الباقر ( عَنْ زَیْدِبْنِعَلِیٍّ قَال دَخَلْتُ عَلَی أَبِیجَعْفَرٍ (فَذُکِرَ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ فَقَالَ تَدْرِی مَا نَزَلَ فِی بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ فَقُلْتُ لَا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (کَانَ أَحْسَنَ النَّاسِ صَوْتاً بِالْقُرْآنِ وَ کَانَ یُصَلِّی بِفِنَاءِ الْکَعْبَهًِْ یَرْفَعُ صَوْتَهُ وَ کَانَ عُتْبَهًُْ وَ شَیْبَهًُْ ابْنَا رَبِیعَهًَْ وَ أَبُوجَهْلٍ وَ جَمَاعَهًٌْ مِنْهُمْ یَسْتَمِعُونَ قِرَاءَتَهُ قَالَ وَ کَانَ یُکْثِرُ تَرْدَادَ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ فَیَرْفَعُ بِهَا صَوْتَهُ فَیَقُولُونَ إِنَّ مُحَمَّداً (لَیُرَدِّدُ اسْمَ رَبِّهِ تَرْدَاداً فَیَأْمُرُونَ مَنْ یَقُومُ فَیَسْتَمِعُ عَلَیْهِ وَ یَقُولُونَ إِذَا جَازَ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ فَأَعْلِمْنَا حَتَّی نَقُومَ فَنَسْتَمِعَ قِرَاءَتَهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِی ذَلِکَ وَ إِذا ذَکَرْتَ رَبَّکَ فِی الْقُرْآنِ وَحْدَهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ وَلَّوْا عَلی أَدْبارِهِمْ نُفُوراً.
امام باقر (علیه السلام)- زیدبنعلی گوید: نزد امام باقر (علیه السلام) رفتم. امام (علیه السلام) بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ گفت و سپس فرمود: «میدانی دربارهی بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ چه آیهای نازل شده است»؟ گفتم: «نه»! فرمود: «رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در قرائت قرآن زیباترین صوت را داشت، حضرت (صلی الله علیه و آله) در صحن و حیاط کعبه با صدای بلند نماز میخواند و عتبهًْبنربیعه و شیبهًْبنربیعه و ابوجهلبنهشام و گروهی دیگر از آنها به صدای قرائت او گوش میدادند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) آیه: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ را زیاد تکرار میکرد و آن را با صدای بلند میخواند. آنها میگفتند: محمّد (صلی الله علیه و آله) نام خداوندش را بسیار تکرار میکند، او قطعاً پروردگارش را بسیار دوست میدارد. لذا به دیگرانی که ایستاده و صدای پیامبر (صلی الله علیه و آله) را میشنیدند، میگفتند: هرگاه بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ را گفت و تمام شد و آیههای دیگر را شروع کرد، ما را خبر کنید تا ما هم بیاییم و صدای او را بشنویم. آنگاه خدا این آیه را نازل کرد؛ وَ إِذَا ذَکَرْتَ رَبَّکَ فِی الْقُرْآنِ وَحْدَهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ وَلَّوْاْ عَلَی أَدْبَارِهِمْ نُفُورًا».
Imam Baqir (peace be upon him): Zayd ibn Ali said: I went to Imam Baqir (peace be upon him). The Imam (peace be upon him) said بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ [In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful] and then said: "Do you know what verse was revealed concerning بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ?" I said: "No!" He said: "The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had the most beautiful voice among people in reciting the Quran. He (peace be upon him and his family) used to pray in the courtyard of the Kaaba with a raised voice, and Utbah ibn Rabiah, Shaybah ibn Rabiah, Abu Jahl ibn Hisham and a group of others would listen to the sound of his recitation. The Prophet (peace be upon him and his family) would repeat the verse بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ often and recite it with a raised voice. They would say: Muhammad (peace be upon him and his family) repeats the name of his Lord a great deal; he indeed loves his Lord very much. So they would say to others who were standing and hearing the voice of the Prophet (peace be upon him and his family): whenever he says بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ and finishes it and begins the other verses, inform us so that we too may come and hear his voice. Then Allah revealed this verse; وَ إِذَا ذَکَرْتَ رَبَّکَ فِی الْقُرْآنِ وَحْدَهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ وَلَّوْاْ عَلَی أَدْبَارِهِمْ نُفُورًا [And when you mention your Lord alone in the Quran — بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ — they turn their backs in aversion]."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઝયદ બિન અલી કહે છે: હું ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) પાસે ગયો. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ બِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ [અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે] કહ્યું અને પછી ફરમાવ્યું: "શું તમે જાણો છો કે બِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ વિશે કઈ આયત નાઝિલ થઈ છે?" મેં કહ્યું: "ના!" ફરમાવ્યું: "રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો કુરઆનની તિલાવતમાં લોકોમાં સૌથી સુંદર અવાજ હતો. હઝરત (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કાબાના આંગણામાં બુલંદ અવાજથી નમાઝ પઢતા હતા, અને ઉતબા બિન રબીઆ અને શયબા બિન રબીઆ અને અબુ જહલ બિન હિશામ અને તેમાંથી બીજા એક જૂથ તેમની તિલાવતનો અવાજ સાંભળતા હતા. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આ આયત: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ને ઘણી વાર દોહરાવતા હતા અને તેને બુલંદ અવાજથી પઢતા હતા. તેઓ કહેતા: મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પોતાના પરવરદિગારના નામને ઘણી વાર દોહરાવે છે, તે ખરેખર પોતાના પરવરદિગારને ઘણો પ્રેમ કરે છે. તેથી બીજા લોકો જેઓ ઊભા હતા અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો અવાજ સાંભળતા હતા તેમને કહેતા: જ્યારે તેઓ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ કહી લે અને પૂરું કરી લે અને બીજી આયતો શરૂ કરે, ત્યારે અમને ખબર કરો જેથી અમે પણ આવીએ અને તેમનો અવાજ સાંભળીએ. ત્યારે અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી; وَ إِذَا ذَکَرْتَ رَبَّکَ فِی الْقُرْآنِ وَحْدَهُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ وَلَّوْاْ عَلَی أَدْبَارِهِمْ نُفُورًا [અને જ્યારે તમે કુરઆનમાં ફક્ત તમારા પરવરદિગારનો ઉલ્લેખ કરો છો — بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ — ત્યારે તેઓ નફરતથી પોતાની પીઠ ફેરવીને ચાલ્યા જાય છે]."