فَرَجَعَ الرَّجُلُ إِلَی الْمَلِکِ فَأَخْبَرَهُ بِمَا قَالَ یُوسُفُ (علیه السلام) فقالَ الْمَلِکُ ائْتُونِی بِهِ فَلَمَّا جاءَهُ الرَّسُولُ قالَ ارْجِعْ إِلی رَبِّکَ یَعْنِی إِلَی الْمَلِکِ فَسْئَلْهُ ما بالُ النِّسْوَةِ اللَّاتِی قَطَّعْنَ أَیْدِیَهُنَّ إِنَّ رَبِّی بِکَیْدِهِنَّ عَلِیمٌ فَجَمَعَ الْمَلِکُ النِّسْوَهًَْ فَقَالَ لَهُنَّ ما خَطْبُکُنَّ إِذْ راوَدْتُنَّ یُوسُفَ عَنْ نَفْسِهِ قُلْنَ حاشَ للهِ ما عَلِمْنا عَلَیْهِ مِنْ سُوءٍ قالَتِ امْرَأَةُ الْعَزِیزِ الْآنَ حَصْحَصَ الْحَقُّ أَنَا راوَدْتُهُ عَنْ نَفْسِهِ وَ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِینَ* ذلِکَ لِیَعْلَمَ أَنِّی لَمْ أَخُنْهُ بِالْغَیْبِ وَ أَنَّ اللهَ لا یَهْدِی کَیْدَ الْخائِنِینَ أَیْ لَا أَکْذِبُ عَلَیْهِ الْآنَ کَمَا کَذَبْتُ عَلَیْهِ مِنْ قَبْلُ ثُمَّ قَالَتْ وَ ما أُبَرِّئُ نَفْسِی إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ أَیْ تَأْمُرُ بِالسُّوءِ فقالَ الْمَلِکُ ائْتُونِی بِهِ أَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِی فَلَمَّا نَظَرَ إِلَی یُوسُفَ (علیه السلام) قَالَ إِنَّکَ الْیَوْمَ لَدَیْنا مَکِینٌ أَمِینٌ سَلْ حَاجَتَکَ قالَ اجْعَلْنِی عَلی خَزائِنِ الْأَرْضِ إِنِّی حَفِیظٌ عَلِیمٌ یَعْنِی عَلَی الْکَنَادِیجِ وَ الْأَنَابِیرِ فَجَعَلَهُ عَلَیْهَا وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ کَذلِکَ مَکَّنَّا لِیُوسُفَ فِی الْأَرْضِ یَتَبَوَّأُ مِنْها حَیْثُ یَشاءُ فَأَمَرَ یُوسُفَ (علیه السلام) أَنْ یَبْنِیَ کَنَادِیجَ مِنْ صَخْرٍ وَ طَیَّنَهَا بِالْکِلْسِ ثُمَّ أَمَرَ بِزُرُوعِ مِصْرَ فَحُصِدَتْ وَ دُفِعَ إِلَی کُلِّ إِنْسَانٍ حِصَّتُهُ وَ تُرِکَ الْبَاقِی فِی سُنْبُلِهِ لَمْ یَدُسْهُ فَوَضَعَهُ فِی الْکَنَادِیجِ فَفَعَلَ ذَلِکَ سَبْعَ سِنِینَ فَلَمَّا جَاءَ سِنِی{سِنُو} الْجَدْبِ کَانَ یُخْرِجُ السُّنْبُلَ فَیَبِیعُ بِمَا شَاءَ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فرستاده نزد پادشاه برگشت و آنچه یوسف (علیه السلام) برای او گفته بود را بازگو کرد. پادشاه گفت: ائْتُونی بِهِ فَلَمَّا جاءَهُ الرَّسُولُ قالَ ارْجِعْ إِلی رَبِّکَ یعنی به‌سوی پادشاه بازگرد، فَسْئَلْهُ ما بالُ النِّسْوَةِ اللَّاتِی قَطَّعْنَ أَیْدِیَهُنَّ إِنَّ رَبِّی بِکَیْدِهِنَّ عَلِیمٌ. پادشاه، آن زنان را جمع کرده و گفت: هنگامی‌که یوسف را به‌سوی خویش دعوت کردید، جریان کار شما چه بود؟ گفتند: منزّه است خدا، ما هیچ عیبی در او نیافتیم! [در این هنگام] همسر عزیز گفت: الآن حقّ آشکار گشت! من بودم که او را به‌سوی خود دعوت کردم و او از راستگویان است.* این سخن را به‌خاطر آن گفتم تا بداند من در غیاب به او خیانت نکردم و خداوند مکر خائنان را هدایت نمی‌کند. ( یوسف/۵۲۵۱ ) یعنی [به این دلیل این اعتراف را کردم تا یوسف (علیه السلام) بداند] این‌بار مانند گذشته، علیه او دروغ نمی‌گویم. سپس زلیخا اضافه کرد: من هرگز خودم را تبرئه نمی‌کنم، که نفس [سرکش] بسیار به بدی‌ها امر می‌کند. ( یوسف/۵۳ ). پادشاه گفت: او [یوسف] را نزد من آورید، تا وی را مخصوص خود گردانم؛ وقتی نگاهش به یوسف (علیه السلام) افتاد گفت: تو امروز نزد ما جایگاهی والا داری، و مورد اعتماد هستی. ( یوسف/۵۴ ) هر حاجتی داری بگو. [یوسف] گفت: مرا سرپرست خزائن سرزمین [مصر] قرار ده، که نگهدارنده و آگاهم. ( یوسف/۵۵ ) یعنی مرا بر سیلوها و انبارهای غلّه بگمار؛ او هم یوسف (علیه السلام) را سرپرست آن‌ها کرد، این سخن خداوند است که می‌فرماید: و این‌گونه ما به یوسف در سرزمین (مصر) قدرت دادیم، که هرجا می‌خواست در آن منزل می‌گزید [و تصرّف می‌کرد]. ( یوسف/۵۶ ). آنگاه یوسف (علیه السلام) دستور داد سیلوهایی از سنگ ساخته و آن‌ها را آهک اندود کرد. سپس دستور عمومی به زراعت داد تا اینکه وقت دروکردن رسید و سهم هرکس داده شد و باقیمانده‌ی محصول بدون اینکه از پوست خارج شود با خوشه در سیلوها انبار شد و یوسف (علیه السلام) این کار را تا هفت‌سال ادامه داد. زمانی‌که سال‌های قحطی فرارسید خوشه‌ها را خارج کرده و به هر قیمتی که می‌خواست به فروش می‌رساند.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The messenger returned to the king and recounted what Yusuf (peace be upon him) had told him. The king said: ائْتُونی بِهِ فَلَمَّا جاءَهُ الرَّسُولُ قالَ ارْجِعْ إِلی رَبِّکَ [Bring him to me. So when the messenger came to him, he said: Go back to your lord] — meaning: return to the king — فَسْئَلْهُ ما بالُ النِّسْوَةِ اللَّاتِی قَطَّعْنَ أَیْدِیَهُنَّ إِنَّ رَبِّی بِکَیْدِهِنَّ عَلِیمٌ [and ask him: what is the case of the women who cut their hands; surely my Lord knows their guile]. The king gathered those women and said: When you invited Yusuf to yourselves, what was the matter of your affair? They said: Allah is pure — we found no fault in him! [At this point] the wife of al-Aziz said: Now the truth has become manifest! It was I who invited him to myself, and he is indeed of the truthful.* I said this so that he may know that I did not betray him in his absence, and that Allah does not guide the guile of the treacherous. (Yusuf/51-52) — meaning: [I made this confession so that Yusuf (peace be upon him) would know that] this time, unlike before, I am not lying against him. Then Zulaykha added: I do not acquit myself, for the [rebellious] self commands greatly to evil. (Yusuf/53). The king said: Bring him [Yusuf] to me, that I may make him exclusively my own. When his gaze fell upon Yusuf (peace be upon him), he said: You today have with us a high station and are trusted. (Yusuf/54) Ask whatever need you have. [Yusuf] said: Place me over the treasuries of the land [of Egypt], for I am a guardian, knowing. (Yusuf/55) — meaning: appoint me over the silos and storehouses of grain; so he appointed Yusuf (peace be upon him) over them. This is the statement of Allah who says: And thus did We give power to Yusuf in the land (of Egypt), to take his abode therein wherever he wished [and to have control]. (Yusuf/56). Then Yusuf (peace be upon him) ordered that silos be built of stone and plastered with lime. Then he issued a general order for cultivation, until the time of harvest came and each person's share was given, and the remainder of the produce, without being removed from its husk, was stored in the silos with its ears of grain. Yusuf (peace be upon him) continued this for seven years. When the years of famine came, he brought out the ears and sold them at whatever price he wished.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): સંદેશવાહક બાદશાહ પાસે પાછો ફર્યો અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ તેને જે કહ્યું હતું તે વર્ણવ્યું. બાદશાહે કહ્યું: ائْتُونی بِهِ فَلَمَّا جاءَهُ الرَّسُولُ قالَ ارْجِعْ إِلی رَبِّکَ [તેને મારી પાસે લાવો. જ્યારે સંદેશવાહક તેની પાસે આવ્યો, તેણે કહ્યું: તારા માલિક પાસે પાછો જા] યાની બાદશાહ તરફ પાછો ફર, فَسْئَلْهُ ما بالُ النِّسْوَةِ اللَّاتِی قَطَّعْنَ أَیْدِیَهُنَّ إِنَّ رَبِّی بِکَیْدِهِنَّ عَلِیمٌ [અને તેને પૂછ: તે સ્ત્રીઓની શું બાબત છે જેમણે પોતાના હાથ કાપ્યા હતા; ખરેખર મારો પરવરદિગાર તેમના મકરથી માહિતગાર છે]. બાદશાહે તે સ્ત્રીઓને ભેગી કરી અને કહ્યું: જ્યારે તમે યુસુફને પોતાની તરફ બોલાવ્યા, ત્યારે તમારી બાબતનો મામલો શું હતો? તેમણે કહ્યું: અલ્લાહ પવિત્ર છે, અમે તેમનામાં કોઈ ખામી જોઈ નથી! [આ સમયે] અઝીઝની પત્નીએ કહ્યું: હવે સત્ય પ્રગટ થઈ ગયું છે! હું જ હતી કે જેણે તેમને પોતાની તરફ બોલાવ્યા, અને તેઓ ખરેખર સાચા લોકોમાંથી છે.* આ વાત મેં એટલા માટે કહી કે તેઓ જાણે કે મેં તેમની ગેરહાજરીમાં તેમની સાથે ખયાનત નથી કરી, અને અલ્લાહ ખાનતકારોના મકરને હિદાયત આપતો નથી. (યુસુફ/૫૧-૫૨) યાની [મેં આ કબૂલાત એટલા માટે કરી કે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) જાણે કે] આ વખતે, પહેલાની જેમ, હું તેમની વિરુદ્ધ ખોટું બોલતી નથી. પછી ઝુલયખાએ ઉમેર્યું: હું કદી પોતાની જાતને પાક ગણતી નથી, કારણ કે [સરકશ] નફસ ઘણી બુરાઈઓનો હુકમ કરે છે. (યુસુફ/૫૩). બાદશાહે કહ્યું: તેમને [યુસુફને] મારી પાસે લાવો, જેથી હું તેમને પોતાના માટે ખાસ કરું; જ્યારે તેની નજર યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) પર પડી, તેણે કહ્યું: તમે આજે અમારી પાસે ઉચ્ચ સ્થાન ધરાવો છો, અને વિશ્વસનીય છો. (યુસુફ/૫૪) જે કંઈ હાજત હોય તે કહો. [યુસુફે] કહ્યું: મને [મિસ્રની] ધરતીના ખજાનાનો સંચાલક બનાવો, ખરેખર હું નિગેહબાન અને જ્ઞાની છું. (યુસુફ/૫૫) યાની મને અનાજના સાઇલો અને ગોદામો પર નિયુક્ત કરો; અને તેણે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ને તેમનો સંચાલક બનાવ્યો. આ અલ્લાહનું કથન છે જે ફરમાવે છે: અને આ પ્રમાણે અમે યુસુફને (મિસ્રની) ધરતીમાં કુદરત આપી કે તે જ્યાં ઈચ્છે ત્યાં નિવાસ કરે [અને તસર્રુફ કરે]. (યુસુફ/૫૬). ત્યારબાદ યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ પથ્થરના સાઇલો બનાવવાનો હુકમ આપ્યો અને તેમને ચૂનાથી લીંપી લીધા. પછી ખેતી કરવાનો સામાન્ય હુકમ આપ્યો, ત્યાં સુધી કે લણણીનો સમય આવ્યો અને દરેકનો હિસ્સો આપવામાં આવ્યો, અને બાકી ઉત્પાદન છાલ કાઢ્યા વગર ડૂંડા સાથે સાઇલોમાં સંગ્રહ કરવામાં આવ્યું, અને યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) એ આ કામ સાત વર્ષ સુધી ચાલુ રાખ્યું. જ્યારે દુષ્કાળના વર્ષો આવ્યા ત્યારે તેઓ ડૂંડાં બહાર કાઢી અને જે કિંમતે ઈચ્છતા તે કિંમતે વેચતા હતા.