ثُمَّ تَوَلَّی عَنْهُمْ وَ قالَ یا أَسَفی عَلی یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْناهُ مِنَ الْحُزْنِ یَعْنِی عَمِیَتْ مِنَ الْبُکَاءِ فَهُوَ کَظِیمٌ أَیْ مَحْزُونٌ وَ الْأَسَفُ أَشَدُّ الْحُزْنِ وَ سُئِلَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) مَا بَلَغَ مِنْ حُزْنِ یَعْقُوبَ (علیه السلام) عَلَی یُوسُفَ (علیه السلام) قَالَ حُزْنَ سَبْعِینَ ثَکْلَی بِأَوْلَادِهَا.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- تَوَلَّی عَنْهُمْ وَ قَالَ یَا أَسَفَی عَلَی یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْنَاهُ مِنَ الحُزْنِ یعنی چشمانش از شدّت گریه کور شده بود. فَهُوَ کَظِیمٌ یعنی غمگین بود. و تأسف‌خوردن، منتهای اندوه است. از امام صادق (علیه السلام) سؤال شد: «یعقوب (علیه السلام) تا چه اندازه‌ای برای یوسف (علیه السلام)، غمگین شد»؟ فرمود: «به‌اندازه‌ی اندوه هفتاد زن که بچّه‌هایشان مرده باشند».
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): تَوَلَّی عَنْهُمْ وَ قَالَ یَا أَسَفَی عَلَی یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْنَاهُ مِنَ الحُزْنِ [And he turned away from them and said: O my sorrow for Yusuf! and his eyes became white on account of grief] — meaning his eyes had gone blind from the intensity of weeping. فَهُوَ کَظِیمٌ [and he was a repressor of grief] — meaning he was full of sorrow. And ta'assuf (grieving) is the utmost of sorrow. Imam Sadiq (peace be upon him) was asked: "To what extent did Yaqub (peace be upon him) grieve for Yusuf (peace be upon him)?" He said: "To the extent of the grief of seventy women whose children had died."
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): تَوَلَّی عَنْهُمْ وَ قَالَ یَا أَسَفَی عَلَی یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْنَاهُ مِنَ الحُزْنِ [અને તેઓ તેમનાથી મોં ફેરવીને બોલ્યા: હાય મારો અફસોસ યુસુફ પર! અને તેમની આંખો ગમના કારણે સફેદ થઈ ગઈ] એટલે તેમની આંખો રડવાની તીવ્રતાથી અંધ થઈ ગઈ હતી. فَهُوَ کَظِیمٌ [અને તેઓ ગમને દબાવી રાખનારા હતા] એટલે તેઓ ગમગીન હતા. અને અફસોસ કરવો એ ગમની અંતિમ હદ છે. ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછવામાં આવ્યું: "યાકૂબ (અલયહિસ્સલામ) યુસુફ (અલયહિસ્સલામ) માટે કેટલી હદે ગમગીન થયા?" ફરમાવ્યું: "સિત્તેર એવી સ્ત્રીઓના ગમ જેટલા જેમના બાળકો મરી ગયા હોય."