الصّادقین ( إِنَّ اللَّهَ قَضَی الِاخْتِلَافَ عَلَی خَلْقِهِ وَ کَانَ أَمْراً قَدْ قَضَاهُ فِی عِلْمِهِ کَمَا قَضَی عَلَی الْأُمَمِ مِنْ قَبْلِکُمْ وَ هِیَ السُّنَنُ وَ الْأَمْثَالُ یَجْرِی عَلَی النَّاسِ فَجَرَتْ عَلَیْنَا کَمَا جَرَتْ عَلَی الَّذِینَ مِنْ قَبْلِنَا وَ قَوْلُ اللَّهِ حَقٌّ قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی لِمُحَمَّدٍ (سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنا قَبْلَکَ مِنْ رُسُلِنا وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِیلًا وَ قَالَ فَهَلْ یَنْظُرُونَ إِلَّا سُنَّتَ الْأَوَّلِینَ فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللهِ تَبْدِیلًا وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللهِ تَحْوِیلًا وَ قَالَ فَهَلْ یَنْتَظِرُونَ إِلَّا مِثْلَ أَیَّامِ الَّذِینَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْ قُلْ فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِینَ وَ قَالَ (لَا تَبْدِیلَ لِقَوْلِ اللَّهِ وَ قَدْ قَضَی اللَّهُ عَلَی مُوسَی (وَ هُوَ مَعَ قَوْمِهِ یُرِیهِمُ الْآیَاتِ وَ النُّذُرَ ثُمَّ مَرُّوا عَلَی قَوْمٍ یَعْبُدُونَ أَصْنَاماً قالُوا یا مُوسَی اجْعَلْ لَنا إِلهاً کَما لَهُمْ آلِهَةٌ قالَ إِنَّکُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ فَاسْتَخْلَفَ مُوسَی (هَارُونَ فَنَصَبُوا عِجْلًا جَسَداً لَهُ خُوارٌ فَقالُوا هذا إِلهُکُمْ وَ إِلهُ مُوسَی وَ تَرَکُوا هَارُونَ فَقَالَ: یا قَوْمِ إِنَّما فُتِنْتُمْ بِهِ وَ إِنَّ رَبَّکُمُ الرَّحْمنُ فَاتَّبِعُونِی وَ أَطِیعُوا أَمْرِی قالُوا لَنْ نَبْرَحَ عَلَیْهِ عاکِفِینَ حَتَّی یَرْجِعَ إِلَیْنا مُوسَی فَضَرَبَ لَکُمْ أَمْثَالَهُمْ وَ بَیَّنَ لَکُمْ کَیْفَ صَنَعَ بِهِمْ وَ قَالَ إِنَّ نَبِیَّ اللَّهِ (لَمْ یُقْبَضْ حَتَّی أَعْلَمَ النَّاسَ أَمْرَ عَلِیٍّ (فَقَالَ مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلَاهُ وَ قَالَ إِنَّهُ مِنِّی بِمَنْزِلَهًِْ هَارُونَ مِنْ مُوسَی (غَیْرَ أَنَّهُ لَا نَبِیَّ بَعْدِی وَ کَانَ صَاحِبَ رَایَهًِْ رَسُولِ اللَّهِ (فِی الْمَوَاطِنِ کُلِّهَا وَ کَانَ مَعَهُ فِی الْمَسْجِدِ یَدْخُلُهُ عَلَی کُلِّ حَالٍ وَ کَانَ أَوَّلَ النَّاسِ إِیمَاناً بِهِ فَلَمَّا قُبِضَ نَبِیُّ اللَّهِ (کَانَ الَّذِی کَانَ لِمَا قَدْ قُضِیَ مِنَ الِاخْتِلَافِ وَ عَمَدَ عُمَرُ فَبَایَعَ أَبَابَکْرٍ وَ لَمْ یُدْفَنْ رَسُولُ اللَّهِ (بَعْدُ فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ عَلِیٌّ (وَ رَأَی النَّاسَ قَدْ بَایَعُوا أَبَابَکْرٍ خَشِیَ أَنْ یَفْتَتِنَ النَّاسُ فَفَرَغَ إِلَی کِتَابِ اللَّهِ وَ أَخَذَ یَجْمَعُهُ فِی مُصْحَفٍ فَأَرْسَلَ أَبُوبَکْرٍ إِلَیْهِ أَنْ تَعَالَ فَبَایِعْ فَقَالَ عَلِیٌّ (لَا أَخْرُجُ حَتَّی أَجْمَعَ الْقُرْآنَ فَأَرْسَلَ إِلَیْهِ مَرَّهًًْ أُخْرَی فَقَالَ: لَا أَخْرُجُ حَتَّی أَفْرُغَ فَأَرْسَلَ إِلَیْهِ الثَّالِثَهًَْ عُمَرُ رَجُلًا یُقَالُ لَهُ قُنْفُذٌ فَقَامَتْ فَاطِمَهًُْ (بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ (تَحُولُ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ عَلِیٍّ (فَضَرَبَهَا فَانْطَلَقَ قُنْفُذٌ وَ لَیْسَ مَعَهُ عَلِیٌّ (فَخَشِیَ أَنْ یَجْمَعَ عَلِیٌّ النَّاسَ فَأَمَرَ بِحَطَبٍ فَجَعَلَ حَوَالَیْ بَیْتِهِ ثُمَّ انْطَلَقَ عُمَرُ بِنَارٍ فَأَرَادَ أَنْ یُحْرِقَ عَلَی عَلِیٍّ (بَیْتَهُ وَ عَلَی فَاطِمَهًَْ (وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ (فَلَمَّا رَأَی (ذَلِکَ خَرَجَ فَبَایَعَ کَارِهاً غَیْرَ طَائِعٍ.
امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام)- خداوند اختلاف و تفرقه را میان خلقش مقدّر فرموده و این امر را خداوند با علمش در میان امّت‌های قبل از شما هم مقدّرکرده و این سنّت‌ها و امثالی است که خداوند در میان مردم برقرار کرده و بر ما هم جاری خواهد شد، همان‌گونه که بر امّت‌های قبل از ما جاری شد و کلام خداوند حق است که به محمّد (صلی الله علیه و آله) فرموده است: سُنَّةَ مَن قَدْ أَرْسَلْنَا قَبْلَکَ مِن رُّسُلِنَا وَ لاَ تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِیلًا. و فرموده است: آیا آن‌ها چیزی جز سنّت پیشینیان و [عذاب‌های دردناک آنان] را انتظار دارند؟! هرگز برای سنّت خدا تبدیل نخواهی یافت، و هرگز برای سنّت الهی تغییری نمی‌یابی. ( فاطر/۴۳ ) و فرموده است: آیا آن‌ها [چیزی] جز همانند روزهای پیشینیان [و بلاها و مجازات‌هایشان] را انتظار می‌کشند؟! بگو: «شما انتظار بکشید، من نیز با شما انتظار می‌کشم». ( یونس/۱۰۲ ) و فرموده: دگرگونی در کلام الهی نیست. و خداوند برای موسی (علیه السلام) مقدّر کرد، او همراه قومش بود و آیات و معجزات بسیاری به آن‌ها نشان داد، سپس وقتی چشمشان به قومی بت‌پرست افتاد، به موسی گفتند: «تو هم برای ما معبودی قرار ده، همان‌گونه که آن‌ها معبودان [و خدایانی] دارند»! گفت: «شما جمعیّتی جاهل و نادان هستید»! ( اعراف/۱۳۸ ) و موسی (علیه السلام) هارون را میان آن‌ها جانشین خود کرد، آن‌ها بتی ساختند؛ مجسّمه گوساله‌ای که صدایی همچون صدای گوساله [واقعی] داشت پدید آورد و [به یکدیگر] گفتند: «این خدای شما، و خدای موسی است»! ( طه/۸۸ ) و هارون (علیه السلام) را رها کردند، هارون (علیه السلام) گفت: «ای قوم من! شما به این وسیله مورد آزمایش قرار گرفته‌اید! پروردگار شما خداوند رحمان است! پس، از من پیروی کنید، و فرمانم را اطاعت نمایید»! ولی آن‌ها گفتند: «ما هم چنان گرد آن می‌گردیم [و به پرستش گوساله ادامه می‌دهیم] تا موسی به‌سوی ما بازگردد»! ( طه/۹۱۹۰ )». خداوند مَثَل‌هایی زده و برایتان مشخّص‌کرده که با آن‌ها چه کرده است و فرمود: پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) آنقدر زنده ماند تا امر علی (علیه السلام) را به مردم اعلام کرد و فرمود: «هرکس که من مولایش هستم، علی (علیه السلام) مولایش است». و فرمود: «علی (علیه السلام) برای من به منزله‌ی هارون (علیه السلام) برای موسی (علیه السلام) است به‌جز اینکه بعد از من پیامبری نیست». علی (علیه السلام) در همه‌جا صاحب پرچم پیامبر (صلی الله علیه و آله) بود، همیشه در مسجد همراه او بود، در همه‌حال با پیامبر (صلی الله علیه و آله) همراه بود، اوّلین کسی بود که به او ایمان آورد، وقتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) از دنیا رفت به‌خاطر آن اختلافی که خدا مقدّر فرموده بود، شد آنچه شد، عمر برخاست و با ابوبکر بیعت کرد، درحالی‌که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) هنوز دفن نشده بود. علی (علیه السلام) وقتی چنین دید که مردم با ابوبکر بیعت کرده‌اند ترسید فتنه در میان مردم به‌پا شود، لذا به قرآن پناه برد و شروع به جمع‌کردن آن نمود، ابوبکر کسی را به‌دنبال علی (علیه السلام) فرستاد که بیاید و بیعت کند علی (علیه السلام) فرمود: «تا این قرآن را جمع نکنم از اینجا خارج نمی‌شوم»، دوباره کسی را فرستاد، امام (علیه السلام) همان را پاسخ داد و بار سوّم عمر کسی به نام قُنفُذ را فرستاد، فاطمه (سلام الله علیها) دختر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) برخاست تا بین او و علی (علیه السلام) مانع و میانجی باشد، قنفذ او را [سیلی] زد و بدون اینکه علی (علیه السلام) را با خود ببرد برگشت، سپس ترسید که مردم اطراف علی (علیه السلام) تجمّع کنند، امر کرد هیزم آوردند و هیزم‌ها را گرداگرد خانه‌ی علی (علیه السلام) گذاشت، عمر آتش آورد و خواست خانه‌ی علی (علیه السلام) را بسوزاند و به آتش بکشد، درحالی‌که علی و فاطمه و حسن و حسین (در آنجا بودند، وقتی علی (علیه السلام) اوضاع را چنین دید از خانه بیرون آمد و با اکراه و نارضایتی با او بیعت کرد.
Imam Baqir (peace be upon him) and Imam Sadiq (peace be upon him): Allah has decreed disagreement and division among His creation, and Allah decreed this matter through His knowledge among the nations before you as well. These are the sunan (established ways) and precedents that Allah has set among the people, and they will run their course upon us just as they ran upon the nations before us. The word of Allah is truth, for He said to Muhammad (peace be upon him and his family): سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنا قَبْلَکَ مِنْ رُسُلِنا وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِیلًا [(This is Our) course with regard to those of Our messengers whom We sent before you, and you shall not find a change in Our course]. And He said: Do they expect anything other than the sunnah (way) of the earlier peoples [and their painful punishments]? You will never find any change in the sunnah of Allah, and you will never find any alteration in the sunnah of Allah. (Fatir/43) And He said: Do they await [anything] but the like of the days of those who passed before them [with their trials and punishments]? Say: "Wait, I too am with you among those who wait." (Yunus/102) And He said: There is no change in the word of Allah. And Allah decreed for Musa (peace be upon him) that he was with his people and showed them many signs and miracles. Then, when their eyes fell upon an idol-worshipping people, they said to Musa: "Make for us a god as they have gods [and deities]!" He said: "You are indeed an ignorant people!" (A'raf/138) And Musa (peace be upon him) appointed Harun as his successor over them, [but] they fashioned an idol; the figure of a calf that had a sound like the sound of a [real] calf, and they said [to one another]: "This is your god, and the god of Musa!" (Ta-Ha/88) And they abandoned Harun (peace be upon him). Harun (peace be upon him) said: "O my people! You have only been tested by it! Your Lord is the Most Merciful! So follow me and obey my command!" But they said: "We will continue to devote ourselves to it [and continue worshipping the calf] until Musa returns to us!" (Ta-Ha/90-91). Allah has set forth parables and made clear to you what He did with them, and He said: The Prophet of Allah (peace be upon him and his family) remained alive long enough to announce the matter of Ali (peace be upon him) to the people, and he said: "Whoever I am his master, Ali (peace be upon him) is his master." And he said: "Ali (peace be upon him) is to me in the position that Harun (peace be upon him) was to Musa (peace be upon him), except that there is no prophet after me." Ali (peace be upon him) was the bearer of the Prophet's (peace be upon him and his family) banner in every place, was always in the mosque with him, was in every state a companion of the Prophet (peace be upon him and his family), and was the first person to believe in him. When the Prophet (peace be upon him and his family) passed away, because of that disagreement which Allah had decreed, what happened happened: Umar rose and pledged allegiance to Abu Bakr while the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had not yet been buried. When Ali (peace be upon him) saw that the people had pledged allegiance to Abu Bakr, he feared that sedition would break out among the people, so he took refuge in the Quran and began to compile it. Abu Bakr sent someone to Ali (peace be upon him) telling him to come and pledge allegiance. Ali (peace be upon him) said: "I will not leave from here until I have compiled this Quran." He sent someone again, and the Imam (peace be upon him) gave the same reply. The third time, Umar sent a man called Qunfudh. Fatima (peace of Allah be upon her), the daughter of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), rose to stand between him and Ali (peace be upon him) as a barrier. Qunfudh struck her [with a slap] and returned without taking Ali (peace be upon him) with him. Then he feared that the people would gather around Ali (peace be upon him), so he ordered firewood to be brought and placed around Ali's (peace be upon him) house. Umar brought fire and wanted to burn down and set ablaze the house of Ali (peace be upon him), while Ali, Fatima, Hasan and Husayn were [inside]. When Ali (peace be upon him) saw the situation like this, he came out of the house and pledged allegiance to him unwillingly and with dissatisfaction.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) અને ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે પોતાની મખ્લૂક વચ્ચે મતભેદ અને તફરકાને મુકદ્દર ફરમાવ્યો છે, અને અલ્લાહે આ બાબતને પોતાના ઇલ્મ દ્વારા તમારાથી પહેલાંની ઉમ્મતોમાં પણ મુકદ્દર કરી છે. આ તે સુન્નતો અને દૃષ્ટાંતો છે જે અલ્લાહે લોકોમાં કાયમ કર્યાં છે અને અમારા ઉપર પણ જારી થશે, જેમ આપણાથી પહેલાંની ઉમ્મતો પર જારી થયાં હતાં. અને અલ્લાહનો કલામ હક છે કે તેણે મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને ફરમાવ્યું: سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنا قَبْلَکَ مِنْ رُسُلِنا وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِیلًا [(આ છે અમારી રીત) અમારા તે રસૂલો બાબતે જેઓને અમે તમારાથી પહેલાં મોકલ્યા, અને તમે અમારી રીતમાં કોઈ ફેરફાર નહીં પામો]. અને ફરમાવ્યું: શું તેઓ પૂર્વજોની સુન્નત [અને તેમના દર્દનાક અઝાબો] સિવાય કશાની રાહ જુએ છે? તમે અલ્લાહની સુન્નતમાં કદી બદલાવ નહીં પામો, અને અલ્લાહની સુન્નતમાં કદી ફેરફાર નહીં પામો. (ફાતિર/43) અને ફરમાવ્યું: શું તેઓ પૂર્વજોના દિવસો [અને તેમના બલા અને સજાઓ] જેવી [કોઈ વસ્તુ]ની જ રાહ જુએ છે? કહો: "તમે રાહ જુઓ, હું પણ તમારી સાથે રાહ જોનારાઓમાંનો છું." (યૂનુસ/102) અને ફરમાવ્યું: અલ્લાહના કલામમાં કોઈ ફેરફાર નથી. અને અલ્લાહે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) માટે મુકદ્દર કર્યું, તેઓ પોતાની કૌમ સાથે હતા અને તેઓને ઘણી આયતો અને મોઅજિઝાઓ દેખાડ્યાં, પછી જ્યારે તેઓની નજર એક બુત્પરસ્ત કૌમ પર પડી, તો તેમણે મૂસાને કહ્યું: "તમે પણ અમારા માટે એક માબૂદ ઠરાવો, જેમ તેઓના પાસે માબૂદો [અને ખુદાઓ] છે"! તેમણે કહ્યું: "તમે જાહિલ અને નાદાન કૌમ છો"! (અઅરાફ/138) અને મૂસા (અલયહિસ્સલામ) એ હારૂનને પોતાના જાનશીન બનાવ્યા, તેમણે એક બુત બનાવ્યો; વાછરડાની મૂર્તિ જેમાં [ખરેખરા] વાછરડા જેવો અવાજ હતો અને [એકબીજાને] કહ્યું: "આ તમારો ખુદા છે, અને મૂસાનો ખુદા છે"! (તાહા/88) અને હારૂન (અલયહિસ્સલામ) ને છોડી દીધા, હારૂન (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "ઓ મારી કૌમ! તમે આના દ્વારા આઝમાયશ કરાયા છો! તમારો પરવરદિગાર રહમાન છે! તો મારી પૈરવી કરો, અને મારા આદેશનું પાલન કરો"! પરંતુ તેઓએ કહ્યું: "અમે એની ચારેકોર ફરતા રહીશું [અને વાછરડાની ઇબાદત ચાલુ રાખીશું] જ્યાં સુધી મૂસા અમારી પાસે પાછા ન આવે"! (તાહા/90-91). અલ્લાહે દૃષ્ટાંતો આપ્યાં અને તમારા માટે સ્પષ્ટ કર્યું કે તેમની સાથે શું કર્યું, અને ફરમાવ્યું: અલ્લાહના પયગમ્બર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એટલા લાંબા સમય સુધી જીવિત રહ્યા કે તેમણે અલી (અલયહિસ્સલામ)ના મામલાની જાહેરાત લોકોને કરી અને ફરમાવ્યું: "જેનો હું મૌલા છું, અલી (અલયહિસ્સલામ) તેના મૌલા છે." અને ફરમાવ્યું: "અલી (અલયહિસ્સલામ) મારા માટે એ જ મનઝિલત ધરાવે છે જે હારૂન (અલયહિસ્સલામ) મૂસા (અલયહિસ્સલામ) માટે હતી, સિવાય એ કે મારા પછી કોઈ પયગમ્બર નથી." અલી (અલયહિસ્સલામ) દરેક જગ્યાએ પયગમ્બર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અલમના ધારક હતા, હંમેશા મસ્જિદમાં તેમની સાથે હતા, દરેક હાલતમાં પયગમ્બર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સાથે હતા, અને તેમની ઉપર ઈમાન લાવનારા સૌથી પહેલા વ્યક્તિ હતા. જ્યારે પયગમ્બર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) દુનિયામાંથી ગુજરી ગયા, ત્યારે અલ્લાહે જે મતભેદ મુકદ્દર ફરમાવ્યો હતો તેના કારણે જે થવાનું હતું તે થયું; ઉમર ઊભા થયા અને અબૂબક્ર સાથે બૈઅત કરી, જ્યારે કે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને હજુ દફન કરાયા ન હતા. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ જ્યારે જોયું કે લોકોએ અબૂબક્ર સાથે બૈઅત કરી લીધી છે, તો તેમને ભય લાગ્યો કે લોકોમાં ફિતના ઊભું થશે, એટલા માટે તેમણે કુરઆનનું શરણ લીધું અને તેને એકત્રિત કરવાનું શરૂ કર્યું. અબૂબક્રે અલી (અલયહિસ્સલામ) પાસે કોઈને મોકલ્યો કે તેઓ આવે અને બૈઅત કરે. અલી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "જ્યાં સુધી હું આ કુરઆનને એકત્રિત ન કરી લઉં, ત્યાં સુધી અહીંથી બહાર નહીં આવું." ફરી કોઈને મોકલ્યો, ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ એ જ જવાબ આપ્યો. ત્રીજી વાર ઉમરે કુન્ફુઝ નામના એક વ્યક્તિને મોકલ્યો. ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા), રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્રી, ઊભા થયા જેથી તેમની અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ની વચ્ચે અડચણ અને મધ્યસ્થ બને. કુન્ફુઝે તેમને [તમાચો] માર્યો અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની સાથે લીધા વગર પાછો ગયો. પછી તેને ડર લાગ્યો કે લોકો અલી (અલયહિસ્સલામ)ની આસપાસ એકત્રિત થઈ જશે, એટલા માટે તેણે લાકડાં લાવવાનો હુકમ કર્યો અને લાકડાંને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના ઘરની ચારેકોર મૂક્યાં. ઉમરે આગ લાવી અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ના ઘરને બાળી નાખવા અને આગમાં ભસ્મ કરવા ઇચ્છ્યું, જ્યારે કે અલી અને ફાતિમા અને હસન અને હુસૈન [અંદર હતા]. જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) એ પરિસ્થિતિને આવી જોઈ, તો ઘરમાંથી બહાર આવ્યા અને નાખુશી અને અસંતોષ સાથે તેની સાથે બૈઅત કરી.