وَ یَجْعَلُونَ للهِ الْبَناتِ قَالَ قَالَتْ قُرَیْشٌ إِنَّ الْمَلَائِکَهًَْ هُمْ بَنَاتُ اللَّهِ فَنَسَبُوا مَا لَا یَشْتَهُونَ إِلَی اللَّهِ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی سُبْحانَهُ وَ لَهُمْ ما یَشْتَهُونَ یَعْنِی مِنَ الْبَنِینَ.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- قریش معتقد بودند: ملائکه، دختران خدا هستند و آنچه را خود نمی‌پسندیدند [یعنی دختران] به خدا نسبت می‌دادند و لذا خداوند فرمود: سُبْحَانَهُ وَلَهُم مَّا یَشْتَهُونَ یعنی [فرزندانی که می‌پسندند] پسران هستند.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): The Quraysh believed that the angels were the daughters of Allah, and they ascribed to Allah what they themselves did not like [that is, daughters]. Therefore Allah said: سُبْحَانَهُ وَلَهُم مَّا یَشْتَهُونَ [Glory be to Him; and for themselves (they would have) what they desire], meaning [the children they like are] sons.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): કુરૈશ માનતા હતા કે ફરિશ્તાઓ અલ્લાહની દીકરીઓ છે, અને જે વસ્તુ પોતે પસંદ કરતા ન હતા [એટલે કે દીકરીઓ] તેને અલ્લાહ તરફ સંબંધિત કરતા હતા. તેથી અલ્લાહે ફરમાવ્યું: سُبْحَانَهُ وَلَهُم مَّا یَشْتَهُونَ [તે પવિત્ર છે, અને પોતાના માટે તેઓ જે ઈચ્છે છે તે (રાખે છે)], એટલે કે [જે સંતાનો તેઓ પસંદ કરે છે તે] દીકરાઓ છે.