إِنَّ نُوحاً (علیه السلام) لَمَّا انْقَضَتْ نُبُوَّتُهُ وَ اسْتُکْمِلَتْ أَیَّامُهُ أَوْحَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَیْهِ أَنْ یَا نُوحُ (علیه السلام)! قَدْ قَضَیْتَ نُبُوَّتَکَ وَ اسْتَکْمَلْتَ أَیَّامَکَ فَاجْعَلِ الْعِلْمَ الَّذِی عِنْدَکَ وَ الْإِیمَانَ وَ الِاسْمَ الْأَکْبَرَ وَ مِیرَاثَ الْعِلْمِ وَ آثَارَ عِلْمِ النُّبُوَّهًِْ فِی الْعَقِبِ مِنْ ذُرِّیَّتِکَ فَإِنِّی لَنْ أَقْطَعَهَا کَمَا لَمْ أَقْطَعْهَا مِنْ بُیُوتَاتِ الْأَنْبِیَاءِ (علیه السلام) الَّتِی بَیْنَکَ وَ بَیْنَ آدَمَ (علیه السلام) وَ لَنْ أَدَعَ الْأَرْضَ إِلَّا وَ فِیهَا عَالِمٌ یُعْرَفُ بِهِ دِینِی وَ تُعْرَفُ بِهِ طَاعَتِی وَ یَکُونُ نَجَاهًًْ لِمَنْ یُولَدُ فِیمَا بَیْنَ قَبْضِ النَّبِیِّ إِلَی خُرُوجِ النَّبِیِّ الْآخَرِ وَ بَشَّرَ نُوحٌ (علیه السلام) سَاماً بِهُودٍ (علیه السلام) ... وَ أَمَرَ نُوحٌ (علیه السلام) ابْنَهُ سَاماً أَنْ یَتَعَاهَدَ هَذِهِ الْوَصِیَّهًَْ عِنْدَ رَأْسِ کُلِّ سَنَهًٍْ فَیَکُونَ یَوْمُئِذٍ عِیداً لَهُمْ فَیَتَعَاهَدُونَ فِیهِ مَا عِنْدَهُمْ مِنَ الْعِلْمِ وَ الْإِیمَانِ وَ الِاسْمِ الْأَکْبَرِ وَ مَوَارِیثِ الْعِلْمِ وَ آثَارِ عِلْمِ النُّبُوَّهًِْ فَوَجَدُوا هُوداً نَبِیّاً (علیه السلام) وَ قَدْ بَشَّرَ بِهِ أَبُوهُمْ نُوحٌ (علیه السلام) فَآمَنُوا بِهِ وَ اتَّبَعُوهُ وَ صَدَّقُوهُ فَنَجَوْا مِنْ عَذَابِ الرِّیح ... َ وَ قَالَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ وَصَّی بِها إِبْراهِیمُ بَنِیهِ وَ یَعْقُوبُ.
امام باقر (علیه السلام) و چون زمان پیامبری نوح (علیه السلام) سپری گشت و روزگارش پایان یافت، خداوند عزّوجلّ به او وحی فرستاد: «ای نوح (علیه السلام)! پیامبری تو سپری گشت و روزگارت پایان یافت. پس علم، ایمان، اسم اکبر، میراث علم و نشانه‌های دانش پیامبری‌ات را در میان نسل خود قرار ده که من هرگز آن را نمی‌گسلم؛ چنانکه از خاندان پیامبرانی که میان تو و آدم (علیه السلام) بودند نگسلیدم؛ و زمین را وانمی‌گذارم؛ مگر آنکه در آن عالمی [و دانشمندی] باشد که به‌وسیله‌ی او دین و طاعت من شناخته گردد و وسیله نجات مردمی باشد که از زمان وفات پیغمبری تا بعثت پیغمبری دیگر آیند». و نوح (علیه السلام) مژده‌ی آمدن هود (علیه السلام) را به فرزند خود سام (علیه السلام) داد ... به فرزندش سام دستور داد که این وصیّت را در ابتدای هر سال تازه کند و [مردم،] آن روز را برای خود عید قرار دهند و آنچه از علم، ایمان، اسم اکبر، میراث‌های علم و آثار علم نبوّت است را به همه یادآوری نمایند. هنگامی‌که هودِ (علیه السلام) پیغمبر را یافتند و نوح (علیه السلام) نیز به آمدن او بشارت داده‌بود، به او ایمان آورده، از او پیروی کرده و او را تصدیق نمودند و بدین وسیله از عذاب باد کوبنده [که قوم هود را هلاک کرد] رهایی یافتند ... خدای تبارک‌وتعالی [در این باره] فرمود: وَ وَصَّی بِها إِبْراهِیمُ بَنِیهِ وَ یَعْقُوبُ.
Imam Baqir (peace be upon him): When the time of Nuh's (peace be upon him) prophethood came to a close and his days were completed, Allah the Mighty and Majestic revealed to him: 'O Nuh (peace be upon him)! Your prophethood has ended and your days are completed. So place the knowledge, faith, the Greatest Name, the inheritance of knowledge, and the traces of the knowledge of prophethood in your descendants, for indeed I will never cut it off, just as I did not cut it off from the houses of the prophets (peace be upon them) that were between you and Adam (peace be upon him); and I will not leave the earth without there being in it a scholar [and knowledgeable one] by whom My religion and My obedience are known, and who is a means of salvation for the people who come between the passing away of one prophet and the sending of another prophet.' And Nuh (peace be upon him) gave the good tidings of the coming of Hud (peace be upon him) to his son Sam (peace be upon him) ... and he ordered his son Sam to renew this testament at the beginning of every year, and [the people] should make that day an eid for themselves and remind everyone of what there is of knowledge, faith, the Greatest Name, the inheritances of knowledge and the traces of the knowledge of prophethood. When they found Hud (peace be upon him) the prophet — and Nuh (peace be upon him) had also given the tidings of his coming — they believed in him, followed him and affirmed him, and thereby were saved from the punishment of the crushing wind [which destroyed the people of Hud] ... Allah the Blessed and Exalted said [concerning this]: وَ وَصَّی بِها إِبْراهِیمُ بَنِیهِ وَ یَعْقُوبُ [And Ibrahim enjoined the same on his sons, and (so did) Yaqub].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અને જ્યારે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) ની નબુવ્વતનો સમય પૂરો થયો અને તેમનો કાળ સમાપ્ત થયો, અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને વહી મોકલી: 'હે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)! તમારી નબુવ્વત પૂરી થઈ અને તમારો કાળ સમાપ્ત થયો. તો ઇલ્મ, ઈમાન, ઇસ્મે અકબર, ઇલ્મનો વારસો અને તમારા નબુવ્વતના ઇલ્મની નિશાનીઓને તમારી નસલમાં કરાર દો, કેમ કે હું તેને કદી નહીં તોડું; જેમ કે તમારા અને આદમ (અલયહિસ્સલામ) વચ્ચેના પયગંબરોના ખાનદાનમાંથી નહોતી તોડી; અને હું ધરતીને છોડીશ નહીં; સિવાય કે તેમાં કોઈ આલિમ [અને જ્ઞાની] હોય જેના દ્વારા મારો દીન અને મારી તાબેદારી ઓળખાય અને એ લોકોની નજાતનું સાધન બને જેઓ એક પયગંબરની વફાતથી બીજા પયગંબરની બિઅસત સુધીના સમયમાં આવે.' અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાના પુત્ર સામ (અલયહિસ્સલામ) ને હૂદ (અલયહિસ્સલામ) ના આગમનની ખુશખબરી આપી ... પોતાના પુત્ર સામને હુકમ કર્યો કે આ વસિય્યતને દર નવા વર્ષની શરૂઆતમાં તાજી કરે અને [લોકો] તે દિવસને પોતાના માટે ઈદ કરાર દે અને જે ઇલ્મ, ઈમાન, ઇસ્મે અકબર, ઇલ્મના વારસાઓ અને નબુવ્વતના ઇલ્મના આસારો છે તે બધાને યાદ કરાવે. જ્યારે તેમણે હૂદ (અલયહિસ્સલામ) પયગંબરને પ્રાપ્ત કર્યા અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ પણ તેમના આગમનની બશારત આપી હતી, તો તેમના પર ઈમાન લાવ્યા, તેમનું અનુસરણ કર્યું અને તેમને સાચા માન્યા અને આ રીતે તૂટતા પવનના અઝાબથી [જેણે હૂદની કૌમને હલાક કરી] નજાત મેળવી ... અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ [આ વિશે] ફરમાવ્યું: وَ وَصَّی بِها إِبْراهِیمُ بَنِیهِ وَ یَعْقُوبُ [અને ઇબ્રાહીમે પોતાના પુત્રોને એ જ વસિય્યત કરી અને યાકૂબે (પણ)].