رُوِیَ أَنَّ سَبَبَ نُزُولِ قَوْلِهِ تَعَالَی نَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مَرَّ بِقَوْمٍ یَضْحَکُونَ فَقَالَ أَ تَضْحَکُونَ فَلَوْ عَلِمْتُمْ مَا أَعْلَمُ لَضَحِکْتُمْ قَلِیلًا وَ لَبَکَیْتُمْ طَوِیلًا فَنَزَلَ جَبْرَائِیلُ وَ قَالَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) رَبُّکَ یُقْرِئُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَک نَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ وَ أَنَّ عَذابِی هُوَ الْعَذابُ الْأَلِیم.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- سبب نزول آیه: نَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ؛ این بوده که: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) از کنار عدّه‌ای عبور کرد که می‌خندیدند. فرمود: «آیا می‌خندید! اگر آنچه را که من می‌دانم شما نیز می‌دانستید خنده‌ی شما کم و گریه‌تان طولانی بود». جبرئیل فرود آمد و عرض کرد: «ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! پروردگارت تو را سلام رسانده و می‌فرماید: نَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ* وَ أَنَّ عَذابِی هُوَ الْعَذابُ الْأَلِیمُ.
The Prophet (peace be upon him and his family): The cause of the revelation of the verse نَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ [Inform My servants that I am the Forgiving, the Merciful] was this: the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed by a group of people who were laughing. He said: "Do you laugh! If you knew what I know, your laughter would be little and your weeping would be long." Jibra'il descended and said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Your Lord sends you greetings of peace and says: نَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ* وَ أَنَّ عَذابِی هُوَ الْعَذابُ الْأَلِیمُ [Inform My servants that I am the Forgiving, the Merciful, and that My punishment is the painful punishment]."
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): આ આયત નَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ [મારા બંદાઓને ખબર આપો કે હું જ ખૂબ માફ કરનાર, દયાળુ છું] ના નાઝિલ થવાનું કારણ આ હતું કે: રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એક ટોળા પાસેથી પસાર થયા જેઓ હસી રહ્યા હતા. તમે ફરમાવ્યું: "શું તમે હસો છો! જો જે હું જાણું છું તે તમે પણ જાણતા હોત તો તમારું હસવું ઓછું અને તમારું રડવું લાંબુ હોત." જિબ્રઇલ ઉતર્યા અને અરજ કરી: "હે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમારા પરવરદિગારે તમને સલામ મોકલ્યા છે અને ફરમાવે છે: نَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ* وَ أَنَّ عَذابِی هُوَ الْعَذابُ الْأَلِیمُ [મારા બંદાઓને ખબર આપો કે હું જ ખૂબ માફ કરનાર, દયાળુ છું, અને મારો અઝાબ જ દર્દનાક અઝાબ છે]."