هُوَ الَّذِی أَخْرَجَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ مِنْ دِیارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ ما ظَنَنْتُمْ أَنْ یَخْرُجُوا قَالَ سَبَبُ ذَلِکَ أَنَّهُ کَانَ بِالْمَدِینَهًِْ ثَلَاثَهًُْ أَبْطُنٍ مِنَ الْیَهُودِ بَنِی النَّضِیرِ َ قُرَیْظَهًَْ وَ قَیْنُقَاعَ وَ کَانَ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَهْدٌ وَ مُدَّهًٌْ فَنَقَضُوا عَهْدَهُمْ وَ کَانَ سَبَبُ ذَلِکَ فِی بَنِی النَّضِیرِ فِی نَقْضِ عَهْدِهِمْ أَنَّهُ أَتَاهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَسْتَسْلِفُهُمْ دِیَهًَْ رَجُلَیْنِ قَتَلَهُمَا رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ غِیلَهًًْ یَعْنِی یَسْتَقْرِضُ وَ کَانَ قَصَدَ کَعْبَ‌بْنَ‌الْأَشْرَفِ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَی کَعْبٍ قَالَ مَرْحَباً یَا أَبَا الْقَاسِمِ وَ أَهْلًا وَ قَامَ کَأَنَّهُ یَصْنَعُ لَهُ الطَّعَامَ وَ حَدَّثَ نَفْسَهُ أَنْ یَقْتُلَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ یُتْبِعَ أَصْحَابَهُ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ فَأَخْبَرَهُ بِذَلِکَ فَرَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی الْمَدِینَهًِْ وَ قَالَ لِمُحَمَّدِبْنِمَسْلَمَهًَْ الْأَنْصَارِیِّ اذْهَبْ إِلَی بَنِی النَّضِیرِ فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّ اللَّهَ عزّوجلّ قَدْ أَخْبَرَنِی بِمَا هَمَمْتُمْ بِهِ مِنَ الْغَدْرِ فَإِمَّا أَنْ تَخْرُجُوا مِنْ بَلَدِنَا وَ إِمَّا أَنْ تَأْذَنُوا بِحَرْبٍ فَقَالُوا نَخْرُجُ مِنْ بِلَادِکَ فَبَعَثَ إِلَیْهِمْ عَبْدُ اللَّهِبْنُأُبَیٍّ أَلَّا تَخْرُجُوا وَ تُقِیمُوا وَ تُنَابِذُوا مُحَمَّداً الْحَرْبَ فَإِنِّی أَنْصُرُکُمْ أَنَا وَ قَوْمِی وَ حُلَفَائِی فَإِنْ خَرَجْتُمْ خَرَجْتُ مَعَکُمْ وَ إِنْ قَاتَلْتُمْ قَاتَلْتُ مَعَکُمْ فَأَقَامُوا وَ أَصْلَحُوا حُصُونَهُمْ وَ تَهَیَّئُوا لِلْقِتَالِ وَ بَعَثُوا إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنَّا لَا نَخْرُجُ فَاصْنَعْ مَا أَنْتَ صَانِعٌ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ کَبَّرَ وَ کَبَّرَ أَصْحَابُهُ وَ قَالَ لِأَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) تَقَدَّمْ إِلَی بَنِی النَّضِیرِ فَأَخَذَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) الرَّایَهًَْ وَ تَقَدَّمَ وَ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَحَاطَ بِحِصْنِهِمْ وَ غَدَرَ بِهِمْ عَبْدُ اللَّهِبْنُأُبَیٍّ وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِذَا ظَفِرَ بِمُقَدَّمِ بُیُوتِهِمْ حَصَّنُوا مَا یَلِیهِمْ وَ خَرَّبُوا مَا یَلِیهِ وَ کَانَ الرَّجُلُ مِنْهُمْ مِمَّنْ کَانَ لَهُ بَیْتٌ حَسَنٌ خَرَّبَهُ وَ قَدْ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَمَرَ بِقَطْعِ نَخْلِهِمْ فَجَزِعُوا مِنْ ذَلِکَ وَ قَالُوا یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکَ بِالْفَسَادِ إِنْ کَانَ لَکَ هَذَا فَخُذْهُ وَ إِنْ کَانَ لَنَا فَلَا تَقْطَعْهُ فَلَمَّا کَانَ بَعْدَ ذَلِکَ قَالُوا یَا مُحَمَّدُ نَخْرُجُ مِنْ بِلَادِکَ فَأَعْطِنَا مَالَنَا فَقَالَ لَا وَ لَکِنْ تَخْرُجُونَ وَ لَکُمْ مَا حَمَلَتِ الْإِبِلُ فَلَمْ یَقْبَلُوا ذَلِکَ فَبَقُوا أَیَّاماً ثُمَّ قَالُوا نَخْرُجُ وَ لَنَا مَا حَمَلَتِ الْإِبِلُ فَقَالَ لَا وَ لَکِنْ تَخْرُجُونَ وَ لَا یَحْمِلُ أَحَدٌ مِنْکُمْ شَیْئاً فَمَنْ وَجَدْنَا مَعَهُ شَیْئاً مِنْ ذَلِکَ قَتَلْنَاهُ فَخَرَجُوا عَلَی ذَلِکَ وَ وَقَعَ قَوْمٌ مِنْهُمْ إِلَی فَدَکٍ وَ وَادِی الْقُرَی وَ خَرَجَ قَوْمٌ مِنْهُمْ إِلَی الشَّامِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِیهِمْ هُوَ الَّذِی أَخْرَجَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ مِنْ دِیارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ ما ظَنَنْتُمْ أَنْ یَخْرُجُوا وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ مانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللهِ فَأَتاهُمُ اللهُ مِنْ حَیْثُ لَمْ یَحْتَسِبُوا إِلَی قَوْلِهِ فَإِنَّ اللهَ شَدِیدُ الْعِقابِ.
علیّ‌ّّبن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- هُو الذِی أَخْرَجَ الذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْل الکِتَابِ مِن دِیَارِهِمْ لأَول الحَشْرِ مَا ظَنَنتُمْ أَن یَخْرُجُوا سبب نزول این آیات این است که در مدینه سه گروه از یهود بودند: بنی‌نضیر، قریظه و قینقاع. میان آنان و رسول خدا (صلی الله علیه و آله) عهدی بود که آنان عهدشان را شکستند و سبب شکستن عهدشان، طایفه‌ی بنی‌نضیر بودند. روزی پیامبر (صلی الله علیه و آله) به نزد آنان رفت تا برای دیه‌ی دو فردی که یکی از یاران پیامبر که آن دو را غافلگیرانه کشته بود، طلب قرض کند، پس نزد کعب‌بن‌اشرف رفت. هنگامی‌که بر کعب وارد شد، او گفت: «درود بر تو اباالقاسم، خوش آمدی»! برخاست، گویی می‌خواهد برای او غذایی بیاورد. درحالی‌که با خود اندیشه‌ی قتل رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و قتل یارانش را داشت. جبرئیل بر او (پیامبر (صلی الله علیه و آله)) نازل شد و او را مطّلع کرد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به مدینه بازگشت و به محمّدبن‌سلمه انصاری فرمود: «نزد بنی‌نضیر برو و به آنان بگو که خداوند عزّوجلّ او را از نیرنگی که به آن همّت گمارده بودید مطّلع ساخت؛ پس یا از سرزمین ما خارج شوید و یا اعلان جنگ کنید». گفتند: «از سرزمینتان خارج می‌شویم». پس عبدالله‌بن‌ابی [فردی را] نزد آنان فرستاد که خارج نشوید، بمانید و به محمّد اعلان جنگ کنید، من و قوم و هم‌پیمانانم شما را یاری می‌کنیم. اگر خارج شوید، من هم با شما خواهم آمد و اگر بجنگید، من هم با آنان می‌جنگم. آنان ماندند و استحکامات و قلعه‌های خود را ساختند و آماده‌ی جنگ شدند. آنگاه به‌سوی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) پیغام فرستادند: «ما از اینجا نمی‌رویم، پس هرچه می‌خواهی انجام ده». رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برخاست، تکبیر گفت و یارانش تکبیر گفتند و به امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «به‌سوی بنی‌نضیر برو»! امیرالمؤمنین (علیه السلام) پرچم را گرفت و به پیش رفت. سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) جلو آمد و قلعه‌ی ایشان را محاصره کردند. عبدالله‌بن‌ابی به آنان نیرنگ زد و هنگامی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به خانه‌هایشان رسید، هرچه نزدشان بود را حفظ می‌کردند و هرچه پیامبر (صلی الله علیه و آله) به آن می‌رسید را خراب می‌کردند. مردی از آنان خانه‌ی خوبی داشت که آن را خراب کرد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمان داد درختان خرمایشان را قطع کنند. امّا آنان به جزع و فزع افتادند و گفتند: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! خداوند تو را به خرابی امر کرده است؟ اگر این درختان از آن توست، آن‌ها را بگیر و اگر از آن ماست، آن‌ها را قطع نکن». پس از آن گفتند: «ای محمّد! از سرزمین تو خارج می‌شویم، امّا آنچه از آن ماست را به ما ببخش». فرمود: «نه، از اینجا بروید و هرآنچه را شترها حمل می‌کنند با خود ببرید». قبول نکردند و چند روزی ماندند. سپس گفتند: «از اینجا می‌رویم و هرآنچه شترها حمل می‌کنند را با خود می‌بریم». فرمود: «نه، از اینجا بروید و هیچ کس چیزی را با خود نمی‌برد، و با هرکس چیزی یافتیم، او را می‌کشیم». سپس به همین شکل از آن سرزمین خارج شدند و برخی از آنان به فدک و وادی قری رفتند. و برخی از آنان به شام رفتند. خداوند درباره‌ی آنان این آیه را نازل کرد: هُو الذِی أَخْرَجَ الذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْل الکِتَابِ مِن دِیَارِهِمْ لأَول الحَشْرِ مَا ظَنَنتُمْ أَن یَخْرُجُوا وظَنُّوا أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم مِّنَ اللهِ فَأَتَاهُمُ اللهُ مِنْ حَیْثُ لمْ یَحْتَسِبُوا ... فَإِنَّ اللهَ شَدِیدُ العِقَابِ.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): هُوَ الَّذِی أَخْرَجَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِنْ دِیَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنْتُمْ أَنْ یَخْرُجُوا [He it is Who caused those who disbelieved of the People of the Book to go forth from their homes at the first banishment; you did not think that they would go forth]. The occasion of the revelation of these verses is this: in Madinah there were three groups of Jews — Banu al-Nadir, Qurayzah and Qaynuqa'. Between them and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) there was a covenant, and they broke their covenant. The cause of the breaking of the covenant was the tribe of Banu al-Nadir. One day the Prophet (peace be upon him and his family) went to them to seek a loan for the blood-money of two men whom one of the Prophet's companions had killed by surprise, so he went to Ka'b ibn al-Ashraf. When he entered upon Ka'b, he said: "Welcome to you, O Abu al-Qasim, you are welcome!" He rose as though to bring him food, while intending within himself to kill the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and to kill his companions. Jibra'il descended upon him (the Prophet (peace be upon him and his family)) and informed him. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) returned to Madinah and said to Muhammad ibn Maslamah al-Ansari: "Go to Banu al-Nadir and tell them that Allah the Mighty and Majestic has informed him of the treachery you had determined upon; so either go out from our land, or declare war." They said: "We shall go out from your land." Then Abdullah ibn Ubayy sent [a man] to them [saying]: Do not go out, stay and declare war on Muhammad; I, my people and my allies will support you. If you go out, I too will go with you, and if you fight, I too will fight with them. So they stayed, built up their fortifications and fortresses, and prepared for war. Then they sent a message to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family): "We are not leaving here, so do whatever you wish." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) stood up, said the takbir, and his companions said the takbir, and he said to Amir al-Mu'minin (peace be upon him): "Advance towards Banu al-Nadir!" Amir al-Mu'minin (peace be upon him) took the banner and went forward. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came forward and they besieged their fortress. Abdullah ibn Ubayy betrayed them, and when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) reached their houses, whatever was with them they would preserve, and whatever the Prophet (peace be upon him and his family) reached they would destroy. A man among them had a fine house and destroyed it. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) commanded that their date-palms be cut down, but they broke out in wailing and lamentation and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Has Allah commanded you to bring ruin? If these trees are yours, take them, and if they are ours, do not cut them down." After that they said: "O Muhammad! We are leaving your land, but grant us what belongs to us." He said: "No, go from here and take with you whatever the camels can carry." They did not accept, and stayed for a few days. Then they said: "We shall leave, and take with us whatever the camels can carry." He said: "No, go from here and no one shall take anything with him; and whoever we find with anything, we shall kill him." Then they went out from that land in this manner, and some of them went to Fadak and Wadi al-Qura, and some of them went to Sham. Allah revealed concerning them this verse: هُوَ الَّذِی أَخْرَجَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِنْ دِیَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنْتُمْ أَنْ یَخْرُجُوا وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللهِ فَأَتَاهُمُ اللهُ مِنْ حَیْثُ لَمْ یَحْتَسِبُوا ... فَإِنَّ اللهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ [He it is Who caused those who disbelieved of the People of the Book to go forth from their homes at the first banishment; you did not think that they would go forth, and they thought that their fortresses would defend them against Allah; but Allah came to them from where they did not expect ... indeed Allah is severe in retribution].
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): هُوَ الَّذِی أَخْرَجَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِنْ دِیَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنْتُمْ أَنْ یَخْرُجُوا [તે એ જ છે જેણે અહલે કિતાબમાંથી કાફિરોને પ્રથમ દેશનિકાલમાં તેમના ઘરોમાંથી બહાર કાઢ્યા; તમે ધારતા ન હતા કે તેઓ બહાર નીકળશે]. આ આયતોના નાઝિલ થવાનું કારણ આ છે કે મદીનામાં યહૂદીઓના ત્રણ સમૂહો હતાઃ બની નઝીર, કુરયઝહ અને કૈનુકાઅ. તેમની અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) વચ્ચે એક કરાર હતો, પણ તેમણે પોતાનો કરાર તોડ્યો, અને કરાર તોડવાનું કારણ બની નઝીરનો કબીલો હતો. એક દિવસ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમની પાસે ગયા કે એવા બે માણસોની દિયત માટે કરજ માગે જેમને પયગંબરના એક સાથીએ અચાનક કતલ કરી નાખ્યા હતા. તેથી તેઓ કઅબ બિન અશરફ પાસે ગયા. જ્યારે તેઓ કઅબ પર દાખલ થયા, ત્યારે તેણે કહ્યુંઃ "તમારા ઉપર સલામ હો, અય અબુલ કાસિમ, પધારો!" તે ઊભો થયો, જાણે તેમના માટે ખાવાનું લાવવા માગતો હોય, જ્યારે તેના મનમાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના સાથીઓની હત્યાનો વિચાર હતો. જિબ્રઈલ તેમના (પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)) પર નાઝિલ થયા અને તેમને જાણ કરી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીના પાછા આવ્યા અને મુહમ્મદ બિન સલમા અન્સારીને ફરમાવ્યુંઃ "બની નઝીર પાસે જાઓ અને તેમને કહો કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને એ કપટ વિષે માહિતગાર કર્યા છે જેનો તમે ઇરાદો કર્યો હતો; તેથી કાં તો અમારી ધરતીમાંથી નીકળી જાઓ અથવા જંગની જાહેરાત કરો." તેમણે કહ્યુંઃ "અમે તમારી ધરતીમાંથી નીકળી જઈશું." પછી અબ્દુલ્લાહ બિન ઉબય્યએ તેમની પાસે [એક માણસ] મોકલ્યો કે નીકળશો નહીં, રહો અને મુહમ્મદને જંગની જાહેરાત કરો, હું અને મારી કોમ અને મારા સાથીપક્ષવાળા તમારી મદદ કરશે. જો તમે નીકળશો તો હું પણ તમારી સાથે આવીશ, અને જો તમે લડશો તો હું પણ તેમની સાથે લડીશ. તેઓ રહ્યા અને પોતાની કિલ્લેબંધી અને કિલ્લા મજબૂત કર્યા અને જંગ માટે તૈયાર થયા. પછી તેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ સંદેશો મોકલ્યોઃ "અમે અહીંથી નથી જતા, તેથી જે કરવું હોય તે કરો." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા, તકબીર કહી, અને તેમના સાથીઓએ તકબીર કહી, અને અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યુંઃ "બની નઝીર તરફ જાઓ!" અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ અલમ પકડ્યો અને આગળ વધ્યા. પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આગળ આવ્યા અને તેમના કિલ્લાને ઘેરી લીધો. અબ્દુલ્લાહ બિન ઉબય્યએ તેમની સાથે દગો કર્યો, અને જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમના ઘરો સુધી પહોંચ્યા, ત્યારે તેમની પાસે જે કંઈ હતું તે તેઓ સાચવી લેતા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) જે કંઈ સુધી પહોંચતા તેને તેઓ નષ્ટ કરી નાખતા. તેમનામાંનો એક માણસ, જેની પાસે એક સારું ઘર હતું, તેણે તે નષ્ટ કરી નાખ્યું. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું કે તેમના ખજૂરના ઝાડ કાપી નાખવામાં આવે. પણ તેઓ રડારોળ કરવા લાગ્યા અને કહેવા લાગ્યાઃ "અય મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું અલ્લાહે તમને વિનાશનો હુકમ આપ્યો છે? જો આ ઝાડ તમારા છે તો તેમને લઈ લો, અને જો અમારા છે તો તેમને કાપશો નહીં." તે પછી તેમણે કહ્યુંઃ "અય મુહમ્મદ! અમે તમારી ધરતીમાંથી નીકળી જઈએ છીએ, પણ જે અમારું છે તે અમને આપી દો." તેમણે ફરમાવ્યુંઃ "ના, અહીંથી જાઓ અને જે કંઈ ઊંટ ઉપાડી શકે તે તમારી સાથે લઈ જાઓ." તેમણે સ્વીકાર્યું નહીં અને થોડા દિવસો રહ્યા. પછી કહ્યુંઃ "અમે અહીંથી જઈએ છીએ અને જે કંઈ ઊંટ ઉપાડી શકે તે અમારી સાથે લઈ જઈએ છીએ." તેમણે ફરમાવ્યુંઃ "ના, અહીંથી જાઓ અને કોઈ પણ કોઈ ચીજ પોતાની સાથે લઈ જશે નહીં, અને જેની પાસે અમે કંઈ પણ પામીશું, તેને અમે કતલ કરી નાખીશું." પછી તેઓ આ જ રીતે તે ધરતીમાંથી નીકળી ગયા અને તેમનામાંથી કેટલાક ફદક અને વાદિલ કુરા ગયા, અને કેટલાક શામ ગયા. અલ્લાહે તેમના વિષે આ આયત નાઝિલ કરીઃ هُوَ الَّذِی أَخْرَجَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِنْ دِیَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنْتُمْ أَنْ یَخْرُجُوا وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللهِ فَأَتَاهُمُ اللهُ مِنْ حَیْثُ لَمْ یَحْتَسِبُوا ... فَإِنَّ اللهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ [તે એ જ છે જેણે અહલે કિતાબમાંથી કાફિરોને પ્રથમ દેશનિકાલમાં તેમના ઘરોમાંથી બહાર કાઢ્યા; તમે ધારતા ન હતા કે તેઓ બહાર નીકળશે, અને તેમણે ધાર્યું હતું કે તેમના કિલ્લા તેમને અલ્લાહથી બચાવશે; પણ અલ્લાહ તેમની પાસે એ તરફથી આવ્યો જ્યાંથી તેમણે ધાર્યું ન હતું ... ખરેખર અલ્લાહ સખત સજા આપનાર છે].