فَقَالَ أمیرالمؤمنین (علیه السلام) وَ أَمَّا وَضْعُ الْأَسْمَاءِ فَإِنَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی اخْتَارَ لِنَفْسِهِ الْأَسْمَاءَ الْحُسْنَی فَسَمَّی نَفْسَهُ الْمَلِکَ الْقُدُّوسَ السَّلَامَ الْمُؤْمِنَ الْمُهَیْمِنَ الْعَزِیزَ الْجَبَّارَ الْمُتَکَبِّرَ وَ غَیْرَ ذَلِکَ وَ کُلُّ اسْمٍ یُسَمَّی بِهِ فَلِعِلَّهًٍْ مَّا وَ لَمَّا تَسَمَّی بِالْمَلِکِ أَرَادَ تَصْحِیحَ مَعْنَی الِاسْمِ لِمُقْتَضَی الْحِکْمَهًِْ فَخَلَقَ الْخَلْقَ وَ أَمَرَهُمْ وَ نَهَاهُمْ لِیَتَحَقَّقَ حَقِیقَهًُْ الِاسْمِ وَ مَعْنَی الْمَلِکِ وَ الْمُلْکُ لَهُ وُجُوهٌ أَرْبَعَهًٌْ الْقُدْرَهًُْ وَ الْهَیْبَهًُْ وَ السَّطْوَهًُْ وَ الْأَمْرُ وَ النَّهْیُ فَأَمَّا الْقُدْرَهًُْ فَقَوْلُهُ تَعَالَی إِنَّما قَوْلُنا لِشَیْءٍ إِذا أَرَدْناهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ فَهَذِهِ الْقُدْرَهًُْ التَّامَّهًُْ الَّتِی لَا یَحْتَاجُ صَاحِبُهَا إِلَی مُبَاشَرَهًِْ الْأَشْیَاءِ بَلْ یَخْتَرِعُهَا کَمَا یَشَاءُ سُبْحَانَهُ وَ لَا یَحْتَاجُ إِلَی التَّرَوِّی فِی خَلْقِ الشَّیْءِ بَلْ إِذَا أَرَادَهُ صَارَ عَلَی مَا یُرِیدُهُ مِنْ تَمَامِ الْحِکْمَهًِْ وَ اسْتَقَامَ التَّدْبِیرُ لَهُ بِکَلِمَهًٍْ وَاحِدَهًٍْ وَ قُدْرَهًٍْ قَاهِرَهًٍْ بِأَنَّ بِهَا مِنْ خَلْقِه.
امام علی (علیه السلام)- ماجرای اسم‌های الهی چنین است که خداوند تبارک‌وتعالی برای خود نام‌های نیکویی برگزید و خود را به قدّوس، سلام، مؤمن، مهیمن، عزیز، جبّار و متکبّر و اسامی‌ای از این قبیل نامید؛ و هر اسمی که خود را به آن نامید، بنا به علّتی است. [مثلاً] آن هنگام که خود را به نام ملک نامید؛ خواست تا معنای این اسم را بر اساس علم و حکمت اصلاح کند، پس مخلوقات را آفرید و اوامر و نواهی را به آن‌ها دستور داد تا حقیقت این اسم و معنی مَلِک را محقّق کند، مُلک چهار وجه دارد: «قدرت»، «شکوه»، «شدّت» و «امر و نهی». قدرت در این سخن خداوند بیان شده است: إِنَّما قَوْلُنا لِشَیْءٍ إِذا أَرَدْناهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ این معنای قدرت تامّه‌ای است که صاحب این قدرت، نیازی به نزدیک‌بودن به اشیاء [برای خلق آن] ندارد بلکه آن‌ها را همانگونه که بخواهد ایجاد می¬کند؛ و احتیاجی به تفکر و تصمیم‌گیری در خلق‌کردن اشیاء ندارد بلکه همان هنگام که آن‌ها را اراده کند، خلق می¬شوند؛ همانگونه که او می‌خواهد در نهایت حکمت و پایداری و تدبیر او را با کمک یک کلمه و یک قدرت چیره که خود از مخلوقات است، می‌آفریند.
Imam Ali (peace be upon him): The matter of the divine names is such that Allah, Blessed and Exalted, chose beautiful names for Himself and named Himself al-Quddus, al-Salam, al-Mu'min, al-Muhaymin, al-Aziz, al-Jabbar, al-Mutakabbir, and names of this kind; and every name by which He named Himself is for a reason. [For example,] when He named Himself with the name al-Malik (the King), He wanted to establish the meaning of this name on the basis of knowledge and wisdom, so He created the creatures and gave them commands and prohibitions in order that the reality of this name and the meaning of al-Malik be realized. Sovereignty (mulk) has four aspects: "power", "majesty", "might", and "command and prohibition". Power is expressed in this word of Allah: إِنَّما قَوْلُنا لِشَیْءٍ إِذا أَرَدْناهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ [Our word for a thing when We intend it, is only that We say to it, Be, and it is]. This is the meaning of the complete power whose possessor has no need to be in direct contact with things [in order to create them], rather He brings them into being just as He wishes; and He has no need of reflection or deliberation in creating things, rather at the very moment He wills them, they are created; just as He wishes, in the utmost wisdom, and He brings about the stability and management of His affair with the help of a single word and an overpowering power that is itself from His creation.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહી નામોની વાત એવી છે કે અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ પોતાના માટે સુંદર નામો પસંદ કર્યા અને પોતાને અલ-કુદ્દૂસ, અલ-સલામ, અલ-મુઅમિન, અલ-મુહયમિન, અલ-અઝીઝ, અલ-જબ્બાર, અલ-મુતકબ્બિર અને આવા પ્રકારના નામોથી નામ આપ્યા; અને જે પણ નામથી પોતાને નામ આપ્યું તે કોઈ કારણસર છે. [દાખલા તરીકે] જ્યારે તેમણે પોતાને અલ-મલિક (બાદશાહ) નામ આપ્યું, ત્યારે તેઓ ઈચ્છતા હતા કે આ નામનો અર્થ ઇલ્મ અને હિકમતના આધારે સ્પષ્ટ કરે, તેથી તેમણે મખલૂકાતને પૈદા કર્યા અને તેમને આદેશો અને મનાઈઓ આપી જેથી આ નામની હકીકત અને મલિકનો અર્થ સાબિત થાય. મુલ્કના ચાર પાસાં છે: "કુદરત", "શાન", "શિદ્દત" અને "આદેશ અને મનાઈ". કુદરત અલ્લાહની આ વાણીમાં બયાન થઈ છે: إِنَّما قَوْلُنا لِشَیْءٍ إِذا أَرَدْناهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ [જ્યારે અમે કોઈ વસ્તુને ઈચ્છીએ, ત્યારે અમારું કહેવું ફક્ત એટલું જ છે કે અમે તેને કહીએ છીએ, થઈ જા, અને તે થઈ જાય છે]. આ સંપૂર્ણ કુદરતનો અર્થ છે, જે કુદરતના માલિકને વસ્તુઓની નજદીક હોવાની જરૂર નથી [તેમના સર્જન માટે] બલ્કે તેઓ તેમને જેમ ઈચ્છે તેમ પૈદા કરે છે; અને વસ્તુઓના સર્જનમાં વિચાર અને નિર્ણય લેવાની જરૂર નથી બલ્કે જે ક્ષણે તેમને ઈચ્છે છે, તે પૈદા થઈ જાય છે; જેમ તેઓ ઈચ્છે છે, હિકમતની પરાકાષ્ઠામાં, અને તેમની સ્થિરતા અને તદબીરને એક શબ્દ અને એક ગાલિબ કુદરતની મદદથી કે જે પોતે મખલૂકાતમાંથી છે, પૈદા કરે છે.