کانَ یُوسُفُ (علیه السلام) مِنْ أَحْسَنِ النَّاسِ وَجْهاً وَ کَانَ یَعْقُوبُ (علیه السلام) یُحِبُّهُ وَ یُؤْثِرُهُ عَلَی أَوْلَادِهِ فَحَسَدُوهُ إِخْوَتُهُ عَلَی ذَلِکَ وَ قَالُوا فِیمَا بَیْنَهُمْ مَا حَکَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِذْ قالُوا لَیُوسُفُ وَ أَخُوهُ أَحَبُّ إِلی أَبِینا مِنَّا وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ أَیْ جَمَاعَهًٌْ إِنَّ أَبانا لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ.
امام باقر (علیه السلام)- یوسف (علیه السلام) از نظر چهره از زیباترین مردم بود و یعقوب (علیه السلام) او را بسیار دوست می‌داشت و وی را بر سایر فرزندان خود ترجیح می‌داد، در نتیجه برادرانش به او حسد ورزیدند و مطابق حکایتِ خداوند، به یکدیگر گفتند: إِذْ قالُوا لَیُوسُفُ وَ أَخُوهُ أَحَبُّ إِلی أَبِینا مِنَّا وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ یعنی ما جماعتی هستیم إِنَّ أَبانا لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ.
Imam Baqir (peace be upon him): Yusuf (peace be upon him) was among the most beautiful of people in face, and Yaqub (peace be upon him) loved him very much and preferred him over his other children. As a result, his brothers grew envious of him, and according to Allah's account, they said to one another: إِذْ قالُوا لَیُوسُفُ وَ أَخُوهُ أَحَبُّ إِلی أَبِینا مِنَّا وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ [When they said: Certainly Yusuf and his brother are dearer to our father than we, though we are a company] — meaning we are a group — إِنَّ أَبانا لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ [most surely our father is in manifest error].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) ચહેરાની દૃષ્ટિએ સૌથી સુંદર લોકોમાંના હતા અને યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) તેમને ખૂબ પ્રેમ કરતા હતા અને તેમને પોતાના બીજા સંતાનો પર પ્રાધાન્ય આપતા હતા. પરિણામે તેમના ભાઈઓએ તેમની ઈર્ષ્યા કરી અને અલ્લાહના વર્ણન અનુસાર એકબીજાને કહ્યું: إِذْ قالُوا لَیُوسُفُ وَ أَخُوهُ أَحَبُّ إِلی أَبِینا مِنَّا وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ [જ્યારે તેઓએ કહ્યું: ખરેખર યુસુફ અને તેમના ભાઈ આપણા પિતાને આપણા કરતાં વધુ પ્રિય છે, જ્યારે કે અમે એક જૂથ છીએ] યાની અમે એક જમાત છીએ إِنَّ أَبانا لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ [ખરેખર આપણા પિતા સ્પષ્ટ ભૂલમાં છે].