رِسَالَهًُْ الصَّادِقِ (علیه السلام) فِی الْغَنَائِمِ وَ وُجُوبِ الْخُمُسِ لِأَهْلِهِ ... أَمَّا مَا لَمْ یُوجَفْ عَلَیْهِ بِخَیْلٍ وَ لَا رِکَابٍ فَإِنْ کَانَ الْمُهَاجِرُونَ حِینَ قَدِمُوا الْمَدِینَهًَْ أَعْطَتْهُمُ الْأَنْصَارُ نِصْفَ دُورِهِمْ وَ نِصْفَ أَمْوَالِهِمْ وَ الْمُهَاجِرُونَ یَوْمَئِذٍ نَحْوُ مِائَهًِْ رَجُلٍ فَلَمَّا ظَهَرَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلَی بَنِی قُرَیْظَهًَْ وَ النَّضِیرِ وَ قَبَضَ أَمْوَالَهُمْ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لِلْأَنْصَارِ إِنْ شِئْتُمْ أَخْرَجْتُمُ الْمُهَاجِرِینَ مِنْ دُورِکُمْ وَ أَمْوَالِکُمْ وَ قَسَمْتُ لَهُمْ هَذِهِ الْأَمْوَالَ دُونَکُمْ وَ إِنْ شِئْتُمْ تَرَکْتُمْ أَمْوَالَکُمْ وَ دُورَکُمْ وَ أَقْسَمْتُ لَکُمْ مَعَهُمْ قَالَتِ الْأَنْصَارُ بَلِ اقْسِمْ لَهُمْ دُونَنَا وَ اتْرُکْهُمْ مَعَنَا فِی دُورِنَا وَ أَمْوَالِنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ یَعْنِی یَهُودَ قُرَیْظَهًَْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ لِأَنَّهُمْ کَانُوا مَعَهُمْ بِالْمَدِینَهًِْ أَقْرَبَ مِنْ أَنْ یُوجَفَ عَلَیْهِمْ بِخَیْلٍ وَ لا الصحیح حذف لا کما فی المصدر رِکَابٍ ثُمَّ قَالَ لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِینَ الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ یَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً وَ یَنْصُرُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ فَجَعَلَهَا اللَّهُ لِمَنْ هَاجَرَ مِنْ قُرَیْشٍ مَعَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) وَ صَدَّقَ وَ أَخْرَجَ أَیْضاً عَنْهُمُ الْمُهَاجِرِینَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)مِنَ الْعَرَبِ لِقَوْلِهِ الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ لِأَنَّ قُرَیْشاً کَانَتْ تَأْخُذُ دِیَارَ مَنْ هَاجَرَ مِنْهَا وَ أَمْوَالَهُمْ وَ لَمْ تَکُنِ الْعَرَبُ تَفْعَلُ ذَلِکَ بِمَنْ هَاجَرَ مِنْهَا ثُمَّ أَثْنَی عَلَی الْمُهَاجِرِینَ الَّذِینَ جَعَلَ لَهُمُ الْخُمُسَ وَ بَرَّأَهُمْ مِنَ النِّفَاقِ بِتَصْدِیقِهِ إِیَّاهُمْ حِینَ قَالَ أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ لَا الْکَاذِبُونَ ثُمَّ أَثْنَی عَلَی الْأَنْصَارِ وَ ذَکَرَ مَا صَنَعُوا وَ حُبَّهُمْ لِلْمُهَاجِرِینَ وَ إِیثَارَهُمْ إِیَّاهُمْ وَ أَنَّهُمْ لَمْ یَجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَاجَهًًْ یَقُولُ حَزَازَهًًْ مِمَّا أُوتُوا یَعْنِی الْمُهَاجِرِینَ دُونَهُمْ فَأَحْسَنَ الثَّنَاءَ عَلَیْهِمْ فقال وَ الَّذِینَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِیمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ یُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَیْهِمْ وَ لا یَجِدُونَ فِی صُدُورِهِمْ حاجَهًًْ مِمَّا أُوتُوا وَ یُؤْثِرُونَ عَلی أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَهًٌْ وَ مَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ وَ قَدْ کَانَ رِجَالٌ اتَّبَعُوا النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) قَدْ وَتَرَهُمُ الْمُسْلِمُونَ فِیمَا أَخَذُوا مِنْ أَمْوَالِهِمْ فَکَانَتْ قُلُوبُهُمْ قَدِ امْتَلَأَتْ عَلَیْهِمْ فَلَمَّا حَسُنَ إِسْلَامُهُمُ اسْتَغْفَرُوا لِأَنْفُسِهِمْ مِمَّا کَانُوا عَلَیْهِ مِنَ الشِّرْکِ وَ سَأَلُوا اللَّهَ أَنْ یَذْهَبَ بِمَا فِی قُلُوبِهِمْ مِنَ الْغِلِّ لِمَنْ سَبَقَهُمْ إِلَی الْإِیمَانِ وَ اسْتَغْفَرُوا لَهُمْ حَتَّی یُحَلِّلَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ وَ صَارُوا إِخْوَاناً لَهُمْ فَأَثْنَی اللَّهُ عَلَی الَّذِینَ قَالُوا ذَلِکَ خَاصَّهًًْ فَقَالَ وَ الَّذِینَ جاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ یَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذِینَ سَبَقُونا بِالْإِیمانِ وَ لا تَجْعَلْ فِی قُلُوبِنا غِلًّا لِلَّذِینَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّکَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ فَأَعْطَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) الْمُهَاجِرِینَ عَامَّهًًْ مِنْ قُرَیْشٍ عَلَی قَدْرِ حَاجَتِهِمْ فِیمَا یَرَی لِأَنَّهَا لَمْ تُخَمَّسْ فَتُقْسَمَ بِالسَّوِیَّهًِْ وَ لَمْ یُعْطِ أَحَداً مِنْهُمْ شَیْئاً إِلَّا الْمُهَاجِرِینَ مِنْ قُرَیْشٍ غَیْرَ رَجُلَیْنِ مِنَ الْأَنْصَارِ یُقَالُ لِأَحَدِهِمَا سَهْلُ‌بْنُ‌حُنَیْفٍ وَ لِلْآخَرِ سِمَاکُبْنُخَرَشَهًَْ أَبُو دُجَانَهًَْ فَإِنَّهُ أَعْطَاهُمَا لِشِدَّهًِْ حَاجَهًٍْ کَانَتْ بِهِمَا مِنْ حَقِّهِ وَ أَمْسَکَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مِنْ أَمْوَالِ بَنِی قُرَیْظَهًَْ وَ النَّضِیرِ مَا لَمْ یُوجَفْ عَلَیْهِ خَیْلٌ وَ لَا رِکَابٌ سَبْعَ حَائِطٍ لِنَفْسِهِ لِأَنَّهُ لَمْ یُوجَفْ عَلَی فَدَکَ خَیْلٌ أَیْضاً وَ لَا رِکَابٌ وَ أَمَّا خَیْبَرُ فَإِنَّهَا کَانَتْ مَسِیرَهًَْ ثَلَاثَهًِْ أَیَّامٍ مِنَ الْمَدِینَهًِْ وَ هِیَ أَمْوَالُ الْیَهُودِ وَ لَکِنَّهُ أُوجِفَ عَلَیْهَا خَیْلٌ وَ رِکَابٌ وَ کَانَتْ فِیهَا حَرْبٌ فَقَسَمَهَا عَلَی قِسْمَهًِْ بَدْرٍ فَقَالَ اللَّهُ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُری فَلِلهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِی الْقُرْبی وَ الْیَتامی وَ الْمَساکِینِ وَ ابْنِ السَّبِیلِ کَیْ لا یَکُونَ دُولَةً بَیْنَ الْأَغْنِیاءِ مِنْکُمْ وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا فَهَذَا سَبِیلُ مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ مِمَّا أُوجِفَ عَلَیْهِ خَیْلٌ وَ رِکَابٌ وَ قَدْ قَالَ عَلِیُّبْنُأَبِیطَالِبٍ (علیه السلام) مَا زِلْنَا نَقْبِضُ سَهْمَنَا بِهَذِهِ الْآیَهًِْ الَّتِی أَوَّلُهَا تَعْلِیمٌ وَ آخِرُهَا تَحَرُّجٌ حَتَّی جَاءَ خُمُسُ السُّوسِ وَ جُنْدَیْسَابُورَ إِلَی عُمَرَ وَ أَنَا وَ الْمُسْلِمُونَ وَ الْعَبَّاسُ عِنْدَهُ فَقَالَ عُمَرُ لَنَا إِنَّهُ قَدْ تَتَابَعَتْ لَکُمْ مِنَ الْخُمُسِ أَمْوَالٌ فَقَبَضْتُمُوهَا حَتَّی لَا حَاجَهًَْ بِکُمُ الْیَوْمَ وَ بِالْمُسْلِمِینَ حَاجَهًٌْ وَ خَلَلٌ فَأَسْلِفُونَا حَقَّکُمْ مِنْ هَذَا الْمَالِ حَتَّی یَأْتِیَ اللَّهُ بِقَضَائِهِ مِنْ أَوَّلِ شَیْءٍ یَأْتِی الْمُسْلِمِینَ فَکَفَفْتُ عَنْهُ لِأَنِّی لَمْ آمَنْ حِینَ جَعَلَهُ سَلَفاً لَوْ أَلْحَحْنَا عَلَیْهِ فِیهِ أَنْ یَقُولَ فِی خُمُسِنَا مِثْلَ قَوْلِهِ فِی أَعْظَمَ مِنْهُ عَنَی مِیرَاثَ نَبِیِّنَا (صلی الله علیه و آله) حِینَ أَلْحَحْنَا عَلَیْهِ فَقَالَ لَهُ الْعَبَّاسُ لَا تَغْتَمِزْ فِی الَّذِی لَنَا یَا عُمَرُ فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ أَثْبَتَهُ لَنَا بِأَثْبَتَ مِمَّا أَثْبَتَ بِهِ الْمَوَارِیثَ بَیْنَنَا فَقَالَ عُمَرُ وَ أَنْتُمْ أَحَقُّ مَنْ أَرْفَقَ الْمُسْلِمِینَ وَ شَفَّعَنِی فَقَبَضَهُ عُمَرُ ثُمَّ قَالَ لَا وَ اللَّهِ مَا أَتَاهُمْ مَا یَقْضِینَا حَتَّی لَحِقَ بِاللَّهِ ثُمَّ مَا قَدَرْنَا عَلَیْهِ بَعْدَهُ ثُمَّ قَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ عَلَی رَسُولِهِ الصَّدَقَهًَْ فَعَوَّضَهُ مِنْهَا سَهْماً مِنَ الْخُمُسِ وَ حَرَّمَهَا عَلَی أَهْلِ بَیْتِهِ خَاصَّهًًْ دُونَ قَوْمِهِمْ وَ أَسْهَمَ لِصَغِیرِهِمْ وَ کَبِیرِهِمْ وَ ذَکَرِهِمْ وَ أُنْثَاهُمْ وَ فَقِیرِهِمْ وَ شَاهِدِهِمْ وَ غَائِبِهِمْ لِأَنَّهُمْ إِنَّمَا أُعْطُوا سَهْمَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَرَابَهًُْ نَبِیِّهِمُ الَّتِی لَا تَزُولُ عَنْهُمْ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَهُ مِنَّا وَ جَعَلَنَا مِنْهُ فَلَمْ یُعْطِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَحَداً مِنَ الْخُمُسِ غَیْرَنَا وَ غَیْرَ حُلَفَائِنَا وَ مَوَالِینَا لِأَنَّهُمْ مِنَّا وَ أَعْطَی مِنْ سَهْمِهِ نَاساً لِحُرَمٍ کَانَتْ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُمْ مَعُونَهًًْ فِی الَّذِی کَانَ بَیْنَهُمْ فَقَدْ أَعْلَمْتُکَ مَا أَوْضَحَ اللَّهُ مِنْ سَبِیلِ هَذِهِ الْأَنْفَالِ الْأَرْبَعَهًِْ وَ مَا وَعَدَ مِنْ أَمْرِه فِیهِمْ وَ نَوَّرَهُ بِشِفَاءٍ مِنَ الْبَیَانِ وَ ضِیَاءٍ مِنَ الْبُرْهَانِ جَاءَ بِهِ الْوَحْیُ الْمُنْزَلُ وَ عَمِلَ بِهِ النَّبِیُّ الْمُرْسَلُ فَمَنْ حَرَّفَ کَلَامَ اللَّهِ أَوْ بَدَّلَهُ بَعْدَ مَا سَمِعَهُ وَ عَقَلَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَیْهِ وَ اللَّهُ حَجِیجُهُ فِیهِ وَ السَّلَامُ عَلَیْکَ وَ رَحْمَهًُْ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ.
امام صادق (علیه السلام) امّا حکم غنائمی که بدون حمله‌ی اسب‌سواران و شترسواران به دست آید، قصّه‌اش از این قرار است: ... هنگامی که مهاجران به مدینه آمدند، انصار نیمی از خانه‌ها و نیمی از اموال خود را در اختیار آن‌ها گذاشتند. مهاجران در آن هنگام حدود صدمرد بودند؛ سپس همین که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بر بنی‌نضیر پیروز گشت و به اموال آنان دست یافت، به انصار فرمود: اگر می‌خواهید خانه‌ها و اموالتان را که به مهاجران واگذار نموده بودید پس بگیرید و من همه‌ی این اموال به دست آمده را بین آنان تقسیم کنم، و اگر می‌خواهید آن اموال و خانه‌هایتان را از آنان پس نگیرید و من این غنائم را بین شما و آنان تقسیم نمایم؟ انصار گفتند: «همه‌ی این اموال و غنیمت‌ها را میان مهاجران تقسیم فرمائید و آن خانه‌ها و اموالی که به آن‌ها تقدیم کرده‌ایم همچنان در اختیار آنان باقی بماند. پس خدای تبارک و تعالی این آیه را نازل فرمود: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُم، یعنی یهود بنی‌قریظه؛ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکاب، چون بنی‌قریظه در مدینه بودند و نزدیکتر از آن بودند که نیازی به حمله‌ی رزمندگان اسب‌سوار و شترسوار داشته باشند. سپس خداوند فرمود: لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرینَ الَّذینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ یَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللهِ وَ رِضْواناً وَ یَنْصُرُونَ اللهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُون؛ پس خداوند این اموال را مخصوص افرادی از قریش ساخت که در مهاجرت پیامبر (صلی الله علیه و آله) را همراهی کرده بودند و صداقت خود را در ایمان نشان داده بودند. مهاجران عرب را که از قریش نبودند از شمار اختصاص یافتگان به این اموال رانده شدند؛ زیرا فقط قریشیان بودند که خانه‌ها و اموال مسلمانانی را که از مکّه مهاجرت می‌کردن تصاحب می‌نمودند و سایر اعراب چنین برخوردی با مهاجران نداشتند. سپس مهاجرانی که خمس به آن‌ها داد را مورد ستایش قرار داد و با درست گفتار معرفی کردن آن‌ها، ایشان را از نفاق تبرئه نمود، آن جا که می‌فرمود: أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُون، نه دروغ گفتار. آنگاه انصار را مورد تمجید و ستایش قرار داد و نیک رفتاری و خوش برخوردی و محبّت آنان را نسبت به مهاجران یادآوری کرد و ایثاری را که نسبت به مهاجران نموده بودند و در دل خود هیچ تقاضایی در این باره نداشتند و از اموال و غنائمی که به آن‌ها (مهاجران) داده شده بود و چیزی نصیب انصار نگشته بود، هیچ ناراحتی و کینه‌ای به دل نگرفته بودند. خداوند به خوبی آن‌ها را ستوده و فرمود: وَ الَّذینَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإیمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ یُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَیْهِمْ وَ لا یَجِدُونَ فی صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ یُؤْثِرُونَ عَلی أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُون؛ به طور قطع کسانی نیز بودند که از پیامبر (صلی الله علیه و آله) پیروی نمودند ولی به‌خاطر اموالی که از آنان به غنیمت گرفته بودند؛ از امّت ایشان دلخون و انتقام‌جو بودند و دلشان از مسلمانان پر از خشم شده بود، چون بیشتر با اسلام آشنا گشتند و به خوبی مسلمان شدند، از اینکه در روزگاری که مشرک بودند چنین حالتی داشتند آمرزش خواستند و از خداوند متعال تمنّا نمودند که کینه دلهایشان را نسبت به آن مسلمانان که قبل از آن‌ها ایمان آورده بودند، بزداید و برای آن‌ها نیز طلب مغفرت کردند تا اینکه عقده‌های دلشان گشوده شد و با همان‌ها یکدل و برادر گشتند و از اینکه این افراد چنین گفتند، خدا آنان را مورد ستایش و تمجید ویژه‌ی خود قرار داد و فرمود: وَ الَّذینَ جاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ یَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذینَ سَبَقُونا بِالْإیمانِ وَ لا تَجْعَلْ فی قُلُوبِنا غِلاًّ لِلَّذینَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّکَ رَؤُفٌ رَحیم پس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به همه مهاجران قریش به اندازه‌ی نیازشان که تشخیص می‌داد عطا فرمود؛ زیرا آن مال به عنوان خمس داده نشد تا برابر تقسیم گردد و از آن به هیچ کس جز مهاجران قریش چیزی پرداخت نشد مگر به دو تن از انصار که نام یکی سهل‌بن‌حنیف و نام دیگری سماک‌بن‌خرشه ابودجانه بود و پیامبر (صلی الله علیه و آله) برای این دو از سهم خود به‌خاطر نیاز شدیدی که داشتند عطا فرمود. پیامبر (صلی الله علیه و آله) از اموال تصاحب شده بنی‌قریظه و بنی‌نضیر که بدون رنج [و بدون حمله‌ی رزمندگان] اسب‌سوار و شترسوار به دستش آمده بود، هفت باغ را برای خویش نگه داشت، زیرا فدک نیز همین‌طور به دست آمده بود. امّا فاصله خیبر از مدینه، سه روز بود و از آن یهودیان بود که با حمله مسلمانان به دست آمده و برای تصرّف آن جنگ رخ داد. از این رو پیامبر (صلی الله علیه و آله) آن را مانند غنائم جنگ بدر تقسیم فرمود و خدای عزّوجلّ فرموده است: ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُری فَلِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِی الْقُرْبی وَ الْیَتامی وَ الْمَساکینِ وَ ابْنِ السَّبیلِ کَیْ لا یَکُونَ دُولَةً بَیْنَ الْأَغْنِیاءِ مِنْکُمْ وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا؛ این بود راه و روش مصرف آن چیزی که خداوند در سایه‌ی تلاش و حمله‌ی رزمندگان اسب‌سوار و شترسوار، عاید پیامبرش کرده بود. و علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) فرموده که ما به حکم همین آیه که آغارش تعلیم و پایانش هدیه است، سهم خود را دریافت می‌کردیم تا زمانی که خمس غنایم شوش و خبری شاپور به دست عمر رسید. من و سایر مسلمانان و عبّاس نزد او بودیم، عمر به او گفت: «به راستی تا کنون پیاپی برای شما خمس اموال رسیده و شما آن‌ها را دریافت نموده‌اید به طوری که امروز دیگر به آن نیازی ندارید، در حالی که مسلمانان دیگر نیازمندند، پس سهم خودتان را از این اموال به عنوان قرض سلف به ما بدهید تا نخستین چیزی که در آینده خدا برای مسلمانان برساند، آن را پرداخت کنیم من از پاسخ دادن به او خودداری کردم؛ زیرا از این ترسیدم که چون آن را به عنوان قرض سلفی تقاضا کرده، اگر درباره‌ی حقّ خمس خودمان به او پافشاری نمایم، اصل حقّ ما را در خمس انکار کند و همان را گوید که درباره‌ی حقّ بزرگتر از آن گفت که همان میراث خلافت پیامبر (صلی الله علیه و آله) بود که وقتی درباره‌ی آن پافشاری ورزیدیم به انکار آن پرداخت. ولی عبّاس به او گفت: «ای عمر! حقّ ما را ندیده مگیر؛ زیرا خداوند آن را ثابت‌تر از قانون ارث بین ما مقرّر داشته است». عمر گفت: «شما از هر کس دیگر سزاوارترید که به مسلمانان لطف و ارفاق نمایید. سپس مرا واسطه‌ی این کار ساخت و آن اموال را گرفت. آنگاه علی (علیه السلام) فرمود: «به خدا سوگند! دیگر مالی برای آن‌ها نرسید تا قرض‌ها را بپردازد و عمر از دنیا رفت و بعد از او هم دیگر ما نتوانستیم به حقّ خود دست یابیم». سپس علی (علیه السلام) فرمود: «به راستی خداوند، زکات را بر رسول خود حرام کرد و به جای آن سهمی از خمس برای او اختصاص داد و زکات را به خصوص بر خانواده‌ی او (اهل بیت او) حرام ساخت و نه بر قوم و تبار پیامبر (صلی الله علیه و آله)، و از خمس سهمی بر خردسال و سالخورده و مرد و زن و بینوا و حاضر و غایب آن‌ها اختصاص داد و این سهم را به این سبب به آن‌ها اختصاص داد که خویشاوندان پیامبر خدا هستند و این سهم برای ایشان همیشگی و زوال ناپذیر است. سپاس خداوندی را که پیامبر را از ما و ما را از پیامبر (صلی الله علیه و آله) قرار داد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از خمس به هیچ کس جز ما و هم‌پیمانان و موالی ما چیزی نداد؛ زیرا آنان هم از ما به شمار می‌آیند و از سهم خود به مردمی داد که بین او با آنان حرمتی بود تا کمکی باشد برای مسائلی که بین آن‌ها وجود داشت. پس به طور قطع، من آنچه را خداوند درباره‌ی مصرف انفال چهارگانه توضیح داده و آنچه را با فرمان خود درباره‌ی آن‌ها وعده فرموده و با بیان شافی و برهان درخشان بیان نموده و وحی بر آن نازل شده و پیامبر مرسل به آن عمل کرده است، به تو آگاهی دادم. پس هرکه فرمایش خدا را تحریف نماید یا پس از آن‌که آن را شنید و فهمید تغییرش دهد، گناه آن بر گردن خود اوست و طرف او در آن کار خود خداست. والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
Imam Sadiq (peace be upon him): As for the ruling on spoils obtained without the charge of horsemen and camel-riders, the account is as follows: ... When the Muhajirun came to Medina, the Ansar placed half of their houses and half of their properties at their disposal. The Muhajirun at that time numbered about one hundred men. Then, as soon as the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) triumphed over Banu Nadir and gained possession of their properties, he said to the Ansar: "If you wish, take back the houses and properties which you had handed over to the Muhajirun, and I will distribute all these captured properties among them; and if you wish, do not take back your properties and houses from them, and I will distribute these spoils between you and them." The Ansar said: "Distribute all these properties and spoils among the Muhajirun, and let those houses and properties which we have offered to them remain in their possession." Then Allah the Blessed and Exalted revealed this verse: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُم [And whatever Allah restored to His Messenger from them], meaning the Jews of Banu Qurayza; فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکاب [you made no expedition against with horses or camels], because Banu Qurayza were in Medina and were too near to require an assault by mounted fighters on horses or camels. Then Allah said: لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرینَ الَّذینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ یَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللهِ وَ رِضْواناً وَ یَنْصُرُونَ اللهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُون [It is for the poor Muhajirun who were driven out of their homes and their properties, seeking grace from Allah and (His) pleasure, and assisting Allah and His Messenger: these are the truthful ones]. So Allah made these properties exclusive to those persons from Quraysh who had accompanied the Prophet (peace be upon him and his family) in the migration and had shown their sincerity in faith. The Muhajirun among the Arabs who were not of Quraysh were excluded from those specifically entitled to these properties; for it was only the Qurayshites who used to seize the houses and properties of the Muslims who migrated from Mecca, while the rest of the Arabs did not treat their migrants in that manner. Then He praised the Muhajirun to whom He gave the khums, and by describing them as truthful He cleared them of hypocrisy, where He said: أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُون [these are the truthful ones], not liars. Then He praised and lauded the Ansar and made mention of their good conduct, their fine treatment and their love for the Muhajirun, and the self-sacrifice they had shown towards the Muhajirun, and that in their hearts they had no demand in this regard, and that from the properties and spoils which had been given to them (the Muhajirun) — while nothing had reached the Ansar — they harboured no distress or rancour in their hearts. Allah praised them beautifully and said: وَ الَّذینَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإیمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ یُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَیْهِمْ وَ لا یَجِدُونَ فی صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ یُؤْثِرُونَ عَلی أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُون [And those who made their abode in the city and in faith before them love those who have fled to them, and do not find in their hearts any need for what they are given, and prefer (them) above themselves though poverty may afflict them; and whoever is preserved from the greediness of his soul, these it is that are successful]. There were certainly people who followed the Prophet (peace be upon him and his family), but because of the properties which had been taken from them as spoils they were heartsick and vengeful towards his community, and their hearts were filled with anger against the Muslims. When they became more acquainted with Islam and became good Muslims, they sought forgiveness for having been in such a state in the days when they were polytheists, and they implored Allah the Exalted to remove from their hearts the rancour they held against those Muslims who had preceded them in faith, and they also sought forgiveness for them, until the knots of their hearts were loosened and they became of one heart and brothers with those very people. Because these people spoke thus, Allah singled them out with His special praise and commendation, and said: وَ الَّذینَ جاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ یَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذینَ سَبَقُونا بِالْإیمانِ وَ لا تَجْعَلْ فی قُلُوبِنا غِلاًّ لِلَّذینَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّکَ رَؤُفٌ رَحیم [And those who came after them say: Our Lord! forgive us and our brethren who preceded us in faith, and do not place in our hearts any spite towards those who believe; our Lord! surely You are Kind, Merciful]. Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) gave to all the Muhajirun of Quraysh according to their need as he judged; for that property was not given as khums so that it would be divided equally, and nothing of it was paid to anyone except the Muhajirun of Quraysh, apart from two men of the Ansar, one of whom was named Sahl ibn Hunayf and the other Simak ibn Kharsha Abu Dujana. The Prophet (peace be upon him and his family) gave to these two from his own share on account of the severe need they had. Of the properties seized from Banu Qurayza and Banu Nadir, which had come into his hand without exertion [and without the charge of the mounted fighters] on horses or camels, the Prophet (peace be upon him and his family) kept for himself seven gardens; for Fadak also had been obtained in the same way. As for Khaybar, its distance from Medina was three days' journey, and it belonged to the Jews and was obtained by the assault of the Muslims, and battle took place to capture it. Therefore the Prophet (peace be upon him and his family) divided it like the spoils of the Battle of Badr, and Allah the Mighty and Majestic has said: ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُری فَلِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِی الْقُرْبی وَ الْیَتامی وَ الْمَساکینِ وَ ابْنِ السَّبیلِ کَیْ لا یَکُونَ دُولَةً بَیْنَ الْأَغْنِیاءِ مِنْکُمْ وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا [Whatever Allah restored to His Messenger from the people of the towns, it is for Allah and for the Messenger, and for the near of kin and the orphans and the needy and the wayfarer, so that it may not circulate among the rich of you; and whatever the Messenger gives you, accept it, and from whatever he forbids you, keep back]. This was the manner of expenditure of what Allah had granted to His Messenger through the toil and charge of the mounted fighters on horses and camels. And Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) said that we, by the ruling of this very verse whose beginning is instruction and whose end is a gift, used to receive our share, until the khums of the spoils of Sus and Jundaysabur reached Umar. I, the other Muslims and Abbas were with him, and Umar said to us: "Truly, up to now, khums properties have reached you one after another and you have taken them, so that today you have no need of it, while the other Muslims are in need; so give us your share of this property as a loan (salaf), so that we may pay it back from the first thing that Allah brings to the Muslims in the future." I refrained from replying to him; for I feared that, since he had asked it as a loan (salaf), if I pressed him regarding our right to the khums, he would deny the very principle of our right to the khums and would say the same thing about it as he had said about a greater right than it — namely the inheritance of the succession of the Prophet (peace be upon him and his family) — which, when we pressed him about it, he denied. But Abbas said to him: "O Umar! Do not disregard our right; for Allah has established it more firmly than He has established the rules of inheritance among us." Umar said: "You are more entitled than anyone else to show kindness and consideration to the Muslims." Then he made me the intermediary in this matter and took those properties. Then Ali (peace be upon him) said: "By Allah! No property came to them after that with which he could repay us, and Umar passed away, and after him we were no longer able to obtain our right." Then Ali (peace be upon him) said: "Indeed Allah forbade zakat to His Messenger and in its place allotted him a share of the khums, and He forbade zakat specifically to his family (his Ahl al-Bayt), and not to the tribe and kin of the Prophet (peace be upon him and his family), and from the khums He allotted a share to the young and the old, the male and the female, the poor, the present and the absent among them. This share was allotted to them because they are the kin of the Prophet of Allah, and this share is for them permanent and irrevocable. Praise be to Allah who made the Prophet from us and us from the Prophet (peace be upon him and his family). The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) gave from the khums to no one except us and our allies and our mawali; for they too are counted as of us. And from his own share he gave to some people between whom and himself there was a bond of sanctity, so that it might be an aid in the matters that existed between them. So indeed I have informed you of what Allah has explained regarding the expenditure of the four anfal, and what He has promised by His command concerning them, and has expounded with healing exposition and shining proof, and upon which revelation has descended and by which the Prophet who was sent has acted. So whoever alters the speech of Allah or changes it after he has heard and understood it, its sin is only upon himself, and Allah is his adversary in that. Peace be upon you and the mercy of Allah and His blessings."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જે ગનીમતો ઘોડેસવારો અને ઊંટસવારોના હુમલા વગર હાથમાં આવે તેમના હુકમની વાત આ પ્રમાણે છે: ... જ્યારે મુહાજિરો મદીના આવ્યા, ત્યારે અન્સારોએ પોતાના ઘરોનો અડધો ભાગ અને પોતાના માલ-માલિકતનો અડધો ભાગ તેમના હવાલે કર્યો. તે વખતે મુહાજિરો લગભગ સો માણસો હતા. પછી જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બની નઝીર પર વિજય પામ્યા અને તેમના માલ-માલિકત મેળવ્યા, ત્યારે અન્સારોને ફરમાવ્યું: "જો તમે ઇચ્છો તો પોતાના ઘરો અને માલ જે તમે મુહાજિરોને આપ્યા હતા તે પાછા લઈ લો અને હું આ બધા મળેલા માલને તેમની વચ્ચે વહેંચી દઉં; અને જો તમે ઇચ્છો તો તે માલ અને ઘરો તેમની પાસેથી પાછા ન લો અને હું આ ગનીમતોને તમારી અને તેમની વચ્ચે વહેંચી દઉં." અન્સારોએ કહ્યું: "આ બધા માલ અને ગનીમતોને મુહાજિરો વચ્ચે વહેંચો અને જે ઘરો અને માલ અમે તેમને આપ્યા છે તે તેમની પાસે જ રહેવા દો." પછી અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: وَ ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُم [અને જે અલ્લાહે તેમનામાંથી પોતાના રસૂલને પરત આપ્યું], એટલે કે બની કુરયઝાના યહૂદીઓ; فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکاب [જેના પર તમે ન તો ઘોડા દોડાવ્યા કે ન ઊંટ], કારણ કે બની કુરયઝા મદીનામાં હતા અને એટલા નજીક હતા કે ઘોડેસવાર અને ઊંટસવાર લડવૈયાઓના હુમલાની જરૂર ન હતી. પછી અલ્લાહે ફરમાવ્યું: لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرینَ الَّذینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ یَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللهِ وَ رِضْواناً وَ یَنْصُرُونَ اللهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُون [તે ગરીબ મુહાજિરો માટે છે જેમને પોતાના ઘરો અને માલમાંથી કાઢી મુકાયા હતા, જેઓ અલ્લાહની કૃપા અને પ્રસન્નતા શોધે છે અને અલ્લાહ તથા તેમના રસૂલની મદદ કરે છે: આ જ સાચા છે]. તો અલ્લાહે આ માલને કુરૈશના તે લોકો માટે ખાસ કર્યા જેમણે હિજરતમાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે સાથ આપ્યો હતો અને પોતાની સચ્ચાઈ ઈમાનમાં દર્શાવી હતી. અરબોના તે મુહાજિરો જે કુરૈશમાંથી ન હતા, તેઓને આ માલમાં ખાસ કરાયેલા લોકોમાંથી બહાર રાખવામાં આવ્યા; કારણ કે માત્ર કુરૈશીઓ જ હતા જેઓ મક્કાથી હિજરત કરતા મુસલમાનોના ઘરો અને માલ પર કબજો કરી લેતા હતા, અને બાકીના અરબો પોતાના મુહાજિરો સાથે એવો વ્યવહાર કરતા ન હતા. પછી તે મુહાજિરો જેમને ખુમ્સ આપ્યો હતો તેમની પ્રશંસા કરી અને તેમને સાચા બોલા તરીકે ઓળખાવીને તેમને નિફાકથી પાક જાહેર કર્યા, જ્યાં ફરમાવ્યું: أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُون [આ જ સાચા છે], જૂઠા નહીં. પછી અન્સારોની પ્રશંસા અને તારીફ કરી અને મુહાજિરો પ્રત્યેના તેમના સારા વર્તન, સારા વ્યવહાર અને મુહબ્બતનું સ્મરણ કર્યું, અને તેમણે મુહાજિરો પ્રત્યે જે ઈસાર (ત્યાગ) દર્શાવ્યો હતો અને પોતાના દિલમાં આ બાબતે કોઈ માંગ ન રાખી, અને જે માલ અને ગનીમતો તેમને (મુહાજિરોને) અપાયા હતા અને અન્સારોને કંઈ ન મળ્યું, તેમાંથી કોઈ નાખુશી કે કીના તેમના દિલમાં ન રાખી. અલ્લાહે તેમની ખૂબ સારી પ્રશંસા કરી અને ફરમાવ્યું: وَ الَّذینَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإیمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ یُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَیْهِمْ وَ لا یَجِدُونَ فی صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ یُؤْثِرُونَ عَلی أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُون [અને જેઓએ તેમના પહેલાં ઘર અને ઈમાનમાં નિવાસ કર્યો, તેઓ તેમને પ્રેમ કરે છે જેઓ તેમની તરફ હિજરત કરી આવ્યા છે, અને પોતાના દિલમાં તેમને જે અપાયું છે તેનાથી કોઈ કચવાટ અનુભવતા નથી અને પોતાના પર બીજાને પસંદ કરે છે ભલે તેઓને પોતાને જરૂરિયાત હોય; અને જે પોતાના નફસના લોભથી બચાવાય તે જ સફળ છે]. નિશ્ચિતપણે એવા લોકો પણ હતા જેમણે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની પૈરવી કરી પરંતુ તેમની પાસેથી ગનીમત તરીકે લેવાયેલા માલને કારણે તેમની ઉમ્મત પ્રત્યે દિલમાં દુ:ખ અને બદલો લેવાની ભાવના રાખતા હતા અને તેમનું દિલ મુસલમાનો પ્રત્યે ગુસ્સાથી ભરાઈ ગયું હતું. જ્યારે તેઓ ઇસ્લામથી વધુ પરિચિત થયા અને સારા મુસલમાન બન્યા, ત્યારે તેઓએ તે માટે માફી માંગી કે જ્યારે તેઓ મુશરિક હતા ત્યારે તેમની આવી હાલત હતી, અને અલ્લાહ તઆલા પાસે વિનંતી કરી કે તેમના પહેલાં ઈમાન લાવેલા મુસલમાનો પ્રત્યે તેમના દિલોના કીનાને દૂર કરે, અને તેમના માટે પણ મગફિરત તલબ કરી, ત્યાં સુધી કે તેમના દિલોની ગાંઠો ખૂલી ગઈ અને તેમની સાથે એક દિલ અને ભાઈ બન્યા. અને આ લોકોએ આવું કહ્યું તેથી અલ્લાહે તેમને ખાસ પોતાની પ્રશંસા અને તારીફમાં સ્થાન આપ્યું અને ફરમાવ્યું: وَ الَّذینَ جاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ یَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذینَ سَبَقُونا بِالْإیمانِ وَ لا تَجْعَلْ فی قُلُوبِنا غِلاًّ لِلَّذینَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّکَ رَؤُفٌ رَحیم [અને જેઓ તેમના પછી આવ્યા, તેઓ કહે છે: અમારા પરવરદિગાર! અમને અને અમારા ભાઈઓને માફ કર જેઓ ઈમાનમાં અમારાથી આગળ હતા, અને અમારા દિલોમાં ઈમાનવાળાઓ પ્રત્યે કોઈ કીના ન રાખ, અમારા પરવરદિગાર! ખરેખર તું ખૂબ કરુણામય, દયાળુ છે]. પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ કુરૈશના બધા મુહાજિરોને તેમની જરૂરિયાત મુજબ, જેમ પોતે યોગ્ય સમજતા હતા, અતા ફરમાવ્યું; કારણ કે તે માલ ખુમ્સ તરીકે આપવામાં આવ્યો ન હતો કે તેને બરાબર વહેંચવામાં આવે, અને તેમાંથી કુરૈશના મુહાજિરો સિવાય કોઈને કંઈ પણ આપવામાં આવ્યું નહીં સિવાય કે અન્સારના બે માણસો, જેમાંથી એકનું નામ સહલ બિન હુનૈફ અને બીજાનું નામ સિમાક બિન ખરશા અબૂ દુજાના હતું, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ આ બે માટે પોતાના હિસ્સામાંથી તેમની સખ્ત જરૂરિયાતને કારણે અતા ફરમાવ્યું. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ બની કુરયઝા અને બની નઝીરના તે માલમાંથી જે તકલીફ વગર [અને ઘોડેસવાર તથા ઊંટસવાર લડવૈયાઓના હુમલા વગર] તેમના હાથમાં આવ્યા હતા, સાત બગીચા પોતાના માટે રાખી લીધા, કારણ કે ફદક પણ આ જ રીતે હાથમાં આવ્યું હતું. પરંતુ ખૈબર મદીનાથી ત્રણ દિવસના અંતરે હતું અને તે યહૂદીઓનું હતું, જે મુસલમાનોના હુમલાથી હાથમાં આવ્યું અને તેને કબજે કરવા માટે યુદ્ધ થયું. તેથી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને બદરની જંગની ગનીમતોની જેમ વહેંચ્યું, અને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે ફરમાવ્યું છે: ما أَفاءَ اللهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُری فَلِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِی الْقُرْبی وَ الْیَتامی وَ الْمَساکینِ وَ ابْنِ السَّبیلِ کَیْ لا یَکُونَ دُولَةً بَیْنَ الْأَغْنِیاءِ مِنْکُمْ وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا [જે અલ્લાહે નગરવાળાઓમાંથી પોતાના રસૂલને પરત આપ્યું, તે અલ્લાહનું અને રસૂલનું અને નિકટના સંબંધીઓ, અનાથો, ગરીબો અને મુસાફરો માટે છે, જેથી તે તમારામાંના ધનવાનો વચ્ચે જ ફરતું ન રહે; અને જે રસૂલ તમને આપે તે લઈ લો અને જેનાથી તે તમને રોકે તેનાથી અટકી જાઓ]. આ હતી તે વસ્તુના ખર્ચનો માર્ગ જે અલ્લાહે ઘોડેસવાર અને ઊંટસવાર લડવૈયાઓની મહેનત અને હુમલાના પરિણામે પોતાના પયગંબરને પ્રાપ્ત કરાવ્યું હતું. અને અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું છે કે અમે આ જ આયતના હુકમથી, જેની શરૂઆત તાલીમ છે અને અંત ભેટ છે, પોતાનો હિસ્સો પ્રાપ્ત કરતા હતા ત્યાં સુધી કે શૂશ અને જુન્દયસાબૂરની ગનીમતોનો ખુમ્સ ઉમરના હાથમાં આવ્યો. હું અને બાકીના મુસલમાનો અને અબ્બાસ તેની પાસે હતા. ઉમરે તેને કહ્યું: "ખરેખર અત્યાર સુધી ક્રમશ: તમારા માટે ખુમ્સ માલ આવ્યા છે અને તમે તેમને લીધા છે એટલી હદે કે આજે તમને તેની જરૂર નથી, જ્યારે અન્ય મુસલમાનો જરૂરિયાતમંદ છે, તો પોતાનો હિસ્સો આ માલમાંથી અમને કરજ (સલફ) તરીકે આપી દો, ત્યાં સુધી કે ભવિષ્યમાં અલ્લાહ મુસલમાનો માટે જે પ્રથમ વસ્તુ પહોંચાડે, તેને પરત કરી દઈએ." મેં તેને જવાબ આપવાથી પરહેજ કર્યો; કારણ કે મને એ ડર હતો કે તેણે તેને કરજ સલફ તરીકે માંગ્યું છે, જો હું અમારા ખુમ્સના હક બાબતે તેની પર દબાણ કરું તો તે અમારા ખુમ્સના મૂળ હકનો ઇન્કાર કરી દેશે અને એ જ કહેશે જે તેણે તેનાથી મોટા હક બાબતે કહ્યું હતું, જે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ખિલાફતના વારસાનો હક હતો, જ્યારે અમે તે બાબતે તેની પર દબાણ કર્યું ત્યારે તેણે તેનો ઇન્કાર કર્યો. પરંતુ અબ્બાસે તેને કહ્યું: "ઓ ઉમર! અમારા હકને અવગણ ના; કારણ કે અલ્લાહે તેને અમારી વચ્ચેના વારસાના કાયદા કરતાં પણ વધુ મજબૂત રીતે સ્થાપિત કર્યો છે." ઉમરે કહ્યું: "તમે બીજા કોઈથી પણ વધુ યોગ્ય છો કે મુસલમાનો પર કૃપા અને રિઆયત કરો." પછી તેણે મને આ કામનું માધ્યમ બનાવ્યું અને તે માલ લઈ લીધા. પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહની કસમ! તેમના પાસે એવો કોઈ માલ ન આવ્યો જેનાથી કરજ ચૂકવી શકે, અને ઉમર દુનિયાથી ચાલ્યા ગયા અને તેમના પછી પણ અમે અમારા હક સુધી પહોંચી શક્યા નહીં." પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ખરેખર અલ્લાહે પોતાના રસૂલ પર ઝકાત હરામ કરી અને તેના બદલામાં ખુમ્સમાંથી એક હિસ્સો તેમના માટે નિર્ધારિત કર્યો, અને ઝકાતને ખાસ કરીને તેમના પરિવાર (તેમના અહલે બૈત) પર હરામ કરી, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કૌમ અને કબીલા પર નહીં, અને ખુમ્સમાંથી તેમના નાના અને મોટા, પુરુષ અને સ્ત્રી, ગરીબ, હાજર અને ગેરહાજર માટે હિસ્સો નિર્ધારિત કર્યો, અને આ હિસ્સો તેમને એટલા માટે નિર્ધારિત કર્યો કારણ કે તેઓ પયગંબરે ખુદાના સંબંધીઓ છે અને આ હિસ્સો તેમના માટે કાયમી અને ઝવાલ ન પામનારો છે. તે અલ્લાહની પ્રશંસા છે જેણે પયગંબરને અમારામાંથી અને અમને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)માંથી બનાવ્યા. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ખુમ્સમાંથી અમારા અને અમારા સાથી-કરાર કરનારા અને અમારા મવાલી સિવાય કોઈને કંઈ પણ આપ્યું નહીં; કારણ કે તેઓ પણ અમારામાં ગણાય છે, અને પોતાના હિસ્સામાંથી કેટલાક લોકોને આપ્યું જેમની અને તેમની વચ્ચે એક હુરમત (સન્માનનો બંધ) હતી જેથી તેમની વચ્ચે જે બાબતો હતી તેમાં મદદ થાય. તો ખરેખર, ચાર અન્ફાલના ખર્ચ બાબતે અલ્લાહે જે સ્પષ્ટ કર્યું છે અને પોતાના હુકમથી તે બાબતે જે વાયદો કર્યો છે અને શાફી બયાન અને દેદીપ્યમાન બુરહાનથી બયાન કર્યું છે અને વહી તેના પર નાઝિલ થઈ છે અને પયગંબરે મુરસલે તે પર અમલ કર્યો છે, તે મેં તમને જણાવ્યું. તો જે અલ્લાહની વાણીને તહરીફ કરે અથવા તેને સાંભળ્યા અને સમજ્યા પછી બદલી નાખે, તો તેનો ગુનાહ ફક્ત તેની જ પર છે અને તે કામમાં તેની સામે અલ્લાહ પોતે છે. વસ્સલામો અલયકુમ વ રહમતુલ્લાહિ વ બરકાતોહ."