قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) اتَّقُوا اللَّهَ مَعَاشِرَ الشِّیعَهًِْ فَإِنَّ الْجَنَّهًَْ لَنْ تَفُوتَکُمْ وَ إِنْ أَبْطَأَتْ بِهَا عَنْکُمْ قَبَائِحُ أَعْمَالِکُمْ فَتَنَافَسُوا فِی دَرَجَاتِهَا ... قَالَ (علیه السلام) وَ دَخَلَ رَجُلٌ عَلَی محمدبْنِ عَلِیٍّ الرِّضَا (علیه السلام) وَ هُوَ مَسْرُورٌ فَقَالَ مَا لِی أَرَاکَ مَسْرُوراً قَالَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ سَمِعْتُ أَبَاکَ یَقُولُ أَحَقُّ یَوْمٍ بِأَنْ یُسَرَّ الْعَبْدُ فِیهِ یَوْمٌ یَرْزُقُهُ اللَّهُ صَدَقَاتٍ وَ مَبَرَّاتٍ وَ مَدْخَلَاتٍ مِنْ إِخْوَانٍ لَهُ مُؤْمِنِینَ فَإِنَّهُ قَصَدَنِیَ الْیَوْمَ عَشَرَهًٌْ مِنْ إِخْوَانِیَ الْفُقَرَاءِ لَهُمْ عِیَالَاتٌ فَقَصَدُونِی مِنْ بَلَدِ کَذَا وَ کَذَا فَأَعْطَیْتُ کُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ فَلِهَذَا سُرُورِی فَقَالَ مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) لَعَمْرِی إِنَّکَ حَقِیقٌ بِأَنْ تُسَرَّ إِنْ لَمْ تَکُنْ أَحْبَطْتَهُ أَوْ لَمْ تُحْبِطْهُ فِیمَا بَعْدُ فَقَالَ الرَّجُلُ فَکَیْفَ أَحْبَطْتُهُ وَ أَنَا مِنْ شِیعَتِکُمُ الْخُلَّصِ قَالَ هَاهْ قَدْ أَبْطَلْتَ بِرَّکَ بِإِخْوَانِکَ وَ صَدَقَاتِکَ قَالَ وَ کَیْفَ ذَاکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ لَهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) اقْرَأْ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِکُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذی قَالَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ مَا مَنَنْتُ عَلَی الْقَوْمِ الَّذِینَ تَصَدَّقْتُ عَلَیْهِمْ وَ لَا آذَیْتُهُمْ قَالَ لَهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ إِنَّمَا قَالَ لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِکُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذی وَ لَمْ یَقُلْ بِالْمَنِّ عَلَی مَنْ تَتَصَدَّقُونَ عَلَیْهِ وَ بِالْأَذَی لِمَنْ تَتَصَدَّقُونَ عَلَیْهِ وَ هُوَ کُلُّ أَذًی أَ فَتَرَی أَذَاکَ الْقَوْمَ الَّذِینَ تَصَدَّقْتَ عَلَیْهِمْ أَعْظَمُ أَمْ أَذَاکَ لِحَفَظَتِکَ وَ مَلَائِکَهًِْ اللَّهِ الْمُقَرَّبِینَ حَوَالَیْکَ أَمْ أَذَاکَ لَنَا فَقَالَ الرَّجُلُ بَلْ هَذَا یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَقَالَ لَقَدْ آذَیْتَنِی وَ آذَیْتَهُمْ وَ أَبْطَلْتَ صَدَقَتَکَ قَالَ لِمَا ذَا قَالَ لِقَوْلِکَ وَ کَیْفَ أَحْبَطْتُهُ وَ أَنَا مِنْ شِیعَتِکُمُ الْخُلَّصِ ثُمَّ قَالَ وَیْحَکَ أَ تَدْرِی مَنْ شِیعَتُنَا الْخُلَّصُ قَالَ لَا قَالَ فَإِنَّ شِیعَتَنَا الْخُلَّصَ حِزْبِیلُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِنُ آلِ فِرْعَوْنَ وَ صَاحِبُ یس الَّذِی قَالَ اللَّهُ تَعَالَی وَ جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِینَهًِْ رَجُلٌ یَسْعی وَ سَلْمَانُ وَ أَبُو ذَرٍّ وَ الْمِقْدَادُ وَ عَمَّارٌ سَوَّیْتَ نَفْسَکَ بِهَؤُلَاءِ أَ مَا آذَیْتَ بِهَذَا الْمَلَائِکَهًَْ وَ آذَیْتَنَا فَقَالَ الرَّجُلُ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ فَکَیْفَ أَقُولُ قَالَ قُلْ أَنَا مِنْ مُوَالِیکَ وَ مُحِبِّیکَ وَ مُعَادِی أَعْدَائِکَ وَ مُوَالِی أَوْلِیَائِکَ قَالَ فَکَذَلِکَ أَقُولُ وَ کَذَلِکَ أَنَا یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ وَ قَدْ تُبْتُ مِنَ الْقَوْلِ الَّذِی أَنْکَرْتَهُ وَ أَنْکَرَتْهُ الْمَلَائِکَهًُْ فَمَا أَنْکَرْتُمْ ذَلِکَ إِلَّا لِإِنْکَارِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ (علیه السلام) الْآنَ قَدْ عَادَتْ إِلَیْکَ مَثُوبَاتُ صَدَقَاتِکَ وَ زَالَ عَنْهَا الْإِحْبَاطُ.
امام جواد (علیه السلام) مردی خدمت امام محمّد تقی (علیه السلام) وارد شد درحالی‌که شاد و مسرور بود. حضرت فرمود: چه شده است که تو را شاد می‌بینم»؟ عرض کرد: «ای پسر پیامبر (صلی الله علیه و آله) از پدر بزرگوارت شنیدم که می‌فرمود: «بهترین روزی که سزاوار است بنده‌ی خدا، در آن روز شاد باشد روزی است که توفیق خدمت و کمک و دستگیری از برادران مؤمن نصیب او گردد». امروز ده نفر از برادران فقیر و عائله‌مندم از فلان شهر و فلان شهر به قصد من آمدند و من به هرکدام از آنها بخششی کردم. از آن جهت خوشحالم». حضرت فرمود: «به جان خودم سوگند! تو شایسته‌ی این شادی هستی اگر آن انفاقت را نابود نکرده‌باشی یا بعد از این در آینده او را از بین نبری». آن مرد عرض کرد: «چگونه آن را از بین ببرم و حال آنکه من از شیعیان خالص شما هستم»؟ حضرت فرمود: «احسانی که در حقّ برادران مؤمنت روا داشتی، باطل ساختی». عرض کرد: «چگونه باطل شد»؟ فرمود: «آیه‌ی قرآن را بخوان: ای اهل ایمان صدقات خود را به سبب منّت و آزار تباه نسازید. عرض کرد: «ای پسر پیامبر (صلی الله علیه و آله)! من که بدانها خدمت و نیکی کردم، نه منّت گذاشتم و نه آزار دادم». حضرت فرمود: «خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: صدقات خود را به‌سبب منّت و آزار تباه نسازید و نفرموده است با منّت‌گزاردن بر آنها که در حقّشان خوبی کردید یا آزردن همان‌ها؛ بلکه هرگونه آزردنی باعث تباه‌شدن آن احسان است. تو فکر می‌کنی آن جمعیّتی که به آنها خوبی کردی آزارشان مهمتر است یا آزردن فرشتگان محافظ تو و فرشتگان مقرّبی که دور و بر تو هستند یا آزردن ما»؟ آن مرد عرض کرد: «ای پسر رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! این آزار بزرگتر و مهمتر است». حضرت فرمود: «امّا تو هم مرا آزردی و هم فرشتگان را و صدقه‌ی خود را تباه ساختی». عرض کرد: «چرا»؟ فرمود: «به‌خاطر گفته‌ات که گفتی «من از شیعیان خالص شما هستم». وای بر تو! می‌دانی شیعه‌ی خالص ما کیست»؟ عرض کرد: «نه»! فرمود: «شیعه‌ی خالص ما حزبیل مؤمن، همان مؤمن آل‌فرعون و صاحب یس است که خداوند متعال می‌فرماید: مردی شتابان از دورترین نقاط شهر (انطاکیه) فرا رسید و همچنین سلمان، ابوذر، مقداد و عمّار از شیعیان ما هستند و تو خود را با این افراد برابر دانستی. در این صورت آیا ما و فرشتگان را آزار ندادی»؟ آن مرد عرض کرد: «از خدا طلب آمرزش و توبه می‌کنم. حالا چه بگویم»؟ فرمود: «بگو من از مریدان و دوستان شما، دشمن دشمنانتان و دوست دوستانتان هستم». آن مرد عرض کرد: «پس چنین می‌گویم و چنین نیز هستم و از سخنی که شما و فرشتگان نپذیرفتند توبه کردم. چون می‌دانم نپذیرفتن شما بدان جهت است که خداوند عزّوجلّ نپذیرفته است». امام (علیه السلام) فرمود: «[چون توبه کردی] ثواب صدقات و احسانی که به برادرانت نمودی بازگشت و نابودی آنها رفت».
Imam Jawad (peace be upon him): A man came to Imam Muhammad Taqi (peace be upon him) while he was happy and joyful. The Imam said: "What has happened that I see you joyful?" He said: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I heard from your noble father that he used to say: 'The best day on which it is fitting for a servant of Allah to be joyful is the day on which he is granted the opportunity to serve, help and support his believing brothers.' Today ten of my poor brothers with dependents came to me from such-and-such city and such-and-such city, and I gave a gift to each one of them. That is why I am happy." The Imam said: "By my life! You deserve this joy — if you have not destroyed that spending of yours, or if you do not destroy it later on." The man said: "How would I destroy it, when I am among your pure Shia?" The Imam said: "The kindness you did for your believing brothers, you have made void." He said: "How was it made void?" He said: "Recite the verse of the Quran: يا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِکُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذی [O you who believe! Do not make your charity worthless by reproach and injury]." He said: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! I served and did good to them, and I neither reproached them nor caused them injury." The Imam said: "Allah the Mighty and Majestic says: 'Do not make your charity worthless by reproach and injury,' and He did not say 'by reproaching those to whom you gave charity' or 'by injuring those very ones' — rather, any kind of injury causes that kindness to be made void. Do you think that the injury to that group to whom you did good is more serious, or the injury to your guardian angels and the angels brought near who are around you, or the injury to us?" The man said: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! This injury is greater and more serious." The Imam said: "But you have injured me, and you have injured the angels, and you have made your charity void." He said: "Why?" He said: "Because of your saying, 'I am among your pure Shia.' Woe to you! Do you know who our pure Shia are?" He said: "No!" He said: "Our pure Shia are Hizbil the believer — the same believer of the family of Firawn — and the companion of Ya-Sin about whom Allah the Exalted says: وَ جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِینَهًِْ رَجُلٌ یَسْعی [And a man came running from the farthest part of the city (Antakiya)]; and likewise Salman, Abu Dharr, Miqdad and Ammar — these are of our Shia, and you equated yourself with these persons. In doing so, did you not injure us and the angels?" The man said: "I seek forgiveness from Allah and turn to Him in repentance. Now what should I say?" He said: "Say: 'I am among your devotees and lovers, an enemy of your enemies and a friend of your friends.'" The man said: "Then so I say, and so I am, O son of the Messenger of Allah, and I have repented of the words which you and the angels did not accept. For I know that your not accepting is because Allah the Mighty and Majestic has not accepted it." The Imam (peace be upon him) said: "[Since you have repented,] the reward of your charity and the kindness you did to your brothers has returned to you, and its being made void has gone."
ઇમામ જવાદ (અલયહિસ્સલામ): એક માણસ ઇમામ મુહમ્મદ તકી (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં આવ્યો જ્યારે તે ખુશ અને પ્રસન્ન હતો. ઇમામે ફરમાવ્યું: "શું થયું છે કે હું તને ખુશ જોઉં છું?" તેણે અરજ કરી: "હે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! મેં તમારા બુઝુર્ગવાર પિતાથી સાંભળ્યું કે તેઓ ફરમાવતા હતા: 'સૌથી શ્રેષ્ઠ દિવસ કે જેમાં અલ્લાહના બંદા માટે ખુશ થવું યોગ્ય છે, તે દિવસ છે જેમાં તેને મોમિન ભાઈઓની ખિદમત, મદદ અને દસ્તગીરી કરવાની તૌફીક પ્રાપ્ત થાય.' આજે મારા દસ ગરીબ અને પરિવારવાળા ભાઈઓ ફલાણા શહેર અને ફલાણા શહેરથી મારી પાસે આવ્યા, અને મેં તેમાંના દરેકને કંઈક બક્ષિસ આપી. તેથી હું ખુશ છું." ઇમામે ફરમાવ્યું: "મારા જીવના સોગંદ! તું આ ખુશીને લાયક છે જો તેં તે ઇન્ફાકને નષ્ટ ન કર્યું હોય અથવા ભવિષ્યમાં તેને નષ્ટ ન કરે." તે માણસે અરજ કરી: "હું તેને કેવી રીતે નષ્ટ કરું, જ્યારે હું તમારા ખાલિસ શિયાઓમાંનો છું?" ઇમામે ફરમાવ્યું: "તેં તારા મોમિન ભાઈઓના હકમાં જે એહસાન કર્યું, તે તેં બાતિલ કરી નાખ્યું." તેણે અરજ કરી: "તે કેવી રીતે બાતિલ થયું?" ફરમાવ્યું: "કુરઆનની આયત વાંચ: يا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِکُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذی [હે ઈમાનવાળાઓ! તમારા સદકાને એહસાન જતાવવા અને દુઃખ પહોંચાડવાથી બરબાદ ન કરો]." તેણે અરજ કરી: "હે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! મેં તેમની ખિદમત અને ભલાઈ કરી, ન એહસાન જતાવ્યો ન દુઃખ પહોંચાડ્યું." ઇમામે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: 'તમારા સદકાને એહસાન અને દુઃખથી બરબાદ ન કરો,' અને એમ નથી ફરમાવ્યું કે 'જેમના પર તમે એહસાન કર્યો તેમના પર એહસાન જતાવવાથી' અથવા 'જેમની સાથે ભલાઈ કરી તેમને જ દુઃખ પહોંચાડવાથી'; બલ્કે કોઈ પણ પ્રકારનું દુઃખ પહોંચાડવું તે એહસાનને બરબાદ કરવાનું કારણ છે. તું વિચારે છે કે તે જમાઅત જેમને તેં ભલાઈ કરી તેમને દુઃખ પહોંચાડવું વધારે મહત્વનું છે, કે તારા મુહાફિઝ ફરિશ્તાઓ અને તારી આસપાસ રહેતા મુકર્રબ ફરિશ્તાઓને દુઃખ પહોંચાડવું, કે અમને દુઃખ પહોંચાડવું?" તે માણસે અરજ કરી: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! આ દુઃખ પહોંચાડવું વધારે મોટું અને મહત્વનું છે." ઇમામે ફરમાવ્યું: "પરંતુ તેં મને પણ દુઃખ પહોંચાડ્યું, ફરિશ્તાઓને પણ, અને પોતાના સદકાને બરબાદ કરી નાખ્યો." તેણે અરજ કરી: "શા માટે?" ફરમાવ્યું: "તારા આ કથનને કારણે કે તેં કહ્યું 'હું તમારા ખાલિસ શિયાઓમાંનો છું.' અફસોસ છે તારા પર! તું જાણે છે અમારા ખાલિસ શિયા કોણ છે?" તેણે અરજ કરી: "નહીં!" ફરમાવ્યું: "અમારા ખાલિસ શિયા હિઝબીલ મોમિન છે, એ જ મોમિને આલે ફિરઔન, અને સાહિબે યાસીન કે જેમના વિશે અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: وَ جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِینَهًِْ رَجُلٌ یَسْعی [એક માણસ શહેર (અન્તાકિયા)ના સૌથી દૂરના ભાગથી દોડતો આવ્યો]; અને એ જ રીતે સલમાન, અબૂઝર, મિકદાદ અને અમ્માર અમારા શિયાઓમાંથી છે, અને તેં પોતાને આ લોકોની બરાબર ગણ્યો. આ સૂરતમાં શું તેં અમને અને ફરિશ્તાઓને દુઃખ ન પહોંચાડ્યું?" તે માણસે અરજ કરી: "હું અલ્લાહથી માફી માંગું છું અને તૌબા કરું છું. હવે હું શું કહું?" ફરમાવ્યું: "કહે કે હું તમારા મુરીદો અને દોસ્તોમાંનો છું, તમારા દુશ્મનોનો દુશ્મન અને તમારા દોસ્તોનો દોસ્ત છું." તે માણસે અરજ કરી: "તો હું એમ જ કહું છું અને એમ જ છું, અને એ વાતથી જેને તમે અને ફરિશ્તાઓએ કબૂલ ન કરી, તૌબા કરું છું. કારણ કે હું જાણું છું કે તમારું કબૂલ ન કરવું એટલા માટે છે કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લે કબૂલ કર્યું નથી." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "[કારણ કે તેં તૌબા કરી] તારા સદકા અને એહસાનનો સવાબ જે તેં તારા ભાઈઓ પ્રત્યે કર્યો હતો પાછો આવી ગયો અને તેની બરબાદી દૂર થઈ ગઈ."