عن ابی‌جعفر (علیه السلام): دَعَا رَسُولُاللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عَلِیّاً (علیه السلام) یَوْماً فَخَلَا بِهِ یَوْمَ ذَلِکَ وَ لَیْلَتَه ... وَ کَانَ ذَلِکَ فِی یَوْمِ عَائِشَهًَْ بِنْتِ أَبِی‌بَکْرٍ فَقَالَتْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَقَدْ طَالَتِ اسْتِخْلَاؤُکَ بِعَلِیٍّ (علیه السلام) مُنْذُ الْیَوْمُ ... فَقَالَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی أَخْبَرَنِی أَنَّ عُمُرِی قَدِ انْقَضَی وَ أَمَرَنِی أَنْ أَنْصِبَ عَلِیّاً (علیه السلام) لِلنَّاسِ عَلَماْ فَلَمْ تَلْبَثْ أَنْ أَخْبَرَتْ حَفْصَهًَْ وَ أَخْبَرَتْ کُلُّ وَاحِدَهًٍْ مِنْهُمَا أَبَاهَا فَاجْتَمَعَا وَ أَرْسَلَا إِلَی جَمَاعَهًِْ الطُّلَقَاءِ وَ الْمُنَافِقِینَ فَخَبَّرَاهُمْ بِالْأَمْرِ فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَی بَعْضٍ وَ قَالُوا إِنَّ مُحَمَّد (صلی الله علیه و آله) یُرِیدُ أَنْ یَجْعَلَ هَذَا الْأَمْرَ فِی أَهْلِ بَیْتِهِ کَسُنَّهًِْ کِسْرَی وَ قَیْصَرَ وَ دَارَ الْکَلَامُ فِیمَا بَیْنَهُمْ وَ أَعَادُوا الْخِطَابَ وَ أَجَالُوا الرَّأْیَ فَاتَّفَقُوا عَلَی أَنْ یَنْفِرُوا بِالنبی (صلی الله علیه و آله) نَاقَتَهُ علی (علیه السلام) قَبَهًِْ هَرْشَی وَ قَدْ کَانَ اجْتَمَعَ أَعْدَاءُ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِنَ الطُّلَقَاءِ مِنْ قُرَیْشٍ وَ الْمُنَافِقِینَ مِنَ الْأَنْصَارِ وَ مَنْ کَانَ فِی قَلْبِهِ الِارْتِدَادُ مِنَ الْعَرَبِ فِی الْمَدِینَهًِْ وَ مَا حَوْلَهَا فَتَعَاقَدُوا وَ تَحَالَفُوا عَلَی أَنْ یَنْفِرُوا بِهِ نَاقَتَهُ وَ کَانُوا أَرْبَعَهًَْ عَشَرَ رَجُلًا وَ کَانَ مِنْ عَزْمِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَنْ یُقِیمَ عَلِیّاً (علیه السلام) وَ یَنْصِبَهُ لِلنَّاسِ بِالْمَدِینَهًِْ إِذَا قَدِمَ فَسَارَ رَسُولُاللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَوْمَیْنِ وَ لَیْلَتَیْنِ فَلَمَّا کَانَ فِی الْیَوْمِ الثَّالِثِ أَتَاهُ جبرئیل (علیه السلام) بِآخِرِ سُورَهًِْ الْحَجْرِ فَقَالَ اقْرَأْ فَوَ رَبِّکَ لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ* عَمَّا کانُوا یَعْمَلُونَ* فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ* إِنَّا کَفَیْناکَ الْمُسْتَهْزِئِینَ قَالَ وَ رَحَلَ رَسُولُاللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَغَذَّ السَّیْرَ مُسْرِعاً عَلَی دُخُولِهِ الْمَدِینَهًَْ لِیَنْصِبَ عَلِیّاً (علیه السلام) عَلَماً لِلنَّاس.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- روزی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) علی (علیه السلام) را نزد خود خواند و تمام آن روز و شبش را با وی خلوت نمود و علم و حکمتی را که به وی ارزانی شده بود را در اختیار علی (علیه السلام) نهاد و او را از سخن جبرئیل آگاه ساخت. آن روز، روزی بود که حضرت در خانه‌ی عایشه دختر ابوبکر حضور داشت. عایشه عرض کرد: «ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! خلوت شما با علی (علیه السلام) امروز به درازا کشید ... [پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود]: «خداوند متعال به من خبر داد که عمر من رو به پایان است و به من امر فرمود که علی (علیه السلام) را پیشوای مردم بنمایم و او را امام آن ها قرار دهم». دیری نپایید که عایشه جریان را به حفصه گفت و بعد آن دو پدران خود را آگاه ساختند و آن دو نیز جلسه ای تشکیل دادند و به‌دنبال طلقاء و منافقان فرستادند و جریان را به آن ها گفتند. آن ها نیز رو به یکدیگر کرده و گفتند که محمّد (صلی الله علیه و آله) می خواهد به شیوه‌ی کسری و قیصر، خلافت را تا پایان روزگار در خاندان خود نگه دارد. نه به خدا سوگند! اگر این امر به علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) برسد، شما هیچ بهره ای در زندگانی نخواهید داشت؛ چراکه محمّد (صلی الله علیه و آله) براساس ظاهر شما با شما تعامل می کند، ولی علی (علیه السلام) براساس آنچه که از شما می داند با شما تعامل می کند. خوب در این باره به خود بیندیشید و نظرتان را بگویید. سخنانی میان خود رد و بدل کردند و چند بار آن را مطرح نموده و نظرشان را تغییر دادند و ابتدا با هم توافق کردند که شتر پیامبر (صلی الله علیه و آله) را در گردنه‌ی هَرشَی رَم دهند ... همه‌ی دشمنان رسول خدا (صلی الله علیه و آله) اعم از آزادشدگان قریش و منافقان انصار و همه‌ی اعراب مدینه و اطراف آن که در دل ارتداد داشتند، هم رأی و با یک دیگر پیمان بستند و هم پیمان شدند که شتر پیامبر (صلی الله علیه و آله) را رم دهند، که تعداد شان چهارده نفر بود. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) تصمیم داشت که به محض اینکه مدینه برسد، علی (علیه السلام) را جانشین خود گرداند و بر مردم بگمارد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دو شبانه روز از راه [مکّه تا مدینه] را طی کردد، روز سوّم که رسید، جبرئیل آیات پایانی سوره‌ی حجر را بر ایشان نازل کرد: فَوَ رَبِّکَ لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ عَمَّا کانُوا یَعْمَلُونَ فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ المُشْرِکِینَ إِنَّا کَفَیْناکَ الْمسْتَهْزِئِینَ. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برخاست و به سرعت رو به مدینه حرکت کرد تا علی (علیه السلام) را به‌عنوان پیشوای مردم منصوب کند.
The Prophet (peace be upon him and his family): One day the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called Ali (peace be upon him) to him and spent that entire day and night alone with him, and he entrusted to Ali (peace be upon him) the knowledge and wisdom that had been granted to him, and informed him of what Jibra'il had said. That day, the Prophet was at the house of Aisha, the daughter of Abu Bakr. Aisha said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Your seclusion with Ali (peace be upon him) has gone on long today ... [The Prophet (peace be upon him and his family) said]: 'Allah the Exalted has informed me that my life is drawing to its end, and He has commanded me to appoint Ali (peace be upon him) as the leader of the people and to make him their Imam.'" It was not long before Aisha told the matter to Hafsa, and then the two of them informed their fathers, and those two convened a meeting and sent for the tulaqa (those freed at the conquest of Mecca) and the hypocrites and told them the matter. They turned to one another and said that Muhammad (peace be upon him and his family) wants to keep the caliphate within his own household till the end of time, in the manner of Kisra and Qaysar. No, by Allah! If this matter reaches Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), you will have no share in life at all; for Muhammad (peace be upon him and his family) deals with you according to your outward appearance, but Ali (peace be upon him) will deal with you according to what he knows of you. Think well about this and state your view. They exchanged words among themselves and raised the matter several times and changed their view, and at first they agreed together to stampede the she-camel of the Prophet (peace be upon him and his family) at the pass of Harsha ... All the enemies of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) — the freed ones of Quraysh, the hypocrites of the Ansar, and all those Arabs of Medina and its surroundings who harboured apostasy in their hearts — became of one opinion and made a pact and a covenant together to stampede the she-camel of the Prophet (peace be upon him and his family), and they were fourteen men. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had resolved that as soon as he reached Medina, he would make Ali (peace be upon him) his successor and appoint him over the people. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) travelled for two days and two nights of the road [from Mecca to Medina], and when the third day came, Jibra'il brought down to him the closing verses of Surah al-Hijr: فَوَ رَبِّکَ لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ عَمَّا کانُوا یَعْمَلُونَ فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ المُشْرِکِینَ إِنَّا کَفَیْناکَ الْمسْتَهْزِئِینَ [So by your Lord, We shall surely question them all, about what they used to do. So proclaim openly what you have been commanded, and turn away from the polytheists. Indeed We have sufficed you against the mockers]. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) arose and moved swiftly towards Medina in order to appoint Ali (peace be upon him) as the leader of the people.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): એક દિવસ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની પાસે બોલાવ્યા અને તે આખો દિવસ અને રાત તેમની સાથે એકાંતમાં વિતાવ્યાં, અને જે ઇલ્મ અને હિકમત તેમને આપવામાં આવ્યાં હતાં તે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને સોંપ્યાં અને જિબ્રઈલની વાતથી તેમને આગાહ કર્યા. તે દિવસ એવો હતો કે હઝરત આયશા બિન્તે અબૂબક્રના ઘરે હતા. આયશાએ કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આજે અલી (અલયહિસ્સલામ) સાથે તમારી એકાંતની વાત લાંબી ખેંચાઈ છે ... [પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું]: 'અલ્લાહ તઆલાએ મને ખબર આપી છે કે મારી ઉંમર પૂરી થવા આવી છે અને મને હુકમ કર્યો છે કે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને લોકોના પેશ્વા બનાવું અને તેમને તેમના ઇમામ ઠરાવું.'" થોડી જ વારમાં આયશાએ આ વાત હફ્સાને કહી, અને પછી બંનેએ પોતાના પિતાઓને આગાહ કર્યા, અને તે બંનેએ પણ એક બેઠક કરી અને તુલકા (મક્કાના વિજય વખતે મુક્ત કરાયેલા) અને મુનાફિકોને બોલાવ્યા અને તેમને વાત જણાવી. તેઓએ પણ એકબીજા તરફ ફરીને કહ્યું કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કિસરા અને કૈસરની રીત પ્રમાણે ખિલાફતને હંમેશ માટે પોતાના ખાનદાનમાં રાખવા માંગે છે. ના, અલ્લાહની કસમ! જો આ કામ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) સુધી પહોંચી ગયું, તો તમને જીવનમાં કોઈ હિસ્સો નહીં મળે; કારણ કે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તમારા ઝાહિર પ્રમાણે તમારી સાથે વ્યવહાર કરે છે, પણ અલી (અલયહિસ્સલામ) તો તમારા વિશે જે જાણે છે તે પ્રમાણે તમારી સાથે વ્યવહાર કરશે. આ બાબતે સારી રીતે વિચાર કરો અને પોતાનો અભિપ્રાય જણાવો. તેઓએ પોતાની વચ્ચે વાતચીત કરી અને કેટલીય વાર તે વાત મૂકી અને પોતાનો મત બદલ્યો, અને પ્રથમ તો સાથે મળીને એવો નિર્ણય કર્યો કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઊંટણીને હરશાની ઘાટીમાં ભડકાવે ... રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના તમામ દુશ્મનો — કુરૈશના મુક્ત કરાયેલા, અન્સારના મુનાફિકો અને મદીના તથા તેની આસપાસના તે તમામ અરબ જેમના દિલોમાં ઇરતિદાદ (ધર્મત્યાગ) હતો — એકમત થયા અને એકબીજા સાથે અહદ અને પૈમાન કર્યા કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઊંટણીને ભડકાવે, અને તેમની સંખ્યા ચૌદ માણસો હતી. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો ઇરાદો હતો કે મદીના પહોંચતાં જ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાના જાનશીન બનાવે અને લોકો પર નિયુક્ત કરે. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ [મક્કાથી મદીના સુધીના] રસ્તાના બે દિવસ અને બે રાત તય કર્યાં, ત્રીજો દિવસ આવ્યો ત્યારે જિબ્રઈલે સૂરએ હિજ્રની અંતિમ આયતો તેમના પર નાઝિલ કરી: فَوَ رَبِّکَ لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ عَمَّا کانُوا یَعْمَلُونَ فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ المُشْرِکِینَ إِنَّا کَفَیْناکَ الْمسْتَهْزِئِینَ [તો તમારા રબની કસમ, અમે તે બધાને જરૂર પૂછીશું, તેઓ જે કરતા હતા તે વિશે. તો જે તમને હુકમ આપવામાં આવ્યો છે તે જાહેરમાં કહી દો અને મુશરિકોથી મોઢું ફેરવી લો. ખરેખર અમે મશ્કરી કરનારાઓ સામે તમારા માટે પૂરતા છીએ]. રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા અને ઝડપથી મદીના તરફ રવાના થયા જેથી અલી (અલયહિસ્સલામ)ને લોકોના પેશ્વા તરીકે નિયુક્ત કરે.