نَزَلَتْ فِی قُرَیْشٍ لِأَنَّهُ کَانَ مَعَاشُهُمْ مِنَ الرِّحْلَتَیْنِ رِحْلَةٍ فِی الشِّتَاءِ إِلَی الْیَمَنِ وَ رِحْلَهًٍْ فِی الصَّیْفِ إِلَی الشَّامِ وَ کَانُوا یَحْمِلُونَ مِنْ مَکَّهًَْ الْأُدْمَ وَ اللِّبَاسَ وَ مَا یَقَعُ مِنْ نَاحِیَهًِْ الْبَحْرِ مِنَ الْفُلْفُلِ وَ غَیْرِهِ فَیَشْتَرُونَ بِالشَّامِ الثِّیَابَ و الدَّرْمَکَ وَ الْحُبُوبَ وَ کَانُوا یَتَأَلَّفُونَ فِی طَرِیقِهِمْ وَ یُثْبِتُونَ فِی الْخُرُوجِ فِی کُلِّ خُرْجَهًٍْ رَئِیساً مِنْ رُؤَسَاءِ قُرَیْشٍ وَ کَانَ مَعَاشُهُمْ مِنْ ذَلِکَ فَلَمَّا بَعَثَ اللَّهُ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه و آله) اسْتَغْنَوْا عَنْ ذَلِکَ لِأَنَّ النَّاسَ وَفَدُوا عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ حُجُّوا إِلَی الْبَیْتِ، فَقَالَ اللَّهُ: فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَیْتِ الَّذِی أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ فَلَا یَحْتَاجُونَ أَنْ یَذْهَبُوا إِلَی الشَّامِ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ یَعْنِی خَوْفَ الطَّرِیق.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- این سوره درباره‌ی قریش نازل شد؛ چرا که قریشیان از راه دو سفر، زندگی خود را می‌گذراندند: سفرهای زمستانه به یمن و سفری در تابستان به شام. ایشان از مکّه، پوست و خشکبار و کالاهایی همچون فلفل و... که از راه دریا آورده می شد، بار می گرفتند و در شام، جامه و آرد سفید و حبوبات می خریدند. آن ها در راه به یکدیگر می پیوستند و برای هر سفری که خارج می‌شدند، یکی از بزرگان قریش را رئیس خود می کردند و از این راه زندگی می‌گذراندند. چون خداوند رسول خود (صلی الله علیه و آله) را برانگیخت، آنان از این کار بی نیاز شدند؛ چرا که مردم گرد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) جمع می شدند و حجّ کعبه به‌جا می آوردند، از این‌رو خداوند فرمود: لیَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ، الَّذِی أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ و دیگر نیاز ندارند که به شام بروند و وَ آمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ یعنی ترس از راه.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): This surah was revealed concerning Quraysh, because the Quraysh made their livelihood from two journeys: winter journeys to Yemen and a summer journey to Sham. They would carry from Mecca hides, dried goods, and commodities such as pepper and other things that were brought by way of the sea, and in Sham they would buy garments, white flour and grains. They would join one another along the way, and for each journey on which they set out they would appoint one of the chiefs of Quraysh as their leader, and this was how they made their living. When Allah sent forth His Messenger (peace be upon him and his family), they became independent of that, because the people gathered around the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and performed the Hajj to the Kaaba. So Allah said: فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ، الَّذِی أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ [Let them worship the Lord of this House, who fed them against hunger] — and they no longer need to travel to Sham — and وَ آمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ [and gave them security against fear], meaning the fear of the road.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): આ સૂરએ કુરૈશ વિશે નાઝિલ થઈ; કારણ કે કુરૈશના લોકો બે સફરના માધ્યમથી પોતાનું જીવન ગુજારતા હતા: શિયાળામાં યમનની સફર અને ઉનાળામાં શામની સફર. તેઓ મક્કાથી ચામડું, સૂકો માલ અને દરિયાના રસ્તે લાવવામાં આવતી મરી વગેરે જેવી ચીજો લઈ જતા હતા અને શામમાં કપડાં, સફેદ લોટ અને અનાજ ખરીદતા હતા. તેઓ રસ્તામાં એકબીજા સાથે જોડાઈ જતા હતા અને દરેક સફર માટે, જેમાં તેઓ નીકળતા, કુરૈશના મોટા લોકોમાંથી એકને પોતાનો રઈસ બનાવતા હતા અને આ રીતે જીવન ગુજારતા હતા. જ્યારે અલ્લાહે પોતાના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મોકલ્યા, ત્યારે તેઓ આ કામથી બિનજરૂરી બની ગયા; કારણ કે લોકો રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની આસપાસ એકત્ર થતા હતા અને કાબાનો હજ કરતા હતા. તેથી અલ્લાહે ફરમાવ્યું: فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ، الَّذِی أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ [તો તેઓ આ ઘરના રબની ઇબાદત કરે, જેમણે તેમને ભૂખમાં ખવડાવ્યું] — અને હવે તેઓને શામ જવાની જરૂર નથી — અને وَ آمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ [અને તેમને ડરથી અમાન આપી] એટલે કે રસ્તાનો ડર.