سورة يوسف

Verse 83 of 111

12:83

قالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْراً فَصَبْرٌ جَميلٌ عَسَى اللهُ أَنْ يَأْتِيَني بِهِمْ جَميعاً إِنَّهُ هُوَ الْعَليمُ الْحَكيمُ

[يعقوب] گفت: «هواى نفس شما، اين امر را چنين در نظرتان جلوه داده است؛ من صبرى جميل [و خالى از بى‌تابى] خواهم داشت؛ اميدوارم خداوند همه‌ی آن‌ها را به من بازگرداند؛ چراكه او دانا و حكيم است.

He (Yaqoub) said: Nay, your souls have made a matter light for you, so patience is good; maybe Allah will bring them all together to me; surely He is the Knowing, the Wise.

તેણે (યાકૂબ અ.સ.એ) કહ્યું : એમ નથી પરંતુ તમારા મનની ઇચ્છાઓએ આ બાબત સુશોભિત કરી દેખાડી છે; માટે સબ્ર બહેતર છે; કદાચ અલ્લાહ તે સર્વેને મારી પાસે પહોંચાડી દેશે; બેશક તે જાણવાવાળો, હિકમતવાળો છે.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَلَمَّا رَجَعُوا إِخْوَهًُْ یُوسُفَ (علیه السلام) إِلَی أَبِیهِمْ وَ أَخْبَرُوهُ بِخَبَرِ أَخِیهِمْ قَالَ یَعْقُوبُ (علیه السلام) بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنْفُسُکُمْ أَمْراً فَصَبْرٌ جَمِیلٌ عَسَی اللهُ أَنْ یَأْتِیَنِی بِهِمْ جَمِیعاً إِنَّهُ هُوَ الْعَلِیمُ الْحَکِیمُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وقتی برادران یوسف (علیه السلام)، نزد پدرشان برگشتند و ماجرای برادرشان بنیامین را به او گفتند، یعقوب (علیه السلام) فرمود: بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنفُسُکُمْ أَمْرًا فَصَبْرٌ جَمِیلٌ عَسَی الله أَن یَأْتِیَنِی بِهِمْ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْعَلِیمُ الحَکِیمُ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): When the brothers of Yusuf (peace be upon him) returned to their father and told him what had happened to their brother Benjamin, Yaqub (peace be upon him) said: بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنفُسُکُمْ أَمْرًا فَصَبْرٌ جَمِیلٌ عَسَی اللهُ أَن یَأْتِیَنِی بِهِمْ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْعَلِیمُ الْحَکِیمُ [Nay, your souls have made a matter light for you, so patience is good; maybe Allah will bring them all together to me; surely He is the Knowing, the Wise].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): જ્યારે યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ભાઇઓ પોતાના પિતા પાસે પાછા આવ્યા અને પોતાના ભાઇ બિન્યામીનની ઘટના તેમને જણાવી, ત્યારે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنفُسُکُمْ أَمْرًا فَصَبْرٌ جَمِیلٌ عَسَی اللهُ أَن یَأْتِیَنِی بِهِمْ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْعَلِیمُ الْحَکِیمُ [ના, બલ્કે તમારા નફ્સોએ તમારા માટે એક વાત સહેલી બનાવી છે, તો સબ્ર જ ઉત્તમ છે; આશા છે કે અલ્લાહ તે બધાને મારી પાસે લઇ આવે; ખરેખર તે જ જાણનાર, હિકમતવાળો છે].

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ جَابِرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) مَا الصَّبْرُ الْجَمِیلُ قَالَ ذَاکَ صَبْرٌ لَیْسَ فِیهِ شَکْوَی إِلَی أَحَدٍ مِنَ النَّاسِ إِنَّ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) بَعَثَ یَعْقُوبَ (علیه السلام) إِلَی رَاهِبٍ مِنَ الرُّهْبَانِ عَابِدٍ مِنَ الْعُبَّادِ فِی حَاجَهًٍْ فَلَمَّا رَآهُ الرَّاهِبُ حَسِبَهُ إِبْرَاهِیمَ فَوَثَبَ إِلَیْهِ فَاعْتَنَقَهُ ثُم قَالَ لَهُ مَرْحَباً بِخَلِیلِ الرَّحْمَنِ فَقَالَ یَعْقُوبُ إِنِّی لَسْتُ بِخَلِیلِ الرَّحْمَنِ وَ لَکِنِّی یَعْقُوبُ بْنُ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِیمَ فَقَالَ الرَّاهِبُ فَمَا بَلَغَ بِکَ مَا أَرَی مِنَ الْکِبَرِ قَالَ الْهَمُّ وَ الْحَزَنُ وَ السَّقَمُ قَالَ فَمَا جَازَ عَتَبَهًَْ الْبَابِ حَتَّی أَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ شَکَوْتَنِی إِلَی الْعِبَادِ فَخَرَّ سَاجِداً عِنْدَ عَتَبَهًِْ الْبَابِ یَقُولُ رَبِّ لَا أَعُودُ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ إِنِّی قَدْ غَفَرْتُ لَکَ فَلَا تَعُدْ إِلَی مِثْلِهَا فَمَا شَکَا شَیْئاً مِمَّا أَصَابَهُ مِنْ نَوَائِبِ الدُّنْیَا إِلَّا أَنَّهُ قَالَ یَوْماً إِنَّما أَشْکُوا بَثِّی وَ حُزْنِی إِلَی اللهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُون.

امام باقر (علیه السلام)- جابر نقل می‌کند: به امام باقر (علیه السلام) عرض کردم: «فَصَبْرٌ جَمِیلٌ چیست»؟ فرمود: «صبری است که فرد با احدی از مردم، درد دل نمی‌کند». حضرت ابراهیم (علیه السلام)، یعقوب (علیه السلام) را نزد یکی از راهبان و عابدان آن روزگار، جهت انجام کاری فرستاد. زمانی‌که آن راهب، یعقوب (علیه السلام) را مشاهده کرد، خیال کرد که ابراهیم (علیه السلام) است، پس برخاست و او را در آغوش گرفت و به او گفت: «ای خلیل الرحمن! خوش آمدی». یعقوب (علیه السلام) گفت: «من خلیل الرحمن نیستم، من یعقوب‌بن‌اسحاق بن‌ابراهیم (علیه السلام) هستم». راهب به او گفت: «پس چه شده که این قدر پیر شده‌ای»؟ یعقوب (علیه السلام) گفت: «اندوه و غم و بیماری». امام (علیه السلام) فرمود: «هنوز از آستانه‌ی در عبور نکرده بود که خداوند متعال به او وحی کرد که؛ ای یعقوب (علیه السلام)! درد دلت را با بندگان در میان گذاشتی»؟! یعقوب (علیه السلام) بلافاصله با صورت بر خاک افتاد و سجده‌کنان گفت: «پروردگارا! تکرار نخواهم کرد». پس خداوند به او وحی کرد که؛ «من نیز از تو درگذشتم و تو را آمرزیدم، دیگر چنین مکن». یعقوب (علیه السلام)، بعد از آن، هرگز از بلاها و سختی‌ها و مصائب روزگار، شکایت نکرد؛ فقط یک‌روز گفت: من غم و اندوهم را تنها به خدا می‌گویم [و شکایت نزد او می‌برم]! و از خدا چیزهایی می‌دانم که شما نمی‌دانید! ( یوسف/۸۶ ).

Imam Baqir (peace be upon him): Jabir narrates: I said to Imam Baqir (peace be upon him): 'What is فَصَبْرٌ جَمِیلٌ [and patience is good]?' He said: 'It is a patience in which a person does not complain to anyone from among the people.' Ibrahim (peace be upon him) sent Yaqub (peace be upon him) to one of the monks and worshippers of that time to carry out a task. When that monk saw Yaqub (peace be upon him), he thought he was Ibrahim (peace be upon him), so he stood up and embraced him and said to him: 'O Khalil al-Rahman! Welcome.' Yaqub (peace be upon him) said: 'I am not Khalil al-Rahman; I am Yaqub ibn Ishaq ibn Ibrahim (peace be upon him).' The monk said to him: 'Then what has caused you to become so old?' Yaqub (peace be upon him) said: 'Grief and sorrow and illness.' The Imam (peace be upon him) said: 'He had not yet crossed the threshold of the door when Allah the Exalted revealed to him: O Yaqub (peace be upon him)! Have you laid your grief before the servants?!' Yaqub (peace be upon him) immediately fell on his face upon the earth and said prostrating: 'My Lord! I will not do it again.' Then Allah revealed to him: 'I too have overlooked it from you and forgiven you; do not do the like of it again.' After that, Yaqub (peace be upon him) never again complained of the calamities, hardships and misfortunes of the age; only one day he said: I complain of my grief and sorrow only to Allah [and I take my complaint to Him alone]! And I know from Allah what you do not know! (Yusuf/86).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જાબિર નકલ કરે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: 'فَصَبْرٌ جَمِیلٌ [અને સબ્ર જ ઉત્તમ છે] શું છે?' આપે ફરમાવ્યું: 'એ એવી સબ્ર છે જેમાં માણસ લોકોમાંથી કોઇની પણ સામે દર્દેદિલ કરતો નથી.' હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ને તે સમયના એક રાહિબ (સંન્યાસી) અને ઇબાદતગુઝાર પાસે એક કામ માટે મોકલ્યા. જ્યારે તે રાહિબે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ને જોયા, ત્યારે તેમને લાગ્યું કે તેઓ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) છે, તો ઊભા થઇને તેમને આલિંગન લીધું અને કહ્યું: 'હે ખલીલુર્રહમાન! આપનું સ્વાગત છે.' યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'હું ખલીલુર્રહમાન નથી, હું યાકૂબ બિન ઇસ્હાક બિન ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) છું.' રાહિબે તેમને કહ્યું: 'તો શું થયું છે કે તમે આટલા વૃદ્ધ થઇ ગયા છો?' યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'ગમ, દુ:ખ અને બિમારી.' ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'હજુ તો દરવાજાના ઉંબરાથી પસાર થયા પણ ન હતા કે અલ્લાહ તઆલાએ તેમના પર વહી કરી કે; હે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)! તમે તમારું દર્દેદિલ બંદાઓ સામે રજૂ કર્યું?!' યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) તરત જ ચહેરા પર માટી પર પડ્યા અને સિજદો કરતાં કહ્યું: 'હે પરવરદિગાર! હું ફરી આવું નહીં કરું.' પછી અલ્લાહે તેમના પર વહી કરી કે; 'મેં પણ તમને માફ કર્યા, હવે આવું ન કરશો.' યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ, તે પછી, ક્યારેય જમાનાની બલાઓ, મુશ્કેલીઓ અને મુસીબતોની ફરિયાદ કરી નહીં; ફક્ત એક દિવસ કહ્યું: હું મારા ગમ અને દુ:ખની ફરિયાદ ફક્ત અલ્લાહને જ કરું છું [અને તેની જ પાસે લઇ જાઉં છું]! અને હું અલ્લાહ તરફથી એવી બાબતો જાણું છું જે તમે નથી જાણતા! (યુસુફ/૮૬).

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ یَعْقُوبَ أَتَی مَلِکاً بِنَاحِیَتِکُمْ یَسْأَلُهُ الْحَاجَهًَْ فَقَالَ لَهُ الْمَلِکُ أَنْتَ إِبْرَاهِیمُ قَالَ لَا قَالَ وَ أَنْتَ إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِیمَ قَالَ لَا قَالَ فَمَنْ أَنْتَ قَالَ أَنَا یَعْقُوبُ بْنُ إِسْحَاقَ قَالَ فَمَا بَلَغَ بِکَ مَا أَرَی مَعَ حَدَاثَهًِْ السِّنِ قَالَ الْحُزْنُ عَلَی یُوسُفَ قَالَ لَقَدْ بَلَغَ بِکَ الْحُزْنُ یَا یَعْقُوبُ کُلَّ مَبْلَغٍ فَقَالَ إِنَّا مَعْشَرَ الْأَنْبِیَاءِ أَسْرَعُ شَیْءٍ الْبَلَاءُ إِلَیْنَا ثُمَّ الْأَمْثَلَ فَالْأَمْثَلَ مِنَ النَّاسِ فَقَضَی حَاجَتَهُ فَلَمَّا جَاوَزَ بَابَهُ هَبَطَ عَلَیْهِ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ لَهُ یَا یَعْقُوبُ رَبُّکَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَکَ شَکَوْتَنِی إِلَی النَّاسِ فَعَفَّرَ وَجْهَهُ فِی التُّرَابِ وَ قَالَ یَا رَبِّ زَلَّهًًْ أَقِلْنِیهَا فَلَا أَعُودُ بَعْدَ هَذَا أَبَداً ثُمَّ عَادَ إِلَیْهِ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ یَا یَعْقُوبُ ارْفَعْ رَأْسَکَ رَبُّکَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَکَ قَدْ أَقَلْتُکَ فَلَا تَعُودُ تَشْکُونِی إِلَی خَلْقِی فَمَا رُئِیَ نَاطِقاً بِکَلِمَهًٍْ مِمَّا کَانَ فِیهِ حَتَّی أَتَاهُ بَنُوهُ فَصَرَفَ وَجْهَهُ إِلَی الْحَائِطِ وَ قَالَ إِنَّما أَشْکُوا بَثِّی وَ حُزْنِی إِلَی اللهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُون.

امام صادق (علیه السلام)- یعقوب (علیه السلام) برای درخواست حاجتش نزد پادشاهی که در آن منطقه حکم می‌راند، رفت. پادشاه از یعقوب (علیه السلام) پرسید: «تو ابراهیم (علیه السلام) هستی»؟ یعقوب (علیه السلام) گفت: «نه». پادشاه پرسید: «پس اسحاق فرزند ابراهیمی»؟ گفت: «نه». پادشاه پرسید: «پس تو کیستی»؟ گفت: «من یعقوب پسر اسحاق (علیه السلام) هستم». پادشاه گفت: «چگونه است که در عین جوانی، چنین پیر و فرتوت شده‌ای»؟ یعقوب (علیه السلام) گفت: «اندوه پسرم یوسف (علیه السلام)، مرا به‌چنین روزی انداخته است». پادشاه گفت: «واقعاً غم و اندوه، کار خویش را با تو کرده است». یعقوب (علیه السلام) گفت: «مصیبت و بلا، زودتر از هر چیز دیگری بر ما جماعت پیامبران می‌رسد؛ سپس مردمان دیگر، هرچه به درگاه خداوند مقرّب‌تر باشند، بیشتر به بلا مبتلا می‌شوند». آن پادشاه خواسته‌ی یعقوب (علیه السلام) را برآورده کرد و وقتی یعقوب (علیه السلام) خواست از در کوچک خانه‌اش وارد منزل شود، جبرئیل بر او فرود آمده و گفت: «ای یعقوب (علیه السلام)! پروردگار به تو سلام می‌رساند و می‌فرماید: «در پیشگاه مردم شکوه می‌کنی و لب به گلایه می‌گشایی»؟! یعقوب (علیه السلام) بلافاصله، چهره بر خاک گذاشت و متضرّعانه به درگاه پروردگار عرض کرد: «پروردگارا! لغزشی از من سر زد، از من درگذر، عهد می‌بندم که از این پس، آن را تکرار نکرده و به چنین رفتاری باز نگردم». سپس بار دیگر جبرئیل نزد او آمده و به او گفت: «ای یعقوب (علیه السلام)! سرت را از خاک بردار»؛ زیرا پروردگار به تو سلام می‌رساند و می‌فرماید: «از تو درگذشتم، از این به بعد، شکوه به درگاه خلایق مبر و درد دلت را با بندگان در میان مگذار». بعد از آن هرگز دیده نشد که یعقوب (علیه السلام)، لب به چنین سخنانی بگشاید و زبان به گلایه باز کند و مصائب خویش را بیان کند. تا آن زمان که فرزندانش بدون بنیامین برگشتند؛ پس یعقوب (علیه السلام)، روی به دیوار کرده و چنین نالید: من غم و اندوهم را تنها به خدا می‌گویم [و شکایت نزد او می‌برم]! و از خدا چیزهایی می‌دانم که شما نمی‌دانید! ( یوسف/۸۶ ).

Imam Sadiq (peace be upon him): Yaqub (peace be upon him) went to a king who ruled in that region to request something from him. The king asked Yaqub (peace be upon him): "Are you Ibrahim (peace be upon him)?" Yaqub (peace be upon him) said: "No." The king asked: "Then are you Ishaq son of Ibrahim?" He said: "No." The king asked: "Then who are you?" He said: "I am Yaqub son of Ishaq (peace be upon him)." The king said: "How is it that despite being young in years, you have become so aged and frail?" Yaqub (peace be upon him) said: "Grief over my son Yusuf (peace be upon him) has brought me to this state." The king said: "Truly, grief and sorrow have done their work on you." Yaqub (peace be upon him) said: "Affliction and calamity come to us, the community of prophets, more swiftly than to anyone else; then to other people — the closer they are to the presence of Allah, the more they are afflicted with trials." That king fulfilled Yaqub's (peace be upon him) request, and when Yaqub (peace be upon him) was about to enter his house through its small door, Jibra'il descended upon him and said: "O Yaqub (peace be upon him)! Your Lord sends you His greeting and says: 'Are you complaining before the people and opening your lips in grievance?!'" Yaqub (peace be upon him) at once placed his face upon the dust and, in humble supplication, said to his Lord: "O Lord! A slip escaped me — pardon me, I pledge that from now on I shall not repeat it nor return to such conduct." Then Jibra'il came to him once more and said to him: "O Yaqub (peace be upon him)! Lift your head from the dust; for your Lord sends you His greeting and says: 'I have pardoned you; from now on do not carry your complaint to My creatures, and do not share the pain of your heart with the servants.'" After that, Yaqub (peace be upon him) was never seen to open his lips with such words, nor to give voice to complaint, nor to speak of his afflictions — until the time when his sons returned without Binyamin. Then Yaqub (peace be upon him) turned his face to the wall and lamented thus: إِنَّما أَشْکُوا بَثِّی وَ حُزْنِی إِلَی اللهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُون [I only complain of my grief and sorrow to Allah [and take my complaint to Him], and I know from Allah what you do not know!] (Yusuf/86).

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની હાજત માંગવા માટે તે વિસ્તારમાં હકૂમત કરનાર બાદશાહ પાસે ગયા. બાદશાહે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "શું તમે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) છો?" યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "ના." બાદશાહે પૂછ્યું: "તો શું તમે ઇબ્રાહીમના પુત્ર ઇસ્હાક છો?" કહ્યું: "ના." બાદશાહે પૂછ્યું: "તો તમે કોણ છો?" કહ્યું: "હું ઇસ્હાકનો પુત્ર યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) છું." બાદશાહે કહ્યું: "એ કેમ છે કે જુવાનીમાં જ તમે આટલા વૃદ્ધ અને જર્જર થઈ ગયા છો?" યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મારા પુત્ર યુસુફ (અલયહિસ્સલામ)ના ગમે મને આ હાલતમાં પહોંચાડ્યો છે." બાદશાહે કહ્યું: "ખરેખર, ગમ અને દુ:ખે તમારી સાથે પોતાનું કામ કરી નાખ્યું છે." યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "મુસીબત અને બલા, બીજી કોઈપણ વસ્તુ કરતાં જલદી અમારા પયગંબરોના સમૂહ પર આવે છે; ત્યાર બાદ બીજા લોકો, જેઓ અલ્લાહની બારગાહમાં જેટલા વધુ મુકર્રબ [નિકટવર્તી] હોય તેટલા વધુ બલામાં મુબ્તલા થાય છે." તે બાદશાહે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)ની હાજત પૂરી કરી અને જ્યારે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) પોતાના ઘરના નાના દરવાજામાંથી અંદર દાખલ થવા લાગ્યા, ત્યારે જિબ્રઈલ તેમની પાસે ઉતર્યા અને કહ્યું: "એ યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)! પરવરદિગાર તમને સલામ પાઠવે છે અને ફરમાવે છે: 'શું તમે લોકોની સામે ફરિયાદ કરો છો અને ગિલા શરૂ કરો છો?!'" યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ તરત જ ચહેરો માટી પર મૂક્યો અને આજિજી સાથે પરવરદિગારની બારગાહમાં અરજ કરી: "એ પરવરદિગાર! મારાથી એક ભૂલ થઈ ગઈ, મને માફ કર, હું વચન આપું છું કે આજ પછી હું આનું પુનરાવર્તન નહીં કરું અને આવા વર્તન તરફ પાછો નહીં ફરું." ત્યાર બાદ ફરી એક વાર જિબ્રઈલ તેમની પાસે આવ્યા અને તેમને કહ્યું: "એ યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)! તમારું માથું માટીથી ઉઠાવો"; કારણ કે પરવરદિગાર તમને સલામ પાઠવે છે અને ફરમાવે છે: "મેં તમને માફ કરી દીધા, હવે પછી ખલાયક [સર્જન] પાસે ફરિયાદ ન લઈ જશો અને પોતાના દિલનો દર્દ બંદાઓ સાથે ન વહેંચશો." ત્યાર બાદ ક્યારેય જોવામાં ન આવ્યું કે યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) આવી વાતો પર લબ ખોલે અથવા ગિલા-ફરિયાદ કરે અથવા પોતાની મુસીબતોનો ઉલ્લેખ કરે — તે સમય સુધી કે તેમના પુત્રો બિન્યામીન વગર પાછા આવ્યા; પછી યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ)એ દીવાર તરફ મોઢું કરીને આવો વિલાપ કર્યો: إِنَّما أَشْکُوا بَثِّی وَ حُزْنِی إِلَی اللهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُون [હું મારો ગમ અને દુ:ખ ફક્ત અલ્લાહને જ કહું છું [અને તેમની પાસે ફરિયાદ લઈ જાઉં છું]! અને હું અલ્લાહ પાસેથી એવી વસ્તુઓ જાણું છું જે તમે નથી જાણતા!] (યુસુફ/૮૬).

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَصَبْرٌ جَمِیلٌ قَالَ بِلَا شَکْوَی.

امام صادق (علیه السلام)- فَصَبْرٌ جَمِیلٌ یعنی صبرنمودن در مصائب بدون اینکه انسان شکوه و شکایتی داشته باشد.

Imam Sadiq (peace be upon him): فَصَبْرٌ جَمِیلٌ [so patience is good] means enduring afflictions without a person having any complaint or grievance.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): فَصَبْرٌ جَمِیلٌ [તો સબ્ર જ સારી છે] એટલે મુસીબતોમાં એવી રીતે સબ્ર કરવી કે માણસને કોઈ ફરિયાદ કે ગિલા ન હોય.