وَ مِنْ کَلَامِهِ (علیه السلام) قَالَهُ بَعْدَ تِلَاوَتِهِ أَلْهاکُمُ التَّکاثُرُ* حَتَّی زُرْتُمُ الْمَقابِرَ یَا لَهُ مَرَاماً مَا أَبْعَدَهُ وَ زَوْراً مَا أَغْفَلَهُ وَ حُطَاماً مَا أَفْرَغَهُ وَ خَطَراً مَا أَفْظَعَهُ أَ فَبِمَصَارِعِ آبَائِهِمْ یَفْتَخِرُونَ أَمْ بِعَدِیدِ الْهَلْکَی یَتَکَاثَرُونَ یَرْتَجِعُونَ مِنْهُمْ أَجْسَاداً خَوَتْ وَ حَرَکَاتٍ سَکَنَتْ وَ لَأَنْ یَکُونُوا عِبَراً أَحَقُّ مِنْ أَنْ یَکُونَ مُفْتَخَراً وَ لَأَنْ یَهْبِطُوا مِنْهُمْ جَنَابَ ذِلَّهًٍْ أَحْجَی مِنْ أَنْ یَقُومُوا بِهِمْ مَقَامَ عِزَّهًٍْ.
امام علی (علیه السلام)- پس از خواندن آیه یکم سوره تکاثر، أَلْهاکُمُ التَّکاثُرُ * حَتَّی زُرْتُمُ الْمَقابِرَ فرمود: «شگفتا چه مقصد بسیار دوری، چه زیارت‌کنندگان بی‌خبری و چه کار دشوار و مرگباری! پنداشتند که جای مردگان خالی است، آنها که سخت مایه عبرتند، و از دور با یاد گذشتگان، فخر می‌فروشند. آیا به گورهای پدران خویش می‌نازند و یا به تعداد فراوانی که در کام مرگ فرو رفته‌اند؟ آیا خواهان بازگشت اجسادی هستند که پوسیده شده و حرکاتشان به سکون تبدیل گشت؟ آنها مایه عبرت باشند سزاوارتر است تا تفاخر؛ اگر با مشاهده وضع آنان به فروتنی روی آورند، عاقلانه‌تر است تا آنان را وسیله فخرفروشی قرار دهند.
Imam Ali (peace be upon him): After reciting the first verse of Surah al-Takathur, أَلْهاکُمُ التَّکاثُرُ * حَتَّی زُرْتُمُ الْمَقابِرَ [Abundance diverts you, until you visit the graves], he said: "How astonishing! What a far-off destination, what heedless visitors, and what a hard and deadly matter! They imagined the place of the dead to be empty — those who are a severe warning — and from afar, remembering those who have gone, they boast. Do they take pride in the graves of their fathers, or vie with one another over the great number of those swallowed by death? Do they seek the return of bodies that have rotted and whose movements have turned to stillness? That they should be a lesson is more fitting than that they should be a source of boasting; and if, on seeing their condition, they turn to humility, it is wiser than that they should make them a means of pride."
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): સૂરએ તકાસુરની પહેલી આયત, أَلْهاکُمُ التَّکاثُرُ * حَتَّی زُرْتُمُ الْمَقابِرَ [વધારે મેળવવાની લાલસાએ તમને ગાફિલ કરી દીધા, યહાં સુધી કે તમે કબરોની ઝિયારત કરી] વાંચ્યા બાદ ફરમાવ્યું: "શું આશ્ચર્યની વાત છે! કેટલો દૂરનો મકસદ, કેટલા બેખબર ઝિયારત કરનારા, અને કેટલું મુશ્કેલ અને મૌતથી ભરેલું કામ! તેઓએ સમજ્યું કે મુર્દાઓની જગ્યા ખાલી છે, જેઓ સખત ઇબરતનું કારણ છે, અને દૂરથી ગુઝરી ગયેલાઓની યાદ સાથે ફખ્ર કરે છે. શું તેઓ પોતાના પિતાઓની કબરો પર ગર્વ કરે છે, અથવા મૌતના મોંમાં ડૂબી ગયેલાઓની વધારે સંખ્યા પર? શું તેઓ એવા શરીરોના પાછા આવવાની ઇચ્છા રાખે છે જે સડી ગયા છે અને જેમની હરકતો સકૂનમાં બદલાઈ ગઈ છે? તેઓ ઇબરતનું કારણ બને એ ફખ્ર કરતાં વધારે યોગ્ય છે; અને જો તેમની હાલત જોઈને તેઓ નમ્રતા તરફ વળે, તો એ તેમને ફખ્રનું સાધન બનાવવા કરતાં વધારે અક્કલમંદીની વાત છે."