી ઉમ્મતમાં મારા જાનશીન છે, તે મારા પછી દરેક મોમિન સ્ત્રી અને પુરુષના મૌલા અને સરપરસ્ત છે, પછી તેમના પુત્ર હસન, પછી હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ), પછી હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ના ફરઝંદોમાંથી નવ, એક પછી એક. કુરઆન તેમની સાથે છે અને તેઓ કુરઆન સાથે છે, ન તેઓ કુરઆનથી જુદા થશે અને ન કુરઆન તેમનાથી જુદું થશે, જ્યાં સુધી તેઓ મારી પાસે હૌઝ પર આવે.'" મજલિસવાળા બધાએ કહ્યું: "એમ જ છે, અમે આ બધું સાંભળ્યું છે અને તેના શાહિદ હતા." અને કેટલાકે કહ્યું: "કુલ મળીને આ બાબતો અમને યાદ છે પરંતુ બધું અમને યાદ નથી, અને આ જૂથ જેમને યાદ છે તે અમારા સાલેહ અને ફાઝિલ લોકોમાંથી છે." પછી અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તમે સાચું કહ્યું, બધા લોકો બાબતોને યાદ રાખવામાં સરખા નથી. હું તમને અલ્લાહની કસમ આપું છું, જે કોઈને પણ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના આ શબ્દો યાદ છે, તે ઊભા થાય અને તેની ખબર આપે!" પછી ઝૈદ બિન અરકમ, બરાઅ બિન આઝિબ, અબુ ઝર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ), મિકદાદ અને અમ્માર ઊભા થયા અને કહ્યું: "અમે ગવાહી આપીએ છીએ કે અમે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી આ શબ્દો યાદ કર્યા છે, જ્યારે તેઓ મિમ્બર પર ઊભા હતા અને તમે તેમની બાજુમાં હતા, અને તેમણે આ પ્રમાણે ફરમાવ્યું: 'ઓ લોકો, અલ્લાહે મને હુકમ આપ્યો છે કે તમારો ઇમામ અને મારો વસી અને જાનશીન તમારા માટે નિયુક્ત કરું, તે જ કે જેની ઇતાઅત અલ્લાહે તેની કિતાબમાં ઈમાનવાળાઓ પર વાજિબ કરી છે, અને તેને પોતાની ઇતાઅત અને મારી ઇતાઅત સાથે જોડી છે, અને તમને તેની વિલાયતનો હુકમ આપ્યો છે, અને હું મુનાફિકોના તાણો અને તેમના જુઠલાવવાના ડરથી પહેલા પરત ફર્યો, પરંતુ અલ્લાહે મને ફરમાવ્યું કાં તો ઇબ્લાગ કર અથવા હું તને અઝાબ કરીશ. ઓ લોકો, અલ્લાહે તમને કુરઆનમાં નમાઝનો હુકમ આપ્યો અને મેં પણ તેને બયાન કર્યો, અને એ જ રીતે ઝકાત, રોઝા અને હજ્જ, અને મેં તે બધું સ્પષ્ટ કરીને તમારા માટે તફસીર કરી, હવે તમને વિલાયતનો હુકમ આપ્યો છે અને હું ગવાહી આપું છું કે વિલાયત આ વ્યક્તિ સાથે ખાસ છે' — અને પોતાનો મુબારક હાથ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હાથ પર મૂક્યો — 'પછી તેમના પછી તેમના બે ફરઝંદો માટે છે, પછી તેમના પછી તેમના ફરઝંદોમાંથી ઔસિયા માટે છે, તેઓ કુરઆનથી જુદા થશે નહીં અને કુરઆન પણ તેમનાથી જુદું થશે નહીં, જ્યાં સુધી તેઓ મારી પાસે હૌઝ પર આવે. ઓ લોકો, મેં તમારો ઇમામ, હાદી, દલીલ, રહનુમા, મફઝઅ અને મલ્જઅ તમારા માટે સ્પષ્ટ અને નિયુક્ત અને પ્રગટ કર્યો છે, અને તે મારા ભાઈ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) છે; અને તે તમારી વચ્ચે મારા સમાન છે, તો દીનની બધી બાબતોમાં તેની પૈરવી કરો અને બધા કાર્યોમાં તેની ઇતાઅત કરો, કારણ કે તેમની પાસે તે તમામ ઇલ્મ અને હિકમત છે જે અલ્લાહે મને શીખવ્યું છે, તો તેમને પૂછો અને તેમનાથી અને તેમના પછી તેમના ઔસિયાથી શીખો અને યાદ કરો, અને તેમને શીખવો નહીં અને કોઈને પણ તેમના પર આગળ ના રાખો અને તેમનાથી પાછળ ના રહો અને તખલ્લુફ ના કરો, કારણ કે તેઓ હંમેશા હકની સાથે છે અને હક તેમની સાથે લાઝિમ છે.'" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના આ કલામને નકલ કર્યા પછી તે જૂથ બેસી ગયું.

#26 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ سُلَیْمٍ أَنَّ مُعَاوِیَهًَْ لَمَّا دَعَا أَبَا الدَّرْدَاءِ وَ أَبَا هُرَیْرَهًَْ وَ نَحْنُ مَعَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیٍّ (علیه السلام) بِصِفِّینَ فَحَمَّلَهُمَا الرِّسَالَهًَْ إِلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَدَّیَاهُ إِلَیْهِ قَالَ قَدْ بَلَّغْتُمَانِی مَا أَرْسَلَکُمَا بِهِ مُعَاوِیَهًُْ فَاسْتَمِعَا مِنِّی وَ أَبْلِغَاهُ عَنِّی کَمَا بَلَّغْتُمَانِی قَالا نَعَمْ فَأَجَابَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) الْجَوَابَ بِطُولِهِ حَتَّی إِذَا انْتَهَی إِلَی ذِکْرِ نَصْبِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِیَّاهُ بِغَدِیرِ خُمٍّ بِأَمْرِ اللَّهِ تَعَالَی ... قَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَنَصَبَنِی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِغَدِیرِ خُمٍّ وَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْسَلَنِی بِرِسَالَهًٍْ ضَاقَ بِهَا صَدْرِی وَ ظَنَنْتُ أَنَّ النَّاسَ مُکَذِّبُونِی فَأَوْعَدَنِی لَأُبَلِّغَنَّهَا أَوْ لَیُعَذِّبَنِی قُمْ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) ثُمَّ نَادَی بِأَعْلَی صَوْتِهِ بَعْدَ أَنْ أَمَرَ أَنْ یُنَادَی بِ الصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ فَصَلَّی بِهِمُ الظُّهْرَ ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله) یا یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ مَوْلَایَ وَ أَنَا مَوْلَی الْمُؤْمِنِینَ وَ أَنَا أَوْلَی بِهِمْ مِنْهُمْ بِأَنْفُسِهِمْ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ فَقَامَ إِلَیْهِ سَلْمَانُ الْفَارِسِیُّ (رحمة الله علیه) فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَلَاءُ مَا ذَا فَقَالَ مَنْ کُنْتُ أَوْلَی بِهِ مِنْ نَفْسِهِ فَعَلِیٌّ أَوْلَی بِهِ مِنْ نَفْسِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً فَقَالَ لَهُ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَاتُ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) خاصهًْ خَاصَّهًًْ قَالَ بَلْ فِیهِ وَ فِی أَوْصِیَائِی إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بَیِّنْهُمْ لِی قَالَ: عَلِیٌّ (علیه السلام) أَخِی وَ وَصِیِّی وَ وَارِثِی وَ خَلِیفَتِی فِی أُمَّتِی وَ وَلِیُّ کُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِی وَ أَحَدَ عَشَرَ إِمَاماً مِنْ وُلْدِهِ أَوَّلُهُمْ ابْنِی حَسَنٌ (علیه السلام) ثُمَّ ابْنِی حُسَیْنٌ (علیه السلام) ثُمَّ تِسْعَهًٌْ مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَهُمْ لَا یُفَارِقُونَهُ وَ لَا یُفَارِقُهُمْ حَتَّی یَرِدُوا عَلَیَّ الْحَوْضَ فَقَامَ اثْنَا عَشَرَ رَجُلًا مِنَ الْبَدْرِیِّینَ فَقَالُوا نَشْهَدُ أَنَّا سَمِعْنَا ذَلِکَ مِنْ رَسُول اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَمَا قُلْتَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) سَوَاءً لَمْ تُزَدْ وَ لَمْ تُنْقَصْ وَ قَالَ بَقِیَّهًُْ الْبَدْرِیِّینَ الَّذِینَ شَهِدُوا مَعَ عَلِیٍّ صِفِّینَ قَدْ حَفِظْنَا جُلَّ مَا قُلْتَ وَ لَمْ نَحْفَظْ کُلَّهُ وَ هَؤُلَاءِ الِاثْنَا عَشَرَ خِیَارُنَا وَ أَفَاضِلُنَا فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) صَدَقْتُمْ لَیْسَ کُلُّ النَّاسِ یَحْفَظُ وَ بَعْضُهُمْ أَفْضَلُ مِنْ بَعْضٍ وَ قَامَ مِنَ الِاثْنَیْ عَشَرَ أَرْبَعَهًٌْ أَبُو الْهَیْثَمِ بْنُ التَّیِّهَانِ وَ أَبُو أَیُّوبَ وَ عَمَّارٌ وَ خُزَیْمَهًُْ بْنُ ثَابِتٍ ذُو الشَّهَادَتَیْنِ فَقَالُوا نَشْهَدُ أَنَّا قَدْ حَفِظْنَا قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- سلیم نقل می‌کند: ما با امیرالمؤمنین (علیه السلام) در صفین بودیم. معاویه پیغام خود را به‌وسیله‌ی آن دو نفر (ابودرداء و ابوهریره) رسانید و چون آن دو پیغام رساندند، حضرت (علیه السلام) به آن‌ها فرمود: «آنچه معاویه به‌جهت آن شما را فرستاده بود رساندید اکنون گوش فرا دارید و آنچه را می‌گویم به او برسانید». عرض کردند: «بلی [می‌رسانیم]». علی (علیه السلام) جوابی طولانی برای او فرستاد تا رسید به قصّه‌ی نصب فرمودن او توسّط رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در غدیرخم به امر پروردگار متعال... پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در غدیرخم مرا نصب کرده و فرمود: «خدای عزّوجلّ به رساندن پیغامی مرا فرستاد که سینه‌ام از رساندش تنگ شد و گمان کردم که مردم مرا تکذیب کنند [و ابلاغ آن را تأخیر انداختم] خدای تعالی مرا تهدید فرمود که برسانم و گر نه مرا عذاب خواهد کرد، سپس به من فرمود: «ای علی (علیه السلام) برخیز»، آنگاه بعد از اینکه دستور داد مردم اجتماع کنند و نماز ظهر را با ایشان خواند با صدای بلند فرمود: «ای گروه مردم خداوند مولای من [است]، و من مولای مؤمنین هستم، و من سزاوارترم به ایشان از خودشان، و هرکه من مولای اویم علی (علیه السلام) مولای اوست، پروردگارا دوست دار هرکه او را دوست دارد، و دشمن بدار هر کس او را دشمن دارد». پس سلمان (رحمة الله علیه) به پا خواست و عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دوستی چه چیز را (چگونه ولایتی را) دستور فرمایی»؟ فرمود: «هرکس را که من نسبت به او سزاوارترم، علی (علیه السلام) به او از خودش سزاوارتر است. آنگاه خداوند [این آیه را] نازل فرمود: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً». سلمان (رحمة الله علیه) عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) این آیات درباره‌ی علی (علیه السلام) به تنهایی است»؟ فرمود: «بلکه درباره‌ی او و اوصیای من تا روز قیامت می‌باشد». عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نام ایشان را برای من بیان فرما». فرمود: «علی (علیه السلام) برادر و وصی و وارث و خلیفه‌ی من در امّتم، و ولیّ هر مؤمنی پس از من، و یازده امام از فرزندانم که اوّلی ایشان فرزندم حسن، سپس فرزندم حسین (علیها السلام)، سپس نه نفر از فرزندان حسین (علیه السلام) یکی پس از دیگری، ایشان قرین قرآنند و قرآن با ایشان است، از قرآن جدا نشوند تا در کنار حوض بر من وارد شوند»؟ پس در این هنگام دوازده نفر از بدریّین [کسانی که در جنگ بدر در رکاب پیغمبر (صلی الله علیه و آله) حاضر بودند] به پا خواستند و گفتند: «ما گواهی می‌دهیم که همین‌طور که فرمودی بدون کم و زیاد از پیغمبر (صلی الله علیه و آله) شنیدیم». بقیه‌ی هفتاد نفر از بدریّین که با علی (علیه السلام) در جنگ صفین بودند گفتند: «هرچه فرمودی ما هم به یاد داریم، لکن تمامی آن را به یاد نداریم، و این دوازده نفر [که گواهی‌دادند] برگزیدگان و بزرگان ما هستند [و هرچه گفتند مورد گواهی ما است]». حضرت فرمود: «راست گفتید همه‌ی مردم حافظه‌شان قوی نیست؛ بعضی بهتر از بعضی هستند». و از آن دوازده نفر چهار نفر برخاستند که آن‌ها ابوالهیثم‌بن‌تیهان، و ابوایوب، و عمار، و خزیمه‌ذوالشهادتین بودند و گفتند: «گواهی می‌دهیم که ما فرمایش رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را به یاد داریم».

The Prophet (peace be upon him and his family) — Sulaym narrates: We were with Amir al-Mu'minin (peace be upon him) at Siffin. Mu'awiya sent his message through those two men (Abu Darda and Abu Hurayra), and when they delivered the message, the Imam (peace be upon him) said to them: "You have conveyed what Mu'awiya sent you for; now listen and convey to him what I say." They said: "Yes [we will convey it]." Ali (peace be upon him) sent him a lengthy reply until it reached the account of his being appointed by the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) at Ghadir Khumm by the command of the Lord the Exalted... So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) appointed me at Ghadir Khumm and said: "Allah the Mighty and Majestic sent me to deliver a message which so constricted my chest that I thought the people would call me a liar [and I delayed conveying it]. Allah the Exalted threatened me that I must convey it, otherwise He would punish me." Then he said to me: "O Ali (peace be upon him), rise." Then, after ordering the people to gather and having led them in the Zuhr prayer, he said in a loud voice: "O assembly of people, Allah is my Master, and I am the master of the believers, and I am more worthy of them than they are of themselves. Whoever's master I am, Ali (peace be upon him) is his master. O Lord, love whoever loves him, and be an enemy to whoever is an enemy to him." Then Salman (may Allah have mercy on him) stood up and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), the friendship of what (what kind of wilaya) do you command?" He said: "Whoever I am more worthy of, Ali (peace be upon him) is more worthy of him than he is of himself." Then Allah revealed [this verse]: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you and chosen for you Islam as a religion]. Salman (may Allah have mercy on him) said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), are these verses about Ali (peace be upon him) alone?" He said: "Rather they are about him and my successors until the Day of Resurrection." He said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family), name them for me." He said: "Ali (peace be upon him) is my brother, my successor, my heir, my caliph among my nation, and the guardian of every believer after me, and eleven Imams from his descendants — the first of them is my son Hasan, then my son Husayn (peace be upon them), then nine from the descendants of Husayn (peace be upon him) one after another. They are the companions of the Quran and the Quran is with them; they do not separate from it nor does it separate from them until they come to me at the Pool (Hawd)." At that moment, twelve of the Badriyyin [those who were with the Prophet (peace be upon him and his family) at the Battle of Badr] stood up and said: "We bear witness that we heard from the Prophet (peace be upon him and his family) exactly as you said, without addition or subtraction." The remaining seventy of the Badriyyin who were with Ali (peace be upon him) at the Battle of Siffin said: "We too remember what you said, but we do not remember all of it, and these twelve [who bore witness] are our chosen ones and elders [and whatever they said has our testimony]." The Imam said: "You have spoken truthfully; not all people have strong memory; some are better than others." And from those twelve, four rose — they were Abu al-Haytham ibn al-Tayyihan, Abu Ayyub, Ammar, and Khuzayma Dhu al-Shahadatayn — and they said: "We bear witness that we remember the words of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- સુલયમ નકલ કરે છે: અમે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) સાથે સિફ્ફીનમાં હતા. મુઆવિયાએ પોતાનો સંદેશ તે બે વ્યક્તિઓ (અબૂ દરદા અને અબૂ હુરૈરા) દ્વારા મોકલ્યો, અને જ્યારે તે બંનેએ સંદેશ પહોંચાડ્યો, ત્યારે હઝરત (અલયહિસ્સલામે) તેમને ફરમાવ્યું: "મુઆવિયાએ જે માટે તમને મોકલ્યા હતા તે તમે પહોંચાડ્યું; હવે કાન ધરો અને હું જે કહું છું તે તેને પહોંચાડો." તેમણે અરજ કરી: "જી હા [અમે પહોંચાડીશું]." અલી (અલયહિસ્સલામે) તેને લાંબો જવાબ મોકલ્યો, ત્યાં સુધી કે તે વાત પરવરદિગારે આલમના હુકમથી ગદીરે ખુમમાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) દ્વારા તેમની નિમણૂકના કિસ્સા સુધી પહોંચ્યો... પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ગદીરે ખુમમાં મને નિયુક્ત કર્યો અને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે એક સંદેશ પહોંચાડવા માટે મને મોકલ્યો કે જેને પહોંચાડવાથી મારી છાતી તંગ થઈ ગઈ અને મેં વિચાર્યું કે લોકો મને જુઠલાવશે [અને મેં તેને પહોંચાડવામાં વિલંબ કર્યો]. અલ્લાહ તઆલાએ મને ધમકી આપી કે હું તેને પહોંચાડું, નહીં તો મને અઝાબ કરશે." પછી મને ફરમાવ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊભા થાવ." ત્યાર બાદ લોકોને એકઠા થવાનો હુકમ આપીને અને તેમની સાથે ઝોહરની નમાઝ પઢીને ઊંચા અવાજે ફરમાવ્યું: "હે લોકોના સમૂહ! અલ્લાહ મારો મૌલા [છે], અને હું મોઅમેનીનનો મૌલા છું, અને હું તેમને પોતાનાથી પણ વધુ હકદાર છું, અને જેનો હું મૌલા છું અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે. પરવરદિગાર! જે તેને દોસ્ત રાખે તેને દોસ્ત રાખ, અને જે તેને દુશ્મન રાખે તેને દુશ્મન રાખ." પછી સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ઊભા થયા અને અરજ કરી: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! કઈ વસ્તુની દોસ્તી (કેવી વિલાયત)નો હુકમ ફરમાવો છો?" ફરમાવ્યું: "જેના પ્રત્યે હું વધુ હકદાર છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેને પોતાનાથી પણ વધુ હકદાર છે." તે વખતે અલ્લાહે [આ આયત] નાઝિલ ફરમાવી: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)એ અરજ કરી: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું આ આયતો ફક્ત અલી (અલયહિસ્સલામ) વિશે છે?" ફરમાવ્યું: "બલ્કે તે તેમના વિશે અને કયામતના દિવસ સુધીના મારા વસીઓ વિશે છે." અરજ કરી: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મને તેમના નામ ફરમાવો." ફરમાવ્યું: "અલી (અલયહિસ્સલામ) મારા ભાઈ અને વસી અને વારસ અને મારી ઉમ્મતમાં મારા ખલીફા છે, અને મારા પછી દરેક મોઅમેનના વલી છે, અને મારા સંતાનમાંથી અગિયાર ઇમામો, જેમાંના પ્રથમ મારા ફરઝંદ હસન, પછી મારા ફરઝંદ હુસૈન (અલયહસ્સલામ), પછી હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ના સંતાનમાંથી નવ વ્યક્તિઓ એક પછી એક, તેઓ કુરઆન સાથે છે અને કુરઆન તેમની સાથે છે, તેઓ કુરઆનથી અલગ થશે નહીં ત્યાં સુધી કે તેઓ હોઝ (કૌસર) પર મારી પાસે આવે." તે વખતે બદરીઓ [જેઓ બદરની જંગમાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સેવામાં હાજર હતા]માંથી બાર વ્યક્તિઓ ઊભા થયા અને કહ્યું: "અમે ગવાહી આપીએ છીએ કે જે રીતે તમે ફરમાવ્યું તે જ પ્રમાણે ઓછું-વધુ કર્યા વગર પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી અમે સાંભળ્યું છે." સિત્તેર બદરીઓમાંથી બાકીના જેઓ અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે સિફ્ફીનની જંગમાં હતા, તેમણે કહ્યું: "જે કંઈ ફરમાવ્યું તે અમને પણ યાદ છે, પરંતુ તેનું બધું અમને યાદ નથી, અને આ બાર વ્યક્તિઓ [જેમણે ગવાહી આપી] અમારા ચૂંટેલા અને મોટા છે [અને તેમણે જે કહ્યું તે અમારી ગવાહી હેઠળ છે]." હઝરતે ફરમાવ્યું: "તમે સાચું કહ્યું; બધા લોકોની યાદશક્તિ મજબૂત નથી હોતી; કેટલાક કેટલાકથી બહેતર હોય છે." અને તે બાર વ્યક્તિઓમાંથી ચાર જણ ઊભા થયા જેઓ અબુલ હયસમ બિન તયહાન, અને અબૂ અય્યુબ, અને અમ્માર, અને ખુઝયમા ઝુશ્શહાદતયન હતા, અને તેમણે કહ્યું: "અમે ગવાહી આપીએ છીએ કે અમને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ફરમાન યાદ છે."

#27 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

وَ إِنَ بِوَلَایَتِی أَکْمَلَ اللَّهُ لِهَذِهِ الْأُمَّهًِْ دِینَهُمْ وَ أَتَمَّ عَلَیْهِمُ النِّعَمَ وَ رَضِیَ إِسْلَامَهُمْ إِذْ یَقُولُ یَوْمَ الْوَلَایَهًِْ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَخْبِرْهُمْ أَنِّی أَکْمَلْتُ لَهُمُ الْیَوْمَ دِینَهُمْ وَ رَضِیتُ لَهُمُ الْإِسْلامَ دِیناً وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْهِمْ نِعْمَتِی کُلُّ ذَلِکَ مِنْ مَنِّ اللَّهِ عَلَیَّ فَلَهُ الْحَمْدُ.

امام علی (علیه السلام)- و خداوند با ولایت من دین این امّت را کامل‌کرد و نعمت‌ها را بر آنان تمام نمود و به اسلام آنان راضی شد، و این هنگامی بود که در روز ولایت (روز غدیر خم) به محمّد (صلی الله علیه و آله) فرمود: «یا محمّد (صلی الله علیه و آله)! از سوی من به آنان خبر بده که امروز دینشان را کامل کردم و به اسلام به‌عنوان دین آنان راضی شدم و نعمت خود را بر آنان تمام کردم». همه‌ی این‌ها نعمت‌هایی است که خداوند آن‌ها را بر من منّت نهاده است، پس خداوند را سپاس.

Imam Ali (peace be upon him): And Allah, through my wilayah, perfected the religion of this ummah, completed the favours upon them, and was pleased with their Islam. This was when, on the day of wilayah (the day of Ghadir Khumm), He said to Muhammad (peace be upon him and his family): 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Inform them on My behalf that today I have perfected their religion for them, and I am pleased with Islam as their religion, and I have completed My favour upon them.' All of these are favours which Allah has bestowed upon me, so praise be to Allah.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અને અલ્લાહે મારી વિલાયત દ્વારા આ ઉમ્મતના દીનને પૂર્ણ કર્યો અને તેમના પર નેઅમતોને પૂરી કરી અને તેમના ઇસ્લામથી રાઝી થયો, અને આ તે સમયે હતું જ્યારે વિલાયતના દિવસે (ગદીરે ખુમના દિવસે) મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ફરમાવ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારા તરફથી તેમને ખબર આપો કે આજે મેં તેમનો દીન પૂર્ણ કર્યો અને તેમના દીન તરીકે ઇસ્લામથી રાઝી થયો અને તેમના પર મારી નેઅમત પૂરી કરી.' આ બધી નેઅમતો છે જે અલ્લાહે મારા પર ઇનાયત કરી છે, તો અલ્લાહનો શુક્ર.

#28 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

یَقُولُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَا أُنْزِلُ عَلَیْکُمْ بَعْدَ هَذِهِ الْفَرِیضَهًِْ فَرِیضَهًًْ قَدْ أَکْمَلْتُ لَکُمْ هَذِهِ الْفَرَائِض.

امام باقر (علیه السلام)- خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: «بعد از این برای شما فریضه‌ای نمی‌فرستم، فرائض را برای شما تمام کردم».

Imam Baqir (peace be upon him): Allah the Mighty and Majestic says: 'After this I shall not send down upon you any further obligation; I have completed the obligations for you.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: 'આના પછી હું તમારા માટે કોઈ ફરીઝહ (ફરજ) નહીં મોકલું, મેં તમારા માટે ફરાઈઝને પૂર્ણ કરી દીધા છે.'

#29 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ ثُمَ صَارَ إِلَی غَدِیرِ خُمٍ فَأَمَرَ فَأُصْلِحَ لَهُ شِبْهُ الْمِنْبَرِ ثُمَ عَلَاهُ وَ أَخَذَ بِعَضُدِی حَتَّی رُئِیَ بَیَاضُ إِبْطَیْهِ رَافِعاً صَوْتَهُ قَائِلًا فِی مَحْفِلِهِ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ. فَکَانَتْ عَلَی وَلَایَتِی وَلَایَهًُْ اللَّهِ وَ عَلَی عَدَاوَتِی عَدَاوَهًُْ اللَّهِ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی ذَلِکَ الْیَوْمِ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً. فَکَانَتْ وَلَایَتِی کَمَالَ الدِّینِ وَ رِضَا الرَّبِّ جَلَّ ذِکْرُهُ.

امام علی (علیه السلام)- سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به حجّهًْ‌الوداع آمد، تا جایی که به غدیرخم رسید و دستور داد که برایش چیزی شبیه یک منبر درست شود. سپس بالای منبر رفت و بازوان مرا گرفت، تا حدّی که سفیدی زیر بغل من دیده شد، و صدایش را بالا برد و در آن محفل فرمود: «هرکس من مولای اویم، علی (علیه السلام) نیز مولای اوست، خداوندا! دوستان او را دوست و دشمنان او را دشمن بدار، پس دوستی با خدا در گرو دوستی با من و دشمنی با من، برابر با دشمنی با خداوند قرار گرفت، سپس خداوند در آن روز این آیه را نازل کرد: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا بدین ترتیب ولایت من مایه‌ی کمال دین و رضایت پروردگار گشت».

Imam Ali (peace be upon him): Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came to Hajjat al-Wida', until he reached Ghadir Khumm and ordered that something resembling a pulpit be prepared for him. Then he ascended the pulpit and took hold of my arms, until the whiteness of my armpits could be seen, and he raised his voice and in that gathering said: 'Whoever I am the master of, Ali (peace be upon him) is also his master. O Allah! Befriend those who befriend him and be the enemy of those who are his enemies.' So friendship with Allah became bound to friendship with me, and enmity with me was set equal to enmity with Allah. Then Allah on that day sent down this verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [This day have I perfected for you your religion and completed My favour upon you and chosen for you Islam as a religion]. Thus my wilayah became the cause of the perfection of the religion and the pleasure of the Lord.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજ્જતુલ વિદા માટે નીકળ્યા, ત્યાં સુધી કે ગદીરે ખુમ પર પહોંચ્યા અને હુકમ આપ્યો કે તેમના માટે મિમ્બર જેવું કંઈક તૈયાર કરવામાં આવે. પછી તેઓ મિમ્બર પર ચઢ્યા અને મારા બાવડાં પકડ્યાં, ત્યાં સુધી કે મારી બગલોની સફેદી દેખાવા લાગી, અને તેમનો અવાજ ઊંચો કર્યો અને તે મહેફિલમાં ફરમાવ્યું: 'જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) પણ તેના મૌલા છે, હે અલ્લાહ! તેમના દોસ્તોને દોસ્ત અને તેમના દુશ્મનોને દુશ્મન રાખ.' આમ અલ્લાહ સાથે દોસ્તી મારી સાથે દોસ્તી પર આધારિત થઈ અને મારી સાથે દુશ્મની અલ્લાહ સાથે દુશ્મની બરાબર ગણાઈ, પછી અલ્લાહે તે દિવસે આ આયત નાઝિલ કરી: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન પૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. આ રીતે મારી વિલાયત દીનની પૂર્ણતા અને પરવરદિગારની રાઝગીનું કારણ બની.

#30 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

لَمَّا عُرِجَ بِی إِلَی السَّمَاءِ رَأَیْتُ عَلَی بَابِ الْجَنَّهًِْ مَکْتُوباً لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) رَسُولُ اللَّهِ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَلِیُّ اللَّهِ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ (سِبْطَا رَسُولِ اللَّهِ وَ فَاطِمَهًُْ الزَّهْرَاءُ (سلام الله علیها) صَفْوَهًُْ اللَّهِ وَ عَلَی نَاکِرِهِمْ وَ بَاغِضِهِمْ لَعْنَهًُْ اللَّهِ تَعَالَی قِیلَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) کَانَ جَالِساً ذَاتَ یَوْمٍ وَ عِنْدَهُ الْإِمَامُ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) إِذْ دَخَلَ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) فَأَخَذَهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) وَ أَجْلَسَهُ فِی حَجْرِهِ وَ قَبَّلَ بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَ قَبَّلَ شَفَتَیْهِ وَ کَانَ لِلْحُسَیْنِ (علیه السلام) سِتُّ سِنِینَ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَ تُحِبُّ وَلَدِیَ الْحُسَیْنَ (علیه السلام) قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) وَ کَیْفَ لَا أُحِبُّهُ وَ هُوَ عُضْوٌ مِنْ أَعْضَائِی فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَیُّمَا أَحَبُّ إِلَیْکَ أَنَا أَمِ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) فَقَالَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام): یَا أَبَتَا مَنْ کَانَ أَعْلَی شَرَفاً کَانَ أَحَبَّ إِلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) و وَ أَقْرَبَ إِلَیْهِ مَنْزِلَهًًْ قَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) لِوَلَدِهِ: أَ تُفَاخِرُنِی یَا حُسَیْنُ (علیه السلام) قَالَ نَعَمْ یَا أَبَتَاهْ إِنْ شِئْتَ فَقَالَ لَهُ الْإِمَامُ عَلِیٌّ (علیه السلام) یَا حُسَیْنُ (علیه السلام) أَنَا أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ أَنَا لِسَانُ الصَّادِقِینَ أَنَا وَزِیرُ الْمُصْطَفَی ... أَنَا الَّذِی قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فِیَّ وَ فِی حَقِّی الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً فَمَنْ أَحَبَّنِی کَانَ مُسْلِماً مُؤْمِناً کَامِلَ الدِّینِِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هنگامی که مرا به آسمان بردند، دیدم که بر در بهشت نوشته شده است: «معبودی جز الله نیست؛ محمّد فرستاده‌ی خداست؛ علی ولیّ خدا است و حسن و حسین (علیها السلام) دو نوه‌ی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و فاطمه زهرا (سلام الله علیها) برگزیده‌ی خدا است. لعنت خدای تعالی بر کسی که آن‌ها را نشناسد و دشمن بدارد». گفته شده است: «روزی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نشسته بود و امام علی (علیه السلام) نزد او بود که حسین‌بن‌علی (علیه السلام) وارد شد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) او را گرفت و در دامن خود نشاند و پیشانی‌اش را بوسید و لب‌هایش را بوسید و حسین (علیه السلام) شش سال داشت. علی (علیه السلام) عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! آیا فرزندم حسین (علیه السلام) را دوست داری»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «چگونه او را دوست نداشته باشم درحالی‌که او عضوی از اعضای من است». علی (علیه السلام) گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! کدام یک نزد تو محبوب‌تریم من یا حسین (علیه السلام)»؟ حسین (علیه السلام) گفت: «پدر جان! هرکس نسبت برتری داشته باشد، نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) محبوب‌تر و در منزلت به او نزدیک‌تر است». علی (علیه السلام) به فرزندش فرمود: «آیا بر من مباهات می‌کنی ای حسین (علیه السلام)»؟! عرض کرد: «اگر خواستی، بله ای پدر جان»! امام علی (علیه السلام) به او فرمود: «ای حسین (علیه السلام)! من امیرمؤمنانم، من زبان راستگویانم، من وزیر مصطفی (صلی الله علیه و آله) هستم... من کسی هستم که خدای تعالی درباره‌ی من و در حقّ من فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً؛ پس هرکس مرا دوست داشته باشد، مسلمان و مؤمنی است که دینش کامل است».

The Prophet (peace be upon him and his family): When I was taken up to the heavens, I saw written on the gate of Paradise: "There is no god but Allah; Muhammad is the Messenger of Allah; Ali is the wali (guardian) of Allah, and Hasan and Husayn (peace be upon them) are the two grandsons of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and Fatimah al-Zahra (peace be upon her) is the chosen one of Allah. The curse of Allah the Exalted be upon whoever does not recognize them and bears enmity toward them." It has been said: One day the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was sitting, and Imam Ali (peace be upon him) was with him, when Husayn ibn Ali (peace be upon him) entered. The Prophet (peace be upon him and his family) took him and sat him in his lap, kissed his forehead and kissed his lips, and Husayn (peace be upon him) was six years old. Ali (peace be upon him) said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Do you love my son Husayn (peace be upon him)?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "How could I not love him, when he is a limb of my limbs?" Ali (peace be upon him) said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Which of us is more beloved to you, I or Husayn (peace be upon him)?" Husayn (peace be upon him) said: "Dear father! Whoever has a higher rank of nobility is more beloved to the Prophet (peace be upon him and his family) and closer to him in station." Ali (peace be upon him) said to his son: "Are you boasting over me, O Husayn (peace be upon him)?!" He said: "If you wish, yes, dear father!" Imam Ali (peace be upon him) said to him: "O Husayn (peace be upon him)! I am the Commander of the Faithful, I am the tongue of the truthful, I am the vizier of al-Mustafa (peace be upon him and his family)... I am the one about whom, and concerning whom, Allah the Exalted said: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you and chosen for you Islam as a religion]; so whoever loves me is a Muslim and a believer whose religion is complete."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે મને આસમાન પર લઈ જવામાં આવ્યો, ત્યારે મેં જોયું કે જન્નતના દરવાજા પર લખેલું હતું: "અલ્લાહ સિવાય કોઈ માબૂદ નથી; મુહમ્મદ અલ્લાહના રસૂલ છે; અલી અલ્લાહના વલી (વાલી) છે અને હસન તથા હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના બે નવાસા છે અને ફાતિમા ઝહરા (સલામુલ્લાહે અલયહા) અલ્લાહની પસંદ કરેલી છે. જે તેમને ન ઓળખે અને તેમની સાથે દુશ્મની રાખે તેના પર અલ્લાહ તઆલાની લઅનત હો." કહેવાયું છે: એક દિવસ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બેઠા હતા અને ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમની પાસે હતા, એટલામાં હુસૈન બિન અલી (અલયહિસ્સલામ) દાખલ થયા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને લીધા અને પોતાના ખોળામાં બેસાડ્યા અને તેમના કપાળને ચૂમ્યું અને તેમના હોઠોને ચૂમ્યા, અને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) છ વર્ષના હતા. અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અરજ કરી: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું તમે મારા પુત્ર હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ને ચાહો છો?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "હું તેમને કેમ ન ચાહું જ્યારે તેઓ મારા અંગોમાંનું એક અંગ છે?" અલી (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમારામાંથી કોણ તમને વધુ પ્રિય છે, હું કે હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)?" હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "પ્યારા પિતાજી! જેની શ્રેષ્ઠતાનો સંબંધ વધુ હોય તે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને વધુ પ્રિય અને દરજ્જામાં તેમની વધુ નજીક હોય છે." અલી (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પુત્રને ફરમાવ્યું: "ઓ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)! શું તમે મારા પર ગર્વ કરો છો?!" તેમણે અરજ કરી: "જો તમે ઈચ્છો, તો હા, પ્યારા પિતાજી!" ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને ફરમાવ્યું: "ઓ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)! હું અમીરુલ મોઅમેનીન છું, હું સાચા લોકોની જીભ છું, હું મુસ્તફા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો વઝીર છું... હું તે છું જેના વિશે અને જેના હકમાં અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી દીધી અને ઇસ્લામને તમારા દીન તરીકે પસંદ કર્યો]; તો જે કોઈ મને ચાહશે, તે એવો મુસલમાન અને મોઅમિન છે જેનો દીન સંપૂર્ણ છે."

#31 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ زُفَّتْ أَرْبَعَهًُْ أَیَّامٍ إِلَی اللَّهِ کَمَا تُزَفُ الْعَرُوسُ إِلَی خِدْرِهَا قِیلَ مَا هَذِهِ الْأَیَّامُ قَالَ یَوْمُ الْأَضْحَی وَ یَوْمُ الْفِطْرِ وَ یَوْمُ الْجُمُعَهًِْ وَ یَوْمُ الْغَدِیرِ وَ إِنَّ یَوْمَ الْغَدِیرِ بَیْنَ الْأَضْحَی وَ الْفِطْرِ وَ الْجُمُعَهًِْ کَالْقَمَرِ بَیْنَ الْکَوَاکِبِ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی نَجَا فِیهِ إِبْرَاهِیمُ الْخَلِیلُ (علیه السلام) مِنَ النَّارِ فَصَامَهُ شُکْراً لِلَّهِ ... وَ مَثَلُ مَنْ أَبَی وَلَایَهًَْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی یَوْمِ الْغَدِیرِ مَثَلُ إِبْلِیسَ وَ فِی هَذَا الْیَوْمِ أُنْزِلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ مَا بَعَثَ اللَّهُ نَبِیّاً إِلَّا وَ کَانَ یَوْمُ بَعْثِهِ مِثْلَ یَوْمِ الْغَدِیرِ عِنْدَهُ وَ عَرَفَ حُرْمَتَهُ إِذْ نَصَبَ لِأُمَّتِهِ وَصِیّاً وَ خَلِیفَهًًْ مِنْ بَعْدِهِ فِی ذَلِکَ الْیَوْم‌ِ.

امام رضا (علیه السلام)- وقتی روز قیامت واقع شود، چهار روز با سرعت به‌سوی خدا آورده می‌شوند همانگونه که عروس به‌سوی اتاقش فرستاده می‌شود. سؤال شد: «این روزها کدام است»؟ فرمود: «روز قربان، روز فطر، روز جمعه و روز غدیر و روز غدیر بین قربان، فطر و جمعه مانند ماه در میان ستارگان است و آن روزی است که در آن ابراهیم خلیل (علیه السلام) از آتش نجات یافت؛ پس برای سپاس از خدا آن روز را روزه گرفت... مَثَل کسی که ولایت امیرالمؤمنین (علیه السلام) را در روز غدیر انکار کند، مثل ابلیس است و در این روز این آیه نازل شد: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ و خداوند پیامبری را مبعوث نکرد جز اینکه روز بعثتش نزد او مثل روز غدیر بود و احترام آن روز را شناخت زمانی‌که در آن روز برای امّتش وصیّ و جانشینی برای بعد از خودش نصب کرد».

Imam al-Rida (peace be upon him): When the Day of Resurrection comes, four days will be brought swiftly to Allah as a bride is escorted to her chamber. It was asked: "Which are these days?" He said: "The Day of Sacrifice (Adha), the Day of Fitr, the Day of Friday, and the Day of Ghadir. And the Day of Ghadir among the Day of Sacrifice, the Day of Fitr and Friday is like the moon among the stars, and it is the day on which Ibrahim al-Khalil (peace be upon him) was saved from the fire; so he fasted that day in gratitude to Allah... The likeness of one who rejects the wilayah of the Commander of the Faithful (peace be upon him) on the Day of Ghadir is the likeness of Iblis. And on this day this verse was revealed: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [This day have I perfected for you your religion]. And Allah did not send any prophet except that the day of his commissioning was, in his esteem, like the Day of Ghadir, and he recognized its sanctity, when on that day he appointed for his community a successor and a caliph after himself."

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે કયામતનો દિવસ આવશે, ત્યારે ચાર દિવસો ઝડપથી અલ્લાહ તરફ લાવવામાં આવશે જેમ કન્યાને તેના ઓરડામાં લઈ જવામાં આવે છે. પૂછવામાં આવ્યું: "આ દિવસો કયા છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "કુરબાનીનો દિવસ, ફિત્રનો દિવસ, જુમ્આનો દિવસ અને ગદીરનો દિવસ. અને ગદીરનો દિવસ કુરબાની, ફિત્ર અને જુમ્આની વચ્ચે એવો છે જેમ સિતારાઓ વચ્ચે ચંદ્ર, અને તે એ દિવસ છે જેમાં ઇબ્રાહીમ ખલીલ (અલયહિસ્સલામ) આગથી બચી ગયા હતા; તેથી અલ્લાહનો શુક્ર અદા કરવા માટે તેમણે તે દિવસે રોઝો રાખ્યો... ગદીરના દિવસે અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતનો ઇન્કાર કરનારનું ઉદાહરણ ઇબ્લીસ જેવું છે, અને આ દિવસે આ આયત નાઝિલ થઈ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો]. અને અલ્લાહે કોઈ પણ પયગંબરને મબઊસ ન કર્યા સિવાય એ સિવાય કે તેમની બિઅસતનો દિવસ તેમની નજરમાં ગદીરના દિવસ જેવો હતો, અને તેમણે તે દિવસનું સન્માન ઓળખ્યું, જ્યારે તે દિવસે તેમણે પોતાની ઉમ્મત માટે પોતાના પછી વસી અને ખલીફા નિયુક્ત કર્યા."

#32 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

ذَکَرَ (علیه السلام) قِیَامَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِالْوَلَایَهًِْ بِغَدِیرِ‌خُمٍّ ثُمَّ قَالَ وَ نَزَلَ جَبْرَئِیلُ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً بِعَلِیٍّ (علیه السلام) أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی هَذَا الْیَوْمِ أَکْمَلَ لَکُمْ مَعَاشِرَ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ دِینَکُمْ وَ أَتَمَّ عَلَیْکُمْ نِعْمَتَهُ وَ رَضِیَ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِیناً فَاسْمَعُوا لَهُ وَ أَطِیعُوا تَفُوزُوا وَ تَغْنَمُوا.

امام صادق (علیه السلام)- امام صادق (علیه السلام) ماجرای منصوب کردن علی (علیه السلام) را به ولایت در غدیرخُم نقل نموده و فرمود: «و جبرئیل با کلام خداوند عزّوجلّ نازل گردید: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً. ای گروه مهاجران و انصار! به‌وسیله‌ی علی امیرمؤمنان (علیه السلام) در این روز دینتان را برای شما کامل کرد و نعمتش را بر شما تمام نمود و راضی گشت که اسلام دین شما باشد، پس به سخنش گوش فرا دهید و از وی اطاعت کنید تا پیروز شوید و غنیمت به دست آورید».

Imam Sadiq (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) narrated the account of appointing Ali (peace be upon him) to the wilayah at Ghadir Khumm and said: "And Jibra'il descended with the words of Allah the Mighty and Majestic: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you and chosen for you Islam as a religion]. O company of Muhajirun and Ansar! Through Ali, the Commander of the Faithful (peace be upon him), on this day He has perfected your religion for you, completed His favor upon you, and been pleased that Islam be your religion. So listen to his words and obey him, so that you may triumph and gain spoils."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ગદીરે ખુમમાં અલી (અલયહિસ્સલામ)ને વિલાયત પર નિયુક્ત કરવાનો પ્રસંગ વર્ણવ્યો અને ફરમાવ્યું: "અને જિબ્રઈલ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના આ કલામ સાથે ઉતર્યા: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા ઉપર મારી નેઅમત પૂરી કરી દીધી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. હે મુહાજિરો અને અન્સારના સમૂહ! અલી અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) દ્વારા આજના દિવસે તેમણે તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા ઉપર પોતાની નેઅમત પૂરી કરી દીધી અને રાજી થયા કે ઇસ્લામ તમારો દીન થાય, તો તેમની વાત સાંભળો અને તેમનું આજ્ઞાપાલન કરો જેથી તમે વિજયી થાવ અને ગનીમત પ્રાપ્ત કરો."

#33 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَن مُحَمَّدِ بنِ إسحَاق عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام)، عَنْ أَبِیهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ: لَمَّا انْصَرَفَ رَسُولُ اللهِ (صلی الله علیه و آله) مِنْ حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ نَزَلَ أَرْضاً یُقَالُ لَهَا ضَوْجَانُ. فَنَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما انْزِلْ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ فَلَمَّا نَزَلَتْ عِصْمَتُهُ مِنَ النَّاسِ نَادَی الصَّلَاهًَْ جَامِعَهًًْ. فَاجْتَمَعَ النَّاسُ إِلَیْهِ وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ أَوْلَی مِنْکُمْ بِأَنْفُسِکُمْ؟ فَضَجُّوا بِأَجْمَعِهِمْ وَ قَالُوا: اللَّهُ وَ رَسُولُهُ (صلی الله علیه و آله) فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ قَالَ: مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیُّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَإِنَّهُ مِنِّی وَ أَنَا مِنْهُ وَ هُوَ مِنِّی بِمَنْزِلَهًِْ هَارُونَ (علیه السلام) مِنْ مُوسَی (علیه السلام) إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِیَّ بَعْدِی. وَ کَانَتْ آخِرَ فَرِیضَهًٍْ فَرَضَهَا اللَّهُ تَعَالِی عَلَی أُمَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالِی عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِیناً. قَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام): فَقَبِلُوا مِنْ رَسُولِ اللهِ (صلی الله علیه و آله) کُلَّ مَا أَمَرَهُمُ اللَّهُ مِنَ الْفَرَائِضِ فِی الصَّلَاهًِْ وَ الصَّوْمِ وَ الزَّکَاهًِْ وَ الْحَجِّ وَ صَدَّقُوهُ عَلَی ذَلِکَ. قَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ: قُلْتُ لِأَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام): مَتَی کَانَ ذَلِکَ؟ قَالَ: لِسَبْعَ عَشْرَهًَْ لَیْلَهًًْ خَلَتْ مِنْ ذِی‌الْحَجَّهًِْ سَنَهًَْ عَشْرٍ عِنْدَ مُنْصَرَفِهِ مِنْ حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ وَ کانَ بَیْنَ ذَلِکَ وَ بَیْنَ وَفَاهًِْ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) مِائَهًُْ یَوْمٍ وَ کَانَ سَمِعَ رَسُولَ اللهِ (صلی الله علیه و آله) بِغَدِیرِخُمٍّ اثْنَا عَشَرَ رَجُلًا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- محمدبن‌اسحاق گوید: امام باقر (علیه السلام) از پدرانش روایت فرمود: «آنگاه که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از حجّهًْ الوداع بازگشت، به سرزمینی به نام ضوجان رسید که این آیه نازل شد: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ و چون در پناه‌بودن وی از شرّ مردمان نازل گردید، فریاد برآورد: نماز جماعت. مردم گرد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) جمع شدند و حضرت فرمود: «چه کسی از شما بر شما اولی‌تر است»؟ و همگی ایشان با صدای همهمه و فریادی گفتند: «خدا و رسول خدا (صلی الله علیه و آله)». و آنگاه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دست علی (علیه السلام) را گرفت و فرمود: «هرکه من مولای اویم، علی (علیه السلام) نیز مولای اوست، خداوندا! با دوستدار او دوست باش و با دشمنان او دشمن! و آنکه او را یاری نمود، یاری نما و بی‌کس گذار آن که تنهایش گذارد؛ همانا او از من است و من از اویم و او نسبت به من، همچون هارون است به موسی (علیه السلام)؛ با این تفاوت که بعد از من پیامبری نیست». این آخرین فریضه‌ای بود که خداوند بر امّت محمّد (فرض نمود و آنگاه خداوند تعالی این آیه را بر نبی خود نازل کرد: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا. مردم هرآنچه را که خدای تعالی از نماز و روزه و زکات و حج فرمود، پذیرفتند و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را در این باره، تصدیق نمودند». به امام باقر (علیه السلام) گفتم: «این امر چه زمان رخ داد»؟ فرمود: «هفده روز از ذی‌الحجه گذشته و در سال دهم هجرت به‌هنگام بازگشت از حجهًْ الوداع بود که تا زمان رحلت رسول (صلی الله علیه و آله) یکصد روز فاصله داشت و در روز غدیرخم نیز دوازده نفر از راویان از پیامبر (صلی الله علیه و آله) شنیده بودند».

The Prophet (peace be upon him and his family): Muhammad ibn Ishaq said: Imam Baqir (peace be upon him) narrated from his forefathers: "When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) returned from Hajjat al-Wida' (the Farewell Pilgrimage), he reached a land called Dawjan, where this verse was revealed: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Convey what has been sent down to you from your Lord; and if you do not, then you have not conveyed His message. And Allah will protect you from the people]. And when [the verse of] his being protected from the evil of the people was revealed, he called out: 'A congregational prayer!' The people gathered around the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and he said: 'Who among you has more authority over you [than yourselves]?' They all cried out in one voice: 'Allah and His Messenger (peace be upon him and his family).' Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took the hand of Ali (peace be upon him) and said: 'Whoever's mawla I am, Ali (peace be upon him) is also his mawla. O Allah! Befriend whoever befriends him and be an enemy to whoever is his enemy! Help whoever helps him and forsake whoever forsakes him; indeed he is from me and I am from him, and his position to me is like that of Harun to Musa (peace be upon him); with the difference that after me there is no prophet.' This was the last obligation that Allah imposed upon the ummah of Muhammad, and then Allah the Exalted revealed upon His Prophet this verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you and chosen for you Islam as a religion]. The people accepted everything that Allah the Exalted commanded regarding prayer, fasting, zakat, and Hajj, and they affirmed the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) in this matter." I said to Imam Baqir (peace be upon him): "When did this take place?" He said: "Seventeen days had passed of Dhul-Hijjah, in the tenth year of the Hijrah, upon the return from Hajjat al-Wida', and between it and the passing of the Messenger (peace be upon him and his family) there was an interval of one hundred days, and on the day of Ghadir Khumm twelve narrators had heard [this] from the Prophet (peace be upon him and his family)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): મુહમ્મદ બિન ઇસ્હાક કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પૂર્વજોથી રિવાયત કરી: "જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજ્જતુલ વિદાઅથી પરત ફર્યા, ત્યારે ઝવજાન નામની ધરતી પર પહોંચ્યા, જ્યાં આ આયત નાઝિલ થઈ: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ یَعصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [હે રસૂલ! તમારા રબ તરફથી જે તમારા પર ઉતાર્યું છે તે પહોંચાડી દો; અને જો તમે એમ નહીં કરો તો તમે તેમનો સંદેશ પહોંચાડ્યો નથી. અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. અને જ્યારે તેમને લોકોના શરથી બચાવવા બાબતની આયત નાઝિલ થઈ, ત્યારે તેમણે અવાજ આપ્યો: 'જમાઅતની નમાઝ!' લોકો અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની આસપાસ એકઠા થયા અને હઝરતે ફરમાવ્યું: 'તમારા ઉપર તમારાથી વધુ અધિકાર કોને છે?' અને તે બધાએ ઊંચા અવાજે કહ્યું: 'અલ્લાહ અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ).' અને પછી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હાથ પકડ્યો અને ફરમાવ્યું: 'હું જેનો મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) પણ તેના મૌલા છે, હે અલ્લાહ! તેમને ચાહનારને ચાહ અને તેમના દુશ્મન સાથે દુશ્મની રાખ! અને જે તેમની મદદ કરે તેની મદદ કર અને જે તેમને એકલા છોડી દે તેને એકલો છોડી દે; ખરેખર તેઓ મારાથી છે અને હું તેમનાથી છું અને તેઓ મારી નિસ્બતે એવા છે જેવા હારૂન મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની નિસ્બતે હતા; આ તફાવત સાથે કે મારા પછી કોઈ પયગંબર નથી.' આ છેલ્લી ફરીઝત હતી જે અલ્લાહે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઉમ્મત ઉપર ફરજ કરી, અને પછી અલ્લાહ તઆલાએ પોતાના નબી પર આ આયત નાઝિલ કરી: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા ઉપર મારી નેઅમત પૂરી કરી દીધી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. લોકોએ જે કંઈ અલ્લાહ તઆલાએ નમાઝ, રોઝા, ઝકાત અને હજ વિષે ફરમાવ્યું તે બધું સ્વીકાર્યું અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને આ બાબતમાં તસ્દીક કર્યા." મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "આ પ્રસંગ ક્યારે બન્યો?" તમે ફરમાવ્યું: "ઝુલ-હિજ્જાહના 17 દિવસ પસાર થયા હતા અને હિજરતના દસમા વર્ષે હજ્જતુલ વિદાઅથી પરત ફરવાના સમયે, જેની અને રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના ઇન્તિકાલના સમય વચ્ચે 100 દિવસનું અંતર હતું, અને ગદીરે ખુમના દિવસે પણ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી બાર રાવીઓએ સાંભળ્યું હતું."

#34 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنَ عَلِیٍّ (علیه السلام) عَنْ أَبِیهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ جَلَالُهُ بَعَثَ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) إِلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یَشْهَدَ لِعَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) بِالْوَلَایَهًِْ فِی حَیَاتِهِ وَ یُسَمِّیَهُ بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ قَبْلَ وَفَاتِهِ فَدَعَا نَبِیُّ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تِسْعَهًَْ رَهْطٍ فَقَالَ إِنَّمَا دَعَوْتُکُمْ لِتَکُونُوا شُهَدَاءَ اللَّهِ فِی الْأَرْضِ أَقَمْتُمْ أَمْ کَتَمْتُمْ ثُمَّ قَالَ یَا أَبَا بَکْرٍ قُمْ فَسَلِّمْ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ أَ عَنْ أَمْرِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ قَالَ نَعَمْ فَقَامَ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ ثُمَّ قَالَ قُمْ یَا عُمَرُ فَسَلِّمْ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ أَ عَنْ أَمْرِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) نُسَمِّیهِ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ؟ قَالَ نَعَمْ فَقَامَ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ لِلْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ الْکِنْدِیِّ قُمْ فَسَلِّمْ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ فَقَامَ فَسَلَّمَ وَ لَمْ یَقُلْ مِثْلَ مَا قَالَ الرَّجُلَانِ مِنْ قَبْلِهِ ثُمَّ قَالَ لِأَبِی ذَرٍّ الْغِفَارِیِّ (رحمة الله علیه) قُمْ فَسَلِّمْ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ فَقَامَ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ لِحُذَیْفَهًَْ الْیَمَانِیِّ قُمْ فَسَلِّمْ عَلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ فَقَامَ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ لِعَمَّارِ بْنِ یَاسِرٍ قُمْ فَسَلِّمْ عَلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَامَ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قُمْ فَسَلِّمْ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ فَقَامَ فَسَلَّمَ عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ لِبُرَیْدَهًَْ قُمْ فَسَلِّمْ عَلَی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ کَانَ بُرَیْدَهًُْ أَصْغَرَ الْقَوْمِ سِنّاً فَقَامَ فَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّمَا دَعَوْتُکُمْ لِهَذَا الْأَمْرِ لِتَکُونُوا شُهَدَاءَ اللَّهِ أَقَمْتُمْ أَمْ تَرَکْتُمْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- امام باقر (علیه السلام) از پدرانش روایت فرمود: خداوند تبارک‌وتعالی جبرئیل را نزد محمّد (صلی الله علیه و آله) فرستاد تا به ولایت علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) در حیات خویش شهادت دهد و او را پیش از رحلتش امیرالمؤمنین نامد، پس پیامبر (صلی الله علیه و آله) نُه گروه را فرا خواند و فرمود: «شما را فرا خواندم تا شاهدان خدا بر روی زمین باشید؛ [با خودتان است] چه شهادت اقامه نمایید و چه پنهان نمایید». آنگاه فرمود: «ای ابابکر! برخیز و علی (علیه السلام) را به امیری مؤمنین سلام ده». گفت: «از جانب خدا و پیغمبرش»؟ فرمود: «آری»، و او برخاست و علی (علیه السلام) را به امیری مؤمنان سلام داد. آنگاه فرمود: «ای عمر! برخیز و علی را به امیری مؤمنین سلام ده». گفت: «آیا به دستور خدا و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) او را امیرالمؤمنین می‌نامی»؟ فرمود: «آری»، و او برخاست و به علی (علیه السلام) سلام داد. آنگاه به مقدادبن‌اسودکندی فرمود: «برخیز و علی (علیه السلام) را به امیری مؤمنین سلام ده»، و او برخاست و سلام داد و مثل آن دو سلام دهنده‌ی دیگر، چیزی نگفت و نپرسید. آنگاه فرمود: «ای سلمان (رحمة الله علیه)! برخیز و علی (علیه السلام) را به امیری مؤمنین سلام ده». برخاست و سلام داد. آنگاه به ابی‌ذر غفاری (رحمة الله علیه) فرمود: «برخیز و علی (علیه السلام) را به امیری مؤمنین سلام ده». برخاست و سلام داد. آنگاه به حذیفهًْ‌بن‌یمان فرمود: «برخیز و علی را به امیری مؤمنین سلام ده». برخاست و سلام داد. آن گاه به عمّاربن‌یاسر فرمود: «برخیز و علی را به امیری مؤمنین سلام ده». برخاست و سلام داد. آنگاه به عبدالله‌بن‌مسعود فرمود: «برخیز و علی را به امیری مؤمنین سلام ده». برخاست و سلام داد. آنگاه به بریده فرمود: «برخیز و علی را به امیری مؤمنین سلام ده». او که جوانترین فرد گروه‌ها بود برخاست و سلام داد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «شما را دعوت نکردم، مگر برای این امر، تا شاهدان خداوند باشید؛ چه شهادت اقامه کنید و چه ترک کنید».

The Prophet (peace be upon him and his family) — Imam Baqir (peace be upon him) narrated from his fathers: Allah, Blessed and Exalted, sent Jibra'il to Muhammad (peace be upon him and his family) so that he would testify to the wilayah (guardianship) of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) during his own lifetime and name him Amir al-Mu'minin before his passing. So the Prophet (peace be upon him and his family) summoned nine groups and said: "I have summoned you so that you may be Allah's witnesses upon the earth; [it is up to you] whether you establish the testimony or conceal it." Then he said: "O Abu Bakr! Stand up and greet Ali (peace be upon him) with [the title of] Commander of the Believers." He said: "By the command of Allah and His Messenger?" He said: "Yes," and he stood up and greeted Ali (peace be upon him) with [the title of] Commander of the Believers. Then he said: "O Umar! Stand up and greet Ali with [the title of] Commander of the Believers." He said: "Do we name him Amir al-Mu'minin by the command of Allah and His Messenger (peace be upon him and his family)?" He said: "Yes," and he stood up and greeted Ali (peace be upon him). Then he said to Miqdad ibn al-Aswad al-Kindi: "Stand up and greet Ali (peace be upon him) with [the title of] Commander of the Believers," and he stood up and greeted him and did not say or ask anything like the two previous greeters. Then he said: "O Salman (may Allah have mercy on him)! Stand up and greet Ali (peace be upon him) with [the title of] Commander of the Believers." He stood up and greeted him. Then he said to Abu Dharr al-Ghifari (may Allah have mercy on him): "Stand up and greet Ali (peace be upon him) with [the title of] Commander of the Believers." He stood up and greeted him. Then he said to Hudhayfa ibn al-Yaman: "Stand up and greet Ali with [the title of] Commander of the Believers." He stood up and greeted him. Then he said to Ammar ibn Yasir: "Stand up and greet Ali with [the title of] Commander of the Believers." He stood up and greeted him. Then he said to Abdullah ibn Mas'ud: "Stand up and greet Ali with [the title of] Commander of the Believers." He stood up and greeted him. Then he said to Buraydah: "Stand up and greet Ali with [the title of] Commander of the Believers." He, being the youngest of the groups, stood up and greeted him. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "I did not invite you except for this matter, so that you might be Allah's witnesses; whether you establish the testimony or abandon it."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પિતાઓથી રિવાયત કરી: અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ જિબ્રઈલને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે મોકલ્યા કે તેઓ પોતાના જીવનકાળમાં અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત (વલી હોવાની) ગવાહી આપે અને પોતાની વફાત પહેલાં તેમને અમીરુલ મોઅમેનીન નામ આપે. તેથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ નવ જૂથોને બોલાવ્યા અને ફરમાવ્યું: "મેં તમને એટલા માટે બોલાવ્યા છે કે તમે ધરતી પર અલ્લાહના સાક્ષી બનો; [તમારા પર છે] ચાહો ગવાહી અદા કરો કે છુપાવો." પછી ફરમાવ્યું: "ઓ અબૂબક્ર! ઊભા થાઓ અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરો." તેણે કહ્યું: "શું અલ્લાહ અને તેના પયગંબરના હુકમથી?" ફરમાવ્યું: "હા," તો તે ઊભો થયો અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરી. પછી ફરમાવ્યું: "ઓ ઉમર! ઊભા થાઓ અને અલીને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરો." તેણે કહ્યું: "શું અલ્લાહ અને રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના હુકમથી અમે તેમને અમીરુલ મોઅમેનીન કહીએ?" ફરમાવ્યું: "હા," તો તે ઊભો થયો અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને સલામ કરી. પછી મિકદાદ ઇબ્ને અસ્વદ કિન્દીને ફરમાવ્યું: "ઊભા થાઓ અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરો," તે ઊભો થયો અને સલામ કરી અને પહેલાના બે સલામ કરનારાઓની જેમ કંઈ કહ્યું કે પૂછ્યું નહીં. પછી ફરમાવ્યું: "ઓ સલમાન (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! ઊભા થાઓ અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરો." તે ઊભા થયા અને સલામ કરી. પછી અબૂ ઝર ગિફારી (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)ને ફરમાવ્યું: "ઊભા થાઓ અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરો." તે ઊભા થયા અને સલામ કરી. પછી હુઝૈફા ઇબ્ને યમાનને ફરમાવ્યું: "ઊભા થાઓ અને અલીને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરો." તે ઊભા થયા અને સલામ કરી. પછી અમ્માર ઇબ્ને યાસિરને ફરમાવ્યું: "ઊભા થાઓ અને અલીને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરો." તે ઊભા થયા અને સલામ કરી. પછી અબ્દુલ્લાહ ઇબ્ને મસ્ઊદને ફરમાવ્યું: "ઊભા થાઓ અને અલીને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરો." તે ઊભા થયા અને સલામ કરી. પછી બુરૈદાને ફરમાવ્યું: "ઊભા થાઓ અને અલીને મોઅમેનીનના અમીર તરીકે સલામ કરો." તે જે જૂથોમાં સૌથી નાની ઉંમરના હતા, ઊભા થયા અને સલામ કરી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "મેં તમને આ કામ સિવાય બોલાવ્યા નથી, જેથી તમે અલ્લાહના સાક્ષી બનો; ચાહો ગવાહી અદા કરો કે છોડી દો."

#35 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

... وَ نَحْنُ أَهْلُ بَیْتِ الرَّحْمَهًِْ بِنَا هَدَاکُمُ اللَّهُ وَ بِنَا اسْتَنْقَذَکُمْ مِنَ الضَّلَالَهًِْ وَ أَنَا صَاحِبُ یَوْمِ الدَّوْحِ وَ فِیَّ نَزَلَتْ سُورَهًٌْ مِنَ الْقُرْآنِ وَ أَنَا الْوَصِیُّ عَلَی الْأَمْوَاتِ مِنْ أَهْلِ بَیْتِهِ (وَ أَنَا بَقِیَّتُهُ عَلَی الْأَحْیَاءِ مِنْ أُمَّتِهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ یُثَبِّتْ أَقْدامَکُمْ وَ یُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَیْکُمْ.

امام علی (علیه السلام)- ... ما اهل بیت رحمت هستیم. خداوند تنها به‌وسیله‌ی ما شما را هدایت کرد و تنها به‌وسیله‌ی ما شما را از گمراهی نجات داد و من صاحب روز دَوح هستم و سوره‌ای از قرآن، در شأن من نازل شده است و من وصیّ مردگان از اهل بیتش (هستم، و من مورد اعتماد او هستم که مرا کفیل و امین زندگان امّت خویش قرار داد. پس تقوای خداوند را پیشه کنید تا شما را ثابت قدم گرداند و نعمتش را بر شما کامل سازد».

Imam Ali (peace be upon him): ... We are the Ahl al-Bayt of mercy. Allah guided you only through us and only through us did He rescue you from misguidance. I am the master of the Day of Dawh (the tree), and a surah of the Qur'an was revealed concerning me. I am the executor (wasi) over the deceased of his Ahl al-Bayt (and I am the one entrusted by him, whom he appointed as the guardian and trustee over the living of his ummah. So fear Allah, that He may make your feet firm and complete His favour upon you).

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ... અમે અહલે બૈતે રહમત છીએ. અલ્લાહે ફક્ત અમારા થકી જ તમને હિદાયત આપી અને ફક્ત અમારા થકી જ તમને ગુમરાહીથી બચાવ્યા, અને હું રોઝે દવ્હ (દવ્હના દિવસ)નો માલિક છું અને કુરઆનની એક સૂરહ મારી શાનમાં નાઝિલ થઈ છે, અને હું તેમના (પયગંબરના) અહલે બૈતના મૃતકોનો વસી છું (અને હું તેમનો વિશ્વસનીય છું જેમણે મને પોતાની ઉમ્મતના જીવિતોનો કફીલ અને અમીન બનાવ્યો. તો અલ્લાહનો તકવા ઇખ્તિયાર કરો કે તે તમને સાબિત કદમ રાખે અને પોતાની નેઅમત તમારા પર પૂરી કરે).

#36 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

وَ کَانَتِ الْفَرِیضَهًُْ تَنْزِلُ بَعْدَ الْفَرِیضَهًِْ الْأُخْرَی وَ کَانَتِ الْوَلَایَهًُْ آخِرَ الْفَرَائِضِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی قَالَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُولُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لَا أُنْزِلُ عَلَیْکُمْ بَعْدَ هَذِهِ فَرِیضَهًًْ قَدْ أَکْمَلْتُ لَکُمُ الْفَرَائِضَ.

امام باقر (علیه السلام)- هر فریضه بعد از فریضه دیگری نازل می‌شد و ولایت، آخرین فریضه بود. پس خداوند این آیه را نازل فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی. خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: «بعد از این برای شما فریضه‌ای نمی‌فرستم، فرائض را برای شما تمام کردم».

Imam Baqir (peace be upon him): Each obligation used to be revealed after another obligation, and wilayah was the last of the obligations. So Allah revealed this verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی [This day have I perfected for you your religion and completed My favour upon you]. Allah, the Mighty and Majestic, says: "After this I shall not send down upon you any [further] obligation; I have completed the obligations for you."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): દરેક ફરીઝો બીજા ફરીઝા પછી નાઝિલ થતો હતો, અને વિલાયત આખરી ફરીઝો હતો. તેથી અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન કામિલ કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી દીધી]. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: "આ પછી હું તમારા પર કોઈ ફરીઝો નહીં મોકલું, મેં તમારા માટે ફરાઈઝ પૂરા કરી દીધા."

#37 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

آخِرُ فَرِیضَهًٍْ أَنْزَلَهَا اللَّهُ الْوَلَایَهًُْ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً فَلَمْ یُنْزِلْ مِنَ الْفَرَائِضِ شَیْئاً بَعْدَهَا حَتَّی قَبَضَ اللَّهُ رَسُولَهُ (صلی الله علیه و آله).

امام باقر (علیه السلام)- آخرین فریضه‌ای که خداوند نازل فرمود، ولایت بود؛ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا. و هیچ فریضه دیگری پس از آن نازل نشد تا آنکه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رحلت فرمود.

Imam Baqir (peace be upon him): The last obligation that Allah revealed was wilayah; الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [This day I have perfected for you your religion and completed My favor upon you and chosen for you Islam as a religion]. And no other obligation was revealed after it until the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed away.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે નાઝિલ કરેલી છેલ્લી ફરીઝહ (ફરજ) વિલાયત હતી; الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. અને તેના પછી કોઈ બીજી ફરીઝહ નાઝિલ ન થઈ ત્યાં સુધી કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) દુનિયાથી પરદો ફરમાવી ગયા.

#38 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

آخِرُ فَرِیضَهًٍْ أَنْزَلَهَا اللَّهُ تَعَالَی الْوَلَایَهًُْ ثُمَّ لَمْ یُنْزِلْ بَعْدَهَا فَرِیضَهًًْ ثُمَّ نَزَّلَ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ بِکُرَاعِ الْغَمِیمِ فَأَقَامَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِالْجُحْفَهًِْ فَلَمْ یُنْزِلْ بَعْدَهَا فَرِیضَهًًْ.

امام باقر (علیه السلام)- آخرین فریضه ای که خدای متعال نازل فرمود، فریضه «ولایت» بود و پس از آن هیچ فریضه ای نازل نشد، و بعد از آن آیه: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ در «کراع الغمیم» نازل گردید. پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن را در جحفه به جای آورد و پس از آن دیگر فریضه ای نازل نگشت.

Imam Baqir (peace be upon him): The last obligation that Allah the Exalted revealed was the obligation of "wilayah", and after it no obligation was revealed, and after that the verse الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [This day I have perfected for you your religion] was revealed at "Kura' al-Ghamim". So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) established it at Juhfah, and after it no further obligation was revealed.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તઆલાએ નાઝિલ કરેલી છેલ્લી ફરીઝહ "વિલાયત"ની ફરીઝહ હતી, અને તેના પછી કોઈ ફરીઝહ નાઝિલ ન થઈ, અને તે પછી આયત: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો] "કુરાઉલ ગમીમ" ખાતે નાઝિલ થઈ. તો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને જુહફા ખાતે અદા કરી, અને તેના પછી કોઈ બીજી ફરીઝહ નાઝિલ ન થઈ.

#39 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّهُ أَنَّمَا أُنْزِلَ بَعْدَ أَنْ نَصَبَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاَ (علیه السلام) عَلَماً لِلْأَنَامِ یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ مُنْصَرَفَهُ عَنْ حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ. قَالَ: وَ هِیَ آخِرُ فَرِیضَهًٍْ أَنْزَلَهَا اللَّهُ تَعَالِی ثُمَّ لَمْ یُنْزِلْ بَعْدَهَا فَرِیضَهًًْ.

امام باقر (علیه السلام)- همانا این آیه پس از آن نازل شد که پیامبر (صلی الله علیه و آله)، علی (علیه السلام) را در روز غدیرخم به‌هنگام بازگشت از حجّهًْ‌الوداع به‌عنوان پیشوا و علامت راه بندگان قرارداد و این آخرین فریضه‌ای بود که خداوند نازل نمود و پس از آن فریضه‌ای نازل نگشت.

Imam Baqir (peace be upon him): Indeed this verse was revealed after the Prophet (peace be upon him and his family) appointed Ali (peace be upon him) on the day of Ghadir Khumm, on the way back from the Farewell Pilgrimage, as the leader and signpost of the way for the servants; and this was the last obligation that Allah revealed, and after it no obligation was revealed.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ખરેખર આ આયત ત્યારે નાઝિલ થઈ જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ, હજ્જતુલ વિદાઅથી પરત ફરતી વખતે, ગદીરે ખુમના દિવસે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને બંદાઓના પેશ્વા અને માર્ગની નિશાની તરીકે નિયુક્ત કર્યા, અને આ છેલ્લી ફરીઝહ હતી જે અલ્લાહે નાઝિલ કરી અને તેના પછી કોઈ ફરીઝહ નાઝિલ ન થઈ.

#40 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

حِینَ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی قَالَ فَکَانَ کَمَالُ الدِّینِ بِوَلَایَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام).

امام باقر (علیه السلام)- هنگامی که خداوند متعال نازل کرد: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی فرمود: «و کمال دین با ولایت علیّ‌بن‌ابیطالب (علیه السلام) بود».

Imam Baqir (peace be upon him): When Allah the Exalted revealed: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی [This day I have perfected for you your religion and completed My favor upon you], he said: "And the perfection of the religion was through the wilayah of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહ તઆલાએ નાઝિલ કર્યું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી], તેમણે ફરમાવ્યું: "અને દીનની સંપૂર્ણતા અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત દ્વારા હતી."

#41 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

الْحُسَیْنُ‌بْنُ‌سَعِیدٍ مُعَنْعَناً عن جَعفَرٍ (علیه السلام) الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی قَالَ بِعَلِیِ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام)- حسین‌بن‌سعید نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) فرمود: امروز دین شما را به‌وسیله‌ی [ولایت] علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) به کمال رسانیدم و نعمت خود را بر شما تمام کردم.

Imam Sadiq (peace be upon him): Husayn ibn Sa'id narrates: Imam Sadiq (peace be upon him) said: This day I have perfected your religion for you through [the wilayah of] Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) and completed My favor upon you.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હુસૈન બિન સઈદ નકલ કરે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: આજે મેં તમારા દીનને અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની [વિલાયત] દ્વારા સંપૂર્ણ કર્યો અને મારી નેઅમત તમારા પર પૂરી કરી.

#42 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام)، قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَقُولُ: بُنِیَ الْإِسْلَامُ عَلَی خَمْسِ خِصَالٍ عَلَی الشَّهَادَتَیْنِ وَ الْقَرِینَتَیْنِ قِیلَ لَهُ أَمَّا الشَّهَادَتَانِ فَقَدْ عَرَفْنَاهُمَا فَمَا الْقَرِینَتَانِ قَالَ الصَّلَاهًُْ وَ الزَّکَاهًُْ فَإِنَّهُ لَا یُقْبَلُ أَحَدُهُمَا إِلَّا بِالْأُخْرَی وَ الصِّیَامِ وَ حِجِّ بَیْتِ اللَّهِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ خُتِمَ ذَلِکَ بِالْوَلَایَهًِْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- امام علی (علیه السلام) فرمود: شنیدم پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «اسلام بر پنج خصلت بنیان شده: بر دو شهادت، و دو قرین (همراه)». گفتند: «دو شهادت را می‌دانیم، امّا دو قرین چیست»؟ فرمود: «نماز و زکات [این هر دو همراه یکدیگرند] هرکدام از این دو پذیرفته نگردد مگر به دیگری، و روزه و زیارت خانه‌ی خدا برای آن کس که توانایی داشته باشد، و پایان آن ولایت است، که خداوند [درباره‌ی آن] می‌فرماید: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Imam Ali (peace be upon him) said: I heard the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) say: "Islam is built upon five qualities: upon the two testimonies, and the two companions." They said: "We know the two testimonies, but what are the two companions?" He said: "Prayer and zakat [these two are companions of one another] — neither of them is accepted except with the other; and fasting, and pilgrimage to the House of Allah for whoever is able to make the journey; and it is sealed with wilayah (guardianship), concerning which Allah says: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you and chosen for you Islam as a religion]."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: મેં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: "ઇસ્લામ પાંચ ખસલતો પર બુનિયાદ કરવામાં આવ્યો છે: બે શહાદતો પર, અને બે કરીન (સાથી) પર." લોકોએ કહ્યું: "બે શહાદતોને અમે જાણીએ છીએ, પરંતુ બે કરીન શું છે?" તમે ફરમાવ્યું: "નમાઝ અને ઝકાત [આ બન્ને એકબીજાના સાથી છે] — આ બન્નેમાંથી કોઈ એક બીજા વગર કબૂલ થતું નથી, અને રોઝો અને અલ્લાહના ઘરની ઝિયારત તે વ્યક્તિ માટે જેને તાકાત હોય, અને તેનો અંત વિલાયત છે, જેના વિશે અલ્લાહ ફરમાવે છે: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી દીધી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]."

#43 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ أَبِی‌الْجَارُودِ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُول: فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ عَلَی الْعِبَادِ خَمْساً أَخَذُوا أَرْبَعاً وَ تَرَکُوا وَاحِداً قُلْتُ أَ تُسَمِّیهِنَّ لِی جُعِلْتُ فِدَاکَ فَقَالَ الصَّلَاهًُْ وَ کَانَ النَّاسُ لَا یَدْرُونَ کَیْفَ یُصَلُّونَ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَخْبِرْهُمْ بِمَوَاقِیتِ صَلَاتِهِمْ ثُمَّ نَزَلَتِ الزَّکَاهًُْ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَخْبِرْهُمْ مِنْ زَکَاتِهِمْ مَا أَخْبَرْتَهُمْ مِنْ صَلَاتِهِمْ ثُمَّ نَزَلَ الصَّوْمُ فَکَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِذَا کَانَ یَوْمُ عَاشُورَاءَ بَعَثَ إِلَی مَا حَوْلَهُ مِنَ الْقُرَی فَصَامُوا ذَلِکَ الْیَوْمَ فَنَزَلَ شَهْرُ رَمَضَانَ بَیْنَ شَعْبَانَ وَ شَوَّالٍ ثُمَّ نَزَلَ الْحَجُّ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ أَخْبِرْهُمْ مِنْ حَجِّهِمْ مَا أَخْبَرْتَهُمْ مِنْ صَلَاتِهِمْ وَ زَکَاتِهِمْ وَ صَوْمِهِمْ ثُمَّ نَزَلَتِ الْوَلَایَهًُْ وَ إِنَّمَا أَتَاهُ ذَلِکَ فِی یَوْمِ الْجُمُعَهًِْ بِعَرَفَهًَْ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَکَانَ کَمَالُ الدِّینِ بِوَلَایَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابوجارود گوید: شنیدم امام باقر (علیه السلام) فرمود: «خدای عزّوجلّ پنج چیز بر بندگان واجب ساخت و آن‌ها چهار چیزش را گرفتند و یکی را رها کردند»، عرض کردم: «فدایت شوم! آن‌ها را برای من نام می‌بری»؟ فرمود: «۱ نماز؛ و مردم نمی‌دانستند چگونه نماز بگزارند تا اینکه جبرئیل فرود آمد. و گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! اوقات نماز را به مردم خبرده». ۲ زکات؛ پس از نماز نازل شد، جبرئیل‌گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله) درباره‌ی زکات، آن‌ها را خبرده چنانکه راجع به نماز خبردادی. ۳ روزه بعد از زکات نازل شد، چون روز عاشورا می‌آمد، پیغمبر (صلی الله علیه و آله) افرادی را به اطراف مکه می‌فرستاد تا خبر دهد آن روز را روزه بدارند، سپس روزه ماه رمضان، میان شعبان و شوال نازل شد. ۴ سپس امر به حج رسید، و جبرئیل فرود آمد و گفت: «چنان‌که درباره‌ی نماز و زکات و روزه به مردم خبر دادی، درباره‌ی حج هم خبر ده». ۵ سپس امر به ولایت رسید، و آن امر روز جمعه در عرفه رسید، و خدای عزّوجلّ آیه: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی را نازل کرد، و کمال دین به‌سبب ولایت علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) بود».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — Abu al-Jarud said: I heard Imam Baqir (peace be upon him) say: "Allah the Mighty and Majestic made five things obligatory upon the servants, and they took four of them and abandoned one." I said: "May I be your ransom! Will you name them for me?" He said: "1. Prayer; and the people did not know how to pray, until Jibra'il descended and said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Inform the people of the times of their prayer.' 2. Zakat was revealed after prayer, and Jibra'il said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family), inform them concerning zakat as you informed them concerning prayer.' 3. Fasting was revealed after zakat; when the day of Ashura came, the Prophet (peace be upon him and his family) would send people to the surroundings of Makkah to inform them to fast that day. Then the fast of the month of Ramadan was revealed, between Sha'ban and Shawwal. 4. Then came the command for Hajj, and Jibra'il descended and said: 'As you informed the people concerning prayer, zakat and fasting, inform them concerning Hajj as well.' 5. Then came the command of wilayah (guardianship), and this command came on Friday at Arafah, and Allah the Mighty and Majestic revealed the verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی [This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you], and the perfection of the religion was through the wilayah of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — અબૂજારૂદ કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવતાં સાંભળ્યા: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ બંદાઓ પર પાંચ વસ્તુઓ વાજિબ કરી, અને તેઓએ ચાર વસ્તુ લઈ લીધી અને એકને છોડી દીધી." મેં અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન થઈ જાઉં! શું આપ તેઓનું નામ મારા માટે લેશો?" તમે ફરમાવ્યું: "૧. નમાઝ; અને લોકો જાણતા નહોતા કે કેવી રીતે નમાઝ પઢે, ત્યાં સુધી કે જિબ્રઈલ ઊતરી આવ્યા અને કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! નમાઝના સમયો લોકોને જણાવો.' ૨. ઝકાત; નમાઝ પછી નાઝિલ થઈ, જિબ્રઈલે કહ્યું: 'હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઝકાત વિશે તેઓને એ પ્રમાણે જણાવો જેમ નમાઝ વિશે જણાવ્યું હતું.' ૩. રોઝો ઝકાત પછી નાઝિલ થયો, જ્યારે આશૂરાનો દિવસ આવતો, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મક્કાની આસપાસ કેટલાક લોકોને મોકલતા જેથી ખબર આપી શકે કે તે દિવસે રોઝો રાખે, પછી માહે રમઝાનનો રોઝો, શાઅબાન અને શવ્વાલની વચ્ચે નાઝિલ થયો. ૪. પછી હજનો હુકમ આવ્યો, અને જિબ્રઈલ ઊતરી આવ્યા અને કહ્યું: 'જેમ નમાઝ, ઝકાત અને રોઝા વિશે લોકોને જણાવ્યું, તેમ હજ વિશે પણ જણાવો.' ૫. પછી વિલાયતનો હુકમ આવ્યો, અને તે હુકમ શુક્રવારના દિવસે અરફામાં આવ્યો, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ આયત: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી દીધી] નાઝિલ કરી, અને દીનની પૂર્ણતા અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયતના કારણે હતી."

#44 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

مُحَمَّدِ‌بْنِ‌جَرِیرٍ الطَّبَرِیِّ الْإِمَامِیِّ بِإِسْنَادِه عَنِ الصَّادِقِ (علیه السلام) قَال ... فَلَمَّا دَخَلْنَا وَ أَبِی (علیه السلام) أَمَامِی وَ أَنَا خَلْفَهَُ علی هِشَامُ‌بْنُ‌عَبْدِ‌الْمَلِکِ‌بْنِ‌مَرْوَانَ فَنَادَی أَبِی (علیه السلام) وَ قَالَ یَا مُحَمَّدُ (علیه السلام) ارْمِ مَعَ أَشْیَاخِ قَوْمِکَ الْغَرَضَ فَقَالَ لَهُ إِنِّی قَدْ کَبِرْتُ عَنِ الرَّمْیِ فَهَلْ رَأَیْتَ أَنْ تُعْفِیَنِی فَقَالَ وَ حَقِّ مَنْ أَعَزَّنَا بِدِینِهِ وَ نَبِیِّهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) لَا أُعْفِیکَ ثُمَّ أَوْمَأَ إِلَی شَیْخٍ مِنْ بَنِی‌أُمَیَّهًَْ أَنْ أَعْطِهِ قَوْسَکَ فَتَنَاوَلَ أَبِی (علیه السلام) عِنْدَ ذَلِکَ قَوْسَ الشَّیْخِ ثُمَّ تَنَاوَلَ مِنْهُ سَهْماً فَوَضَعَهُ فِی کَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ انْتَزَعَ وَ رَمَی وَسَطَ الْغَرَضِ فَنَصَبَهُ فِیهِ ثُمَّ رَمَی فِیهِ الثَّانِیَهًَْ فَشَقَّ فُوَاقَ سَهْمِهِ إِلَی نَصْلِهِ ثُمَّ تَابَعَ الرَّمْیَ حَتَّی شَقَّ تِسْعَهًَْ أَسْهُمٍ بَعْضُهَا فِی جَوْفِ بَعْضٍ وَ هِشَامٌ یَضْطَرِبُ فِی مَجْلِسِهِ فَلَمْ یَتَمَالَکْ إِلَّا أَنْ قَالَ أَجَدْتَ یَا أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ أَنْتَ أَرْمَی الْعَرَبِ وَ الْعَجَمِ هَلَّا زَعَمْتَ أَنَّکَ کَبِرْتَ عَنِ الرَّمْیِ ثُمَّ أَدْرَکَتْهُ نَدَامَهًٌْ عَلَی مَا قَالَ ... ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَی أَبِی (علیه السلام) بِوَجْهِهِ فَقَالَ لَهُ یَا مُحَمَّدُ (علیه السلام) لَا تَزَالُ الْعَرَبُ وَ الْعَجَمُ تَسُودُهَا قُرَیْشٌ مَادَامَ فِیهِمْ مِثْلُکَ لِلَّهِ دَرُّکَ مَنْ عَلَّمَکَ هَذَا الرَّمْیَ وَ فِی کَمْ تَعَلَّمْتَهُ فَقَالَ أَبِی (علیه السلام) قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ أَهْلَ الْمَدِینَهًِْ یَتَعَاطَوْنَهُ فَتَعَاطَیْتُهُ أَیَّامَ حَدَاثَتِی ثُمَّ تَرَکْتُهُ فَلَمَّا أَرَادَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ مِنِّی ذَلِکَ عُدْتُ فِیهِ فَقَالَ لَهُ مَا رَأَیْتُ مِثْلَ هَذَا الرَّمْیِ قَطُّ مُذْ عَقَلْتُ وَ مَا ظَنَنْتُ أَنَّ فِی الْأَرْضِ أَحَداً یَرْمِی مِثْلَ هَذَا الرَّمْیِ أَ یَرْمِی جَعْفَرٌ (علیه السلام) مِثْلَ رَمْیِکَ فَقَالَ إِنَّا نَحْنُ نَتَوَارَثُ الْکَمَالَ وَ التَّمَامَ اللَّذَیْنِ أَنْزَلَهُمَا اللَّهُ عَلَی نَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی قَوْلِهِ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً وَ الْأَرْضُ لَا تَخْلُو مِمَّنْ یُکْمِلُ هَذِهِ الْأُمُورَ الَّتِی یَقْصُرُ غَیْرُنَا عَنْهَا.

امام صادق (علیه السلام)- محمّدبن‌جریر طبری امامی با سندش از امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند که فرمود... وارد قصر شدیم. پدرم جلوی من بود و من پشت سرش قرار داشتم. چون نزدیک هشام رسیدیم، به پدرم خطاب‌کرد: «ای محمّد! شما هم در این مسابقه‌ی تیراندازی با بزرگان قوم خود شرکت کن و تیری به آماج بینداز». پدرم فرمود: «من دیگر پیر شده‌ام و از سنّ تیراندازی گذشته‌ام؛ اگر معافم داری بهتر است». هشام [که فکر می‌کرد فرصت خوبی جهت اهانت به امام به دست آورده است، اصرار ورزید و] سوگند یاد کرد: «به حقّ آن خداوندی که ما را به دین و پیغمبر خود عزّت بخشید، تو را معاف نمی‌کنم». سپس به یکی از سران اموی اشاره کرد که تیر و کمانت را به او بده. پدرم که وضع را چنین دید کمان را با تیری از آن مرد گرفت، تیر را در چلّه‌ی کمان نهاد و هدف‌گیری نمود. زه کمان را کشید و تیر را رها کرد. تیر درست بر میانه‌ی هدف نشست. سپس تیر دیگری گرفت و بر دهانه‌ی تیر اوّل زد؛ به‌طوری‌که آن را تا پیکان به دو نیم کرد و در آن جای گرفت و تا نُه تیر پشت‌سر هم انداخت؛ هریک به‌دهانه‌ی تیر قبل می‌خورد و در میانش جای می‌گرفت. هرتیری که چنین به هدف می‌رسید، هشام را که در جایگاه خود نشسته بود پریشان‌تر می‌ساخت؛ به‌گونه‌ای که دیگر نتوانست خودداری کند و بی‌اختیار فریاد زد: «آفرین بر تو ای ابوجعفر! خوب تیرانداختی و از تمامی عرب و عجم در این کار ماهرتری. چرا می‌گفتی پیر شده‌ام و موقع تیراندازی من گذشته است»؟ سپس از گفته‌ی خود پشیمان شد... آنگاه رو به‌سوی پدرم کرد و گفت: «ای محمّد، قریش مادام که شخصی مثل تو در میانش هست باید بر عرب و عجم سروری و افتخار کند. خدا خیرت دهد! بگو بدانم این تیراندازی را چه کسی به تو آموزش داده است و در چه مدّت آن را فرا گرفته‌ای»؟ پدرم فرمود: «تو خود می‌دانی که در میان مردم مدینه این کار رواج دارد و در کودکی تمرین کرده بودم؛ ولی از آن زمان تاکنون آن را رها کرده و به آن نپرداخته بودم. اکنون چون تو اصرار ورزیدی و سوگند خوردی، ناگزیر پذیرفتم و بار دیگر تیر و کمان به دست گرفتم». هشام گفت: «هرگز چنین مهارتی در تیراندازی از کسی ندیده بودم و گمان ندارم بر روی زمین کسی در این فن از تو چیره‌دست‌تر باشد. آیا جعفر هم در این حرفه مانند توست»؟ پدرم فرمود: «ما، خاندان رسالت، علم و کمالات ظاهری و باطنی و تمام نعمت را که خداوند اعطای آن را به ما در قرآن بیان فرموده است از یکدیگر به ارث می‌بریم: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً و هرگز زمین از یکی از ما که در آنچه دیگران در آن قاصرند، از هر جهت کامل باشد خالی نمی‌گردد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Muhammad ibn Jarir al-Tabari al-Imami, with his chain, narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) that he said... We entered the palace. My father was in front of me and I was behind him. When we drew near to Hisham, he addressed my father: "O Muhammad! You too take part in this archery contest with the elders of your people and shoot an arrow at the target." My father said: "I have grown old and am past the age for archery; it would be better if you excused me." Hisham [who thought he had gained a good opportunity to insult the Imam, insisted and] swore an oath: "By the right of the Allah who honoured us through His religion and His Prophet, I will not excuse you." Then he gestured to one of the Umayyad chiefs to hand his bow and arrows to him. My father, seeing the situation as it was, took the bow along with an arrow from that man, placed the arrow on the string of the bow and took aim. He drew the string and released the arrow. The arrow landed exactly in the middle of the target. Then he took another arrow and struck it into the notch of the first arrow, splitting it in two down to the arrowhead and lodging inside it, and he shot nine arrows one after the other; each one struck the notch of the previous arrow and lodged inside it. Every arrow that reached the target in this way made Hisham, who was seated in his place, more and more distressed, until he could no longer restrain himself and cried out involuntarily: "Bravo, O Abu Ja'far! You have shot well and are more skilled than all the Arabs and non-Arabs in this. Why then were you saying, 'I have grown old and the time for my archery has passed'?" Then he regretted what he had said... Then he turned his face toward my father and said: "O Muhammad, so long as there is someone like you among them, Quraysh must be pre-eminent and glorious over the Arabs and non-Arabs. May Allah reward you well! Tell me, who taught you this archery, and in how long did you learn it?" My father said: "You yourself know that this practice is widespread among the people of Medina, and I had trained in it in my childhood; but from that time until now I had abandoned it and had not engaged in it. Now, since you insisted and swore an oath, I had no choice but to accept, and once again I took up bow and arrow." Hisham said: "I have never seen such skill in archery from anyone, and I do not think there is anyone on the face of the earth more expert in this craft than you. Is Ja'far also like you in this craft?" My father said: "We, the household of prophethood, inherit from one another the knowledge and the outward and inward perfections and the completeness of the blessing whose bestowal upon us Allah has declared in the Qur'an: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day I have perfected for you your religion and completed My favour upon you and chosen for you Islam as a religion], and the earth is never devoid of one of us who is perfect in every respect in those matters in which others fall short."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન જરીર તબરી ઇમામી પોતાની સનદ સાથે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરે છે કે તેમણે ફરમાવ્યું... અમે મહેલમાં દાખલ થયા. મારા પિતા મારી આગળ હતા અને હું તેમની પાછળ હતો. જ્યારે અમે હિશામની નજીક પહોંચ્યા, ત્યારે તેણે મારા પિતાને સંબોધીને કહ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ! તમે પણ આ તીરંદાજી સ્પર્ધામાં તમારી કોમના વડીલો સાથે ભાગ લો અને નિશાન પર તીર મારો.' મારા પિતાએ ફરમાવ્યું: 'હું હવે વૃદ્ધ થઈ ગયો છું અને તીરંદાજીની ઉંમર વટાવી ચૂક્યો છું; જો તમે મને માફ કરો તો સારું છે.' હિશામે [જેને લાગ્યું કે ઇમામનું અપમાન કરવાની સારી તક મળી ગઈ છે, આગ્રહ કર્યો અને] સોગંદ ખાધા: 'એ અલ્લાહની કસમ જેણે અમને પોતાના દીન અને પોતાના પયગંબર દ્વારા ઇજ્જત આપી, હું તમને માફ નહીં કરું.' પછી તેણે એક ઉમય્યદ સરદારને ઇશારો કર્યો કે તમારું તીર અને કમાન તેમને આપો. મારા પિતાએ પરિસ્થિતિ આવી જોઈ ત્યારે તે માણસ પાસેથી કમાન અને એક તીર લીધું, તીરને કમાનની દોરી પર મૂક્યું અને નિશાન લગાવ્યું. કમાનની દોરી ખેંચી અને તીર છોડી દીધું. તીર બરાબર નિશાનની વચ્ચે લાગ્યું. પછી બીજું તીર લીધું અને પહેલા તીરના મુખ પર માર્યું; એવી રીતે કે તેને ફળા સુધી બે ભાગમાં ચીરી નાખ્યું અને તેમાં જ સમાઈ ગયું, અને એ રીતે નવ તીર એક પછી એક માર્યાં; દરેક તીર પહેલાના તીરના મુખ પર લાગતું અને તેની વચ્ચે સમાઈ જતું. જે તીર આ રીતે નિશાન પર પહોંચતું, તે હિશામને, જે પોતાની જગ્યાએ બેઠો હતો, વધુ પરેશાન કરી નાખતું; એટલી હદ સુધી કે તે હવે પોતાને રોકી ન શક્યો અને અનૈચ્છિક રીતે બૂમ પાડી ઊઠ્યો: 'શાબાશ તમને ઓ અબૂ જાફર! તમે સારી તીરંદાજી કરી અને તમામ અરબ અને અજમમાં આ કામમાં વધુ માહિર છો. તો કેમ કહેતા હતા કે હું વૃદ્ધ થઈ ગયો છું અને મારી તીરંદાજીનો સમય પસાર થઈ ગયો છે?' પછી પોતાની વાત પર પસ્તાયો... ત્યાર બાદ મારા પિતા તરફ મુખ કરીને કહ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ, જ્યાં સુધી કુરૈશમાં તમારા જેવો કોઈ વ્યક્તિ છે, ત્યાં સુધી તેમને અરબ અને અજમ પર સરદારી અને ગૌરવ કરવું જ જોઈએ. અલ્લાહ તમને ખૈર આપે! કહો કે આ તીરંદાજી તમને કોણે શીખવી છે અને કેટલા સમયમાં તમે તે શીખ્યા છો?' મારા પિતાએ ફરમાવ્યું: 'તમે પોતે જાણો છો કે મદીનાના લોકોમાં આ કામ પ્રચલિત છે અને મેં બાળપણમાં તેની મશ્ક કરી હતી; પરંતુ તે સમયથી અત્યાર સુધી મેં તેને છોડી દીધું હતું અને તેમાં જોડાયો ન હતો. હવે જ્યારે તમે આગ્રહ કર્યો અને સોગંદ ખાધા, ત્યારે લાચાર થઈને મેં સ્વીકાર્યું અને ફરી એક વાર તીર અને કમાન હાથમાં લીધું.' હિશામે કહ્યું: 'મેં ક્યારેય કોઈમાં તીરંદાજીમાં આવી કુશળતા જોઈ નથી અને મને લાગતું નથી કે ધરતી પર કોઈ આ ફનમાં તમારાથી વધુ માહિર હોય. શું જાફર પણ આ કળામાં તમારા જેવા છે?' મારા પિતાએ ફરમાવ્યું: 'અમે, રિસાલતના ખાનદાનવાળા, ઇલ્મ અને ઝાહિરી તથા બાતિની કમાલાત અને સંપૂર્ણ નેઅમત, જેને અલ્લાહે અમને અતા કરવાનું કુરઆનમાં બયાન ફરમાવ્યું છે, તેને એકબીજાથી વારસામાં પ્રાપ્ત કરીએ છીએ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો], અને ધરતી ક્યારેય અમારામાંથી એવા એકથી ખાલી નથી હોતી જે એ બાબતોમાં દરેક દ્રષ્ટિએ સંપૂર્ણ હોય જેમાં બીજા લોકો કસૂરવાર છે.'

#45 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

لَمَّا نَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَرَفَاتٍ یَوْمَ الْجُمُعَهًِْ أَتَاهُ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ لَهُ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَکَ قُلْ لِأُمَّتِکَ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ بِوَلَایَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً وَ لَسْتُ أُنْزِلُ عَلَیْکُمْ بَعْدَ هَذَا قَدْ أَنْزَلْتُ عَلَیْکُمُ الصَّلَاهًَْ وَ الزَّکَاهًَْ وَ الصَّوْمَ وَ الْحَجَّ وَ هِیَ الْخَامِسَهًُْ وَ لَسْتُ أَقْبَلُ هَذِهِ الْأَرْبَعَهًَْ إِلَّا بِهَا.

امام صادق (علیه السلام)- زمانی که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در روز جمعه به عرفات آمد، جبرئیل نزد وی آمد و گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند، به تو سلام می‌رساند و می‌فرماید: «به امّتت بگو: امروز دین شما را به‌وسیله‌ی ولایت امیرالمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) به کمال رسانیدم و نعمت خود را بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم. و آیه‌ی دیگری پس از این بر شما نازل نخواهم کرد. نماز و زکات و روزه و حج را بر شما فرو فرستاده‌ام و این پنجمین است و چهار فریضه‌ی دیگر را، مگر به‌وسیله‌ی آن نمی‌پذیرم».

Imam Sadiq (peace be upon him): When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) arrived at Arafat on Friday, Jibra'il came to him and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah conveys His greetings to you and says: 'Tell your Ummah: Today I have perfected your religion for you through the wilayah of Amir al-Mu'minin Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), and I have completed My favour upon you and chosen Islam as your religion. And I shall not send down any further verse upon you after this. I have sent down upon you salat, zakat, fasting and hajj, and this [wilayah] is the fifth, and I do not accept those four obligations except through it.'"

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) શુક્રવારના દિવસે અરફાતમાં આવ્યા, ત્યારે જિબ્રઈલ તેમની પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ તમને સલામ પહોંચાડે છે અને ફરમાવે છે: 'તમારી ઉમ્મતને કહો: આજે મેં અમીરુલ મોઅમેનીન અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત દ્વારા તમારા દીનને પૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને ઇસ્લામને તમારા દીન તરીકે પસંદ કર્યો. અને આ પછી તમારા પર બીજી કોઈ આયત નાઝિલ કરીશ નહીં. મેં તમારા પર નમાઝ, ઝકાત, રોઝા અને હજ ઉતાર્યા છે અને આ [વિલાયત] પાંચમી છે અને બીજા ચાર ફરાઇઝને હું આના વગર કબૂલ કરતો નથી.'"

#46 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌أُسَامَهًَْ قَالَ: کُنْتُ عِنْدَ أَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) وَ عِنْدَهُ رَجُلٌ مِنَ الْمُغِیرِیَّهًِْ فَسُئِلَ عَنْ شَیْءٍ مِنَ السُّنَنِ فقال: مَا مِنْ شَیْءٍ یَحْتَاجُ إِلَیْهِ وُلْدُ آدَمَ (علیه السلام) إِلَّا وَ قَدْ خَرَجَتْ فِیهِ السُّنَّهًُْ مِنَ اللَّهِ وَ مِنْ رَسُولِهِ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ مَا احْتَجَّ عَلَیْنَا بِمَا احْتَجَّ فَقَالَ الْمُغِیرِیُّ وَ بِمَا احْتَجَّ فَقَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَوْلُهُ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی حَتَّی فَرَغَ مِنَ الْآیَهًِْ فَلَوْ لَمْ یُکْمِلْ سُنَّتَهُ وَ فَرَائِضَهُ وَ مَا یَحْتَاجُ إِلَیْهِ النَّاسُ مَا احْتَجَّ بِهِ.

امام صادق (علیه السلام)- ابواسامه گوید: نزد امام صادق (علیه السلام) بودم و شخصی از گروه مغیریّه نیز وجود داشت و درباره بعضی از سنّت‌ها سؤال کرد. امام فرمود: «تمام احتیاجات بنی آدم در سنّت خدا و رسول بیان گشته است، اگر چنین نبود، خداوند بر ما احتجاج نمی‌کرد». مغیری گفت: «احتجاج خدا کدام است»؟ امام صادق (علیه السلام) فرمود: «قول خدای متعال: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی... که اگر سنّت و فریضه‌اش را بر ما تمام نکرده بود، هرگز بدان حجّت اقامه نمی‌نمود».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Usama said: I was with Imam Sadiq (peace be upon him) and a man from the Mughiriyya group was also present, and he asked about some of the sunnahs. The Imam said: "All the needs of the children of Adam have been set forth in the sunnah of Allah and His Messenger; if it were not so, Allah would not have made His argument binding upon us." The Mughiri said: "What is Allah's argument?" Imam Sadiq (peace be upon him) said: "The word of Allah the Exalted: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی [This day have I perfected for you your religion and completed My favor upon you]… for if He had not completed His sunnah and His obligations for us, He would never have established that proof by it."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ ઉસામા કહે છે: હું ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસે હતો અને મુગીરિય્યા જૂથનો એક વ્યક્તિ પણ હાજર હતો, અને તેણે કેટલીક સુન્નતો વિશે પ્રશ્ન કર્યો. ઇમામે ફરમાવ્યું: "બની આદમની બધી જરૂરિયાતો અલ્લાહ અને તેના રસૂલની સુન્નતમાં બયાન કરવામાં આવી છે; જો એવું ન હોત, તો અલ્લાહ આપણા પર હુજ્જત કાયમ ન કરત." મુગીરીએ કહ્યું: "અલ્લાહની હુજ્જત કઈ છે?" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તઆલાનું કથન: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી]… કારણ કે જો તેણે પોતાની સુન્નત અને ફરાઈઝ આપણા પર પૂર્ણ ન કરી હોત, તો તે ક્યારેય તેના દ્વારા હુજ્જત કાયમ ન કરત."

#47 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ (علیه السلام) أَنَّهُ سُئِلَ عَمَّا یَقْضِی بِهِ الْقَاضِی قَالَ بِالْکِتَابِ قِیلَ فَمَا لَمْ یَکُنْ فِی الْکِتَابِ قَالَ بِالسُّنَّهًِْ قِیلَ فَمَا لَمْ یَکُنْ فِی الْکِتَابِ وَ لَا فِی السَّنَهًِْ قَالَ لَیْسَ شَیْءٌ مِنْ دِینِ اللَّهِ إِلَّا وَ هُوَ فِی الْکِتَابِ وَ السُّنَّهًِْ قَدْ أَکْمَلَ اللَّهُ الدِّینَ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ ... ثُمَّ قَالَ (علیه السلام) یُوَفِّقُ اللَّهُ وَ یُسَدِّدُ لِذَلِکَ مَنْ یَشَاءُ مِنْ خَلْقِهِ وَ لَیْسَ کَمَا تَظُنُّونَ.

امام صادق (علیه السلام)- از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی آنچه قاضی بدان قضاوت می‌کند، سؤال شد. حضرت فرمود: «به کتاب خدا». گفتند: «پس آنچه در کتاب نیست»؟ حضرت فرمود: «به سنّت». سؤال شد: «پس آنچه در کتاب و سنّت نیست»؟ حضرت فرمود: «چیزی مربوط به دین خدا نیست مگر اینکه در کتاب و سنّت هست. خداوند دین را کامل ساخته است. خداوند متعال فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ... خداوند به هر آن کس که از خلقش بخواهد، توفیق می‌دهد و تأیید می‌کند و آن‌گونه که شما می‌پندارید، نیست».

Imam Sadiq (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) was asked about that by which the judge passes judgement. He said: "By the Book of Allah." They said: "Then what is not in the Book?" He said: "By the sunnah." It was asked: "Then what is not in the Book or the sunnah?" He said: "There is nothing pertaining to the religion of Allah but that it is in the Book and the sunnah. Allah has perfected the religion. Allah the Exalted said: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [This day have I perfected for you your religion]… Allah grants success and confirms in that whomever He wills of His creation, and it is not as you suppose."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને એ વિશે પૂછવામાં આવ્યું કે કાઝી કયા આધારે ચુકાદો આપે છે. હઝરતે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કિતાબ દ્વારા." તેમણે કહ્યું: "તો જે કિતાબમાં નથી?" હઝરતે ફરમાવ્યું: "સુન્નત દ્વારા." પૂછવામાં આવ્યું: "તો જે કિતાબ અને સુન્નતમાં નથી?" હઝરતે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહના દીન સંબંધિત કોઈ વસ્તુ એવી નથી જે કિતાબ અને સુન્નતમાં ન હોય. અલ્લાહે દીનને સંપૂર્ણ કર્યો છે. અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો]… અલ્લાહ પોતાની મખ્લૂકમાંથી જેને ઈચ્છે તેને તૌફીક આપે છે અને તાઈદ કરે છે, અને એવું નથી જેવું તમે ધારો છો."

#48 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّضا (علیه السلام) Imam Rida (peace be upon him) ઇમામ રેઝા (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ عَبْدِ الْعَزِیزِ‌بْنِ‌مُسْلِمٍ قَالَ: کُنَّا مَعَ الرِّضَا (علیه السلام) بِمَرْوَ فَاجْتَمَعْنَا فِی الْجَامِعِ یَوْمَ الْجُمُعَهًِْ فِی بَدْءِ مَقْدَمِنَا فَأَدَارُوا أَمْرَ الْإِمَامَهًِْ وَ ذَکَرُوا کَثْرَهًَْ اخْتِلَافِ النَّاسِ فِیهَا فَدَخَلْتُ عَلَی سَیِّدِی (علیه السلام) فَأَعْلَمْتُهُ خَوْضَ النَّاسِ فِیهِ فَتَبَسَّمَ (علیه السلام) ثُمَّ قَالَ یَا عَبْدَ‌الْعَزِیزِ جَهِلَ الْقَوْمُ وَ خُدِعُوا عَنْ آرَائِهِمْ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَمْ یَقْبِضْ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی أَکْمَلَ لَهُ الدِّینَ وَ أَنْزَلَ عَلَیْهِ الْقُرْآنَ فِیهِ تِبْیَانُ کُلِّ شَیْءٍ بَیَّنَ فِیهِ الْحَلَالَ وَ الْحَرَامَ وَ الْحُدُودَ وَ الْأَحْکَامَ وَ جَمِیعَ مَا یَحْتَاجُ إِلَیْهِ النَّاسُ کَمَلًا فَقَالَ عَزَّوَجَلَّ ما فَرَّطْنا فِی الْکِتابِ مِنْ شَیْءٍ وَ أَنْزَلَ فِی حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ وَ هِیَ آخِرُ عُمُرِهِ (صلی الله علیه و آله) الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً وَ أَمْرُ الْإِمَامَهًِْ مِنْ تَمَامِ الدِّینِ وَ لَمْ یَمْضِ (صلی الله علیه و آله) حَتَّی بَیَّنَ لِأُمَّتِهِ مَعَالِمَ دِینِهِمْ وَ أَوْضَحَ لَهُمْ سَبِیلَهُمْ وَ تَرَکَهُمْ عَلَی قَصْدِ سَبِیلِ الْحَقِّ وَ أَقَامَ لَهُمْ عَلِیّاً (علیه السلام) عَلَماً وَ إِمَاماً وَ مَا تَرَکَ لَهُمْ شَیْئاً یَحْتَاجُ إِلَیْهِ الْأُمَّهًُْ إِلَّا بَیَّنَهُ فَمَنْ زَعَمَ أَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَمْ یُکْمِلْ دِینَهُ فَقَدْ رَدَّ کِتَابَ اللَّهِ وَ مَنْ رَدَّ کِتَابَ اللَّهِ فَهُوَ کَافِرٌ بِهِ هَلْ یَعْرِفُونَ قَدْرَ الْإِمَامَهًِْ وَ مَحَلَّهَا مِنَ الْأُمَّهًِْ فَیَجُوزَ فِیهَا اخْتِیَارُهُمْ إِنَّ الْإِمَامَهًَْ أَجَلُّ قَدْراً وَ أَعْظَمُ شَأْناً وَ أَعْلَی مَکَاناً وَ أَمْنَعُ جَانِباً وَ أَبْعَدُ غَوْراً مِنْ أَنْ یَبْلُغَهَا النَّاسُ بِعُقُولِهِمْ أَوْ یَنَالُوهَا بِآرَائِهِمْ أَوْ یُقِیمُوا إِمَاماً بِاخْتِیَارِهِمْ إِنَّ الْإِمَامَهًَْ خَصَّ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهَا إِبْرَاهِیمَ الْخَلِیلَ (علیه السلام) بَعْدَ النُّبُوَّهًِْ وَ الْخُلَّهًِْ مَرْتَبَهًًْ ثَالِثَهًًْ وَ فَضِیلَهًًْ شَرَّفَهُ بِهَا وَ أَشَادَ بِهَا ذِکْرَهُ فَقَالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً فَقَالَ الْخَلِیلُ (علیه السلام) سُرُوراً بِهَا وَ مِنْ ذُرِّیَّتِی قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: لایَنالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ فَأَبْطَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ إِمَامَهًَْ کُلِّ ظَالِمٍ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًْ.

امام رضا (علیه السلام)- عبدالعزیزبن‌مسلم گوید: با امام رضا (علیه السلام) در مرو بودیم و در روز جمعه، پس از ورودمان به شهر در مسجد جمع شده بودیم که مردم، سخن از امر امامت بر زبان می‌راندند و از کثرت اختلاف درباره‌ی آن می‌گفتند. من خدمت مولا و سرورم امام رضا (علیه السلام) رسیدم و از افتادن مردم به دل این معرکه خبر دادم و ایشان تبسّم کرده و فرمود: «ای عبدالعزیز! مردم در جهل ماندند و از دینشان (نظراتشان) فریفته گشتند، خداوند عزّوجلّ رسول (صلی الله علیه و آله) را به جوار خویش نبرد، مگر پس از تکمیل دین مردم. و قرآن را بر ایشان نازل کرد که تفصیل هرچیز است و حلال و حرام و حدود و احکام و هر آن چیزی را که مردم به آن نیاز دارند، به کمال در آن مشخص نمود و حق تعالی خود می‌فرماید: ما در این کتاب هیچ چیزی را فروگذار نکرده‌ایم. ( انعام/۳۸ ). و در حجّهًْ‌الوداع که آخرین سال عمر شریف نبی‌اسلام (صلی الله علیه و آله) بود، این آیه را نازل‌کرد: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا و امر امامت از جمله مقوله‌ی تمام و تکمیل دین است و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دعوت حق را لبّیک نگفت مگر پس از آنکه برای امّت خود، چهارگوشه دینشان را تبیین کرد و راهشان را به روشنی به ایشان بیان نمود و آنان را بر مسیر حق ترک گفت. و علی (علیه السلام) را برای ایشان علامت و امام قرار داد و همه‌ی نیازهای امّت را تبیین نمود. هرکس ادّعا کند که خدای تعالی دین خود را تکمیل نکرده است، به‌واقع، کتاب خدا را رد کرده است و هرکه کتاب خدا را رد کند، کافر است. آیا آن‌ها ارزش امامت و جایگاه آن را در میان امّت می‌دانند؟ آیا آن‌ها گمان می‌کنند می‌تواند امام را برگزینند؟ امامت امری ارجمندتر، عظیم‌الشأن‌تر، عالی‌مقام‌تر، دشوارتر و عمیق‌تر از آن است که مردم با عقول خود کنه آن را دریابند یا با نظرات و آرای خویش بدان دست یابند یا اینکه به اختیار خود امامی را برگزینند. خداوند متعال پس از مقام نبّوت و خلیل الله بودن، مقام امامت را به ابراهیم (علیه السلام) عطا فرمود و او را بدین فضیلت، شرافت بخشید و آن را در کتاب خود نیز بیان فرمود: خدا گفت: من تو را پیشوای مردم گردانیدم. ( بقره/۱۲۴ ) پس ابراهیم خلیل (علیه السلام) شادمانه گفت: از دودمان من. ( بقره/۱۲۴ ) و خداوند تبارک‌وتعالی پاسخ داد: پیمان من ستمکاران را در بر نگیرد. ( بقره/۱۲۴ ) و بدین ترتیب این آیه امامت هر ظالمی را تا روز قیامت باطل کرد.

Imam al-Rida (peace be upon him): Abd al-Aziz ibn Muslim said: We were with Imam al-Rida (peace be upon him) in Marw, and on Friday, after our arrival in the city, we were gathered in the mosque when the people were speaking about the matter of Imamah and mentioning the great disagreement over it. I went to my master, Imam al-Rida (peace be upon him), and informed him that the people had fallen into this dispute. He smiled and said: "O Abd al-Aziz! The people have remained in ignorance and have been deceived away from their religion (their opinions). Allah, the Mighty and Majestic, did not take His Messenger (peace be upon him and his family) to His presence until He had perfected the religion for the people. He revealed to him the Qur'an, in which is the exposition of everything, and set forth in it completely the lawful and the unlawful, the prescribed penalties and the rulings, and everything the people need. Allah the Exalted Himself says: مَا فَرَّطْنَا فِی الْکِتَابِ مِنْ شَیْءٍ [We have not neglected anything in the Book] (al-An'am/38). And in the Farewell Pilgrimage, which was the last year of the noble life of the Prophet of Islam (peace be upon him and his family), He revealed this verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا [This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you and chosen for you Islam as a religion], and the matter of Imamah is part of the completion and perfection of the religion. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) did not respond to the call of the Truth until he had explained to his ummah the four corners of their religion, made their path clear to them, and left them upon the road of truth. He appointed Ali (peace be upon him) for them as a sign and as an Imam, and made clear all the needs of the ummah. Whoever claims that Allah the Exalted did not perfect His religion has, in truth, rejected the Book of Allah, and whoever rejects the Book of Allah is a disbeliever in it. Do they know the value of Imamah and its station among the ummah, that their choosing in it should be permissible? Do they suppose that they can choose the Imam? Imamah is a matter more noble, greater in dignity, higher in station, more difficult and more profound than that the people should grasp its depth by their intellects, or attain it by their opinions and views, or that they should appoint an Imam by their own choice. Allah the Exalted, after the station of prophethood and being the Friend of Allah, granted Ibrahim (peace be upon him) the station of Imamah and honored him with this virtue, and stated it in His Book too: Allah said: إِنِّی جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِمَامًا [Indeed I will make you an Imam for the people] (al-Baqarah/124). So Ibrahim al-Khalil (peace be upon him) said joyfully: وَمِنْ ذُرِّیَّتِی [And of my offspring] (al-Baqarah/124). And Allah, Blessed and Exalted, replied: لَا یَنَالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ [My covenant does not reach the wrongdoers] (al-Baqarah/124). And thus this verse invalidated the Imamah of every wrongdoer until the Day of Resurrection."

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ અઝીઝ બિન મુસ્લિમ કહે છે: અમે ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) સાથે મર્વમાં હતા, અને શુક્રવારના દિવસે, શહેરમાં અમારા આગમન પછી, અમે મસ્જિદમાં એકત્રિત થયા હતા, જ્યાં લોકો ઇમામતના મામલા વિશે વાત કરતા હતા અને તેના વિશે થતા ઘણા મતભેદોનો ઉલ્લેખ કરતા હતા. હું મારા મૌલા અને સરદાર ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) ની ખિદમતમાં પહોંચ્યો અને લોકોના આ ચર્ચામાં પડવાની ખબર આપી. તેમણે સ્મિત કર્યું અને ફરમાવ્યું: 'ઓ અબ્દુલ અઝીઝ! લોકો જહાલતમાં રહ્યા અને પોતાના દીન (પોતાના મંતવ્યો) થી ધોખો ખાધો. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે પોતાના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને પોતાની પાસે ન બોલાવ્યા, સિવાય કે લોકોના દીનને પૂર્ણ કર્યા પછી. અને તેમના પર કુરઆન નાઝિલ કર્યું જે દરેક વસ્તુની તફ્સીલ છે, અને હલાલ અને હરામ, હદો અને અહકામ અને લોકોને જરૂરી દરેક વસ્તુ તેમાં સંપૂર્ણ રીતે નક્કી કરી. અને હક તઆલા પોતે ફરમાવે છે: مَا فَرَّطْنَا فِی الْکِتَابِ مِنْ شَیْءٍ [અમે આ કિતાબમાં કોઈ પણ વસ્તુ છોડી નથી] (અન્આમ/38). અને હજ્જતુલ વિદાઅમાં, જે નબીએ ઇસ્લામ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના શરીફ જીવનનું અંતિમ વર્ષ હતું, આ આયત નાઝિલ કરી: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا [આજે મેં તમારા માટે તમારા દીનને પૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો], અને ઇમામતનો મામલો દીનની તમામી અને તકમીલમાંથી છે. અને રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ હકની દાવતને લબ્બૈક ન કહી, સિવાય કે પોતાની ઉમ્મત માટે તેમના દીનના ચારેય ખૂણા બયાન કર્યા પછી, અને તેમનો રસ્તો સ્પષ્ટપણે તેમને બતાવ્યો, અને તેમને હકના માર્ગ પર છોડ્યા. અને અલી (અલયહિસ્સલામ) ને તેમના માટે નિશાની અને ઇમામ કરાર દીધા, અને ઉમ્મતની બધી જરૂરિયાતોને બયાન કરી. જે કોઈ દાવો કરે કે અલ્લાહ તઆલાએ પોતાના દીનને પૂર્ણ કર્યો નથી, તેણે ખરેખર, અલ્લાહની કિતાબને રદ કરી છે, અને જે અલ્લાહની કિતાબને રદ કરે તે તેનો કાફિર છે. શું તેઓ ઇમામતની કિંમત અને ઉમ્મતમાં તેના મુકામને જાણે છે? શું તેઓ ગણે છે કે તેઓ ઇમામને પસંદ કરી શકે છે? ઇમામત એક એવો મામલો છે જે વધુ મહાન, વધુ ઊંચી શાનવાળો, વધુ ઉચ્ચ મુકામવાળો, વધુ મુશ્કેલ અને વધુ ઊંડો છે તેના કરતાં કે લોકો પોતાની અક્લોથી તેની ગહેરાઈને પામી શકે અથવા પોતાના મંતવ્યો અને રાયોથી તેને પ્રાપ્ત કરી શકે અથવા પોતાની પસંદગીથી કોઈ ઇમામને પસંદ કરી શકે. અલ્લાહ તઆલાએ નબુવ્વત અને ખલીલુલ્લાહ હોવાના મુકામ પછી, ઇમામતના મુકામને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ને અતા ફરમાવ્યો અને તેમને આ ફઝીલતથી શરાફત આપી, અને તેને પોતાની કિતાબમાં પણ બયાન ફરમાવ્યું: અલ્લાહે કહ્યું: إِنِّی جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِمَامًا [મેં તમને લોકોના પેશવા બનાવ્યા છે] (બકરહ/124). પછી ઇબ્રાહીમ ખલીલ (અલયહિસ્સલામ) એ ખુશીથી કહ્યું: وَمِنْ ذُرِّیَّتِی [અને મારી સંતાનમાંથી] (બકરહ/124). અને અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ જવાબ આપ્યો: لَا یَنَالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ [મારો કરાર ઝાલિમોને મળશે નહીં] (બકરહ/124). અને આ રીતે આ આયતે કયામતના દિવસ સુધી દરેક ઝાલિમની ઇમામતને બાતિલ કરી દીધી.'

#49 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) خَطَبَ النَّاسَ بِالْمَدِینَهًِْ بَعْدَ سَبْعَهًِْ أَیَّامٍ مِنْ وَفَاهًِْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ... فَقَالَ ... خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی حَجَّهًِْ الْوَدَاعِ ثُمَّ صَارَ إِلَی غَدِیرِ‌خُمٍّ فَأَمَرَ فَأُصْلِحَ لَهُ شِبْهُ الْمِنْبَرِ ثُمَّ عَلَاهُ وَ أَخَذَ بِعَضُدِی حَتَّی رُئِیَ بَیَاضُ إِبْطَیْهِ رَافِعاً صَوْتَهُ قَائِلًا فِی مَحْفِلِهِ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ فَکَانَتْ عَلَی وَلَایَتِی وَلَایَهًُْ اللَّهِ وَ عَلَی عَدَاوَتِی عَدَاوَهًُْ اللَّهِ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: فِی ذَلِکَ الْیَوْمِ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً فَکَانَتْ وَلَایَتِی کَمَالَ الدِّینِ وَ رِضَا الرَّبِّ جَلَّ ذِکْرُهُ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی اخْتِصَاصاً لِی وَ تَکَرُّماً نَحَلَنِیهِ وَ إِعْظَاماً وَ تَفْصِیلًا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَنَحَنِیه.

امام باقر (علیه السلام)- امام علی (علیه السلام) پس از گذشت هفت روز از وفات پیامبر (صلی الله علیه و آله)، در خطبه‌ای به مردم مدینه فرمود: ... سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به حجّهًْ‌الوداع آمد، تا جایی‌که به غدیرخم رسید و دستور داد که برایش چیزی شبیه یک منبر درست شود. سپس بالای منبر رفت و بازوان مرا گرفت، تا حدّی که سفیدی زیر بغل من دیده شد، و صدایش را بالا برد و در آن محفل فرمود: «هرکس من مولای اویم، علی (علیه السلام) نیز مولای اوست، خداوندا! دوستان او را دوست و دشمنان او را دشمن بدار، پس دوستی با خدا در گرو دوستی با من و دشمنی با من، برابر با دشمنی با خداوند قرار گرفت»، سپس خداوند در آن روز این آیه را نازل کرد: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا بدین ترتیب ولایت من مایه‌ی کمال دین و رضایت پروردگار گشت. سپس خداوند تبارک‌وتعالی آیه‌ای مخصوص من نازل کرد و آن را به منزله‌ی گرامی‌داشتی برای من بیان نمود و آن را بزرگداشت و تفضیلی از جانب رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برای من قرار داد.

Imam Baqir (peace be upon him): Imam Ali (peace be upon him), seven days after the passing of the Prophet (peace be upon him and his family), said in a sermon to the people of Medina: ... Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went out for Hajjat al-Wida (the Farewell Pilgrimage), until he reached Ghadir Khumm and ordered that something resembling a pulpit be prepared for him. Then he ascended the pulpit and took hold of my arms until the whiteness of my armpits could be seen, and he raised his voice and said in that gathering: 'Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is also his master. O Allah! Befriend those who befriend him and be an enemy to those who are his enemies.' So friendship with Allah was bound to friendship with me, and enmity with me became equivalent to enmity with Allah. Then Allah on that day revealed this verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [This day have I perfected for you your religion and completed My favor on you and chosen for you Islam as a religion]. In this way, my wilayah (guardianship) became the means of the perfection of the religion and the pleasure of the Lord. Then Allah, Blessed and Exalted, revealed a verse specifically about me, and made it as an honouring for me, and made it a mark of exaltation and preference for me on the part of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) એ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની વફાત પછી સાત દિવસ પસાર થયા બાદ મદીનાના લોકોને એક ખુત્બામાં ફરમાવ્યું: ... પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) હજ્જતુલ વિદા (વિદાયની હજ) માટે નીકળ્યા, ત્યાં સુધી કે ગદીરે ખુમ પર પહોંચ્યા અને હુકમ આપ્યો કે તેમના માટે મિમ્બર જેવું કંઈક તૈયાર કરવામાં આવે. પછી મિમ્બર પર ચઢ્યા અને મારા બાહુ પકડ્યા, ત્યાં સુધી કે મારી બગલોની સફેદી દેખાઈ, અને પોતાનો અવાજ ઊંચો કર્યો અને તે મહફિલમાં ફરમાવ્યું: 'જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) પણ તેના મૌલા છે. હે અલ્લાહ! તેના મિત્રોને મિત્ર બનાવ અને તેના દુશ્મનોને દુશ્મન બનાવ.' આમ અલ્લાહ સાથે દોસ્તી મારી સાથે દોસ્તી પર આધારિત થઈ, અને મારી સાથે દુશ્મની અલ્લાહ સાથે દુશ્મની બરાબર થઈ. પછી અલ્લાહે તે દિવસે આ આયત નાઝિલ કરી: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. આ રીતે મારી વિલાયત (સરપરસ્તી) દીનની પૂર્ણતા અને પરવરદિગારની ખુશનૂદીનું કારણ બની. પછી અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ મારા માટે ખાસ એક આયત નાઝિલ કરી અને તેને મારા માટે એક સન્માન તરીકે બયાન કરી અને તેને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફથી મારા માટે એક બુઝુર્ગી અને તફદીલ (વિશેષતા) ઠરાવી.

#50 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الحسن (علیه السلام) Imam Hasan (peace be upon him) ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)

أَنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ بِمَنِّهِ وَ رَحْمَتِهِ لَمَّا فَرَضَ عَلَیْکُمُ الْفَرَائِضَ لَمْ یَفْرِضْ عَلَیْکُمْ لِحَاجَهًٍْ مِنْهُ إِلَیْهِ بَلْ رَحْمَهًًْ مِنْهُ إِلَیْکُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لِیَمِیزَ ... الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ وَ لِیَبْتَلِیَ ... ما فِی صُدُورِکُمْ وَ لِیُمَحِّصَ ما فِی قُلُوبِکُمْ وَ لِتَتَسَابَقُوا إِلَی رَحْمَتِهِ وَ لِتَتَفَاضَلَ مَنَازِلُکُمْ فِی جَنَّتِهِ فَفَرَضَ عَلَیْکُمُ الْحَجَّ وَ الْعُمْرَهًَْ وَ إِقَامَ الصَّلَاهًِْ وَ إِیتَاءَ الزَّکَاهًِْ وَ الصَّوْمَ وَ الْوَلَایَهًَْ وَ جَعَلَ لَکُمْ بَاباً لِتَفْتَحُوا بِهِ أَبْوَابَ الْفَرَائِضِ وَ مِفْتَاحاً إِلَی سَبِیلِهِ وَ لَوْ لَا مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) وَ الْأَوْصِیَاءُ مِنْ وُلْدِهِ کُنْتُمْ حَیَارَی کَالْبَهَائِمِ لَا تَعْرِفُونَ فَرْضاً مِنَ الْفَرَائِضِ وَ هَلْ یَدْخُلُ قَرْیَهًًْ إِلَّا مِنْ بَابِهَا فَلَمَّا مَنَّ اللَّهُ عَلَیْکُمْ بِإِقَامَهًِْ الْأَوْلِیَاءِ بَعْدَ نَبِیِّکُمْ (صلی الله علیه و آله) قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً وَ فَرَضَ عَلَیْکُمْ لِأَوْلِیَائِهِ حُقُوقاً أَمَرَکُمْ بِأَدَائِهَا لِیَحِلَّ لَکُمْ مَا وَرَاءَ ظُهُورِکُمْ مِنْ أَزْوَاجِکُمْ وَ أَمْوَالِکُمْ وَ مَأْکَلِکُمْ وَ مَشْرَبِکُمْ وَ یُعَرِّفَکُمْ بِذَلِکَ الْبَرَکَهًَْ وَ النَّمَاءَ وَ الثَّرْوَهًَْ وَ لِیَعْلَمَ مَنْ یُطِیعُهُ مِنْکُمْ بِالْغَیْبِ وَ قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی.

امام حسن (علیه السلام)- خداوند عزّوجلّ به امتنان و رحمت خویش، زمانی‌که فرایض را بر شما واجب گرداند، این فرایض را به‌خاطر نیاز خود به آن‌ها واجب ننمود، بلکه از سر رحمت ذات پاکش که خدایی جز او نیست واجب نمود تا بین پلید و نیک تمیز داده شود و آنچه در سینه‌های شماست را بیازماید و آنچه در دل‌های شماست را به‌خوبی تصفیه و پاک گرداند و تا به‌سوی رحمت او از یکدیگر پیشی جویید و جایگاه‌های شما در بهشت بر یکدیگر برتری جوید و از این رو حج و عمره و برپا کردن نماز و پرداخت زکات و روزه‌داری و ولایت را فرض نمود و برای شما دری قرارداده تا از طریق آن همچون کلیدی به‌سوی وی، دروازه‌های فرایض را بگشایید و اگر محمّد (صلی الله علیه و آله) و اوصیای وی از فرزندانش (نبودند، شما همچون چهارپایان سردرگم بودید و به‌سوی هیچ فریضه‌ای از فرایض روی نمی‌گرداندید و آیا به هیچ شهری جز از دروازه‌ی آن وارد شوند؟ و زمانی‌که با گماردن اولیای پس از نبی (صلی الله علیه و آله) بر شما منّت نهاد، فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا و بر شما برای اولیای خود حقوقی را واجب نمود و فرمود تا آن را به‌جای آورید تا دارایی‌هایتان از زنان و اموال و خوردنی‌ها و نوشیدنی‌هاتان بر شما حلال شود و خداوند به‌واسطه‌ی آن برکت و فزونی نعمت و ثروت را بر شما نمایان کند تا بداند کدام یک از شما در خلوت از وی فرمان می‌پذیرید. آنگاه خدای عزّوجلّ فرمود: بگو: بر این رسالت مزدی از شما، جز دوست داشتن خویشاوندان، نمی‌خواهم. ( شوری/۲۳ )».

Imam Hasan (peace be upon him): Allah the Mighty and Majestic, out of His bounty and mercy, when He made the obligatory duties binding upon you, did not make them binding due to any need of His for them, but rather out of the mercy of His pure Essence — there is no god but He — so that the foul may be distinguished from the good, and so that what is in your breasts may be tested, and so that what is in your hearts may be thoroughly purified, and so that you may race one another towards His mercy, and so that your stations in His Paradise may rank one above another. Thus He made obligatory upon you the Hajj, the Umrah, the establishment of prayer, the payment of zakat, fasting, and wilayah (guardianship), and He set for you a gate through which, as a key to Him, you may open the doors of the obligatory duties. And were it not for Muhammad (peace be upon him and his family) and the successors from his descendants, you would be bewildered like beasts, not knowing a single one of the obligatory duties. And does one enter a town save through its gate? So when He bestowed favour upon you by appointing the guardians after your Prophet (peace be upon him and his family), Allah the Mighty and Majestic said: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [This day have I perfected for you your religion and completed My favour on you and chosen for you Islam as a religion]. And He made obligatory upon you rights for His guardians and commanded you to fulfil them, so that what lies behind you of your wives, your wealth, your food and your drink may be lawful for you, and through that He may make manifest to you blessing, increase and wealth, and so that He may know which of you obeys Him in the unseen. Then Allah the Mighty and Majestic said: 'Say: I do not ask of you any reward for it (this message) except love for the near of kin.' (Shura 23)

ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ પોતાની કૃપા અને રહમતથી, જ્યારે તમારા પર ફરાઇઝ (વાજિબ કાર્યો) ફર્ઝ કર્યા, ત્યારે તેમને પોતાની જરૂરિયાત માટે ફર્ઝ ન કર્યા, બલ્કે પોતાની પવિત્ર ઝાત જેના સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી, તેની રહમતથી ફર્ઝ કર્યા જેથી પલીદ અને પાકને અલગ પાડી શકાય અને જે તમારા સીનાઓમાં છે તેની આઝમાયશ થાય અને જે તમારા દિલોમાં છે તેને સારી રીતે સાફ કરી શકાય અને જેથી તમે તેની રહમત તરફ એકબીજાથી આગળ વધો અને તેની જન્નતમાં તમારા દરજ્જાઓ એકબીજા પર ઉચ્ચ થાય. અને તેથી હજ, ઉમરહ, નમાઝ કાયમ કરવી, ઝકાત આપવી, રોઝા અને વિલાયત ફર્ઝ કરી અને તમારા માટે એક દરવાજો ઠરાવ્યો જેથી તેના મારફતે એક ચાવીની જેમ તેની તરફ ફરાઇઝના દરવાજા ખોલો. અને જો મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના ફરઝંદોમાંથી તેમના અવસિયા ન હોત, તો તમે ચોપગા જાનવરોની જેમ ગુમરાહ હોત અને ફરાઇઝમાંથી કોઈપણ ફરીઝા તરફ ધ્યાન ન આપતા. અને શું કોઈ શહેરમાં તેના દરવાજા સિવાય દાખલ થાય છે? અને જ્યારે નબી (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પછી અવલિયાની નિમણૂક કરીને તેમણે તમારા પર એહસાન કર્યો, ત્યારે ફરમાવ્યું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ علَیْکُمْ نِعمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. અને તમારા પર પોતાના અવલિયા માટે કેટલાક હકો વાજિબ કર્યા અને ફરમાવ્યું કે તેને અદા કરો જેથી તમારી પત્નીઓ, માલ-મિલકત, ખાણી-પીણીની ચીજો તમારા માટે હલાલ થાય, અને અલ્લાહ તેના મારફતે તમારા પર બરકત, નેઅમતોની વૃદ્ધિ અને દોલત ઝાહિર કરે, જેથી જાણી શકે કે તમારામાંથી કોણ એકાંતમાં તેનું ફરમાન માને છે. પછી અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું: 'કહો: આ રિસાલત પર હું તમારી પાસેથી કોઈ મઝદૂરી નથી માંગતો, સિવાય કે નજીકના સગાઓ સાથે મુહબ્બત.' (શૂરા/૨૩)

#51 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَمَّا أُسْرِیَ بِهِ إِلَی السَّمَاءِ ... فَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ یَتَقَدَّمَ حَتَّی سَمِعَ مَا قَالَ الرَّبُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنَا الْمَحْمُودُ وَ أَنْتَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) شَقَقْتُ اسْمَکَ مِنِ اسْمِی فَمَنْ وَصَلَکَ وَصَلْتُهُ وَ مَنْ قَطَعَکَ بَتَکْتُهُ انْزِلْ إِلَی عِبَادِی فَأَخْبِرْهُمْ بِکَرَامَتِی إِیَّاکَ وَ أَنِّی لَمْ أَبْعَثْ نَبِیّاً إِلَّا جَعَلْتُ لَهُ وَزِیراً وَ أَنَّکَ رَسُولِی (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) وَزِیرُکَ فَهَبَطَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَکَرِهَ أَنْ یُحَدِّثَ النَّاسَ بِشَیْءٍ کَرَاهِیَهًَْ أَنْ یَتَّهِمُوهُ لِأَنَّهُمْ کَانُوا حَدِیثِی عَهْدٍ بِالْجَاهِلِیَّهًِْ حَتَّی مَضَی لِذَلِکَ سِتَّهًُْ أَیَّامٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: فَلَعَلَّکَ تارِکٌ بَعْضَ ما یُوحی إِلَیْکَ وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُکَ فَاحْتَمَلَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَلِکَ حَتَّی کَانَ یَوْمُ الثَّامِنِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی عَلَیْهِ: یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَهْدِیدٌ بَعْدَ وَعِیدٍ لَأَمْضِیَنَّ أَمْرَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَأَنْ یَتَّهِمُونِی وَ یُکَذِّبُونِی فَهُوَ أَهْوَنُ عَلَیَّ مِنْ أَنْ یُعَاقِبَنِی الْعُقُوبَهًَْ الْمُوجِعَهًَْ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهًِْ قَالَ وَ سَلَّمَ جَبْرَئِیلُ عَلَی عَلِیٍّ (علیه السلام) بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَسْمَعُ الْکَلَامَ وَ لَا أَحُسُّ الرُّؤْیَهًَْ فَقَالَ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) هَذَا جَبْرَئِیلُ أَتَانِی مِنْ قِبَلِ رَبِّی بِتَصْدِیقِ مَا وَعَدَنِی ثُمَّ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) رَجُلًا فَرَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّی سَلَّمُوا عَلَیْهِ بِإِمْرَهًِْ الْمُؤْمِنِینَ ثُمَّ قَالَ یَا بِلَالُ نَادِ فِی النَّاسِ أَنْ لَا یَبْقَی غَداً أَحَدٌ إِلَّا عَلِیلٌ إِلَّا خَرَجَ إِلَی غَدِیرِ خُمٍّ فَلَمَّا کَانَ مِنَ الْغَدِ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِجَمَاعَهًِْ أَصْحَابِهِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَرْسَلَنِی عَلَیْکُمْ بِرِسَالَهًٍْ وَ إِنِّی ضِقْتُ بِهَا ذَرْعاً مَخَافَهًَْ أَنْ تَتَّهِمُونِی وَ تُکَذِّبُونِی حَتَّی أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیَّ وَعِیداً بَعْدَ وَعِیدٍ فَکَانَ تَکْذِیبُکُمْ إِیَّایَ أَیْسَرَ عَلَیَّ مِنْ عُقُوبَهًِْ اللَّهِ إِیَّایَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَسْرَی بِی وَ أَسْمَعَنِی وَ قَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) أَنَا الْمَحْمُودُ وَ أَنْتَ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) شَقَقْتُ اسْمَکَ مِنِ اسْمِی فَمَنْ وَصَلَکَ وَصَلْتُهُ وَ مَنْ قَطَعَکَ بَتَکْتُهُ انْزِلْ إِلَی عِبَادِی فَأَخْبِرْهُمْ بِکَرَامَتِی إِیَّاکَ وَ أَنِّی لَمْ أَبْعَثْ نَبِیّاً إِلَّا جَعَلْتُ لَهُ وَزِیراً وَ أَنَّکَ رَسُولِی (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) وَزِیرُکَ ثُمَّ أَخَذَ (صلی الله علیه و آله) بِیَدَی عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَرَفَعَهُمَا حَتَّی نَظَرَ النَّاسُ إِلَی بَیَاضِ إِبْطَیْهِمَا وَ لَمْ یُرَ قَبْلَ ذَلِکَ ثُمَّ قَالَ أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی مَوْلَایَ وَ أَنَا مَوْلَی الْمُؤْمِنِینَ فَمَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ (علیه السلام) مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ فَقَالَ الشُّکَّاکُ وَ الْمُنافِقُونَ وَ الَّذِینَ فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ زَیْغٌ نَبْرَأُ إِلَی اللَّهِ مِنْ مَقَالَتِهِ لَیْسَ بِحَتْمٍ وَ لَا نَرْضَی أَنْ یَکُونَ عَلِیٌّ وَزِیرَهُ هَذِهِ مِنْهُ عَصَبِیَّهًٌْ فَقَالَ سَلْمَانُ (رحمة الله علیه) وَ الْمِقْدَادُ (رحمة الله علیه) وَ أَبُو ذَرٍّ (رحمة الله علیه) وَ عَمَّارُ بْنُ یَاسِرٍ (رحمة الله علیه) وَ اللَّهِ مَا بَرِحْنَا الْعَرْصَهًَْ حَتَّی نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً فَکَرَّرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ذَلِکَ ثَلَاثاً ثُمَّ قَالَ إِنَّ کَمَالَ الدِّینِ وَ تَمَامَ النِّعْمَهًِْ وَ رِضَی الرَّبِّ بِإِرْسَالِی إِلَیْکُمْ بِالْوَلَایَهًِْ بَعْدِی لِعَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام).

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) گوید: وقتی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از معراج بازگشت، دوست نداشت چیزی از آن موضوع را با مردم در میان بگذارد، مبادا او را متّهم سازند؛ چرا که عرب ها تازه از جاهلیّت فاصله گرفته بودند. از آن موضوع شش روز گذشت و خداوند آیه: شاید [ابلاغ] بعض آیاتی را که به تو وحی می‌شود، [بخاطر عدم پذیرش آن‌ها] ترک کنی [و به تأخیر اندازی] و سینه‌ات از این‌جهت تنگ [و ناراحت] شود. ( هود/۱۲ ). را نازل کرد. باز رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن را بروز نداد و صبر کرد تا هشت روز از آن ماجرا گذشت و پروردگار متعال آیه: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَالله یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ را نازل کرد. پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «این پیام تهدیدی است همراه با ترساندن؛ بنابراین باید دستور خدا را اجرا کنم. پس اگر مردم مرا متّهم کنند و تکذیبم نمایند، بهتر از آن است که خداوند، مرا در دنیا و آخرت به گونه‌ای دردناک مجازات کند. جبرئیل به علی (علیه السلام) به عنوان امیرمؤمنان سلام کرد. علی (علیه السلام) خطاب به رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) گفت: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! گفتاری را می‌شنوم امّا کسی را نمی‌بینم». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای علی! این جبرئیل است. از طرف خداوند آمده است تا به آنچه که به من وعده فرموده، عمل نماید». سپس حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) به تک تک یارانش دستور داد به علی (علیه السلام) به عنوان امیرمؤمنان درود بگویند. سپس فرمود: «ای بلال! فردا همه‌ی مردم را صدا بزن و بگو جز افراد مریض هیچ کس حق ندارد در منزل بماند و همه در غدیرخم جمع شوند». وقتی روز بعد فرا رسید، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) همراه با گروهی از یاران به‌سوی غدیر رفت و حمد خداوند را به جای آورد و او را ستود. سپس فرمود: «ای مردم! پروردگار، مرا برای انجام رسالت و مسئولیّتی به‌سوی شما فرستاد و من از ترس اینکه شما مرا متّهم کنید و دروغگو بدانید، آن را در سینه پنهان‌کردم و درمانده شدم تا آنکه خداوند با فرستادن آیات، پیاپی مرا ترسانید. به‌همین‌خاطر تکذیب شما را بسی آسان‌تر از مجازات و عقوبت الهی دانستم. خداوند متعال مرا به معراج برد و سخنانی با من در میان گذاشت و به من فرمود: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! من محمودم و تو محمّد. نامت را از اسم خودم برگرفتم. پس هرکه به تو بپیوند، من نیز به او می‌پیوندم و هرکه از تو جدا شود، من نیز از او جدا خواهم شد. بر بندگانم فرودآی و بزرگواری و کرامت مرا نسبت به خودت به اطّلاع آنان برسان و اینکه من کسی را به پیامبری مبعوث نگردانیدم، مگر آنکه برای او وزیری انتخاب نمودم؛ تو پیامبر من هستی و علی (علیه السلام) وزیر توست». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دست علی (علیه السلام) را گرفت و آن را بالا برد، به‌طوری‌که مردم سفیدی زیر بغل آن دو را که قبلاً دیده نشده بود، مشاهده کردند. سپس فرمود: «خداوند تبارک‌وتعالی، مولای من است و من مولای مؤمنانم. پس هرکه من مولای او هستم، علی (علیه السلام) نیز مولای اوست. خدایا! هرکس ولایت علی (علیه السلام) را پذیرفت، تو نیز مولای او باش و هرکس با علی (علیه السلام) دشمنی ورزید، تو نیز دشمن او باش و هرکه او را یاری کرد، یاورش باش و هرکه ترک یاوری او نمود، تو نیز رهایش کن». سپس شکّاکان و منافقان و آنان‌که در دلشان بیماری و دروغ بود، گفتند: «به درگاه خدا نسبت به آنچه محمّد گفت؛ برائت و بیزاری می‌جوییم. این سخنان، قطعی و جدّی نیست و ما راضی نیستیم که علی، وزیر او باشد. چنین انتخابی از سر تعصّب انجام شده است». پس سلمان و مقداد و ابوذر و عمّاربن‌یاسر (گفتند: «ما آن منطقه را ترک نکرده بودیم که آیه: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا نازل شد و حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) سه بار آن را تلاوت نموده و سپس فرمود: «کامل‌شدن دین و تمام‌شدن نعمت و خشنودی خداوند، با مبعوث‌گشتن و ارسال من به‌سوی شما با ولایت پس از خودم، یعنی علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) تکمیل گشت».

The Prophet (peace be upon him and his family): Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) said: When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) returned from the Miraj, he did not want to share any of that matter with the people, lest they accuse him; for the Arabs had only recently emerged from the Jahiliyya. Six days passed from that matter, and Allah revealed the verse: "Perhaps you may [be inclined to] leave [conveying] some of what is revealed to you [because of their non-acceptance] and your breast is straitened [and distressed] because of it." (Hud/12). Still the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) did not disclose it and remained patient until eight days had passed from that event, and the Exalted Lord revealed the verse: يَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [O Messenger! Convey what has been sent down to you from your Lord, and if you do not, then you have not conveyed His message, and Allah will protect you from the people]. So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "This is a message of threat coupled with intimidation; therefore I must carry out the command of Allah. So if the people accuse me and call me a liar, that is better than that Allah should punish me painfully in this world and the hereafter." Jibra'il greeted Ali (peace be upon him) with the title of Commander of the Believers. Ali (peace be upon him) said, addressing the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I hear speech but I do not see anyone." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "O Ali! This is Jibra'il. He has come from Allah to fulfill what He has promised me." Then Muhammad (peace be upon him and his family) commanded each one of his companions to salute Ali (peace be upon him) as Commander of the Believers. Then he said: "O Bilal! Tomorrow call all the people and tell them that no one, except the sick, has the right to remain at home, and everyone must gather at Ghadir Khumm." When the next day came, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went with a group of companions toward Ghadir, praised Allah and extolled Him. Then he said: "O people! The Lord sent me to you to carry out a mission and a responsibility, and I, out of fear that you would accuse me and consider me a liar, concealed it in my breast and became helpless, until Allah frightened me by sending successive verses. For this reason I considered your calling me a liar much easier than the punishment and chastisement of Allah. Allah the Exalted took me on the Miraj and shared some words with me and said to me: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! I am al-Mahmud (the Praised) and you are Muhammad. I derived your name from My name. So whoever joins you, I too shall join him, and whoever separates from you, I too shall separate from him. Descend to My servants and inform them of My honoring and generosity toward you, and that I have not sent any prophet without appointing for him a vizier; you are My Messenger and Ali (peace be upon him) is your vizier.'" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) took Ali's (peace be upon him) hand and raised it, so that the people saw the whiteness under the armpits of the two, which had not been seen before. Then he said: "Allah the Blessed and Exalted is my Mawla (master), and I am the Mawla of the believers. So whoever's Mawla I am, Ali (peace be upon him) is also his Mawla. O Allah! Whoever accepts the wilaya (guardianship) of Ali (peace be upon him), be his Mawla; and whoever bears enmity toward Ali (peace be upon him), be his enemy; and whoever helps him, help him; and whoever abandons helping him, forsake him." Then the doubters and the hypocrites and those in whose hearts was sickness and falsehood said: "We disavow before Allah what Muhammad has said; these words are not definite and serious, and we are not pleased that Ali be his vizier. Such a choice has been made out of partisanship." Then Salman, Miqdad, Abu Dharr and Ammar ibn Yasir said: "We had not left that area when the verse: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [This day I have perfected for you your religion and completed My favor upon you and chosen for you Islam as a religion] was revealed, and Muhammad (peace be upon him and his family) recited it three times and then said: 'The perfection of the religion, the completion of the favor and the pleasure of Allah were fulfilled through my being sent to you with the wilaya (guardianship) after me, namely of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him).'"

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મેઅરાજથી પાછા ફર્યા, ત્યારે તેઓ ઈચ્છતા ન હતા કે તે વિષય લોકો સાથે શેર કરે, રખેને લોકો તેમના પર આરોપ મૂકે; કારણ કે અરબો હમણાં જ જાહિલિય્યતથી બહાર આવ્યા હતા. તે વિષય પરથી છ દિવસ પસાર થયા અને અલ્લાહે આયત નાઝિલ કરી: "કદાચ [તે આયતોના સ્વીકાર ન થવાના કારણે] જે તમારા પર વહી કરવામાં આવે છે તેમાંથી કેટલીકનું [પહોંચાડવાનું] છોડી દો [અને વિલંબમાં નાખો] અને તેના કારણે તમારું સીનું તંગ [અને દુઃખી] થાય." (હૂદ/૧૨). તેમ છતાં અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તે જાહેર ન કર્યું અને ધીરજ રાખી, ત્યાં સુધી કે તે ઘટના પરથી આઠ દિવસ પસાર થયા અને પરવરદિગારે આયત નાઝિલ કરી: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ [ઓ રસૂલ! જે તમારા પરવરદિગાર તરફથી તમારા પર નાઝિલ કરવામાં આવ્યું છે તે પહોંચાડો, અને જો તમે ન કર્યું તો તમે તેમનો સંદેશ પહોંચાડ્યો નથી, અને અલ્લાહ તમને લોકોથી બચાવશે]. તો અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "આ સંદેશ ધમકી સાથેની ચેતવણી છે; તેથી મારે અલ્લાહનો હુકમ અમલમાં મૂકવો જ પડશે. તો જો લોકો મારા પર આરોપ મૂકે અને મને જૂઠો ઠરાવે, તે એના કરતાં વધુ સારું છે કે અલ્લાહ મને દુનિયા અને આખિરતમાં પીડાદાયક રીતે સજા આપે." જિબ્રઈલે અલી (અલયહિસ્સલામ) ને અમીરુલ મોઅમેનીન તરીકે સલામ કરી. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને સંબોધીને કહ્યું: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું વાત સાંભળું છું પણ કોઈને જોતો નથી." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "ઓ અલી! આ જિબ્રઈલ છે. અલ્લાહ તરફથી આવ્યા છે જેથી જે વચન મને આપ્યું છે તેને પૂર્ણ કરે." પછી હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાના દરેક સાથીને હુકમ આપ્યો કે અલી (અલયહિસ્સલામ) ને અમીરુલ મોઅમેનીન તરીકે સલામ કરે. પછી ફરમાવ્યું: "ઓ બિલાલ! કાલે તમામ લોકોને બોલાવો અને કહો કે માંદા લોકો સિવાય કોઈને ઘરમાં રહેવાનો અધિકાર નથી અને બધા ગદીરે ખુમ્મમાં ભેગા થાય." જ્યારે બીજો દિવસ આવ્યો, અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથીઓના જૂથ સાથે ગદીર તરફ ગયા અને અલ્લાહની હમ્દ કરી અને તેની પ્રશંસા કરી. પછી ફરમાવ્યું: "ઓ લોકો! પરવરદિગારે મને એક રિસાલત અને જવાબદારી અદા કરવા માટે તમારા તરફ મોકલ્યો છે, અને હું આ ડરથી કે તમે મારા પર આરોપ મૂકશો અને મને જૂઠો ગણશો, તેને સીનામાં છુપાવી રાખ્યું અને લાચાર થઈ ગયો, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહે એક પછી એક આયતો મોકલી મને ડરાવ્યો. તેથી મેં તમારા મને જૂઠો ઠરાવવાને ઈલાહી સજા અને અઝાબ કરતાં ઘણું સહેલું ગણ્યું. અલ્લાહ તઆલા મને મેઅરાજ પર લઈ ગયા અને મારી સાથે કેટલીક વાતો કરી અને મને ફરમાવ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! હું મહમૂદ છું અને તમે મુહમ્મદ છો. મેં તમારું નામ મારા નામમાંથી લીધું છે. તો જે તમારી સાથે જોડાશે, હું પણ તેની સાથે જોડાઈશ, અને જે તમારાથી અલગ થશે, હું પણ તેનાથી અલગ થઈશ. મારા બંદાઓ પર ઉતરો અને તમારા પ્રત્યેની મારી બુઝુર્ગી અને કરામતની તેમને જાણ કરો, અને એ કે મેં કોઈને પણ પયગંબરીથી મબઊસ કર્યો નથી સિવાય કે તેના માટે વઝીર પસંદ કર્યો; તમે મારા પયગંબર છો અને અલી (અલયહિસ્સલામ) તમારા વઝીર છે.'" અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અલી (અલયહિસ્સલામ) નો હાથ પકડ્યો અને તેને ઉપર ઉઠાવ્યો, એટલી હદ સુધી કે લોકોએ તે બંનેની બગલોની સફેદી જોઈ જે અગાઉ જોવામાં આવી ન હતી. પછી ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તબારક વ તઆલા મારો મૌલા છે અને હું મોઅમેનીનનો મૌલા છું. તો જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) પણ તેના મૌલા છે. ઓ અલ્લાહ! જે અલી (અલયહિસ્સલામ) ની વિલાયતને સ્વીકારે, તું પણ તેનો મૌલા બન, અને જે અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે દુશ્મની કરે, તું પણ તેનો દુશ્મન બન, અને જે તેની મદદ કરે, તેનો મદદગાર બન, અને જે તેની મદદ છોડી દે, તું પણ તેને છોડી દે." પછી શંકા કરનારાઓ અને મુનાફિકો અને જેમના દિલોમાં બીમારી અને જૂઠ હતું, તેમણે કહ્યું: "મુહમ્મદે જે કહ્યું છે તેનાથી અમે અલ્લાહની બારગાહમાં બરાઅત અને બેઝારી જાહેર કરીએ છીએ. આ વાતો કતઈ અને ગંભીર નથી અને અમે રાજી નથી કે અલી તેમના વઝીર બને. આવી પસંદગી તઅસ્સુબના કારણે કરવામાં આવી છે." પછી સલમાન, મિકદાદ, અબૂઝર અને અમ્માર બિન યાસિર (એ કહ્યું): "અમે તે વિસ્તાર છોડ્યો ન હતો કે આયત: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો, અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી, અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો] નાઝિલ થઈ અને હઝરત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ત્રણ વાર તેની તિલાવત કરી અને પછી ફરમાવ્યું: 'દીનનું સંપૂર્ણ થવું અને નેઅમતનું પૂરી થવું અને અલ્લાહની ખુશનૂદી, મારા મારા પછીની વિલાયત સાથે તમારા તરફ મબઊસ થવા અને મોકલવાથી પૂર્ણ થઈ, એટલે કે અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ).'"

#52 امروز دین شما را به کمال رسانیدم و نعمت خود بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم Today I have perfected your religion for you, completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion આજે મેં તમારા દીનને પૂરો કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

نَزَلَ جَبْرَئِیلُ عَلَی النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) بِعَرَفَاتٍ یَوْمَ الْجُمُعَهًِْ فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ: قُلْ لِأُمَّتِکَ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی بِوَلَایَهًِْ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) فَذَکَرَ کَلَاماً فِیهِ طُولٌ فَقَالَ بَعْضُ الْمُنَافِقِینَ لِبَعْضٍ مَا تَرَوْنَ عَیْنَاهُ تَدُورَانِ یَعْنُونَ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) کَأَنَّهُ مَجْنُونٌ وَ قَدِ افْتُتِنَ بِابْنِ‌عَمِّهِ مَا یَأْلُو رَفَعَ بِضَبْعِهِ لَوْ قَدَرَ أَنْ یَجْعَلَهُ مِثْلَ کِسْرَی وَ قَیْصَرَ لَفَعَلَ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ فَعَلِمَ النَّاسُ أَنَّ الْقُرْآنَ قَدْ نَزَلَ عَلَیْهِ فَأَنْصَتُوا فَقَرَأَ: ن وَ الْقَلَمِ وَ ما یَسْطُرُونَ ما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِمَجْنُونٍ یَعْنِی قَوْلَ مَنْ قَالَ مِنَ الْمُنَافِقِینَ وَ إِنَّ لَکَ لَأَجْراً غَیْرَ مَمْنُونٍ بِتَبْلِیغِکَ مَا بَلَّغْتَ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ إِنَّکَ لَعَلی خُلُقٍ عَظِیمٍ فَسَتُبْصِرُ وَیُبْصِرُونَ بِأَیِّکُمُ الْمَفْتُونُ قَالَ وَ هَکَذَا نَزَلَتْ.

امام باقر (علیه السلام)- روز جمعه جبرئیل در عرفات بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) نازل شد و گفت: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند به تو سلام می‌رساند و می‌فرماید: «به امّتت بگو: امروز دین شما را به‌وسیله‌ی ولایت امیرالمؤمنین علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) به کمال رسانیدم و نعمت خود را بر شما تمام کردم و اسلام را دین شما برگزیدم». سپس [پیامبر (صلی الله علیه و آله)] سخنی طولانی [برای مردم] بیان فرمود و بعضی از منافقین به بعضی دیگر گفتند: «چشمانش را نمی‌بینید که می‌چرخد [منافقان از این سخن] پیامبر (صلی الله علیه و آله) را قصد می‌کردند گویا او دیوانه است و به‌وسیله‌ی پسر عمویش دچار جنون شده است. او را چه شده است که دستش را بالا برده است. اگر بتواند او را مثل کسری و قیصر قرار دهد، این کار را می‌کند». [بعد از سخنان منافقان] پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحیمِ؛ پس مردم فهمیدند که قرآن بر او نازل شده است و ساکت شدند و پیامبر (صلی الله علیه و آله) قرائت فرمود: ن، سوگند به قلم و آنچه می‌نویسند* که به لطف و نعمت پروردگارت تو مجنون نیستی. ( قلم/۲۱ )، منظور سخن منافقانی است که [علیه پیامبر (صلی الله علیه و آله) سخنانی] گفتند. و برای تو پاداشی بزرگ و همیشگی است؛ به‌خاطر ابلاغ آنچه در مورد علی (علیه السلام) ابلاغ نمودی. و تو اخلاق عظیم و برجسته‌ای داری. و بزودی تو می‌بینی و آنان نیز می‌بینند، که کدام یک از شما مجنونید. ( قلم/۶۵ )». این‌گونه نازل شد.

Imam Baqir (peace be upon him): On Friday, Jibra'il descended upon the Prophet (peace be upon him and his family) at Arafat and said: 'O Muhammad (peace be upon him and his family)! Allah sends His greetings to you and says: "Tell your ummah: Today I have perfected your religion for you through the wilayah of Amir al-Mu'minin Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), and completed My favour upon you, and chosen Islam as your religion."' Then [the Prophet (peace be upon him and his family)] delivered a lengthy address [to the people], and some of the hypocrites said to one another: 'Do you not see how his eyes are rolling?' — by this [the hypocrites] meant the Prophet (peace be upon him and his family), as though he were mad and had been driven to madness by his cousin. 'What has come over him that he has raised his [cousin's] arm? If he could make him like Kisra and Qaysar, he would do so.' [After the hypocrites' words] the Prophet (peace be upon him and his family) recited: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful]. So the people knew the Qur'an had been revealed to him and fell silent, and the Prophet (peace be upon him and his family) recited: ن وَ الْقَلَمِ وَ ما یَسْطُرُونَ ما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِمَجْنُونٍ [Nun. By the pen, and by what they write, you are not, by the grace of your Lord, mad] (Al-Qalam/2), meaning the speech of those hypocrites who spoke [against the Prophet (peace be upon him and his family)]. وَ إِنَّ لَکَ لَأَجْراً غَیْرَ مَمْنُونٍ [And indeed for you is a great and unending reward] — for conveying what you conveyed regarding Ali (peace be upon him). وَ إِنَّکَ لَعَلی خُلُقٍ عَظِیمٍ [And indeed you possess a mighty and exalted character]. فَسَتُبْصِرُ وَ یُبْصِرُونَ بِأَیِّکُمُ الْمَفْتُونُ [Soon you will see and they will see which of you is the mad one] (Al-Qalam/5-6). It was revealed in this way.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): શુક્રવારના દિવસે જિબ્રઈલ અરફાતમાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થયા અને કહ્યું: 'ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ તમને સલામ મોકલે છે અને ફરમાવે છે: "તમારી ઉમ્મતને કહો: આજે મેં તમારા ધર્મને અમીરુલ મોઅમેનીન અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની વિલાયત દ્વારા સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને ઇસ્લામને તમારા ધર્મ તરીકે પસંદ કર્યો."' પછી [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે)] લાંબુ ભાષણ [લોકો માટે] આપ્યું અને કેટલાક મુનાફિકોએ એકબીજાને કહ્યું: 'શું તમે નથી જોતા કે તેમની આંખો ફરી રહી છે?' [મુનાફિકોનો આ કથન] પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિષે હતું, જાણે તેઓ પાગલ છે અને પોતાના પિતરાઈ ભાઈ દ્વારા ગાંડપણમાં પડી ગયા છે. 'તેમને શું થયું છે કે તેમણે તેમનો હાથ ઊંચો કર્યો છે? જો તેઓ કરી શકે તો તેને કિસરા અને કૈસર જેવો બનાવી દે, એવું કરશે.' [મુનાફિકોના શબ્દો પછી] પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ [અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે]; તો લોકોને ખબર પડી કે કુરઆન તેમના પર નાઝિલ થયું છે અને શાંત થઈ ગયા, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) તિલાવત ફરમાવી: ن وَ الْقَلَمِ وَ ما یَسْطُرُونَ ما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّکَ بِمَجْنُونٍ [નૂન, કલમની કસમ અને જે તેઓ લખે છે, કે તમારા પરવરદિગારની કૃપા અને નેઅમતથી તમે પાગલ નથી] (કલમ/૨), તેનો અર્થ એ મુનાફિકોના કથનનો છે જેમણે [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વિરુદ્ધ] વાતો કરી. وَ إِنَّ لَکَ لَأَجْراً غَیْرَ مَمْنُونٍ [અને તમારા માટે મોટો અને હંમેશનો બદલો છે]; અલી (અલયહિસ્સલામ) બાબતે જે તમે પહોંચાડ્યું તેને પહોંચાડવાના કારણે. وَ إِنَّکَ لَعَلی خُلُقٍ عَظِیمٍ [અને તમે મહાન અને ઉત્કૃષ્ટ ચારિત્ર્ય ધરાવો છો]. فَسَتُبْصِرُ وَ یُبْصِرُونَ بِأَیِّکُمُ الْمَفْتُونُ [અને જલ્દી જ તમે જોશો અને તેઓ પણ જોશે, કે તમારામાંથી કોણ પાગલ છે] (કલમ/૫-૬). આ રીતે નાઝિલ થયું.

#53 فضیلت روز عید غدیر The virtue of the Day of Ghadir ઈદે ગદીરના દિવસની ફઝીલત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ فُرَاتِ‌بْنِ‌أَحْنَفَ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ لِلْمُسْلِمِینَ عِیدٌ أَفْضَلُ مِنَ الْفِطْرِ وَ الْأَضْحَی وَ یَوْمِ‌الْجُمُعَهًِْ وَ یَوْمِ‌عَرَفَهًَْ قَالَ فَقَالَ لِی نَعَمْ أَفْضَلُهَا وَ أَعْظَمُهَا وَ أَشْرَفُهَا عِنْدَ اللَّهِ مَنْزِلَهًًْ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی أَکْمَلَ اللَّهُ فِیهِ الدِّینَ وَ أَنْزَلَ عَلَی نَبِیِّهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً قَالَ: قُلْتُ وَ أَیُّ یَوْمٍ هُوَ قَالَ فَقَالَ لِی إِنَّ أَنْبِیَاءَ (بَنِی‌إِسْرَائِیلَ کَانُوا إِذَا أَرَادَ أَحَدُهُمْ أَنْ یَعْقِدَ الْوَصِیَّهًَْ وَ الْإِمَامَهًَْ مِنْ بَعْدِهِ فَفَعَلَ ذَلِکَ جَعَلُوا ذَلِکَ الْیَوْمَ عِیداً وَ إِنَّهُ الْیَوْمُ الَّذِی نَصَبَ فِیهِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاً (علیه السلام) لِلنَّاسِ عَلَماً وَ أُنْزِلَ فِیهِ مَا أُنْزِلَ وَ کَمَلَ فِیهِ الدِّینُ وَ تَمَّتْ فِیهِ النِّعْمَهًُْ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ قَالَ قُلْتُ وَ أَیُّ یَوْمٍ هُوَ فِی السَّنَهًِْ قَالَ فَقَالَ لِی إِنَّ الْأَیَّامَ تَتَقَدَّمُ وَ تَتَأَخَّرُ وَ رُبَّمَا کَانَ یَوْمَ السَّبْتِ وَ الْأَحَدِ وَ الإثْنَیْنِ إِلَی آخِرِ أَیَّامِ السَّبْعَهًِْ قَالَ قُلْتُ فَمَا یَنْبَغِی لَنَا أَنْ نَعْمَلَ فِی ذَلِکَ الْیَوْمِ قَالَ هُوَ یَوْمُ عِبَادَهًٍْ وَ صَلَاهًٍْ وَ شُکْرٍ لِلَّهِ وَ حَمْدٍ لَهُ وَ سُرُورٍ لِمَا مَنَّ اللَّهُ بِهِ عَلَیْکُمْ مِنْ وَلَایَتِنَا وَ إِنِّی أُحِبُّ لَکُمْ أَنْ تَصُومُوهُ.

امام صادق (علیه السلام)- فرات‌بن‌احنف گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «فدایت شوم، مسلمانان عیدی برتر از فطر، قربان، روز جمعه و روز عرفه دارند». امام (علیه السلام) به من فرمود: «بله بزرگترین آن‌ها در مقام و منزلت و با شرافت‌ترین آن‌ها نزد خداوند است و آن روزی است که خداوند در آن دین را کامل کرد و بر پیامبرش محمّد (صلی الله علیه و آله) نازل فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً». عرض کردم: «آن‌چه روزی است»؟ به من فرمود: «وقتی یکی از پیامبران بنی‌اسرائیل می‌خواست [از امّتش] وصیّت و امامت را [برای وصیّ] بعد از خودش پیمان بگیرد و این کار را انجام می‌داد، آن روز را عید قرار می‌دادند و آن روزی است که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در آن علی (علیه السلام) را برای مردم نشانه و علامت [هدایت] نصب فرمود و در آن روز نازل شد آنچه نازل شد و در آن روز دین کامل شد و نعمت بر مؤمنین تمام شد». عرض کردم: «آن چه روزی از سال است»؟ امام (علیه السلام) به من فرمود: «روزها پس و پیش می‌شود؛ ممکن است روز شنبه، یکشنبه، دوشنبه و... باشد». عرض کردم: «چه کاری سزاوار است که در آن روز انجام دهیم»؟ فرمود: «آن، روز عبادت، نماز، سپاس از خدا، حمد برای او و شادی به‌خاطر ولایت ما است که خداوند با آن بر شما منّت نهاد و نعمت فراوان داد و من دوست دارم که شما آن روز را روزه بگیرید».

Imam Sadiq (peace be upon him): Furat ibn Ahnaf said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): 'May I be your ransom, do the Muslims have a festival greater than al-Fitr, al-Adha, Friday and the day of Arafah?' The Imam (peace be upon him) said to me: 'Yes, the greatest of them in rank and station and the most honoured of them before Allah, and it is the day on which Allah perfected the religion and revealed to His Prophet Muhammad (peace be upon him and his family): الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day I have perfected for you your religion and completed My favour upon you and chosen Islam as your religion].' I said: 'Which day is that?' He said to me: 'When one of the prophets of Bani Isra'il wished to take a covenant [from his ummah] regarding the wasiyyah (bequest) and imamah [for his successor] after him and did so, they would make that day a festival. And it is the day on which the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) appointed Ali (peace be upon him) as a sign and mark [of guidance] for the people, and on that day was revealed what was revealed, and on that day the religion was perfected and the favour upon the believers was completed.' I said: 'Which day of the year is it?' The Imam (peace be upon him) said to me: 'The days move forward and back; it may be Saturday, Sunday, Monday and so on.' I said: 'What is it fitting for us to do on that day?' He said: 'It is a day of worship, prayer, thanking Allah, praising Him, and rejoicing over the wilayah of us [Ahl al-Bayt] with which Allah has favoured you and bestowed abundant blessing upon you, and I love that you should fast on that day.'

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ફુરાત બિન અહનફ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'હું આપ પર કુરબાન થાઉં, મુસલમાનો પાસે ફિત્ર, કુરબાન, શુક્રવાર અને અરફાના દિવસ કરતાં કોઈ શ્રેષ્ઠ ઈદ છે?' ઇમામ (અલયહિસ્સલામે) મને ફરમાવ્યું: 'હા, તેમાંનું સૌથી મોટું, દરજ્જા અને મંઝિલતમાં અને અલ્લાહ પાસે સૌથી શ્રેષ્ઠ છે, અને તે એ દિવસ છે જેમાં અલ્લાહે દીનને સંપૂર્ણ કર્યો અને પોતાના પયગંબર મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ ફરમાવ્યું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા દીનને તમારા માટે સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને ઇસ્લામને તમારા દીન તરીકે પસંદ કર્યો].' મેં અરજ કરી: 'તે કયો દિવસ છે?' મને ફરમાવ્યું: 'જ્યારે બની ઇસ્રાઇલના પયગંબરોમાંથી કોઈ [પોતાની ઉમ્મત પાસેથી] પોતાના પછી [પોતાના વસી માટે] વસિય્યત અને ઇમામતનું વચન લેવા ઈચ્છતા અને આ કાર્ય કરતા, તો તે દિવસને ઈદ કરાર આપતા. અને તે એ દિવસ છે જેમાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) અલી (અલયહિસ્સલામ)ને લોકો માટે [હિદાયતની] નિશાની અને અલામત તરીકે નિયુક્ત ફરમાવ્યા, અને તે દિવસે નાઝિલ થયું જે નાઝિલ થયું અને તે દિવસે દીન સંપૂર્ણ થયો અને મોઅમેનીન પર નેઅમત પૂરી થઈ.' મેં અરજ કરી: 'તે વર્ષનો કયો દિવસ છે?' ઇમામ (અલયહિસ્સલામે) મને ફરમાવ્યું: 'દિવસો આગળ-પાછળ થાય છે; સંભવ છે તે શનિવાર, રવિવાર, સોમવાર... હોય.' મેં અરજ કરી: 'તે દિવસે અમારે શું કરવું જોઈએ?' ફરમાવ્યું: 'તે ઇબાદત, નમાઝ, અલ્લાહનો શુક્ર, તેની હમ્દ અને અમારી વિલાયતના કારણે ખુશીનો દિવસ છે, જેનાથી અલ્લાહે તમારા પર ઉપકાર કર્યો અને ભરપૂર નેઅમત આપી, અને હું પસંદ કરું છું કે તમે તે દિવસે રોઝો રાખો.'

#54 فضیلت روز عید غدیر The virtue of the Day of Ghadir ઈદે ગદીરના દિવસની ફઝીલત

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

صِیَامُ یَوْمِ غَدِیرِخُمٍّ یَعْدِلُ صِیَامَ عُمُرِ الدُّنْیَا لَوْ عَاشَ إِنْسَانٌ ثُمَّ صَامَ مَا عَمَرَتِ الدُّنْیَا لَکَانَ لَهُ ثَوَابُ ذَلِکَ وَ صِیَامُهُ یَعْدِلُ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِی کُلِّ عَامٍ مِائَهًَْ حَجَّهًٍْ وَ مِائَهًَْ عُمْرَهًٍْ مَبْرُورَاتٍ مُتَقَبَّلَاتٍ وَ هُوَ عِیدُ اللَّهِ الْأَکْبَرُ وَ مَا بَعَثَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ نَبِیّاً قَطُّ إِلَّا وَ تَعَیَّدَ فِی هَذَا الْیَوْمِ وَ عَرَفَ حُرْمَتَهُ وَ اسْمُهُ فِی السَّمَاءِ یَوْمُ الْعَهْدِ الْمَعْهُودِ وَ فِی الْأَرْضِ یَوْمُ الْمِیثَاقِ الْمَأْخُوذِ وَ الْجَمْعِ الْمَشْهُودِ فصَلَّی فِیهِ رَکْعَتَیْنِ ... وَ لْیَکُنْ مِنْ دُعَائِکَ فِی دُبُرِ هَاتَیْنِ الرَّکْعَتَیْنِ أَنْ تَقُول ... أَنْتَ اللَّهُ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ وَ أَنَّ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) عَبْدُکَ وَ رَسُولُکَ وَ عَلِیّاً أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ أَنَّ الْإِقْرَارَ بِوَلَایَتِهِ تَمَامُ تَوْحِیدِکَ وَ الْإِخْلَاصُ بِوَحْدَانِیَّتِکَ وَ کَمَالُ دِینِکَ وَ تَمَامُ نِعْمَتِکَ وَ فَضْلِکَ عَلَی جَمِیعِ خَلْقِکَ وَ بَرِیَّتِکَ فَإِنَّکَ قُلْتَ وَ قَوْلُکَ الْحَقُّ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً اللَّهُمَّ فَلَکَ الْحَمْدُ عَلَی مَا مَنَنْتَ بِهِ عَلَیْنَا مِنَ الْإِخْلَاصِ لَکَ بِوَحْدَانِیَّتِکَ إِذْ هَدَیْتَنَا لِمُوَالَاهًِْ وَلِیِّکَ الْهَادِی مِنْ بَعْدِ نَبِیِّکَ الْمُنْذِرِ وَ رَضِیتَ لَنَا الْإِسْلَامَ دِیناً بِمُوَالَاتِهِ وَ أَتْمَمْتَ عَلَیْنَا نِعْمَتَکَ الَّتِی جَدَّدْتَ لَنَا عَهْدَکَ وَ مِیثَاقَکَ.

امام صادق (علیه السلام)- روزه روز غدیر خم با روزه عمر دنیا برابری می‌کند. اگر انسانی زندگی‌کند و سپس تا دنیا عمر دارد روزه بگیرد، ثواب آن برای او خواهد بود و روزه آن نزد خدای عزّوجلّ در هر سالی با صد حجّ و صد عمره پذیرفته شده و مقبول برابری می‌کند و آن بزرگترین عید خداوند است و خدای عزّوجلّ هرگز پیامبری را نفرستاده مگر آنکه این روز را عید قرار داد و احترام آن را شناخت و اسم آن در آسمان، روزِ عهدِ معهود (پیمان شناخته شده) و در زمین روزِ میثاقِ مأخوذ (پیمان گرفته شده) و روز جمع مشهود (جمع حاضر شده) است. هرکس در آن روز دو رکعت نماز بخواند... از جمله دعای تو بعد از این دو رکعت این باشد که بگویی:... تو خدایی هستی که معبودی جز تو نیست و محمّد (صلی الله علیه و آله) بنده‌ی تو و رسول تو و علی (علیه السلام) امیرمؤمنان است و اقرار به ولایت او تمامیّت توحید تو، اخلاص به یگانگی تو، کامل‌شدن دین تو و تمامیّت نعمت و فضل تو بر همه‌ی بندگان و خلق تو است و تو فرمودی و سخن تو حق است: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً. خداوندا! ستایش مخصوص تو است به‌خاطر اخلاص به وحدانیّتت که با آن بر ما منّت نهادی، زمانی‌که بعد از پیامبرِ انذارکننده‌ات ما را به دوستی با ولیّ هدایت کننده‌ات راهنمایی فرمودی و با دوستی او اسلام را به‌عنوان آیین [جاویدان] ما پذیرفتی و نعمتت را که عهد و پیمانت را [درباره‌ی او] بر ما تازه فرمودی بر ما تمام کردی.

Imam Sadiq (peace be upon him): Fasting on the day of Ghadir Khumm equals the fasting of a lifetime in this world. If a person were to live and then fast for as long as the world endures, its reward would be his. His fasting equals, before Allah the Mighty and Majestic, in every year a hundred accepted and approved Hajjs and a hundred accepted and approved Umrahs. It is the greatest festival of Allah, and Allah the Mighty and Majestic never sent a prophet without his taking this day as a festival and recognising its sanctity. Its name in the heavens is Yawm al-'Ahd al-Ma'hud (the day of the acknowledged covenant), and in the earth it is Yawm al-Mithaq al-Ma'khudh (the day of the pledge taken) and Yawm al-Jam' al-Mashhud (the day of the witnessed gathering). Whoever prays two rak'ahs on that day... let it be from your supplication after these two rak'ahs that you say:... You are Allah, there is no god but You, and Muhammad (peace be upon him and his family) is Your servant and Your Messenger, and Ali (peace be upon him) is the Commander of the Faithful, and confession of his wilayah (guardianship) is the completeness of Your tawhid (oneness), ikhlas (sincerity) in Your unity, the perfection of Your religion, and the completion of Your blessing and favour upon all Your servants and creation. And You have said, and Your word is truth: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day I have perfected for you your religion and completed My favour upon you and chosen for you Islam as a religion]. O Allah! All praise belongs to You for the ikhlas (sincerity) in Your unity which You bestowed upon us as a favour, when You guided us, after Your warning Prophet, to the friendship of Your guiding wali (guardian), and accepted Islam as our [everlasting] religion through friendship with him, and completed upon us Your blessing by renewing for us Your covenant and pledge [concerning him].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ગદીરે ખુમ્મના દિવસનો રોઝો દુનિયાના જીવનભરના રોઝાની બરાબર છે. જો કોઈ માણસ જીવે અને પછી જ્યાં સુધી દુનિયા ટકે ત્યાં સુધી રોઝો રાખે, તો તેનો સવાબ તેને મળશે. અને તેનો રોઝો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની પાસે દર વર્ષે સો કબૂલ થયેલા હજ અને સો કબૂલ થયેલા ઉમરાહની બરાબર છે, અને તે અલ્લાહનો સૌથી મોટો તહેવાર છે. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ક્યારેય કોઈ પયગંબર મોકલ્યા નથી સિવાય કે તેમણે આ દિવસને તહેવાર બનાવ્યો અને તેની હુરમત [પવિત્રતા] ને ઓળખી. આકાશમાં તેનું નામ યવ્મુલ અહ્દિલ મઅહૂદ (ઓળખાયેલ કરારનો દિવસ) છે, અને ધરતી પર યવ્મુલ મીસાકિલ મઅખૂઝ (લેવાયેલ પ્રતિજ્ઞાનો દિવસ) અને યવ્મુલ જમ્ઇલ મશ્હૂદ (હાજર થયેલા મેળાવડાનો દિવસ) છે. જે કોઈ તે દિવસે બે રકાત નમાઝ પઢે... તમારી દુઆમાં આ બે રકાત પછી એ હોય કે તમે કહો:... તું એ અલ્લાહ છે કે તારા સિવાય કોઈ મઅબૂદ નથી, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તારો બંદો અને તારો રસૂલ છે, અને અલી (અલયહિસ્સલામ) અમીરુલ મોમેનીન છે, અને તેમની વિલાયત [વલી હોવા]નો ઈકરાર તારી તૌહીદ (એકતા)ની પૂર્ણતા છે, તારી વહદાનિય્યત (એકત્વ)માં ઇખ્લાસ (નિષ્ઠા) છે, તારા દીનની પૂર્ણતા છે, અને તારી બધી બંદગી અને મખલૂક પર તારી નેઅમત અને ફઝલની પૂર્ણતા છે. અને તેં ફરમાવ્યું, અને તારી વાત હક છે: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. હે અલ્લાહ! તારા વહદાનિય્યતમાં ઇખ્લાસ (નિષ્ઠા) બદલ તારી જ પ્રશંસા છે, જે તેં અમારા પર એહસાન રૂપે આપ્યું, જ્યારે તેં તારા ડરાવનાર પયગંબર પછી અમને તારા હિદાયત આપનાર વલી સાથે દોસ્તી કરવા તરફ માર્ગદર્શન આપ્યું અને તેમની દોસ્તી દ્વારા ઇસ્લામને અમારા [કાયમી] દીન તરીકે કબૂલ કર્યો, અને તારી નેઅમત જે તેં તારો કરાર અને પ્રતિજ્ઞા [તેમના વિશે] અમારા માટે તાજી કરી, તે અમારા પર પૂર્ણ કરી.

#55 فضیلت روز عید غدیر The virtue of the Day of Ghadir ઈદે ગદીરના દિવસની ફઝીલત

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍ أَفْضَلُ أَعْیَادِ أُمَّتِی وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی أَمَرَنِی اللَّهُ تَعَالَی ذِکْرُهُ فِیهِ بِنَصْبِ أَخِی عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) عَلَماً لِأُمَّتِی یَهْتَدُونَ بِهِ مِنْ بَعْدِی وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی أَکْمَلَ اللَّهُ فِیهِ الدِّینَ وَ أَتَمَّ عَلَی أُمَّتِی فِیهِ النِّعْمَهًَْ وَ رَضِیَ لَهُمُ الْإِسْلَامَ دِیناً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- روز غدیر خم بهترین اعیاد و جشن‌های امّت من است و آن روزی است که خداوند متعال به من فرمان داد که برادرم علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) را برای امّت خود منصوب کنم که پس از من به‌وسیله‌ی او رهنمون شوند و آن روزی است که خداوند دین را کامل و نعمت خویش را بر امّت من تمام فرمود و برای آنان اسلام را برگزید و به آن خشنود گردید.

The Prophet (peace be upon him and his family): The day of Ghadir Khumm is the best of the festivals of my ummah. It is the day on which Allah the Exalted commanded me to appoint my brother Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) as a banner for my ummah, by whom they may be guided after me. It is the day on which Allah perfected the religion, completed His blessing upon my ummah, and chose Islam as a religion for them and was pleased with it.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ગદીરે ખુમ્મનો દિવસ મારી ઉમ્મતના તહેવારો અને ઉત્સવોમાં સૌથી શ્રેષ્ઠ છે. અને એ એ દિવસ છે કે જેમાં અલ્લાહ તઆલાએ મને હુકમ ફરમાવ્યો કે હું મારા ભાઈ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને મારી ઉમ્મત માટે અલમ (નિશાની) તરીકે નિયુક્ત કરું, જેથી મારા પછી તેમના દ્વારા હિદાયત મેળવે. અને એ એ દિવસ છે કે જેમાં અલ્લાહે દીનને સંપૂર્ણ કર્યો અને મારી ઉમ્મત પર પોતાની નેઅમત પૂરી કરી અને તેમના માટે ઇસ્લામને પસંદ કર્યો અને તેનાથી રાજી થયો.

#56 علی Ali અલી

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

عَن ابْنِ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) قَالَ: بَیْنَا نَحْنُ مَعَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) بِعَرَفَاتٍ إِذْ قَالَ أَ فِیکُمْ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) قُلْنَا بَلَی یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَرَّبَهُ مِنْهُ وَ ضَرَبَ یَدَهُ عَلَی مَنْکِبِهِ ثُمَّ قَالَ طُوبَی لَکَ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) نَزَلَتْ عَلَیَّ آیَهًٌْ ذَکَرَنِی وَ إِیَّاکَ فِیهَا سَوَاءً فَقَالَ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً هَذَا جَبْرَئِیلُ یُخْبِرُنِی عَنِ اللَّهِ إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ جِئْتَ أَنْتَ وَ شِیعَتُکَ رُکْبَاناً عَلَی نُوقٍ مِنْ نُورِ الْبَرْقِ یُطِیرُهُمْ فِی أَرْجَاءِ الْهَوَاءِ یُنَادُونَ فِی عَرْصَهًِْ الْقِیَامَهًِْ نَحْنُ الْعَلَوِیُّونَ فَیَأْتِیهِمُ النِّدَاءُ مِنْ قِبَلِ اللَّهِ أَنْتُمُ الْمُقَرَّبُونَ الَّذِینَ لاخَوْفٌ عَلَیْکُمُ الْیَوْمَ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) گوید: زمانی ما با پیامبر (صلی الله علیه و آله) در عرفات بودیم که فرمود: «آیا علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) در میان شما است»؟ عرض کردیم: «بله! ای رسول خدا»! او را به خود نزدیک ساخت و دستش را بر شانه او زد سپس فرمود: «ای علی (علیه السلام)! پاکیزه‌ترین [زندگی] نصیب تو است؛ آیه‌ای بر من نازل شده که در آن من و تو را مساوی ذکر کرده و فرموده: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً. این جبرئیل است؛ از طرف خداوند به من خبر می‌دهد که وقتی روز قیامت شود تو و شیعیانت سوار بر شترانی می‌آیید که از نور برق هستند و آن‌ها را در اطراف فضا پرواز می‌دهند. [شیعیان تو] در عرصه‌ی قیامت فریاد می‌زنند: «ما علوّیان هستیم». سپس ندایی از طرف خداوند به‌سوی آن‌ها می‌آید که شما مقرّبانی هستید که امروز نه ترسی برشماست و نه اندوهگین می‌شوید.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) said: We were with the Prophet (peace be upon him and his family) at Arafat when he said: "Is Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) among you?" We said: "Yes, O Messenger of Allah!" He drew him close to himself and struck his hand upon his shoulder, then said: "O Ali (peace be upon him)! The purest [life] is your share; a verse has been revealed to me in which it mentions me and you equally, and it says: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day have I perfected for you your religion and completed My favour upon you and chosen for you Islam as a religion]. This is Jibra'il; he informs me from Allah that when the Day of Resurrection comes, you and your Shia will come mounted on she-camels of the light of lightning, which will fly them through the reaches of the air. [Your Shia] will call out in the plain of the Resurrection: 'We are the Alawis.' Then a call will come to them from Allah: 'You are the near-brought ones, upon whom this day there is no fear, nor shall you grieve.'"

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)- ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: અમે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે અરફાતમાં હતા કે તેમણે ફરમાવ્યું: "શું અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) તમારી વચ્ચે છે?" અમે કહ્યું: "હા! અય અલ્લાહના રસૂલ!" તેમણે તેમને પોતાની પાસે લાવ્યા અને પોતાનો હાથ તેમના ખભા પર માર્યો, પછી ફરમાવ્યું: "અય અલી (અલયહિસ્સલામ)! સૌથી પવિત્ર [જીવન] તમારા ભાગે છે; મારા પર એક આયત ઉતરી છે જેમાં મને અને તમને સમાન રીતે ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે, અને ફરમાવ્યું છે: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. આ જિબ્રઈલ છે; અલ્લાહ તરફથી મને ખબર આપે છે કે જ્યારે કયામતનો દિવસ થશે, ત્યારે તમે અને તમારા શીઆ એવા ઊંટો પર સવાર થઈને આવશો જે વીજળીના પ્રકાશથી બનેલા છે, અને તેઓ તેમને ફિઝામાં ઉડાડશે. [તમારા શીઆ] કયામતના મેદાનમાં પોકારશે: 'અમે અલવી છીએ.' પછી અલ્લાહ તરફથી તેઓ પર એક નિદા આવશે કે તમે એ મુકર્રબીન (નિકટના લોકો) છો કે જેઓ પર આજે ન કોઈ ભય છે અને ન તમે ગમગીન થશો."

#57 علی Ali અલી

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَمُرَهًَْ قُلْتُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَرْشِدْنِی إِلَی النَّجَاهًِْ قَالَ یَا ابْنَ سَمُرَهًَْ إِذَا اخْتَلَفَتِ الْأَهْوَاءُ وَ تَفَرَّقَتِ الْآرَاءُ فَعَلَیْکَ بِعَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَإِنَّهُ إِمَامُ أُمَّتِی وَ خَلِیفَتِی عَلَیْهِمْ مِنْ بَعْدِی وَ هُوَ الْفَارُوقُ الَّذِی یَمِیزُ بَیْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ مَنْ سَأَلَهُ أَجَابَهُ وَ مَنِ اسْتَرْشَدَهُ أَرْشَدَهُ وَ مَنْ طَلَبَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِهِ وَجَدَهُ وَ مَنِ الْتَمَسَ الْهُدَی وَجَدَهُ لَدَیْهِ وَ مَنْ لَجَأَ إِلَیْهِ آمَنَهُ وَ مَنِ اسْتَمْسَکَ بِهِ نَجَّاهُ وَ مَنِ اقْتَدَی بِهِ هَدَاهُ یَا ابْنَ سَمُرَهًَْ سَلِمَ مَنْ سَلَّمَ لَهُ وَ وَالاهُ وَ هَلَکَ مَنْ رَدَّ عَلَیْهِ وَ عَادَاهُ یَا ابْنَ سَمُرَهًَْ إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) مِنِّی رُوحُهُ مِنْ رُوحِی وَ طِینَتُهُ مِنْ طِینَتِی وَ هُوَ أَخِی وَ أَنَا أَخُوهُ وَ هُوَ زَوْجُ ابْنَتِی فَاطِمَهًَْ (سلام الله علیها) سَیِّدَهًِْ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ مِنَ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ وَ إِنَّ مِنْهُ إِمَامَیْ أُمَّتِی وَ سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّهًِْ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (وَ تِسْعَهًًْ مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) تَاسِعُهُمْ قَائِمُ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) أُمَّتِی یَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا کَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- عبدالرّحمن‌بن‌سمره نقل می‌کند: گفتم: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! مرا به راه نجات هدایت فرما». فرمود: «ای ابن‌سمره! چون هواخواهی مردمان، مختلف گردید و رأی و نظرها به چند دستگی گرایید، تو از علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) پیروی کن که او امام امّت من و جانشین من پس از من است و او فاروق است که حق را از باطل تمییز خواهد داد، هرکه بپرسد، پاسخش گوید و هرکه راه هدایت جوید، رهنمایش باشد و هرکه حق را نزد وی بخواهد، خواهد یافت و هرکه خواهشمند رهیافتگی باشد، در وی به دست آورد و هرکه به او پناه برد، امنیّتش بخشد و هرکه به دامان وی چنگ زند، نجاتش دهد و هرکه پیرو او گردد، راه نشانش دهد. ای ابن‌سمره! هرکه خود را به وی واگذار کند و با او دوستی نماید، بی‌گزند باشد و هرکه او را نپذیرد و به دشمنی‌اش برخیزد، هلاک گردد. ای ابن‌سمره! همانا علی (علیه السلام) از من است و روحش از روح من و سرشت او از سرشت من است و او برادر من است و من برادر او و همسر دختر من، فاطمه، بانوی زنان جهان از آغاز تا انجام است و از نسل او دو امام امّت من و دو سرور جوانان بهشت؛ حسن و حسین (علیها السلام) و نه فرزند از نسل حسین (علیه السلام) هستند که آخرین ایشان قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) امّت من است و جهان را چون از جور و ستم لبریز گردد، سراسر قسط و عدل خواهد نمود».

The Prophet (peace be upon him and his family): Abd al-Rahman ibn Samura relates: I said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Guide me to the path of salvation." He said: "O Ibn Samura! When people's desires differ and opinions split into factions, then follow Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), for he is the Imam of my community and my successor over them after me, and he is al-Faruq (the distinguisher) who will distinguish truth from falsehood. Whoever asks him, he will answer him; whoever seeks guidance from him, he will guide him; whoever seeks the truth with him, will find it; whoever seeks right-guidance, will obtain it with him; whoever takes refuge with him, he will grant him safety; whoever holds fast to him, he will save him; whoever follows him, he will show him the way. O Ibn Samura! Whoever submits himself to him and befriends him will be unharmed, and whoever rejects him and rises up in enmity against him will perish. O Ibn Samura! Indeed Ali (peace be upon him) is from me, and his spirit is from my spirit and his clay is from my clay, and he is my brother and I am his brother, and he is the husband of my daughter Fatima, the lady of the women of the world from the first to the last, and from his lineage are the two Imams of my community and the two masters of the youth of Paradise, Hasan and Husayn (peace be upon them), and nine children from the lineage of Husayn (peace be upon him), the last of whom is the Qa'im (may Allah hasten his noble reappearance) of my community, who will fill the earth with equity and justice just as it has been filled with tyranny and oppression."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)- અબ્દુર્રહમાન બિન સમુરહ નકલ કરે છે: મેં કહ્યું: "અય અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મને નજાતના માર્ગની હિદાયત ફરમાવો." તેમણે ફરમાવ્યું: "અય ઇબ્ને સમુરહ! જ્યારે લોકોની ઇચ્છાઓ મુખ્તલિફ થઈ જાય અને રાય તથા વિચારો અનેક વર્ગોમાં વિભાજિત થઈ જાય, ત્યારે તું અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની પૈરવી કરજે, કારણ કે તેઓ મારી ઉમ્મતના ઇમામ છે અને મારા પછી મારા જાનશીન છે, અને તેઓ ફારૂક છે જે હકને બાતિલથી અલગ કરશે. જે તેમને પૂછશે, તેમનો જવાબ આપશે અને જે હિદાયતનો માર્ગ ચાહશે, તેને રહનુમાઈ કરશે અને જે તેમની પાસે હક તલબ કરશે, તેને મળશે અને જે હિદાયત ઇચ્છશે, તેમની પાસે તેને મેળવશે અને જે તેમના શરણમાં આવશે, તેને અમાન આપશે અને જે તેમનો દામન પકડશે, તેને નજાત આપશે અને જે તેમની પૈરવી કરશે, તેને માર્ગ બતાવશે. અય ઇબ્ને સમુરહ! જે પોતાની જાતને તેમને સોંપી દે અને તેમની સાથે દોસ્તી કરે, તે સુરક્ષિત રહેશે અને જે તેમને ન સ્વીકારે અને તેમની દુશ્મનીમાં ઊભો થાય, તે નષ્ટ થઈ જશે. અય ઇબ્ને સમુરહ! ખરેખર અલી (અલયહિસ્સલામ) મારાથી છે અને તેમની રૂહ મારી રૂહથી છે અને તેમની સૃષ્ટિ મારી સૃષ્ટિથી છે અને તેઓ મારા ભાઈ છે અને હું તેમનો ભાઈ છું, અને તેઓ મારી પુત્રી ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા)ના પતિ છે, જે શરૂઆતથી અંત સુધી જહાનની સ્ત્રીઓની સરદાર છે, અને તેમની નસ્લથી મારી ઉમ્મતના બે ઇમામ અને જન્નતના જવાનોના બે સરદાર; હસન અને હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) છે, અને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ની નસ્લમાંથી નવ સંતાનો છે કે જેમના આખરી મારી ઉમ્મતના કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) છે, અને જ્યારે જહાન જુલ્મ અને સિતમથી ભરાઈ જશે, ત્યારે તેને સંપૂર્ણ ન્યાય અને ઇન્સાફથી ભરી દેશે."

#58 علی Ali અલી

فِی حَدِیثٍ طَوِیلٍ یَذْکُرُ فِیهِ إِتْیَانَ رَجُلٍ مِنَ الزَّنَادِقَهًِْ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ سُؤَالَهُ عَمَّا اشْتَبَهَ عَلَیْهِ مِنْ آیَاتِ الْقُرْآنِ وَ ظَنَ التَّنَاقُضَ فِیهَا فَأَجَابَهُ (علیه السلام) وَ أَسْلَمَ فَکَانَ مِمَّا سَأَلَهُ قَوْلُهُ إِنَّما أَعِظُکُمْ بِواحِدَةٍ فَقَالَ فَمَا هَذِهِ الْوَاحِدَهًُْ؟ ... فَقَالَ (علیه السلام) وَ أَمَّا قَوْلُهُ: إِنَّما أَعِظُکُمْ بِواحِدَةٍ فَإِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِکْرُهُ نَزَّلَ عَزَائِمَ الشَّرَائِعِ وَ آیَاتِ الْفَرَائِضِ فِی أَوْقَاتٍ مُخْتَلِفَهًٍْ کَمَا خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ فِی سِتَّهًِْ أَیَّامٍ وَ لَوْ شَاءَ لَخَلَقَهَا فِی أَقَلَّ مِنْ لَمْحِ الْبَصَرِ وَ لَکِنَّهُ جَعَلَ الْأَنَاهًَْ وَ الْمُدَارَاهًَْ أَمْثَالًا لِأُمَنَائِهِ وَ إِیجَاباً لِلْحُجَّهًِْ عَلَی خَلْقِهِ فَکَانَ أَوَّلُ مَا قَیَّدَهُمْ بِهِ الْإِقْرَارَ بِالْوَحْدَانِیَّهًِْ وَ الرُّبُوبِیَّهًِْ وَ الشَّهَادَهًَْ بِأَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَلَمَّا أَقَرُّوا بِذَلِکَ تَلَاهُ بِالْإِقْرَارِ لِنَبِیِّهِ (صلی الله علیه و آله) بِالنُّبُوَّهًِْ وَ الشَّهَادَهًِْ لَهُ بِالرِّسَالَهًِْ فَلَمَّا انْقَادُوا لِذَلِکَ فَرَضَ عَلَیْهِمُ الصَّلَاهًَْ ثُمَّ الصَّوْمَ ثُمَّ الْحَجَّ ثُمَّ الْجِهَادَ ثُمَّ الزَّکَاهًَْ ثُمَّ الصَّدَقَات وَ مَا یَجْرِی مَجْرَاهَا مِنْ مَالِ الْفَیْءِ فَقَالَ الْمُنَافِقُونَ هَلْ بَقِیَ لِرَبِّکَ عَلَیْنَا بَعْدَ الَّذِی فَرَضَهُ شَیْءٌ آخَرُ یَفْتَرِضُهُ فَتَذْکُرَهُ لِتَسْکُنَ أَنْفُسُنَا إِلَی أَنَّهُ لَمْ یَبْقَ غَیْرُهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِی ذَلِکَ: قُلْ إِنَّما أَعِظُکُمْ بِواحِدَةٍ یَعْنِی الْوَلَایَهًَْ وَ أَنْزَلَ: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ وَ لَیْسَ بَیْنَ الْأُمَّهًِْ خِلَافٌ أَنَّهُ لَمْ یُؤْتِ الزَّکَاهًَْ یَوْمَئِذٍ أَحَدٌ وَ هُوَ رَاکِعٌ غَیْرُ رَجُلٍ وَ لَوْ ذَکَرَ اسْمَهُ فِی الْکِتَابِ لَأُسْقِطَ مَعَ مَا أُسْقِطَ مِنْ ذِکْرِهِ وَ هَذَا وَ مَا أَشْبَهَهُ مِنَ الرُّمُوزِ الَّتِی ذَکَرْتُ لَکَ ثُبُوتَهَا فِی الْکِتَابِ لِیَجْهَلَ مَعْنَاهَا الْمُحَرِّفُونَ فَیَبْلُغَ إِلَیْکَ وَ إِلَی أَمْثَالِکَ وَ عِنْدَ ذَلِکَ قَالَ اللَّهُ: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِینا.

امام علی (علیه السلام)- در کتاب الاحتجاج آمده است: در یک روایت مفصّل که ذکر می‌کند مردی از کفّار خدمت امیرالمؤمنین (علیه السلام) رسید و سؤال‌هایی را از آیات قرآن که برایش مشکل بود، نمود و خیال می‌کرد این آیات تناقض دارد. حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) جوابش را داد تا بالأخره مسلمان شد از جمله سؤال‌هایی‌که کرد این بود که گفت در قرآن هست: شما را به یک چیز اندرز می‌دهم. ( سبأ/۴۶ ). این واحده کدام است؟... و امّا کلام حق تعالی: من فقط به شما یک اندرز می‌دهم. ( سبأ/۴۶ ). خداوند تبارک‌وتعالی، احکام شریعت ها و نشانه های واجبات را در زمان های گوناگونی نازل فرمود، همان‌گونه که آسمان ها و زمین را در شش روز آفرید و اگر خواسته بود آنان را در کمتر از چشم برهم زدنی بیافریند، هرآینه آفریده بود. امّا او بردباری و حوصله را مثالی از برای امنای خود و حجّتی برای آفریدگانش قرار داد. پس نخستین چیزی که بر آنان واجب کرد، اقرار به یگانگی و ربوبیّت و گواهی به این بود که هیچ خدایی جز خدای یگانه نیست. چون آنان بدین اقرار کردند، اقرار به پیامبری پیامبرش (صلی الله علیه و آله) و گواهی به رسالت او را درپی اقرار نخست آورد. چون آنان بدین امر گردن نهادند، نماز و سپس روزه و سپس حج و سپس جهاد و سپس زکات و سپس صدقه و همانند آن یعنی فَیء را بر آنان واجب ساخت. منافقان گفتند: «اگر پس از آنچه پروردگارت بر ما واجب ساخت، چیز دیگری نیز باقی مانده که از واجبات او باشد، آن را برایمان بازگو تا مطمئن شویم چیز دیگری باقی نمانده است. آنگاه خداوند در این‌باره نازل فرمود: من فقط به شما یک اندرز می‌دهم. ( سبأ/۴۶ ). یعنی ولایت. و نازل فرمود: إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ الله وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاةَ وَهُمْ رَاکِعُونَ؛ میان این امّت هیچ اختلافی نیست که در آن روز، تنها یک مرد درحالی‌که رکوع می گذاشت، زکات داد. اگر نام او در کتاب ذکر می شد، بی‌شک به همراه آنچه که درباره‌ی او بود و آنان آن را حذف کردند، از میان می‌رفت. این آیه و رموز همانند آن که برایت ذکر کردم، از آن رو استوار شد که تحریف‌کنندگان معنایش را در نیابند و به تو و همانندان تو برسد. در آن هنگام خداوند عزّوجلّ فرمود: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا.

Imam Ali (peace be upon him): In the book al-Ihtijaj it is narrated: In a lengthy report it is mentioned that a man from among the disbelievers came into the presence of Amir al-Mu'minin (peace be upon him) and put to him questions about verses of the Qur'an that were difficult for him, and he supposed that these verses contained contradictions. Amir al-Mu'minin (peace be upon him) answered him, until at last he became a Muslim. Among the questions he asked was this: he said, in the Qur'an it says: 'I only exhort you to one thing.' (Saba/46). What is this 'one thing'?... And as for the word of the Truth, the Exalted: 'I only exhort you to one thing.' (Saba/46). Allah, Blessed and Exalted, sent down the ordinances of the religious laws and the signs of the obligations at various times, just as He created the heavens and the earth in six days — and had He willed, He would have created them in less than the blink of an eye. But He set forbearance and patience as an example for His trustees and as a proof for His creation. So the first thing He bound them to was the confession of oneness and lordship, and the testimony that there is no god but Allah, the One. When they confessed to this, He followed it with confession of the prophethood of His Prophet (peace be upon him and his family) and testimony to his messengership. When they submitted to this, He made obligatory upon them prayer, then fasting, then hajj, then jihad, then zakat, then sadaqah and what runs in its course, that is, fay'. The hypocrites said: 'If, after what your Lord has made obligatory upon us, there remains anything else among His obligations, tell us of it so that we may be assured that nothing else remains.' Thereupon Allah sent down concerning this: 'I only exhort you to one thing.' (Saba/46) — meaning wilayah. And He sent down: إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاةَ وَهُمْ رَاکِعُونَ [Your guardian is only Allah, His Messenger, and those who believe — those who establish prayer and give zakat while they are bowing]. There is no disagreement in this ummah that on that day none gave zakat while bowing except one man; and had his name been mentioned in the Book, it would certainly have been dropped along with what was dropped concerning him. This verse and the symbols like it that I have mentioned to you were established in this way so that the distorters would not grasp its meaning, and so that it would reach you and those like you. And at that point Allah, the Mighty and Majestic, said: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [This day I have perfected your religion for you and completed My favour upon you and chosen Islam as your religion].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): કિતાબ અલ-ઇહ્તેજાજમાં આવ્યું છે: એક વિસ્તૃત રિવાયતમાં ઉલ્લેખ છે કે કાફિરોમાંનો એક માણસ અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં આવ્યો અને કુરઆનની આયતોમાંથી જે તેને મુશ્કેલ લાગતી હતી તેના વિશે પ્રશ્નો કર્યા, અને તે માનતો હતો કે આ આયતોમાં વિરોધાભાસ છે. અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ તેને જવાબ આપ્યો, ત્યાં સુધી કે આખરે તે મુસલમાન થઈ ગયો. તેણે જે પ્રશ્નો કર્યા તેમાંથી એક આ હતો કે તેણે કહ્યું: કુરઆનમાં છે: 'હું તમને ફક્ત એક જ વાતની નસીહત કરું છું.' (સબા/૪૬). આ 'એક' શું છે?... અને હક તઆલાના કલામ: 'હું તમને ફક્ત એક જ નસીહત કરું છું.' (સબા/૪૬) વિશે — અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ શરીઅતોના અહકામ અને વાજેબાતની નિશાનીઓને જુદા જુદા સમયોમાં નાઝિલ ફરમાવ્યાં, જેમ કે તેણે આસમાનો અને ઝમીનને છ દિવસમાં પેદા કર્યાં — અને જો તેણે ઈચ્છ્યું હોત તો પલક ઝપકતાં પણ ઓછા સમયમાં પેદા કરી શકતો હતો. પરંતુ તેણે સહનશીલતા અને ધીરજને પોતાના અમીનો માટે નમૂનો અને પોતાની મખ્લૂક માટે હુજ્જત ઠરાવી. તો સૌથી પહેલી વસ્તુ જે તેણે તેમના પર વાજિબ કરી તે તૌહીદ અને રુબૂબિય્યતનો એકરાર અને એ ગવાહી હતી કે એક અલ્લાહ સિવાય કોઈ ખુદા નથી. જ્યારે તેઓએ આનો એકરાર કર્યો, ત્યારે તેના પછી પોતાના પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની નબુવ્વતનો એકરાર અને તેમની રિસાલતની ગવાહી લાવી. જ્યારે તેઓ આ બાબતે તાબે થયા, ત્યારે નમાઝ, પછી રોઝો, પછી હજ, પછી જિહાદ, પછી ઝકાત, પછી સદકો અને તેના જેવું એટલે કે ફય્અ તેમના પર વાજિબ કરી. મુનાફિકોએ કહ્યું: 'જો તારા પરવરદિગારે અમારા પર જે વાજિબ કર્યું છે તે પછી પણ કોઈ બીજી વસ્તુ તેનાં વાજેબાતમાંથી બાકી છે, તો તે અમારા માટે વર્ણવ જેથી અમને ખાતરી થાય કે બીજું કંઈ બાકી નથી.' ત્યારે અલ્લાહે આ બાબતે નાઝિલ ફરમાવ્યું: 'હું તમને ફક્ત એક જ નસીહત કરું છું.' (સબા/૪૬) — એટલે કે વિલાયત. અને નાઝિલ ફરમાવ્યું: إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاةَ وَهُمْ رَاکِعُونَ [તમારો વલી ફક્ત અલ્લાહ, તેનો રસૂલ અને એ મોમિનો છે જેઓ નમાઝ કાયમ કરે છે અને રુકૂઅની હાલતમાં ઝકાત આપે છે]. આ ઉમ્મતમાં કોઈ મતભેદ નથી કે તે દિવસે, રુકૂઅની હાલતમાં ઝકાત આપનાર માત્ર એક જ મર્દ હતો. જો તેમનું નામ કિતાબમાં ઉલ્લેખાયું હોત, તો બેશક તેમના વિશે જે હતું અને જેને તેઓએ હટાવી દીધું તેની સાથે તે પણ મિટાવી દેવાયું હોત. આ આયત અને તેના જેવા રમૂઝ જે મેં તમારા માટે ઉલ્લેખ કર્યાં, તે એ માટે સ્થાપિત કરવામાં આવ્યાં કે તહરીફ કરનારા તેનો અર્થ સમજી ન શકે અને તે તમને અને તમારા જેવા લોકોને પહોંચે. તે સમયે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلاَمَ دِینًا [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કરી દીધો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી દીધી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો].

#59 علی Ali અલી

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

مَعَاشِرَ النَّاسِ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ قِیلًا وَ أَصْدَقُ مِنْهُ حَدِیثاً مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنَ رَبَّکُمْ جَلَ جَلَالُهُ أَمَرَنِی أَنْ أُقِیمَ عَلِیّاً (علیه السلام) عَلَماً وَ إِمَاماً وَ خَلِیفَهًًْ وَ وَصِیّاً وَ أَنْ أَتَّخِذَهُ أَخاً وَ وَزِیراً مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) بَابُ الْهُدَی بَعْدِی وَ الدَّاعِی إِلَی رَبِّی وَ هُوَ صالِحُ الْمُؤْمِنِینَ وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَی اللهِ وَ عَمِلَ صالِحاً وَ قالَ إِنَّنِی مِنَ الْمُسْلِمِینَ مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) مِنِّی وَ وُلْدَهُ وُلْدِی وَ هُوَ زَوْجُ حَبِیبَتِی أَمْرُهُ أَمْرِی وَ نَهْیُهُ نَهْیِی. مَعَاشِرَ النَّاسِ عَلَیْکُمْ بِطَاعَتِهِ وَ اجْتِنَابِ مَعْصِیَتِهِ فَإِنَّ طَاعَتَهُ طَاعَتِی وَ مَعْصِیَتَهُ مَعْصِیَتِی مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) صِدِّیقُ هَذِهِ الْأُمَّهًِْ وَ فَارُوقُهَا وَ مُحَدَّثُهَا إِنَّهُ هَارُونُهَا وَ یُوشَعُهَا وَ آصِفُهَا وَ شَمْعُونُهَا إِنَّهُ بَابُ حِطَّتِهَا وَ سَفِینَهًُْ نَجَاتِهَا إِنَّهُ طَالُوتُهَا وَ ذُو قَرْنَیْهَا مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنَّهُ مِحْنَهًُْ الْوَرَی وَ الْحُجَّهًُْ الْعُظْمَی وَ الْآیَهًُْ الْکُبْرَی وَ إِمَامُ أَهْلِ الدُّنْیَا وَ الْعُرْوَهًُْ الْوُثْقَی مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَهُ وَ عَلَی لِسَانِهِ مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) قَسِیمُ النَّارِ لَا یَدْخُلُ النَّارَ وَلِیٌّ لَهُ وَ لَا یَنْجُو مِنْهَا عَدُوٌّ لَهُ إِنَّهُ قَسِیمُ الْجَنَّهًِْ لَا یَدْخُلُهَا عَدُوٌّ لَهُ وَ لَا یُزَحْزَحُ عَنْهَا وَلِیٌّ لَهُ مَعَاشِرَ النَّاسِ أَصْحَابِی قَدْ نَصَحْتُ لَکُمْ وَ لکِنْ لا تُحِبُّونَ النَّاصِحِینَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای مردم! چه کسی از خداوند نیکو گفتارتر است و از وی راستگوتر؟ ای مردم! همانا خدای شما به من امر فرمود تا علی (علیه السلام) را پیشوای مردمان و جانشین و امام و وصی خود قرار دهم و او را چون برادر و وزیر خودگیرم. ای مردمان! علی (علیه السلام) پس از من، باب هدایت است و فراخواننده به‌سوی پروردگار، که او صالح مؤمنان است، چه کسی خوش گفتارتر است از آن کس که دعوت به‌سوی خدا می‌کند و عمل صالح انجام می‌دهد و می‌گوید: «من از مسلمانانم؟!. ( فصلت/۳۳ ). هان ای مردمان! همانا علی (علیه السلام) از من است و فرزندان او فرزندان من می‌باشند و او همسر دختر و ریحانه من است، فرمان او فرمان من است و بازداری او بازداری من است؛ بر شما باد اطاعت از او و پرهیز از نافرمانی او، چرا که اطاعت از او، پیروی از من است و نافرمانی او، عصیان بر من. ای مردمان! همانا علی (علیه السلام) راستگوی این امّت است و جداکننده حق از باطل و راستین اندیشه‌ی ایشان و به راستی او هارون و یوشع و آصف و شمعون این قوم است و همانا او دروازه حطهًْ و کشتی نجات ایشان است و او طالوت این امّت و ذوالقرنین آن است. ای مردمان! همانا او [مایه] رنجش مردمانِ سست نهاد است و حجّت عظمی و آیه‌ی کبری است و امام اهل این دنیاست و عروه وثقی. هان ای مردمان! همانا علی با حق است و حق با علی (علیه السلام) است و بر زبانش. ای مردم! علی تقسیم‌کننده‌ی آتش است دوست او وارد آن نشود و دشمنش از آن نجات نیابد او تقسیم‌کننده‌ی بهشت است دشمنش وارد آن نگردد و دوستش از آن منصرف نشود.. ای اصحاب من، شما را نصیحت نمودم ولی شما نصیحت‌کنندگان را دوست نمی‌دارید».

The Prophet (peace be upon him and his family): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: 'O people! Who is more excellent in speech than Allah and more truthful than Him in discourse? O people! Indeed your Lord commanded me to appoint Ali (peace be upon him) as the leader of the people, as successor, imam and executor of my will, and to take him as my brother and vizier. O people! Ali (peace be upon him) after me is the gate of guidance and the caller to the Lord, for he is the righteous one among the believers. Who is better in speech than one who calls to Allah, performs righteous deeds, and says: "I am one of the Muslims?" (Fussilat/33). Behold, O people! Indeed Ali (peace be upon him) is from me and his children are my children, and he is the husband of my daughter and my sweet basil; his command is my command and his prohibition is my prohibition. Upon you is obedience to him and avoidance of disobeying him, for obedience to him is obedience to me, and disobedience to him is disobedience to me. O people! Indeed Ali (peace be upon him) is the truthful one of this ummah, the distinguisher of truth from falsehood, and the true-minded one of them, and truly he is the Harun, the Yusha', the Asif and the Sham'un of this people, and indeed he is the gate of hitta and the ship of their salvation, and he is the Talut of this ummah and its Dhul-Qarnayn. O people! Indeed he is [a cause of] vexation to those of feeble nature, and he is the greatest proof and the greatest sign, and the imam of the people of this world, and the firmest handhold. Behold, O people! Indeed Ali is with the truth and the truth is with Ali (peace be upon him) and upon his tongue. O people! Ali is the divider of the Fire — his friend shall not enter it and his enemy shall not be saved from it; he is the divider of Paradise — his enemy shall not enter it and his friend shall not be turned away from it. O my companions, I have counselled you, but you do not love those who counsel.'

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: 'ઓ લોકો! અલ્લાહ કરતાં કોણ વધુ સુંદર બોલનાર છે અને તેના કરતાં કોણ વધુ સાચું બોલનાર છે? ઓ લોકો! ખરેખર તમારા રબે મને હુકમ આપ્યો કે હું અલી (અલયહિસ્સલામ)ને લોકોના પેશવા, ખલીફા, ઇમામ અને પોતાના વસી નિમું, અને તેમને ભાઈ તથા વઝીર તરીકે લઉં. ઓ લોકો! અલી (અલયહિસ્સલામ) મારા પછી હિદાયતના દરવાજા છે અને પરવરદિગાર તરફ બોલાવનારા છે, અને તેઓ મોમિનોમાંના સાલેહ છે. તેના કરતાં કોણ વધુ સુંદર બોલનાર છે જે અલ્લાહ તરફ બોલાવે, નેક કામ કરે અને કહે: "હું મુસલમાનોમાંનો છું?" (ફુસ્સિલત/૩૩). ખબરદાર ઓ લોકો! ખરેખર અલી (અલયહિસ્સલામ) મારાથી છે અને તેમના સંતાનો મારા સંતાનો છે અને તેઓ મારી દીકરી અને મારા ફૂલ [રૈહાના]ના પતિ છે, તેમનો હુકમ મારો હુકમ છે અને તેમની મનાઈ મારી મનાઈ છે; તમારા પર જરૂરી છે કે તેમની આજ્ઞાનું પાલન કરો અને તેમની નાફરમાનીથી બચો, કારણ કે તેમની આજ્ઞાનું પાલન મારી પૈરવી છે અને તેમની નાફરમાની મારા પર બળવો છે. ઓ લોકો! ખરેખર અલી (અલયહિસ્સલામ) આ ઉમ્મતના સાચા છે અને હક્ક તથા બાતિલને જુદા કરનારા છે અને તેમની સાચી અંતરદૃષ્ટિ છે અને ખરેખર તેઓ આ કૌમના હારૂન, યુશા, આસિફ અને શમ્ઊન છે અને ખરેખર તેઓ હિત્તાના દરવાજા અને તેમની નજાતની હોડી છે અને તેઓ આ ઉમ્મતના તાલૂત અને ઝુલ્કરનૈન છે. ઓ લોકો! ખરેખર તેઓ ઢીલા સ્વભાવના લોકો માટે [કારણ] પીડાના છે અને હુજ્જતે ઉઝ્મા [મહાન દલીલ] અને આયએ કુબ્રા [મહાન નિશાની] છે અને આ દુનિયાવાળાઓના ઇમામ છે અને ઉર્વતુલ વુસ્કા [મજબૂત આધાર] છે. ખબરદાર ઓ લોકો! ખરેખર અલી હક્ક સાથે છે અને હક્ક અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે છે અને તેમની જીભ પર છે. ઓ લોકો! અલી આગને વહેંચનારા છે — તેમના દોસ્ત તેમાં દાખલ નહીં થાય અને તેમના દુશ્મન તેમાંથી નજાત નહીં પામે; તેઓ જન્નતને વહેંચનારા છે — તેમના દુશ્મન તેમાં દાખલ નહીં થાય અને તેમના દોસ્ત તેમાંથી હટાવવામાં નહીં આવે. ઓ મારા સહાબીઓ, મેં તમને નસીહત કરી પરંતુ તમે નસીહત કરનારાઓને પસંદ કરતા નથી.'

#60 علی Ali અલી

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

وَ قَالَ مَوْلَانَا وَ إِمَامُنَا الصَّادِقُ (علیه السلام): إِنَّ حُقُوقَ النَّاسِ تُعْطَی بِشَهَادَهًِْ شَاهِدَیْنِ وَ مَا أُعْطِیَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) حَقَّهُ بِشَهَادَهًِْ عَشَرَهًِْ آلَافِ نَفْسٍ یَعْنِی یَوْمَ غَدِیرِ خُمٍّ إِنْ هَذَا الَّا ضَلَالٌ عَنِ الْحَقِّ الْمُبِینِ فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ فَأَنَّی تُصْرَفُونَ کَذلِکَ حَقَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ عَلَی الَّذِینَ فَسَقُوا أَنَّهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ.

امام صادق (علیه السلام)- در برهان آمده است: سرور و امام ما امام صادق (علیه السلام) فرمود: «همانا حقوق مردمان، به گواهی دو شاهد داده می‌شود ولی حقّ امام علی (علیه السلام) به شهادت ده هزار نفر داده نشد. و منظورش روز غدیرخم بود و این نیست مگر گمراهی از راه حقّ آشکار و بعد از حقیقت جز گمراهی چیست؟ پس به کجا روی می‌آورید؛ پس سخن پروردگار تو درباره‌ی عصیانگران که گفت: اینان ایمان نمی‌آورند، به‌حقیقت پیوست؟. ( یونس/۳۳۳۲ )».

Imam Sadiq (peace be upon him): In al-Burhan it is reported: our master and imam, Imam Sadiq (peace be upon him), said: 'Indeed the rights of people are granted upon the testimony of two witnesses, yet the right of Imam Ali (peace be upon him) was not granted even with the testimony of ten thousand persons.' He meant the day of Ghadir Khumm. And this is nothing but straying from the clear truth, and what is there after the truth except misguidance? So where are you being turned away? Thus has the word of your Lord proved true against the transgressors — that they will not believe (Yunus/32-33).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ-બુરહાનમાં આવ્યું છે: અમારા સરદાર અને ઇમામ, ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'ખરેખર લોકોના હક્કો બે સાક્ષીઓની ગવાહી પર આપવામાં આવે છે, પરંતુ ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)નો હક્ક દસ હજાર લોકોની ગવાહી પર પણ આપવામાં ન આવ્યો.' અને તેમનો મુરાદ ગદીરે ખુમનો દિવસ હતો. અને આ સ્પષ્ટ હક્કના રસ્તાથી ગુમરાહી સિવાય કંઈ નથી, અને હકીકત પછી ગુમરાહી સિવાય શું છે? તો તમે ક્યાં જઈ રહ્યા છો; તો તમારા રબની વાત નાફરમાનો વિશે જે તેમણે કહ્યું કે: આ લોકો ઈમાન નહીં લાવે, હકીકતમાં પુરવાર થઈ (યુનુસ/૩૨-૩૩).

#61 اتمام نعمت The completion of the favor નેઅમતની પૂર્ણતા

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

تَمَامُ النِّعْمَهًِْ دُخُولُ الْجَنَّهًِْ.

امام صادق (علیه السلام)- کمال نعمت، ورود به بهشت است.

Imam Sadiq (peace be upon him): The completion of blessing is entry into Paradise.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): નેઅમતની પૂર્ણતા જન્નતમાં દાખલ થવું છે.

#62 پس هر که در گرسنگی بی‌چاره ماند بی آنکه قصد گناه داشته باشد، بداند که خدا آمرزنده و مهربان است But whoever is compelled by hunger, without inclining to sin, then indeed Allah is Forgiving, Merciful તો જે ભૂખમાં લાચાર બની જાય, ગુનાહનો ઈરાદો રાખ્યા વગર, તો જાણી લે કે અલ્લાહ માફ કરનાર અને દયાળુ છે

وَ أمًَّا قَولُهُ: فَمَنِ اضْطُرَّ فِی مَخْمَصَةٍ غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ فَهُوَ رخصهًْ لِلْمُضْطَرِّ أَنْ یَأْکُلَ المیته وَ الدَّمِ وَ لَحْمِ الْخِنْزِیرِ، وَ المخمصه الْجُوعِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- این آیه: فَمَنِ اضْطُرَّ فِی مَخْمَصَةٍ غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ رخصتی است برای مضطرّ تا بتواند مردار، خون و گوشت خوک بخورد و مخمصه به‌معنای گرسنگی است.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): This verse: فَمَنِ اضْطُرَّ فِی مَخْمَصَةٍ غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ [But whoever is compelled by hunger, not inclining willfully to sin] is a permission for the one in dire need to eat carrion, blood and the flesh of swine, and makhmasa means hunger.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આ આયત: فَمَنِ اضْطُرَّ فِی مَخْمَصَةٍ غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ [તો જે કોઈ ભૂખમાં લાચાર થાય, ગુનાહનો ઇરાદો કર્યા વગર] એ મજબૂર માટે એક રુખસત [પરવાનગી] છે કે તે મુરદાર, લોહી અને સૂવરનું માંસ ખાઈ શકે, અને મખ્મસાનો અર્થ ભૂખ છે.

#63 پس هر که در گرسنگی بی‌چاره ماند بی آنکه قصد گناه داشته باشد، بداند که خدا آمرزنده و مهربان است But whoever is compelled by hunger, without inclining to sin, then indeed Allah is Forgiving, Merciful તો જે ભૂખમાં લાચાર બની જાય, ગુનાહનો ઈરાદો રાખ્યા વગર, તો જાણી લે કે અલ્લાહ માફ કરનાર અને દયાળુ છે

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

فِی رِوَایَهًِْ أَبِی الْجَارُودِ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ: غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ، قَالَ یَقُولُ غَیْرَ مُتَعَمِّدٍ لِإِثْمٍ.

امام باقر (علیه السلام)- در روایت ابوجارود از امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی آیه: غَیْرَ مُتَجَانِفٍ لِّإِثْمٍ آمده است که فرمود: «یعنی بدون تعمّد در ارتکاب این گناه».

Imam Baqir (peace be upon him): In the narration of Abu al-Jarud from Imam Baqir (peace be upon him) concerning the verse: غَیْرَ مُتَجَانِفٍ لِّإِثْمٍ [not inclining willfully to sin] it is reported that he said: 'That is, without deliberate intent to commit this sin.'

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ જારૂદની રિવાયતમાં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)થી આયત: غَیْرَ مُتَجَانِفٍ لِّإِثْمٍ [ગુનાહનો ઇરાદો કર્યા વગર] વિશે આવ્યું છે કે તેમણે ફરમાવ્યું: 'એટલે કે આ ગુનાહ કરવામાં જાણી જોઈને ઇરાદો કર્યા વગર.'

#64 پس هر که در گرسنگی بی‌چاره ماند بی آنکه قصد گناه داشته باشد، بداند که خدا آمرزنده و مهربان است But whoever is compelled by hunger, without inclining to sin, then indeed Allah is Forgiving, Merciful તો જે ભૂખમાં લાચાર બની જાય, ગુનાહનો ઈરાદો રાખ્યા વગર, તો જાણી લે કે અલ્લાહ માફ કરનાર અને દયાળુ છે

وَ أَمَّا الرُّخْصَهًُْ الَّتِی ظَاهِرُهَا خِلَافُ بَاطِنِهَا وَ الْمُنْقَطِعُ الْمَعْطُوفُ فِی التَّنْزِیلِ هُوَ أَنَّ الْآیَهًَْ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ کَانَتْ تَجِیءُ بِشَیْءٍ مَا ثُمَّ تَجِیءُ مُنْقَطِعَهًَْ الْمَعْنَی بَعْدَ ذَلِکَ وَ تَجِیءُ بِمَعْنَی غَیْرِهِ ثُمَّ تَعْطِفُ بِالْخِطَابِ عَلَی الْأَوَّل مِثْلُ قَوْلِهِ تَعَالَی فِی سُورَهًِْ الْمَائِدَهًِْ: وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِکُمْ فِسْقٌ ثُمَّ قَطَعَ الْکَلَامَ بِمَعْنًی لَیْسَ یُشْبِهُ هَذَا الْخَطَّابَ فَقَالَ تَعَالَی: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً ثُمَّ عَطَفَ عَلَی الْمَعْنَی الْأَوَّلِ وَ التَّحْرِیمِ الْأَوَّلِ فَقَالَ سُبْحَانَهُ: فَمَنِ اضْطُرَّ فِی مَخْمَصَةٍ غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ فَإِنَّ اللهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ.

امام علی (علیه السلام)- و امّا رخصتی که ظاهر آن بر خلاف باطن آن است و در نزول قرآن [جمله مستقل و] بریده شده [از جملات قبلی که به ما قبل خود] عطف شده، آن است که آیه‌ی کتاب خدای عزّوجلّ مطلبی را می‌آورد سپس بعد از آن با معنای [مستقل و] جداگانه‌ای می‌آید و معنایی غیر آن [معنای اوّل] می‌آورد سپس در سخن‌گفتن بر اوّلی عطف می‌کند؛ مانند کلام خداوند تعالی در سوره‌ی مائده: وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِکُمْ فِسْقٌ. سپس کلام را با معنایی‌که شبیه این سخن نیست قطع کرد و فرمود: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً. سپس بر معنای اوّل و تحریم اوّل عطف کرد و فرمود: فَمَنِ اضْطُرَّ فِی مَخْمَصَةٍ غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ فَإِنَّ الله غَفُورٌ رَحِیمٌ.

Imam Ali (peace be upon him): As for the permission whose outward differs from its inward, and the disconnected [clause] joined [to the preceding one] in the revelation — it is that a verse of the Book of Allah, the Mighty and Majestic, brings a matter, then after that comes with a separate [independent] meaning and brings a meaning other than that [first meaning], then in its address it joins back onto the first. Like the words of Allah the Exalted in Surah al-Ma'ida: وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِکُمْ فِسْقٌ [and that which wild beasts have eaten, except what you have slaughtered, and what is sacrificed on stones set up (for idols), and that you divide by arrows — that is a transgression]. Then He cut off the speech with a meaning that does not resemble this address, and said: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [This day those who disbelieve have despaired of your religion, so do not fear them and fear Me. This day I have perfected for you your religion and completed My favour upon you and chosen for you Islam as a religion]. Then He joined [the address] back to the first meaning and the first prohibition, and said, Glory be to Him: فَمَنِ اضْطُرَّ فِی مَخْمَصَةٍ غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ فَإِنَّ الله غَفُورٌ رَحِیمٌ [But whoever is compelled by hunger, not inclining willfully to sin, then indeed Allah is Forgiving, Merciful].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અને જે રુખ્સત (પરવાનગી)નું ઝાહિર તેના બાતિનથી વિરુદ્ધ હોય, અને કુરઆનના નુઝૂલમાં [જે વાક્ય સ્વતંત્ર અને] પહેલાના વાક્યોથી અલગ થઈને [પોતાના પહેલાના પર] અતફ થયું હોય, તે એ છે કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કિતાબની આયત કોઈ વાત લાવે છે, પછી તેના પછી એક [સ્વતંત્ર અને] અલગ મઅનાની સાથે આવે છે અને તે [પહેલા મઅના] સિવાયનો બીજો મઅનો લાવે છે, પછી કલામમાં પહેલા પર અતફ કરે છે; જેમ કે અલ્લાહ તઆલાનો સૂરએ માઇદામાં કલામ: وَ ما أَکَلَ السَّبُعُ إِلَّا ما ذَکَّیْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَی النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِکُمْ فِسْقٌ [અને જેને હિંસક પ્રાણી ખાઈ ગયું હોય, સિવાય કે તમે તેને ઝબ્હ કર્યું હોય, અને જે (મૂર્તિઓ માટે) સ્થાપિત પથ્થરો પર કુરબાન કરવામાં આવ્યું હોય, અને એ કે તમે તીરોથી કિસ્મત નક્કી કરો — તે ફિસ્ક (પાપ) છે]. પછી કલામને એવા મઅનાથી કાપી નાખ્યો જે આ કલામને મળતો નથી અને ફરમાવ્યું: الْیَوْمَ یَئِسَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ دِینِکُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً [આજે કાફિરો તમારા દીનથી નિરાશ થઈ ગયા છે, તો તેમનાથી ન ડરો અને મારાથી ડરો. આજે મેં તમારા માટે તમારા દીનને પૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત તમામ કરી અને તમારા માટે ઇસ્લામને દીન તરીકે પસંદ કર્યો]. પછી પહેલા મઅના અને પહેલી હુરમત (પ્રતિબંધ) પર અતફ કર્યું અને ફરમાવ્યું, પાક છે તે: فَمَنِ اضْطُرَّ فِی مَخْمَصَةٍ غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ فَإِنَّ الله غَفُورٌ رَحِیمٌ [પછી જે કોઈ ભૂખમાં લાચાર થઈ જાય, પાપ તરફ ઝુકાવ રાખ્યા વગર, તો ખરેખર અલ્લાહ માફ કરનાર, દયાળુ છે].

#65 پس هر که در گرسنگی بی‌چاره ماند بی آنکه قصد گناه داشته باشد، بداند که خدا آمرزنده و مهربان است But whoever is compelled by hunger, without inclining to sin, then indeed Allah is Forgiving, Merciful તો જે ભૂખમાં લાચાર બની જાય, ગુનાહનો ઈરાદો રાખ્યા વગર, તો જાણી લે કે અલ્લાહ માફ કરનાર અને દયાળુ છે

غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ أیْ غَیْرَ مَائِلٍ فِی الْإثْْمِ فَلَا یَأکُلِ الْمِیتَهًَْ إذَا اضْطُرَّ إلَیْهَا إذَا کَانَ فِی سَفَرٍ غَیْرِ حَقٍّ، وَ کَذَلِکَ إنْ کانَ فِی قَطْعِ الطَّریقِ أوْ ظُلْمٍ أوْ جَوْرٍ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ، یعنی به گناه تمایل نداشته باشد؛ بنابراین اگر در سفر غیر حق بود، چنانچه به خوردن مردار ناچار شد، آن را نمی‌خورد و همین‌طور است اگر درحال راهزنی، یا ظلم و ستم باشد.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ means that he does not incline toward sin; so if he was on an unlawful journey and became compelled to eat carrion, he does not eat it; and likewise if he was engaged in highway robbery, or oppression and injustice.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ, એટલે કે તે પાપ તરફ ઝુકાવ ન રાખતો હોય; તેથી જો તે નાહકના સફરમાં હોય, અને મુર્દાર ખાવા માટે લાચાર થઈ જાય, તો તે તેને નહીં ખાય, અને એવી જ રીતે જો તે રાહઝની (લૂંટફાટ), અથવા ઝુલ્મ અને અત્યાચારની હાલતમાં હોય.

#66 پس هر که در گرسنگی بی‌چاره ماند بی آنکه قصد گناه داشته باشد، بداند که خدا آمرزنده و مهربان است But whoever is compelled by hunger, without inclining to sin, then indeed Allah is Forgiving, Merciful તો જે ભૂખમાં લાચાર બની જાય, ગુનાહનો ઈરાદો રાખ્યા વગર, તો જાણી લે કે અલ્લાહ માફ કરનાર અને દયાળુ છે

أَنَ امْرَأَهًًْ شَهِدَ عَلَیْهَا الشُّهُودُ أَنَّهُمْ وَجَدُوهَا فِی بَعْضِ مِیَاهِ الْعَرَبِ مَعَ رَجُلٍ یَطَؤُهَا لَیْسَ بِبَعْلٍ لَهَا فَأَمَرَ عُمَرُ بِرَجْمِهَا فَقَالَتْ اللَّهُمَّ أَنْتَ تَعْلَمُ أَنِّی بَرِیئَهًٌْ فَغَضِبَ عُمَرُ وَ قَالَ وَ تَجْرَحِی الشُّهُودَ أَیْضاً فَأَمَرَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَنْ یَسْأَلُوهَا فَقَالَتْ کَانَ لِأَهْلِی إِبِلٌ فَخَرَجْتُ فِی إِبِلِ أَهْلِی وَ حَمَلْتُ مَعِی مَاءً وَ لَمْ یَکُنْ فِی إِبِلِی لَبَنٌ وَ خَرَجَ مَعِی خَلِیطٌ وَ کَانَ فِی إِبِلِهِ لَبَنٌ فَنَفِدَ مَائِی فَاسْتَسْقَیْتُهُ فَأَبَی أَنْ یَسْقِیَنِی حَتَّی أُمَکِّنَهُ مِنْ نَفْسِی فَأَبَیْتُ فَلَمَّا کَادَتْ نَفْسِی تَخْرُجُ أَمْکَنْتُهُ مِنْ نَفْسِی فَقَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) اللَّهُ أَکْبَرُ: فَمَنِ اضْطُرَّ فِی مَخْمَصَةٍ غَیْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ فَلَا إِثْمَ عَلَیْه.

امام علی (علیه السلام)- در کتاب الارشاد روایت‌شده که گواهان درباره‌ی زنی گواهی دادند که او را در برخی از آبادی‌ها و بلاد عرب دیده‌اند مردی‌که شوهر او نبوده با او نزدیک شده و با او زنا کرده است و آن زن شوهردار بود، پس عمر دستور داد سنگسارش کنند، زن گفت: «بارخدایا تو می‌دانی‌که من گناهی نکرده‌ام»، عمر خشمناک شده گفت: «[گذشته از اینکه گناه کرده‌ای] گواهان را هم به دروغ نسبت دهی»؟ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «این زن را بیاورید و از او بپرسید [جریان چه بوده] شاید در این کار عذری داشته است»؟ پس زن را آوردند و از حال او پرسیدند. گفت: «خاندان ما شتران چندی دارند که من [برای چراندن یا سفر] با آن شتران از خانه بیرون رفتم و قدری آب نیز با خود برداشتم و شتران شیر نداشتند، مردی نیز با من همراه شد و شترهای او شیر داشت، پس آب من تمام شد و از آن مرد خواستم که مرا سیراب کند، او از سیراب‌کردن من امتناع ورزید مگر اینکه من خود را در اختیار او گذارم، من از این کار سر باز زدم [و به تشنگی تن دادم] تا آنگاه که نزدیک بود [از تشنگی] بمیرم به‌ناچار به آنچه او می‌خواست تن دادم [و او به من نزدیک شد]» امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «اللَّه اکبر؛ پس هر که در گرسنگی بی‌چاره ماند بی آنکه قصد گناه داشته باشد گناهی بر او نیست».

Imam Ali (peace be upon him): In the book al-Irshad it is narrated that witnesses testified against a woman that they had seen her in one of the villages and lands of the Arabs, [saying] that a man who was not her husband had approached her and committed adultery with her; and that woman had a husband. So Umar ordered that she be stoned. The woman said: "O Lord, You know that I have committed no sin." Umar became angry and said: "[On top of having sinned] you also accuse the witnesses of lying?" Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "Bring this woman and ask her [what the matter was]; perhaps she has an excuse in this affair." So they brought the woman and asked her about her situation. She said: "Our household has a number of camels, and I went out of the house with those camels [to graze them or on a journey], and I took some water with me, and the camels had no milk. A man also accompanied me, and his camels had milk. My water ran out, and I asked that man to give me water. He refused to give me drink unless I gave myself over to him. I refused this [and endured the thirst], until I was on the verge of dying [from thirst], and out of necessity I yielded to what he wanted [and he approached me]." Amir al-Mu'minin (peace be upon him) said: "Allahu Akbar; so whoever is compelled by hunger, not inclining willfully to sin, there is no sin upon him."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): કિતાબ અલ-ઇરશાદમાં રિવાયત થયું છે કે સાક્ષીઓએ એક સ્ત્રી વિરુદ્ધ ગવાહી આપી કે તેઓએ તેને અરબની અમુક વસ્તીઓ અને શહેરોમાં જોઈ છે [કે] એક પુરુષ જે તેનો પતિ ન હતો તેની સાથે નજદીક થયો અને તેની સાથે ઝિના કર્યું, અને તે સ્ત્રી પતિવાળી હતી. તો ઉમરે તેને સંગસાર કરવાનો હુકમ આપ્યો. સ્ત્રીએ કહ્યું: "અય પરવરદિગાર! તું જાણે છે કે મેં કોઈ ગુનાહ કર્યો નથી." ઉમરે ગુસ્સે થઈને કહ્યું: "[ગુનાહ કર્યો તે ઉપરાંત] સાક્ષીઓ પર પણ જૂઠાણાનો આરોપ મૂકે છે?" અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "આ સ્ત્રીને લાવો અને તેને પૂછો [શું બન્યું હતું], કદાચ આ કામમાં તેની પાસે કોઈ બહાનું હોય." તો સ્ત્રીને લાવ્યા અને તેની હાલત વિશે પૂછ્યું. તેણે કહ્યું: "અમારા ખાનદાન પાસે કેટલાક ઊંટ છે જેમને [ચરાવવા અથવા સફર માટે] લઈને હું ઘરથી બહાર ગઈ અને થોડું પાણી પણ મારી સાથે લીધું, અને ઊંટોમાં દૂધ ન હતું. એક પુરુષ પણ મારી સાથે થયો અને તેના ઊંટોમાં દૂધ હતું. તો મારું પાણી ખતમ થઈ ગયું અને મેં તે પુરુષથી માંગ્યું કે મને પાણી પીવડાવે. તેણે મને પાણી પીવડાવવાનો ઇનકાર કર્યો સિવાય કે હું પોતાને તેને હવાલે કરું. મેં આ કામથી ઇનકાર કર્યો [અને તરસ સહન કરી] ત્યાં સુધી કે હું નજીક હતી કે [તરસથી] મરી જાઉં, નાછૂટકે તેની ઇચ્છા મુજબ કર્યું [અને તે મારી નજદીક આવ્યો]." અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહુ અકબર; તો જે કોઈ ભૂખમાં લાચાર રહી જાય ગુનાહનો ઇરાદો કર્યા વગર, તેના પર કોઈ ગુનાહ નથી."