سورة طه

Verse 35 of 135

20:35

إِنَّكَ كُنْتَ بِنا بَصِيراً

چرا كه تو هميشه از حال ما آگاه بوده‌اى!

Surely, Thou art seeing us.

કારણકે તું અમને જૂએ છે.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

هِشَامِ‌بْنِ‌سَالِمٍ قَالَ: قُلْتُ لِلصَّادِقِ جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (علیه السلام) الْحَسَنُ (علیه السلام) أَفْضَلُ أَمِ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) فَقَالَ الْحَسَنُ (علیه السلام) أَفْضَلُ مِنَ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) قَالَ قُلْتُ فَکَیْفَ صَارَتِ الْإِمَامَهًُْ مِنْ بَعْدِ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فِی عَقِبِهِ دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ (علیه السلام) فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَحَبَّ أَنْ یَجْعَلَ سُنَّهًَْ مُوسَی (علیه السلام) وَ هَارُونَ (علیه السلام) جَارِیَهًًْ فِی الْحَسَنِ (علیه السلام) وَ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) أَلَا تَرَی أَنَّهُمَا کَانَا شَرِیکَیْنِ فِی النُّبُوَّهًِْ کَمَا کَانَ الْحَسَنُ (علیه السلام) وَ الْحُسَیْنُ (علیه السلام) شَرِیکَیْنِ فِی الْإِمَامَهًِْ وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ جَعَلَ النُّبُوَّهًَْ فِی وُلْدِ هَارُونَ (علیه السلام) وَ لَمْ یَجْعَلْهَا فِی وُلْدِ مُوسَی (علیه السلام) وَ إِنْ کَانَ مُوسَی (علیه السلام) أَفْضَلَ مِنْ هَارُونَ (علیه السلام).

امام صادق ( هشام‌بن‌سالم گوید: به امام صادق (عرض کردم: «امام حسن (افضل و بهتر است یا امام حسین (»؟ فرمود: «امام حسن (افضل از امام حسین (است». عرض کردم: «پس چه شد که امامت پس از آن جناب در فرزندان امام حسین (قرار گرفت و به بازماندگان امام حسن (نرسید»؟ فرمود: «خداوند تبارک‌وتعالی خواست سنّت موسی (و هارون (را در مورد آن دو نیز جاری نماید؛ مگر نه اینکه آن دو در نبوّت شریک بودند؛ چنانچه امام حسن و امام حسین (در امامت شرکت داشتند. خداوند نبوّت را در فرزندان هارون قرار داد نه فرزندان موسی (گرچه موسی (افضل از هارون بود».

Imam Sadiq (peace be upon him): Hisham ibn Salim said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): "Is Imam Hasan (peace be upon him) superior, or Imam Husayn (peace be upon him)?" He said: "Imam Hasan (peace be upon him) is superior to Imam Husayn (peace be upon him)." I said: "Then how did it come about that after him the Imamate was placed in the descendants of Imam Husayn (peace be upon him) and did not reach the descendants of Imam Hasan (peace be upon him)?" He said: "Allah the Blessed and Exalted wished to make the sunnah of Musa (peace be upon him) and Harun (peace be upon him) apply to those two as well. Were not those two partners in prophethood, just as Imam Hasan and Imam Husayn (peace be upon them) were partners in the Imamate? Allah placed prophethood in the descendants of Harun (peace be upon him) and not in the descendants of Musa (peace be upon him), even though Musa (peace be upon him) was superior to Harun (peace be upon him)."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હિશામ બિન સાલિમ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) અફઝલ અને શ્રેષ્ઠ છે કે ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)?" આપે ફરમાવ્યું: "ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) કરતાં અફઝલ છે." મેં અરજ કરી: "તો પછી કેમ થયું કે તે હઝરત પછી ઇમામત ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ની ઔલાદમાં આવી અને ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)ના વારસદારો સુધી ન પહોંચી?" આપે ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ઇચ્છ્યું કે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) અને હારૂન (અલયહિસ્સલામ)ની સુન્નત તે બંનેના મામલામાં પણ જારી કરે; શું એવું નથી કે તે બંને નબુવ્વતમાં શરીક હતા, જેમ ઇમામ હસન અને ઇમામ હુસૈન (અલયહિમસ્સલામ) ઇમામતમાં શરીક હતા. અલ્લાહે નબુવ્વત હારૂનની ઔલાદમાં રાખી, મૂસા (અલયહિસ્સલામ)ની ઔલાદમાં નહીં, જોકે મૂસા (અલયહિસ્સલામ) હારૂન કરતાં અફઝલ હતા."

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنْ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌مُسْلِمٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُول: نَزَلَ جَبْرَئِیلُ عَلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) بِرُمَّانَتَیْنِ مِنَ الْجَنَّهًِْ فَلَقِیَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) فَقَالَ مَا هَاتَانِ الرُّمَّانَتَانِ اللَّتَانِ فِی یَدِکَ فَقَالَ أَمَّا هَذِهِ فَالنُّبُوَّهًُْ لَیْسَ لَکَ فِیهَا نَصِیبٌ وَ أَمَّا هَذِهِ فَالْعِلْمُ ثُمَّ فَلَقَهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِنِصْفَیْنِ فَأَعْطَاهُ نِصْفَهَا وَ أَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) نِصْفَهَا ثُمَّ قَالَ أَنْتَ شَرِیکِی فِیهِ وَ أَنَا شَرِیکُکَ فِیهِ قَالَ فَلَمْ یَعْلَمْ وَ اللَّهِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) حَرْفاً مِمَّا عَلَّمَهُ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ إِلَّا وَ قَدْ عَلَّمَهُ عَلِیّاً (علیه السلام) ثُمَّ انْتَهَی الْعِلْمُ إِلَیْنَا ثُمَّ وَضَعَ یَدَهُ عَلَی صَدْرِهِ.

پیامبر ( محمّدبن‌مسلم گوید: امام باقر (فرمود: «جبرئیل برای محمّد (دو انار بهشتی آورد، علی (او را ملاقات کرد و گفت: «این دو انار که در دست داری چیست»؟ گفت: «این یکی نبوّت است که تو از آن بهره‌ای نداری و امّا این یکی علم است». سپس رسول خدا (آن را دو نیمه کرد، نیمی را به علی (داد و نیمی را خود گرفت، سپس فرمود: «در این تو با من شریک هستی و من با تو». به خدا که پیغمبر (از آنچه خدایش تعلیم داد حرفی نیاموخت جز آنکه آن را به علی (تعلیم داد، سپس آن علم به ما رسید». آنگاه دست بر سینه خود نهاد.

The Prophet (peace be upon him and his family): Muhammad ibn Muslim said: Imam Baqir (peace be upon him) said: "Jibra'il brought two pomegranates from Paradise for Muhammad (peace be upon him and his family). Ali (peace be upon him) met him and said: 'What are these two pomegranates that are in your hand?' He said: 'This one is prophethood, in which you have no share; and this one is knowledge.' Then the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) split it into two halves, gave one half to Ali (peace be upon him) and took the other half himself, then said: 'In this you are a partner with me and I with you.' By Allah, the Prophet (peace be upon him and his family) did not learn a single letter of what Allah the Mighty and Majestic taught him without teaching it to Ali (peace be upon him), and then that knowledge reached us." Then he placed his hand on his chest.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમ કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જિબ્રઈલ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) માટે બે જન્નતી અનાર લાવ્યા. અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમને મળ્યા અને કહ્યું: 'આ બે અનાર જે તમારા હાથમાં છે તે શું છે?' આપે કહ્યું: 'આ એક નબુવ્વત છે જેમાં તમારો કોઈ ભાગ નથી, અને આ એક ઇલ્મ છે.' પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેને બે ભાગમાં તોડ્યું, એક ભાગ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને આપ્યો અને એક ભાગ પોતે લીધો, પછી ફરમાવ્યું: 'આમાં તમે મારી સાથે શરીક છો અને હું તમારી સાથે.' અલ્લાહની કસમ, પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ જે કંઈ અલ્લાહે તેમને શીખવ્યું તેમાંથી એક અક્ષર પણ એવો ન શીખ્યો કે જે તેમણે અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ન શીખવ્યો હોય, પછી તે ઇલ્મ અમારા સુધી પહોંચ્યું." પછી આપે પોતાનો હાથ પોતાની છાતી પર મૂક્યો.