Surah 104 · Al Humaza

سورة الهمزة

Verse 7 of 9

104:7

الَّتي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ

كه از دل‌ها سر مي زند.

Which rises above the hearts.

જે દિલો સુધી પહોંચશે.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

نارُ اللهِ الْمُوقَدَةُ الَّتِی تَطَّلِعُ عَلَی الْأَفْئِدَةِ قَالَ تَلْتَهِبُ عَلَی الْفُؤَادِ.

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- نَارُ اللهِ الْمُوقَدَةُ* الَّتِی تَطَّلِعُ عَلَی الْأَفْئِدَةِ؛ آتشی که بر دل ها شعله ور می‌شود.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) - نَارُ اللهِ الْمُوقَدَةُ الَّتِی تَطَّلِعُ عَلَی الْأَفْئِدَةِ [The kindled fire of Allah which rises above the hearts]; a fire that blazes upon the hearts.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) - نَارُ اللهِ الْمُوقَدَةُ الَّتِی تَطَّلِعُ عَلَی الْأَفْئِدَةِ [અલ્લાહની સળગાવેલી આગ જે દિલો પર ચઢી જાય છે]; એક એવી આગ જે દિલો પર ભડકે છે.

السجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

اللَّهُمَّ وَ خَلَقْتَ نَاراً لِمَنْ عَصَاکَ وَ أَعْدَدْتَ لِأَهْلِهَا مِنْ أَنْوَاعِ الْعَذَابِ فِیهَا وَ وَصَفْتَهُ وَ صَنَّفْتَهُ مِنَ الْحَمِیمِ وَ الْغَسَّاقِ وَ الْمُهْلِ وَ الضَّرِیعِ وَ الصَّدِیدِ وَ الْغِسْلِینِ وَ الزَّقُّومِ وَ السَّلَاسِلِ وَ الْأَغْلَالِ وَ مَقَامِعِ الْحَدِیدِ وَ الْعَذَابِ الْغَلِیظِ وَ الْعَذَابِ الشَّدِیدِ وَ الْعَذَابِ الْمُهِینِ وَ الْعَذَابِ الْمُقِیمِ وَ عَذَابِ الْحَرِیقِ وَ عَذَابِ السَّمُومِ وَ ظِلٍّ مِنْ یَحْمُومٍ وَ سَرَابِیلِ الْقَطِرَانِ وَ سُرَادِقَاتِ النَّارِ وَ النُّحَاسِ وَ الزَّقُّومِ وَ الْحُطَمَهًِْ وَ الْهَاوِیَهًِْ وَ لَظَی وَ النَّارِ الْحَامِیَهًِْ وَ النَّارِ الْمُوقَدَهًِْ الَّتِی تَطَّلِعُ عَلَی الْأَفْئِدَةِ.

امام سجّاد (علیه السلام)- خدایا! آتش را برای سرکشان از فرمانت آفریدی و برای اهل آن انواع عذاب را آماده کردی و آن را توصیف کردی و آب‌های جوشان آن را گروه گروه گرداندی، از حمیم و غسّاق و مهل و ضریع و صدید و غسلین و زقّوم و غل‌ها و زنجیرها و گرزهای آهنی و عذاب غلیظ و عذاب سخت و عذاب خوارکننده و عذاب پابرجا و عذاب سوزان و عذاب سموم و سایه‌ای از آتش و لباس‌های قطران و سایبان های آتش و نحاس و زقّوم و حطمهًْ‌و هاویهًْ‌و لظّی و آتش سوزاننده و آتش زبانه کش که از دل‌ها سر می زند.

Imam Sajjad (peace be upon him): O Allah! You created the Fire for those who rebel against Your command, and You prepared for its people various kinds of punishment in it, and You described it and arranged its boiling waters group by group — of al-Hamim (scalding water), al-Ghassaq (foul discharge), al-Muhl (molten dregs), al-Dari' (bitter thorn), al-Sadid (pus), al-Ghislin (washings of wounds), al-Zaqqum (the accursed tree), and shackles, chains, iron maces, the harsh punishment, the severe punishment, the humiliating punishment, the abiding punishment, the burning punishment, the punishment of the scorching wind, a shade of black smoke, garments of pitch, canopies of fire, molten copper, al-Zaqqum, al-Hutamah, al-Hawiyah, Laza, the blazing fire, and the kindled fire which rises above the hearts.

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): હે અલ્લાહ! તેં આગને તારા હુકમથી બળવો કરનારાઓ માટે પેદા કરી અને તેના રહેવાસીઓ માટે તેમાં વિવિધ પ્રકારના અઝાબ તૈયાર કર્યા અને તેનું વર્ણન કર્યું અને તેના ઉકળતાં પાણીઓને જૂથ જૂથ કર્યાં, હમીમ અને ગસ્સાક અને મુહ્લ અને ઝરી અને સદીદ અને ગિસ્લીન અને ઝક્કૂમ અને બેડીઓ અને સાંકળો અને લોઢાના ગુર્જો અને ભારે અઝાબ અને સખત અઝાબ અને અપમાનજનક અઝાબ અને કાયમી અઝાબ અને બાળનાર અઝાબ અને સમૂમનો અઝાબ અને આગની છાયા અને કતરાનનાં કપડાં અને આગના શામિયાનાઓ અને પિગળેલા તાંબા અને ઝક્કૂમ અને હુતમહ અને હાવિયહ અને લઝા અને બાળી નાખનાર આગ અને ભડકતી આગ જે દિલોમાંથી ઊઠે છે.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَابِرِ‌بْنِ‌یَزِیدَ الْجُعْفِیِّ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: إِذَا أَرَادَ اللَّهُ قَبْضَ رُوحِ الْکَافِر ... ثُمَّ تُعَلَّقُ عَلَی کُلِّ غُصْنٍ مِنَ الزَّقُّومِ سَبْعُونَ أَلْفَ رَجُلٍ مَا یَنْحَنِی وَ لَا یَنْکَسِرُ فَتَدْخُلُ النَّارُ أَدْبَارَهُمْ فَ تَطَّلِعُ عَلَی الْأَفْئِدَةِ تُقَلِّصُ الشِّفَاهَ وَ تُطَیِّرُ الْجَنَانَ وَ تُنْضِجُ الْجُلُودَ وَ تُذَوِّبُ الشُّحُومَ وَ یَغْضَبُ الْحَیُّ الْقَیُّومُ فَیَقُولُ یَا مَالِکُ قُلْ لَهُمْ ذُوقُوا فَلَنْ نَزِیدَکُمْ إِلَّا عَذاباً یَا مَالِکُ سَعِّرْ سَعِّرْ قَدِ اشْتَدَّ غَضَبِی عَلَی مَنْ شَتَمَنِی عَلَی عَرْشِی وَ اسْتَخَفَّ بِحَقِّی وَ أَنَا الْمَلِکُ الْجَبَّارُ فَیُنَادِی مَالِکٌ یَا أَهْلَ الضَّلَالِ وَ الِاسْتِکْبَارِ وَ النِّعْمَهًِْ فِی دَارِ الدُّنْیَا کَیْفَ تَجِدُونَ مَسَّ سَقَرَ قَالَ فَیَقُولُونَ قَدْ أَنْضَجَتْ قُلُوبَنَا وَ أَکَلَتْ لُحُومَنَا وَ حَطَمَتْ عِظَامَنَا فَلَیْسَ لَنَا مُسْتَغِیثٌ وَ لَا لَنَا مُعِینٌ قَالَ فَیَقُولُ مَالِکٌ وَ عِزَّهًِْ رَبِّی لَا أَزِیدُکُمْ إِلَّا عَذَاباً فَیَقُولُونَ إِنْ عَذَّبَنَا رَبُّنَا لَمْ یَظْلِمْنَا شَیْئاً قَالَ فَیَقُولُ مَالِکٌ فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقاً لِأَصْحابِ السَّعِیرِ یَعْنِی بُعْداً لِأَصْحَابِ السَّعِیرِ ثُمَّ یَغْضَبُ الْجَبَّارُ فَیَقُولُ یَا مَالِکُ سَعِّرْ سَعِّرْ فَیَغْضَبُ مَالِکٌ فَیَبْعَثُ عَلَیْهِمْ سَحَابَهًًْ سَوْدَاءَ تُظِلُّ أَهْلَ النَّارِ کُلَّهُمْ ثُمَّ یُنَادِیهِمْ فَیَسْمَعُهَا أَوَّلُهُمْ وَ آخِرُهُمْ وَ أَفْضَلُهُمْ وَ أَدْنَاهُمْ فَیَقُولُ مَا ذَا تُرِیدُونَ إِنْ أَمْطَرَکُمْ فَیَقُولُونَ الْمَاءَ الْبَارِدَ وَا عَطَشَاهْ وَا طُولَ هَوَانَاهْ فَیُمْطِرُهُمْ حِجَارَهًًْ وَ کَلَالِیبَ وَ خَطَاطِیفَ وَ غِسْلِیناً وَ دِیدَاناً مِنْ نَارٍ فَیُنْضِجُ وُجُوهَهُمْ وَ جِبَاهَهُمْ وَ یُعْمِی أَبْصَارَهُمْ وَ یَحْطِمُ عِظَامَهُمْ فَعِنْدَ ذَلِکَ یُنَادُونَ وَا ثُبُورَاهْ فَإِذَا بَقِیَتِ الْعِظَامُ عَوَارِیَ مِنَ اللُّحُومِ اشْتَدَّ غَضَبُ اللَّهِ فَیَقُولُ یَا مَالِکُ اسْجُرْهَا عَلَیْهِمْ کَالْحَطَبِ فِی النَّارِ ثُمَّ یَضْرِبُ أَمْوَاجَهَا أَرْوَاحَهُمْ سَبْعِینَ خَرِیفاً فِی النَّارِ ثُمَّ یُطْبِقُ عَلَیْهِمْ أَبْوَابَهَا مِنَ الْبَابِ إِلَی الْبَابِ مَسِیرَهًَْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ وَ غِلَظُ الْبَابِ مَسِیرَهًُْ خَمْسِمِائَهًِْ عَامٍ ثُمَّ یَجْعَلُ کُلَّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فِی ثَلَاثِ تَوَابِیتَ مِنْ حَدِیدٍ مِنَ النَّارِ بَعْضُهَا فِی بَعْضٍ فَلَا یَسْمَعُ لَهُمْ کَلَاماً أَبَداً إِلَّا أَنَ لَهُمْ فِیها ... شَهِیقٌ کَشَهِیقِ الْبِغَالِ وَ زَفِیرٌ مِثْلُ نَهِیقِ الْحَمِیرِ وَ عُوَاءٌ کَعُوَاءِ الْکِلَابِ صُمٌ بُکْمٌ عُمْیٌ فَلَیْسَ لَهُمْ فِیهَا کَلَامٌ إِلَّا أَنِینٌ فَیُطْبَقُ عَلَیْهِمْ أَبْوَابُهَا وَ یُسَدُّ عَلَیْهِمْ عَمَدُهَا فَلَا یَدْخُلُ عَلَیْهِمْ رَوْحٌ أَبَداً وَ لَا یَخْرُجُ مِنْهُمُ الْغَمُّ أَبَداً وَ هِیَ عَلَیْهِمْ مُؤْصَدَةٌ یَعْنِی مُطْبَقَهًٌْ لَیْسَ لَهُمُ الْمَلَائِکَهًُْ شَافِعُونَ وَ لَا مِنْ أَهْلِ الْجَنَّهًِْ صِدِّیقٌ حَمِیمٌ وَ یَنْسَاهُمُ الرَّبُّ وَ یَمْحُو ذِکْرَهُمْ مِنْ قُلُوبِ الْعِبَادِ فَلَا یُذْکَرُونَ أَبَداً فَنَعُوذُ بِاللَّهِ الْعَظِیمِ الْغَفُورِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ مِنَ النَّارِ وَ مَا فِیهَا وَ مِنْ کُلِّ عَمَلٍ یُقَرِّبُ مِنَ النَّارِ إِنَّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ جَوَادٌ کَرِیم.

امام باقر (علیه السلام)- جابربن‌یزید جعفی از امام باقر (علیه السلام) روایت کرده است که ایشان در حدیثی طولانی در بیان صفت دوزخیان به آنجا رسید که فرمود: سپس بر هر شاخه ای از درخت زقّوم، هفتاد هزار مرد آویخته می شوند چنان که شاخه ها کج می شوند امّا نمی شکنند. آنگاه آتش از پشت هایشان داخل می شود و دل هایشان را فرا می گیرد و لب هایشان می چروکد و قلب هایشان از جا برکنده می شود و پوست هایشان می پزد و گوشت هایشان آب می شود و خداوند زنده‌ی جاودان خشم می آورد و می فرماید: «ای دوزخبان! به آنان بگو: بچشید که جز عذاب چیزی بر شما نخواهیم افزود. ای دوزخبان! آتش برافروز، آتش برافروز که خشم من بر کسانی که مرا بر عرشم شماتت کردند و حقّم را سبک پنداشتند، سخت شده است و منم پادشاه جبّار». در آن دم دوزخبان ندا سرمی دهد: «ای اهل گمراهی و تکبّر و ثروت در سرای دنیا! نوازش دوزخ را چگونه می یابید»؟ آنان می گویند: «قلب هایمان را به آتش کشید و گوشت هایمان را خورد و استخوان‌هایمان را درهم شکست، امّا هیچ فریادرسی نیست و هیچ یاوری نداریم». دوزخبان می‌گوید: «به شُکوه پروردگارم سوگند! که جز عذاب چیزی بر شما نمی افزایم». آنان می گویند: «اگر پروردگارمان ما را عذاب کند، هیچ بر ما ستم نکرده است». آن گاه دوزخبان می‌گوید: اینجاست که به گناه خود اعتراف می‌کنند دور باشند دوزخیان از رحمت خدا! ( ملک/۱۱ ) یعنی دور باد اهل دوزخ از رحمت خدا». سپس خداوند جبّار می فرماید: «ای دوزخبان! آتش برافروز، آتش برافروز». دوزخبان به خشم می‌آید و ابری سیاه به سویشان روانه می کند که بر تمامی دوزخیان سایه می افکند. آن گاه آنان را چنان ندا می دهد که از اوّل تا به آخر و از دور تا به نزدیک، همه‌ی آنها می شنوند و می گوید: «چه می خواهید بر شما ببارانم»؟ می‌گویند: «آب سرد، وای از تشنگی و وای از ذلّت بسیار»! امّا او بر آنان سنگ و پاره های آهن و قلّاب و چرک و کِرم های آتشین می باراند و این همه، چهره ها و پیشانی هایشان را می سوزاند و دیدگانشان را کور می کند و استخوان هایشان را درهم می شکند و در آن لحظه آنان ندای واویلا سر می دهند. چون استخوان هایشان خالی از گوشت بر جا می ماند، خشم خدا سخت تر می شود و می فرماید: «ای دوزخبان! همچون هیزم در آتش، دوزخ را بر آنان شعله ور کن». این چنین امواج آتش هفتاد پائیز روح هایشان را در دوزخ به ضربه می گیرد و درهایش، که از یکی تا دیگری پانصد سال راه است و هر یک ضخامتی هم اندازه راه صد ساله دارد، بر آنان فرو بسته می شود. سپس هر یک از آنان را در سه تابوت تو در تو از جنس آهن آتشین می گذارند، چنان که هیچ صدایی از آنان به گوش نرسد جز آن که بانگ قاطر برآورند و چون الاغ عرعر کنند و چون سگ به پارس‌کردن افتند و کر و لال و نابینا ( بقره/۱۷۱ ) هیچ سخن نگویند جز آن که ناله کنند. در آن دم درهای دوزخ بر آنان بسته می شود و ستون هایش بر آنان نهاده می شود و این گونه هیچ تاب و توانی به آنان نمی رسد و هیچ اندوهی از آنان بیرون نمی‌شود و آتش بر آنان فرو بسته می شود و سیطره می یابد و در میان فرشتگان هیچ شفیعی ندارند و در میان بهشتیان هیچ دوست دلسوزی ندارند و پروردگار فراموششان می کند و یادشان را از دل های بندگان پاک می کند و دیگر از آنان هیچ یادی نمی شود. پس پناه می بریم به خداوند والامرتبه بخشاینده مهربان و بخشنده.

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir ibn Yazid al-Ju'fi narrated from Imam Baqir (peace be upon him) that in the course of a long hadith describing the state of the people of Hell, he reached this point and said: Then on every branch of the tree of Zaqqum seventy thousand men are hung, such that the branches bend but do not break. Then the Fire enters through their backs and engulfs their hearts, their lips shrivel, their hearts are torn from their places, their skins are cooked, and their flesh melts. And Allah, the Ever-Living, the Everlasting, becomes wrathful and says: "O keeper of Hell! Say to them: فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِیدَکُمْ إِلَّا عَذَاباً [So taste! We shall not increase you in anything but torment]. O keeper of Hell! Kindle the fire, kindle the fire, for My wrath has intensified against those who reviled Me upon My Throne and made light of My right — and I am the Sovereign, the Compeller." At that moment the keeper of Hell calls out: "O people of misguidance and arrogance and wealth in the abode of the world! How do you find the touch of Saqar?" They say: "It has set our hearts ablaze, devoured our flesh, and shattered our bones, yet we have no one to come to our aid and no helper." The keeper of Hell says: "By the majesty of my Lord! I shall not increase you in anything but torment." They say: "If our Lord punishes us, He has not wronged us in the least." Then the keeper of Hell says: This is where they confess their sin — فَسُحْقاً لِأَصْحابِ السَّعِیرِ [So away with the companions of the Blaze!] (Al-Mulk/11) — meaning: far be the people of Hell from the mercy of Allah. Then Allah the Compeller says: "O keeper of Hell! Kindle the fire, kindle the fire." The keeper of Hell becomes wrathful and sends a black cloud toward them which casts its shadow over all the people of the Fire. Then he calls out to them in such a manner that from first to last and from far to near all of them hear, and he says: "What do you wish that I rain down upon you?" They say: "Cold water — alas for thirst, and alas for how long our humiliation has lasted!" But he rains down upon them stones, pieces of iron, hooks, pus, and worms of fire, and all this burns their faces and foreheads, blinds their eyes, and shatters their bones, and in that moment they cry out in lamentation. When their bones remain bare of flesh, the wrath of Allah grows severer, and He says: "O keeper of Hell! Set Hell ablaze upon them as firewood in the Fire." Thus the waves of the Fire strike their souls for seventy autumns in Hell, and its gates — the distance from one to another being a journey of five hundred years, and each of a thickness equal to a hundred years' journey — are shut upon them. Then each of them is placed in three coffins of fiery iron, one inside the other, such that no sound is heard from them except that they bray like mules and bray like donkeys and bark like dogs, and صُمٌّ بُکْمٌ عُمْیٌ [deaf, dumb, and blind] (Al-Baqarah/171) they utter no word except that they moan. At that moment the gates of Hell are shut upon them and its pillars are set upon them, and thus no relief reaches them and no grief departs from them, and the Fire is closed in upon them and overwhelms them. Among the angels they have no intercessor, and among the people of Paradise they have no compassionate friend, and the Lord forgets them and erases their remembrance from the hearts of the servants, so they are no longer remembered at all. So we seek refuge in Allah, the Most High, the Forgiving, the Compassionate, the Bestower.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર બિન યઝીદ જુઅફીએ ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત કરી છે કે તેમણે એક લાંબી હદીસમાં જહન્નમીઓની હાલતના વર્ણનમાં આ સ્થાને પહોંચીને ફરમાવ્યું: પછી ઝક્કૂમના વૃક્ષની દરેક ડાળી ઉપર સિત્તેર હજાર માણસો લટકાવવામાં આવશે એવી રીતે કે ડાળીઓ વાંકી થઈ જશે પરંતુ તૂટશે નહીં. ત્યાર બાદ આગ તેમની પીઠમાંથી પ્રવેશશે અને તેમના દિલોને ઘેરી લેશે, તેમના હોઠ સંકોચાઈ જશે, તેમના હૃદય પોતાની જગ્યાએથી ઉખડી જશે, તેમની ચામડી પાકી જશે અને તેમનું માંસ ઓગળી જશે, અને અલ્લાહ જીવંત અને શાશ્વત ગુસ્સે થશે અને ફરમાવશે: "ઓ જહન્નમના રક્ષક! તેમને કહો: فَذُوقُوا فَلَنْ نَزِیدَکُمْ إِلَّا عَذَاباً [ચાખો! અમે તમારા ઉપર અઝાબ સિવાય કંઈ વધારીશું નહીં]. ઓ જહન્નમના રક્ષક! આગ ભડકાવો, આગ ભડકાવો, કારણ કે જેમણે મને મારા અર્શ ઉપર ગાળ આપી અને મારા હકને હલકો ગણ્યો તેમના ઉપર મારો ગુસ્સો સખત થઈ ગયો છે, અને હું જ બાદશાહ, જબ્બાર છું." તે સમયે જહન્નમનો રક્ષક પોકારીને કહેશે: "ઓ ગુમરાહી અને તકબ્બુર અને દુનિયાના ઘરમાં દોલતવાળા લોકો! સકરના સ્પર્શને કેવો પામો છો?" તેઓ કહેશે: "તેણે અમારા દિલોને આગમાં નાખી દીધા, અમારું માંસ ખાઈ ગયું અને અમારા હાડકાં તોડી નાખ્યા, પરંતુ કોઈ ફરિયાદ સાંભળનાર નથી અને અમારો કોઈ મદદગાર નથી." જહન્નમનો રક્ષક કહેશે: "મારા પરવરદિગારના જલાલની કસમ! કે હું તમારા ઉપર અઝાબ સિવાય કંઈ વધારીશ નહીં." તેઓ કહેશે: "જો અમારા પરવરદિગાર અમને અઝાબ આપે, તો તેમણે અમારા ઉપર કોઈ જુલમ કર્યો નથી." પછી જહન્નમનો રક્ષક કહેશે: આ સ્થાને તેઓ પોતાના ગુનાહનો કબૂલ કરે છે — فَسُحْقاً لِأَصْحابِ السَّعِیرِ [જહન્નમવાળા અલ્લાહની રહમતથી દૂર થાવ!] (સૂરએ મુલ્ક/૧૧) — એટલે કે જહન્નમવાળા અલ્લાહની રહમતથી દૂર થાવ. પછી અલ્લાહ જબ્બાર ફરમાવશે: "ઓ જહન્નમના રક્ષક! આગ ભડકાવો, આગ ભડકાવો." જહન્નમનો રક્ષક ગુસ્સે થશે અને તેમના તરફ એક કાળું વાદળ મોકલશે જે તમામ જહન્નમીઓ ઉપર છાયો કરશે. ત્યાર પછી તેમને એવી રીતે પોકારશે કે પ્રથમથી લઈને છેલ્લા સુધી અને દૂરથી લઈને નજીક સુધી, બધા સાંભળશે, અને કહેશે: "તમે શું ઈચ્છો છો કે હું તમારા ઉપર વરસાવું?" તેઓ કહેશે: "ઠંડું પાણી, હાય તરસ અને હાય અમારી ખૂબ જ ઝિલ્લત!" પરંતુ તે તેમના ઉપર પથ્થરો, લોખંડના ટુકડા, હૂક, પરુ અને આગના કીડા વરસાવશે, અને આ બધું તેમના ચહેરા અને કપાળોને બાળી નાખશે, તેમની આંખોને આંધળી કરશે અને તેમના હાડકાં તોડી નાખશે, અને તે ક્ષણે તેઓ 'હાય વિનાશ' ની બૂમ પાડશે. જ્યારે તેમના હાડકાં માંસ વગરના રહી જશે, ત્યારે અલ્લાહનો ગુસ્સો વધુ સખત થશે અને ફરમાવશે: "ઓ જહન્નમના રક્ષક! લાકડાની જેમ આગમાં, જહન્નમને તેમના ઉપર ભડકાવો." આ રીતે આગના મોજાં સિત્તેર પાનખર સુધી તેમના રૂહોને જહન્નમમાં પ્રહાર કરશે, અને તેના દરવાજા, જે એકથી બીજા સુધી પાંચસો વર્ષનો રસ્તો છે અને દરેકની જાડાઈ સો વર્ષના રસ્તા બરાબર છે, તેમના ઉપર બંધ કરવામાં આવશે. પછી તેમાંના દરેકને લોખંડની આગની ત્રણ એકબીજામાં ઘૂસેલી કબરોમાં મૂકવામાં આવશે, એવી રીતે કે તેમનો કોઈ અવાજ સંભળાય નહીં સિવાય કે તેઓ ખચ્ચરની જેમ ચિત્કારે અને ગધેડાની જેમ ભૂંકે અને કૂતરાની જેમ ભસવા લાગે અને صُمٌّ بُکْمٌ عُمْیٌ [બહેરા, મૂંગા અને આંધળા] (સૂરએ બકરહ/૧૭૧) કોઈ વાત ન કરે સિવાય કે નિસાસો નાખે. તે વખતે જહન્નમના દરવાજા તેમના ઉપર બંધ કરવામાં આવશે અને તેના થાંભલા તેમના ઉપર મૂકવામાં આવશે, અને આ રીતે તેમને કોઈ રાહત મળશે નહીં અને કોઈ ગમ તેમનાથી બહાર નહીં જાય, અને આગ તેમના ઉપર બંધ થઈ જશે અને છવાઈ જશે, અને ફરિશ્તાઓમાં તેમનો કોઈ શફાઅત કરનાર નહીં હોય અને જન્નતવાળાઓમાં કોઈ દયાળુ મિત્ર નહીં હોય, અને પરવરદિગાર તેમને ભૂલી જશે અને તેમની યાદને બંદાઓના દિલોમાંથી મિટાવી દેશે, અને હવે તેમનો કોઈ ઝિક્ર થશે નહીં. તો અમે અલ્લાહ, ઉચ્ચ મરતબાવાળા, બખ્શનાર, દયાળુ અને દાતાની પનાહ માંગીએ છીએ.