قَالَ عَلِیُّبْنُالْحُسَیْنِ الْمَسْعُودِیُّ فِی کِتَابِ الْوَصِیَّهًِْ: قَامَ أَمِیرِالْمُؤْمِنِین (علیه السلام) خَطِیباً بَعْدَ فَرَاغِهِ مِنْ غُسْلِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَحَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ ثُمَّ قَالَ إِنْ کَانَتِ الْإِمَامَهًُْ فِی قُرَیْشٍ فَأَنَا أَحَقُّ قُرَیْشٍ بِهَا وَ إِنْ لَا تَکُنْ فِی قُرَیْشٍ فَالْأَنْصَارُ عَلَی دَعْوَاهُمْ ثُمَّ اعْتَزَلَهُمْ وَ دَخَلَ بَیْتَهُ فَأَقَامَ فِیهِمْ وَ مَنِ اتَّبَعَهُ مِنَ الْمُسْلِمِینَ وَ قَالَ إِنَّ لِی فِی خَمْسَهًٍْ مِنَ النَّبِیِّینَ أُسْوَهًْ.. وَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) إِذْ قَالَ وَ أَعْتَزِلُکُمْ وَ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ الله.
امام علی ( علی بن حسین مسعودی در کتاب الوصیّهًْ نوشته است... امام علی (به خطبه ایستاد و پس از حمد و ثنای خداوند فرمود: اگر امامت باید در قریش باشد، پس من در میان قریش سزاوارتر از همه به آن هستم و اگر لازم نیست در قریش باشد، پس انصار هم می‌توانند مدّعی آن باشند. سپس آن ها را ترک نمود و داخل خانه اش شد. ایشان و آن عده از مسلمانانی که پیرواش بودند، به همین وضع ادامه دادند و فرمود: در زندگی پنج تن از پیامبران، الگویی برای من وجود دارد: نوح؛ زمانی که گفت: أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ ( قمر/۱۰ )، و ابراهیم؛ آن گاه که گفت: «وَ أَعْتَزِلُکُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللهِ ...».
Imam Ali (peace be upon him): Ali ibn al-Husayn al-Mas'udi wrote in Kitab al-Wasiyyah... Imam Ali (peace be upon him) stood to deliver a sermon, and after praising and glorifying Allah he said: 'If the imamate must be in Quraysh, then I am the most deserving of it among Quraysh; and if it need not be in Quraysh, then the Ansar may also lay claim to it.' Then he withdrew from them and entered his house. He and those Muslims who followed him continued in this state, and he said: 'In the lives of five of the prophets there is a model for me: Nuh, when he said: أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ [Surely I am overcome, so help me] (Qamar/10); and Ibrahim (peace be upon him), when he said: وَ أَعْتَزِلُکُمْ وَ مَا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللهِ [And I will withdraw from you and what you call on besides Allah]...'.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલી બિન હુસૈન મસઊદીએ કિતાબુલ વસિય્યહમાં લખ્યું છે... ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) ખુત્બો આપવા ઊભા થયા અને અલ્લાહની હમ્દ અને સ્તુતિ પછી ફરમાવ્યું: 'જો ઇમામત કુરૈશમાં હોવી જોઈએ, તો હું કુરૈશમાં તેના માટે સૌથી વધુ યોગ્ય છું, અને જો કુરૈશમાં હોવી જરૂરી ન હોય, તો અન્સાર પણ તેનો દાવો કરી શકે છે.' પછી તેઓએ તેમને છોડી દીધા અને પોતાના ઘરમાં દાખલ થયા. તેઓ અને તે મુસલમાનો જેઓ તેમના અનુયાયી હતા, આ જ સ્થિતિમાં રહ્યા, અને ફરમાવ્યું: 'પાંચ પયગંબરોના જીવનમાં મારા માટે નમૂનો છે: નૂહ, જ્યારે તેમણે કહ્યું: أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ [ખરેખર હું પરાજિત થયો છું, તો મદદ કર] (કમર/૧૦), અને ઇબ્રાહિમ (અલયહિસ્સલામ), જ્યારે તેમણે કહ્યું: وَ أَعْتَزِلُکُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللهِ [અને હું તમારાથી અને જેને તમે અલ્લાહ સિવાય પોકારો છો તેનાથી અળગો થાઉં છું]...'.