کِتَابُ الْغَارَاتِ، لِإِبْرَاهِیمَبْنِمُحَمَّدٍ الثَّقَفِیِّ رَفَعَهُ قَالَ: إِنَّ النَّجَاشِیَّ الشَّاعِرَ شَرِبَ الْخَمْرَ فِی شَهْرِ رَمَضَانَ فَحَدَّهُ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَقَامَهُ فِی سَرَاوِیلَ فَضَرَبَهُ ثَمَانِینَ ثُمَّ زَادَهُ عِشْرِینَ سَوْطاً وَ قَالَ هَذَا لِجُرْأَتِکَ عَلَی رَبِّکَ وَ إِفْطَارِکَ فِی شَهْرِ رَمَضَانَ فَغَضِبَ وَ لَحِقَ بِمُعَاوِیَهًَْ فَدَخَلَ طَارِقُبْنُعَبْدِاللَّهِ عَلَی أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ یَا أَمِیرَ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) مَا کُنَّا نَرَی أَنَّ أَهْلَ الْمَعْصِیَهًِْ وَ الطَّاعَهًِْ وَ أَهْلَ الْفُرْقَهًِْ وَ الْجَمَاعَهًِْ عِنْدَ وُلَاهًِْ الْعَدْلِ وَ مَعَادِنِ الْفَضْلِ سِیَّانِ فِی الْجَزَاءِ حَتَّی رَأَیْتُ مَا کَانَ مِنْ صَنِیعِکَ بِأَخِی الْحَارِثِ فَأَوْغَرْتَ صُدُورَنَا وَ شَتَّتَّ أُمُورَنَا وَ حَمَّلْتَنَا عَلَی الْجَادَّهًِْ الَّتِی کُنَّا نَرَی أَنَّ سَبِیلَ مَنْ رَکِبَهَا النَّارُ فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ إِنَّها لَکَبِیرَةٌ إِلَّا عَلَی الْخاشِعِینَ یَا أَخَا بَنِی نَهْدٍ فَهَلْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِینَ انْتَهَکَ حُرْمَهًًْ مِنْ حُرَمِ اللَّهِ فَأَقَمْنَا عَلَیْهِ حَدّاً کَانَ کَفَّارَتَهُ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ فِی کِتَابِهِ: وَ لا یَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلی أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوی.
امام علی (علیه السلام)- نجّاشی شاعر در ماه رمضان شراب نوشید و امیرمؤمنان حد را بر او جاری کرد و او را در سراویل قرار داد و هشتاد ضربه بر او زد، سپس بیست تازیانه بر آن افزود و فرمود: این به جهت گستاخی‌ات بر پروردگارت و باز کردن روزه در ماه رمضان است. پس خشمگین شد و به معاویه ملحق شد. طارق‌بن‌عبدالله بر امیرمؤمنان (علیه السلام) وارد شد و گفت: «ای امیرمؤمنان نمی‌دیدیم که اهل معصیت و طاعت و اهل تفرقه و اجتماع نزد والیان عدل و معادن فضل در جزاء برابر باشند، تا اینکه رفتارت بر برادرم حارث را دیدیم که ما را خشمگین کرد و امورمان را پراکنده ساخت و ما را وارد مسیری کرد که می‌دیدیم پایان هرکه در آن داخل شد آتش است». پس علی (علیه السلام) فرمود: وَإِنَّهَا لَکَبِیرَةٌ إِلاَّ عَلَی الْخَاشِعِینَ ای برادر بنی نهد، آیا او جز مردی از مسلمانان است که حرمت کسی‌که خدا حرام کرده است، هتک کرده است و ما بر او حدی که کفّاره‌ی آن بود را بر او جاری کرده‌ایم که خداوند در کتابش می‌فرماید: وَ لایَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلی أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوی.
Imam Ali (peace be upon him): Najashi the poet drank wine in the month of Ramadan, and the Commander of the Faithful carried out the hadd (prescribed punishment) upon him. He placed him in trousers and struck him eighty lashes, then added twenty lashes more and said: This is for your boldness against your Lord and your breaking the fast in the month of Ramadan. So he became angry and joined Mu'awiya. Tariq ibn Abd Allah came in upon the Commander of the Faithful (peace be upon him) and said: 'O Commander of the Faithful, we did not see that the people of disobedience and the people of obedience, the people of division and the people of unity, could be equal in recompense in the sight of just rulers and the sources of virtue, until we saw your conduct with my brother Harith, which angered us, scattered our affairs, and drove us onto a path whose end, we used to see, for whoever entered it, was the Fire.' Then Ali (peace be upon him) said: وَإِنَّهَا لَکَبِیرَةٌ إِلاَّ عَلَی الْخَاشِعِینَ [And indeed it is a hard thing except for the humble]. O brother of Banu Nahd, is he anything other than a man of the Muslims who violated a sanctity of the sanctities of Allah, so we carried out upon him a hadd which was its expiation? Indeed Allah says in His Book: وَ لایَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلی أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوی [And let not the hatred of a people incite you not to act justly; act justly, that is nearer to piety].
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): નજાશી શાયરે માહે રમઝાનમાં શરાબ પીધો, અને અમીરુલ મોઅમેનીને તેના પર હદ (નિર્ધારિત સજા) જારી કરી અને તેને પાયજામામાં ઊભો રાખ્યો અને એંસી ફટકા માર્યા, પછી તેમાં વીસ ફટકા વધુ ઉમેર્યા અને ફરમાવ્યું: આ તારા પરવરદિગાર સામે તારી ધૃષ્ટતા અને માહે રમઝાનમાં રોઝો તોડવા બદલ છે. તેથી તે ગુસ્સે થયો અને મુઆવિયા સાથે જઈ ભળ્યો. તારિક બિન અબ્દુલ્લાહ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: 'હે અમીરુલ મોઅમેનીન! અમે એવું નહોતા જોતા કે ગુનેહગાર અને આજ્ઞાકારી, અને ફિતના ફેલાવનારા અને એકતાવાળા લોકો, ન્યાયી શાસકો અને ફઝીલતના સ્ત્રોતો સામે બદલામાં સમાન હોય, ત્યાં સુધી કે અમે મારા ભાઈ હારિસ સાથે તમારું વર્તન જોયું, જેણે અમને ગુસ્સે કર્યા અને અમારા કામોને વિખેરી નાખ્યા અને અમને એવા માર્ગમાં દાખલ કર્યા કે અમે જોતા હતા કે તેમાં દાખલ થનારનો અંત આગ છે.' પછી અલી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: وَإِنَّهَا لَکَبِیرَةٌ إِلاَّ عَلَی الْخَاشِعِینَ [અને ખરેખર તે ખૂબ ભારે છે સિવાય કે નમ્ર લોકો પર]. હે બની નહદના ભાઈ, શું તે મુસલમાનોમાંનો એક એવો માણસ નથી જેણે અલ્લાહની હુરમતોમાંથી એક હુરમતને તોડી છે, અને અમે તેના પર એવી હદ જારી કરી છે જે તેનું કફ્ફારો હતું? ખરેખર અલ્લાહ પોતાની કિતાબમાં ફરમાવે છે: وَ لایَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلی أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوی [અને કોઈ કૌમની દુશ્મની તમને ન્યાય ન કરવા પર ન ઉભારે; ન્યાય કરો, તે તકવા (ઈશપરાયણતા) ની વધુ નજીક છે].