إِنَّ أَهْلَ قَرْیَهًٍْ مِمَّنْ کَانَ قَبْلَکُمْ کَانَ اللَّهُ قَدْ أَوْسَعَ عَلَیْهِمْ حَتَّی طَغَوْا فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ لَوْ عَمَدْنَا إِلَی شَیْءٍ مِنْ هَذَا النَّقِیِّ فَجَعَلْنَاهُ نَسْتَنْجِی بِهِ کَانَ أَلْیَنَ عَلَیْنَا مِنَ الْحِجَارَهًِْ قَالَ فَلَمَّا فَعَلُوا ذَلِکَ بَعَثَ اللَّهُ عَلَی أَرْضِهِمْ دَوَابَّ أَصْغَرَ مِنَ الْجَرَادِ فَلَمْ یَدَعْ لَهُمْ شَیْئاً خَلَقَهُ اللَّهُ إِلَّا أَکَلَهُ مِنْ شَجَرٍ أَوْ غَیْرِهِ فَبَلَغَ بِهِمُ الْجُهْدُ إِلَی أَنْ أَقْبَلُوا إِلَی الَّذِی کَانُوا یَسْتَنْجُونَ بِهِ فَأَکَلُوهُ وَ هِیَ الْقَرْیَهًُْ الَّتِی قَالَ اللَّهُ ضَرَبَ اللهُ مَثَلًا قَرْیَةً کانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً إِلَی قَوْلِهِ بِما کانُوا یَصْنَعُونَ.
امام صادق (علیه السلام)- پیش از شما خداوند نعمتهای خود را برای قومی گسترده بود. آنها در برابر آن همه نعمت طغیان کردند و به همدیگر گفتند: «اگر با خمیرنان، خود را تمییز و طهارت کنیم، نرم است و از سنگ بهتر خواهد بود». وقتی این کار را کردند، خداوند حشراتی کوچکتر از ملخ بر سرزمین آنها گمارد. حشرات هر درخت و گیاه و روییدنی که آنجا یافتند خوردند و هیچ چیز برایشان باقی نگذاشتند و ساکنان آن سرزمین چنان دچار گرسنگی و رنج شدند که بهسوی همان مواد خوراکی که خود را با آن تمیز کرده بودند، روی آورده از آن خوردند؛ این همان شهری است که خداوند فرموده است: وَضَرَبَ اللهُ مَثَلًا قَرْیَةً کَانَتْ آمِنَةً مُّطْمَئِنَّةً یَأْتِیهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِّن کُلِّ مَکَانٍ فَکَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللهِ فَأَذَاقَهَا اللهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا کَانُواْ یَصْنَعُونَ.
Imam Sadiq (peace be upon him): Before you, Allah had extended His blessings upon a people. They transgressed in the face of all those blessings and said to one another: "If we were to clean and purify ourselves with bread dough, it would be soft and better than stone." When they did this, Allah set upon their land creatures smaller than locusts. These creatures ate every tree, plant and growing thing they found there and left nothing for them, and the inhabitants of that land were seized with such hunger and hardship that they turned to the very foodstuff with which they had cleaned themselves and ate it. This is the town of which Allah has said: وَضَرَبَ اللهُ مَثَلًا قَرْیَةً کَانَتْ آمِنَةً مُّطْمَئِنَّةً یَأْتِیهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِّن کُلِّ مَکَانٍ فَکَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللهِ فَأَذَاقَهَا اللهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا کَانُواْ یَصْنَعُونَ [And Allah sets forth a parable of a town that was safe and secure, its provision coming to it in abundance from every quarter, but it was ungrateful for Allah's favours, so Allah made it taste the garment of hunger and fear because of what they used to do].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તમારા પહેલા અલ્લાહે એક કૌમ પર પોતાની નેઅમતો વિસ્તારી હતી. તેઓ તે બધી નેઅમતોના મુકાબલામાં તુગ્યાની કરવા લાગ્યા અને એકબીજાને કહ્યું: "જો અમે રોટીના લોટ (ખમીર) થી પોતાને સાફ અને પાક કરીએ, તો તે નરમ છે અને પથ્થર કરતાં વધુ સારો હશે." જ્યારે તેમણે આ કામ કર્યું, ત્યારે અલ્લાહે તેમની ધરતી પર તીડ કરતાં નાના જંતુઓ મોકલ્યા. તે જંતુઓ ત્યાં જે વૃક્ષ, છોડ અને ઊગેલી વસ્તુ મળી તે ખાઈ ગયા અને તેમના માટે કંઈ બાકી ન રાખ્યું, અને તે ધરતીના રહેવાસીઓ એવી ભૂખ અને તકલીફમાં પડ્યા કે તેઓ એ જ ખાદ્ય પદાર્થ તરફ વળ્યા જેનાથી તેમણે પોતાને સાફ કર્યા હતા, અને તેને ખાધું; આ એ જ શહેર છે જેના વિશે અલ્લાહે ફરમાવ્યું છે: وَضَرَبَ اللهُ مَثَلًا قَرْیَةً کَانَتْ آمِنَةً مُّطْمَئِنَّةً یَأْتِیهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِّن کُلِّ مَکَانٍ فَکَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللهِ فَأَذَاقَهَا اللهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا کَانُواْ یَصْنَعُونَ [અને અલ્લાહ એક વસ્તી (શહેર)નો દાખલો બયાન કરે છે જે અમનવાળી અને શાંત હતી, તેની રોજી દરેક જગ્યાએથી બહોળા પ્રમાણમાં આવતી હતી, પણ તેણે અલ્લાહની નેઅમતોનો ઇન્કાર કર્યો, તો અલ્લાહે તેમને ભૂખ અને ભયનો પોશાક ચખાડ્યો તે કારણે જે તેઓ કરતા હતા].