فَاسْتَشَارَ نُمْرُودُ قَوْمَهُ فِی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) {فَ} قَالُوا لَهُ حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ فَقَالَ الصَّادِقُ (علیه السلام) کَانَ فِرْعَوْنُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ أَصْحَابُهُ لِغَیْرِ رِشْدَهًٍْ فَإِنَّهُمْ قَالُوا لِنُمْرُودَ حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ وَ کَانَ فِرْعَوْنُ مُوسَی (علیه السلام) وَ أَصْحَابُهُ لِرِشْدَهًٍْ فَإِنَّهُ لَمَّا اسْتَشَارَ أَصْحَابَهُ فِی مُوسَی (علیه السلام) قَالُوا أَرْجِهْ وَ أَخاهُ وَ أَرْسِلْ فِی الْمَدائِنِ حاشِرِینَ یَأْتُوکَ بِکُلِّ سَحَّارٍ عَلِیمٍ فَحَبَسَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ جَمَعَ لَهُ الْحَطَبَ حَتَّی إِذَا کَانَ الْیَوْمُ الَّذِی أَلْقَی فِیهِ نُمْرُودُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فِی النَّارِ بَرَزَ نُمْرُودُ وَ جُنُودُهُ وَ قَدْ کَانَ بُنِیَ لِنُمْرُودَ بِنَاءٌ یَنْظُرُ مِنْهُ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) کَیْفَ تَأْخُذُهُ النَّارُ فَجَاءَ إِبْلِیسُ وَ اتَّخَذَ لَهُمُ الْمَنْجَنِیقَ لِأَنَّهُ لَمْ یَقْدِرْ أَحَدٌ أَنْ یَتَقَارَبَ مِنَ النَّارِ وَ کَانَ الطَّائِرُ إِذَا مَرَّ فِی الْهَوَاءِ یَحْتَرِقُ فَوُضِعَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فِی الْمَنْجَنِیقِ وَ جَاءَ أَبُوهُ فَلَطَمَهُ لَطْمَهًًْ وَ قَالَ لَهُ ارْجِعْ عَمَّا أَنْتَ عَلَیْهِ وَ أَنْزَلَ الرَّبُّ (مَلَائِکَتَهُ) إِلَی السَّمَاءِ الدُّنْیَا وَ لَمْ یَبْقَ شَیْءٌ إِلَّا طَلَبَ إِلَی رَبِّهِ وَ قَالَتِ الْأَرْضُ یَا رَبِّ لَیْسَ عَلَی ظَهْرِی أَحَدٌ یَعْبُدُکَ غَیْرُهُ فَیُحْرَقُ وَ قَالَتِ الملائکهًْ یَا رَبِّ خَلِیلُکَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) یُحْرَقُ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ أَمَا إِنَّهُ إِنْ دَعَانِی کَفَیْتُهُ وَ قَالَ جبرئیل یَا رَبِّ خَلِیلُکَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) لَیْسَ فِی الْأَرْضِ أَحَدٌ یَعْبُدُکَ غَیْرُهُ سَلَّطْتَ عَلَیْهِ عَدُوَّهُ یُحْرِقُهُ بِالنَّارِ فَقَالَ اسْکُتْ إِنَّمَا یَقُولُ هَذَا عَبْدٌ مِثْلُکَ یَخَافُ الْفَوْتَ هُوَ عَبْدِی آخُذُهُ إِذَا شِئْتُ فَإِنْ دَعَانِی أَجَبْتُهُ فَدَعَا إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) رَبَّهُ بِسُورَهًِْ الْإِخْلَاصِ یَا اللَّهُ یَا وَاحِدُ یَا أَحَدُ یَا صَمَدُ یَا مَنْ لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ نَجِّنِی مِنَ النَّارِ بِرَحْمَتِکَ قَالَ فَالْتَقَی مَعَهُ جبرئیل فِی الْهَوَاءِ وَ قَدْ وُضِعَ فِی الْمَنْجَنِیقِ فَقَالَ یَا إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) هَلْ لَکَ إِلَیَّ مِنْ حَاجَهًٍْ فَقَالَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) أَمَّا إِلَیْکَ فَلَا وَ أَمَّا إِلَی رَبِّ الْعَالَمِینَ فَنَعَمْ فَدَفَعَ إِلَیْهِ خَاتَماً عَلَیْهِ مَکْتُوبٌ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ (صلی الله علیه و آله) رَسُولُ اللَّهِ أَلْجَأْتُ ظَهْرِی إِلَی اللَّهِ وَ أَسْنَدْتُ أَمْرِی إِلَی اللَّهِ وَ فَوَّضْتُ أَمْرِی إِلَی اللَّهِ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی النَّارِ کُونِی بَرْداً فَاضْطَرَبَتْ أَسْنَانُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) مِنَ الْبَرْدِ حَتَّی قَالَ وَ سَلاماً عَلی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ انْحَطَّ جبرئیل وَ جَلَسَ مَعَهُ یُحَدِّثُهُ فِی النَّارِ وَ نَظَرَ إِلَیْهِ نُمْرُودُ فَقَالَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهاً فَلْیَتَّخِذْ مِثْلَ إِلَهِ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَقَالَ عَظِیمٌ مِنْ عُظَمَاءِ أَصْحَابِ نُمْرُودَ إِنِّی عَزَمْتُ عَلَی النَّارِ أَنْ لَا تُحْرِقَهُ فَخَرَجَ عَمُودٌ مِنَ النَّارِ نَحْوَ الرَّجُلِ فَأَحْرَقَهُ وَ نَظَرَ نُمْرُودُ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فِی رَوْضَهًٍْ خَضْرَاءَ فِی النَّارِ مَعَ شَیْخٍ یُحَدِّثُهُ فَقَالَ لِآزَرَ یَا آزَرُ مَا أَکْرَمَ ابْنَکَ عَلَی رَبِّهِ قَالَ وَ کَانَ الْوَزَغُ یَنْفُخُ فِی نَارِ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ کَانَ الضِّفْدِعُ یَذْهَبُ بِالْمَاءِ لِیُطْفِئَ بِهِ النَّارَ قَالَ وَ لَمَّا قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی لِلنَّارِ کُونِی بَرْداً وَ سَلاماً لَمْ تَعْمَلِ النَّارُ فِی الدُّنْیَا ثَلَاثَهًَْ أَیَّام.
علیّ‌بن‌ابراهیم ( آن وقت نمرود با قوم خود درباره‌ی ابراهیم (مشورت کرد و آن‌ها گفتند: قَالُوا لَهُ حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ دراین‌رابطه امام صادق (فرمود: همانا مشاوران نمرود در مورد ابراهیم (افراد نادان و گمراهی بودند، چون به نمرود گفتند: حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ. امّا مشاوران فرعون در مورد موسی (افرادی دانا و هدایت یافته بودند، چون به فرعون گفتند: موسی و برادرش را رها کن و مردانی را به‌سوی شهرها بفرست، تا همه‌ی ساحران دانا را گرد آورند. ( اعراف/۱۱۲۱۱۱ ) آن‌ها ابراهیم (را حبس کردند و هیزم بسیاری جمع‌آوری نمودند، تا روزی‌که قرار بود ابراهیم (را در آتش بیفکنند فرا رسید، نمرود و سپاهیانش حاضر شدند و نمرود در برج بلندی به این مراسم نگاه می‌کرد تا ببیند، چگونه ابراهیم (در آتش می‌افتد و چون حرارت آن آتش بسیار زیاد بود، هیچ‌کس نمی‌توانست به اطرافش نزدیک شود و هر پرنده‌ای از فاصله‌ی یک فرسخی آن آتش می‌گرفت و آن‌ها نمی‌دانستند چگونه ابراهیم (را در آتش بیاندازند، ابلیس به نزدشان آمد و به آن‌ها تعلیم داد که او را در منجنیق قرار دهند و در آتش بیفکنند، وقتی ابراهیم (را در منجنیق نهادند، پدرش به نزد او آمد و سیلی به گونه‌ی او نواخت و گفت: «از عقیده‌ای که داری باز گرد». و درآن‌حال هیچ‌چیز نبود که مانع این امر شود، جز دعای او به درگاه پروردگارش، دراین‌هنگام زمین عرضه داشت: «پروردگارا بر روی زمین هیچ‌کس جز ابراهیم (تو را پرستش نمی‌کند و تو اجازه می‌دهی که او در آتش بسوزد»؟ و ملائکه نیز گفتند: «پروردگارا! ابراهیم (خلیل توست که اینک او را می‌سوزانند». خداوند عزّوجلّ فرمود: «اگر او از من درخواست نجات کند، من او را کفایت می‌کنم». و جبرئیل گفت: «پروردگارا اینک این خلیل توست که غیر از او هیچ‌کس در روی زمین تو را عبادت نمی‌کند، آیا دشمن او را بر او مسلّط می‌سازی، تا او را به آتش بسوزانند»؟ خداوند خطاب کرد: «ساکت باش، تو که مانند او بنده‌ای از بندگانم هستی از فوت او بیمناکی، لیکن من پروردگار اویم و هر زمان که اراده کنم او را نجات می‌دهم، و اگر به درگاه من دعا کند، او را اجابت می‌کنم». آن وقت ابراهیم (پروردگارش را با سوره اخلاص ندا کرد و عرضه داشت: «ای خدا، ای یگانه، ای بی‌همتا، ای بی‌نیاز مطلق، ای آنکه نه زاییده‌ای و نه زاده‌شده‌ای و ای آنکه هیچ‌کس مانند تو نیست، مرا به رحمت خود از آتش نجات بده». وقتی منجنیق پرتاب شد، جبرئیل، ابراهیم (را در هوا ملاقات کرد و گفت: «ای ابراهیم (آیا درخواستی نداری»؟ ابراهیم (گفت: «به شخص تو خیر، ولی به درگاه پروردگارم، آری». آن وقت جبرئیل به او انگشتری داد که بر آن نقش بسته بود: خدایی جز خدای یگانه نیست و محمّد (پیامبر خداست و من او را پشت و پناه خود قرار می‌دهم و به او تکیه می‌کنم و امر خود را به او وامی‌گذارم. دراین‌هنگام خداوند به آتش فرمان داد: «یا نارُ کُونِی بَرْداً». آن‌وقت از شدّت سرما دندان‌های ابراهیم (به هم می‌خورد، تا آنکه فرمود: «وَ سَلاماً». آنگاه آتش بر ابراهیم (سرد و سلامت شد و ابراهیم (خود را میان گلستانی مشاهده کرد و جبرئیل نازل شد و با او در میان آن باغ گفتگو می‌کرد، درحالی‌که اطرافشان پر از آتش بود، نمرود از بلندای برج به ابراهیم (نظر کرد و گفت: «هرکس می‌خواهد خدایی انتخاب کند باید خدایی همچون ابراهیم (برگزیند»! دراین‌هنگام فردی از بزرگان و اطرافیان نمرود گفت: «من به جانب آتش می‌روم تا ببینم چه شده که آتش نمی‌سوزاند، ناگهان شراره‌ای از آتش بر پیکر او فرود آمد و او را سوزاند». لیکن نمرود مشاهده می‌کرد که ابراهیم (در میان گلستانی با پیرمردی درحال گفتگوست، آن وقت نمرود به آزر گفت: «چقدر پسرت در نزد پروردگارش محترم و گرامی است». گفته شده که در آن روز وزغ در آتش ابراهیم (می‌دمید و قورباغه با خود آب می‌آورد تا آتش را خاموش کند. و گفته شده در اثر آن فرمان تکوینی خداوند که به آتش فرمود: کُونِی بَرْداً وَ سَلاماً، آتش تا سه روز از عمل سوزاندن ساقط شده بود.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Then Nimrod consulted his people about Ibrahim (peace be upon him), and they said to him: حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ [Burn him and help your gods, if you are going to do (anything)]. In this connection Imam Sadiq (peace be upon him) said: Indeed, the counsellors of Nimrod regarding Ibrahim (peace be upon him) were ignorant and misguided folk, for they said to Nimrod: حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ [Burn him and help your gods, if you are going to do (anything)]. But the counsellors of Firawn regarding Musa (peace be upon him) were learned and rightly-guided people, for they said to Firawn: "Leave Musa and his brother, and send men to the cities to gather all the skilled sorcerers." (Al-A'raf/111–112). They imprisoned Ibrahim (peace be upon him) and gathered a great deal of firewood, until the day arrived when Ibrahim (peace be upon him) was to be cast into the fire. Nimrod and his troops attended, and Nimrod watched the ceremony from a high tower to see how Ibrahim (peace be upon him) would fall into the fire. Because the heat of the fire was so great, no one could come near it, and any bird that passed within a farsakh of it would catch fire, and they did not know how to cast Ibrahim (peace be upon him) into the fire. Iblis came to them and taught them to place him in a catapult (manjaniq) and hurl him into the fire. When they placed Ibrahim (peace be upon him) in the catapult, his father came to him and struck him on the cheek and said: "Turn back from the belief you hold." And at that moment there was nothing that could prevent this affair except his supplication to his Lord. At this time the earth submitted: "O Lord, on the face of the earth there is no one who worships You except Ibrahim (peace be upon him), and will You allow him to be burnt in the fire?" And the angels also said: "O Lord! Ibrahim (peace be upon him) is Your intimate friend (khalil), and now they are burning him." Allah the Mighty and Majestic said: "If he asks Me for deliverance, I will suffice him." And Jibrail said: "O Lord, this is Your intimate friend, and other than him no one on the face of the earth worships You. Will You give his enemy power over him, so that they burn him with fire?" Allah addressed him: "Be silent. You, who like him are a servant among My servants, fear his loss, but I am his Lord, and whenever I wish I will deliver him, and if he supplicates Me I will answer him." Then Ibrahim (peace be upon him) called upon his Lord with Surah al-Ikhlas and submitted: "O Allah, O One, O Unique, O Absolutely Self-Sufficient (Samad), O You who have neither begotten nor been begotten, and O You to whom no one is comparable, deliver me from the fire by Your mercy." When the catapult was released, Jibrail met Ibrahim (peace be upon him) in the air and said: "O Ibrahim (peace be upon him), do you have any request?" Ibrahim (peace be upon him) said: "From you personally, no; but from my Lord, yes." Then Jibrail gave him a ring upon which was inscribed: There is no god but Allah the One, and Muhammad (peace be upon him and his family) is the Messenger of Allah; I make Him my support and refuge, I lean upon Him, and I entrust my affair to Him. At this time Allah commanded the fire: یَا نَارُ کُونِی بَرْداً [O fire, be cool]. Then from the intensity of the cold Ibrahim's (peace be upon him) teeth chattered, until He said: وَ سَلاماً [and safe]. Then the fire became cool and safe upon Ibrahim (peace be upon him), and Ibrahim (peace be upon him) saw himself in the midst of a garden, and Jibrail descended and conversed with him in that garden, while all around them was full of fire. Nimrod looked at Ibrahim (peace be upon him) from the top of the tower and said: "Whoever wishes to choose a god must choose a god like the god of Ibrahim (peace be upon him)!" At this moment one of the great men and courtiers of Nimrod said: "I will go towards the fire to see what has happened that the fire is not burning." Suddenly a spark from the fire fell upon his body and burnt him. But Nimrod observed that Ibrahim (peace be upon him) was in the midst of a garden, conversing with an old man. Then Nimrod said to Azar: "How honoured and dear is your son in the sight of his Lord." It has been said that on that day the gecko (wazagh) blew upon Ibrahim's (peace be upon him) fire, and the frog carried water with it to extinguish the fire. And it has been said that as a result of that creative command of Allah, when He said to the fire: کُونِی بَرْداً وَ سَلاماً [Be cool and safe], the fire lost its power to burn for three days.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): તે વખતે નમરૂદે પોતાની કૌમ સાથે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) વિષે મશવરો કર્યો અને તેમણે કહ્યું: حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ [તેને બાળી નાખો અને તમારા દેવોની મદદ કરો, જો તમે કંઈ કરવાના હોવ]. આ સંદર્ભમાં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: ખરેખર નમરૂદના મશવરાકારો ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) વિષે અજ્ઞાની અને ગુમરાહ લોકો હતા, કારણ કે તેમણે નમરૂદને કહ્યું: حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلِینَ [તેને બાળી નાખો અને તમારા દેવોની મદદ કરો, જો તમે કંઈ કરવાના હોવ]. પરંતુ ફિરઔનના મશવરાકારો મૂસા (અલયહિસ્સલામ) વિષે જ્ઞાની અને હિદાયત પામેલા લોકો હતા, કારણ કે તેમણે ફિરઔનને કહ્યું: "મૂસા અને તેમના ભાઈને છોડી દે અને શહેરોમાં માણસો મોકલ, જેથી બધા જ્ઞાની જાદુગરોને એકત્રિત કરે." (અલ-આરાફ/૧૧૧–૧૧૨). તેમણે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને કેદ કર્યા અને ઘણું બળતણ એકત્રિત કર્યું, ત્યાં સુધી કે તે દિવસ આવ્યો જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને આગમાં નાખવાના હતા. નમરૂદ અને તેની ફોજ હાજર થયા અને નમરૂદ એક ઊંચા બુર્જ પર બેસી આ સમારંભ જોઈ રહ્યો હતો કે કેવી રીતે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) આગમાં પડે છે. અને કારણ કે તે આગની ગરમી ઘણી વધારે હતી, કોઈ પણ તેની આજુબાજુ નજીક જઈ શકતું ન હતું અને કોઈ પણ પક્ષી એક ફરસખની અંતરેથી પસાર થાય તો સળગી ઊઠતું, અને તેમને ખબર ન હતી કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને કેવી રીતે આગમાં નાખવા. ઇબ્લીસ તેમની પાસે આવ્યો અને તેમને શીખવ્યું કે તેમને મંજનીક (કૅટપલ્ટ)માં મૂકે અને આગમાં ફેંકે. જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને મંજનીકમાં મૂક્યા, ત્યારે તેમના પિતા તેમની પાસે આવ્યા અને તેમના ગાલ પર થપ્પડ મારી અને કહ્યું: "તમે જે અકીદો ધરાવો છો તેનાથી પાછા વળી જાવ." અને તે વખતે તેમના પરવરદિગારની બારગાહમાં તેમની દુઆ સિવાય કંઈ પણ આ કામને રોકનારું ન હતું. આ સમયે ઝમીને અરજ કરી: "ઓ પરવરદિગાર! ઝમીન પર ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) સિવાય કોઈ પણ તારી ઇબાદત નથી કરતું, અને શું તું પરવાનગી આપશે કે તેઓ આગમાં સળગી જાય?" અને ફરિશ્તાઓએ પણ કહ્યું: "ઓ પરવરદિગાર! ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તારા ખલીલ છે અને હવે તેમને સળગાવવામાં આવી રહ્યા છે." અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ ફરમાવ્યું: "જો તેઓ મારી પાસે નજાતની દરખાસ્ત કરશે, તો હું તેમના માટે પૂરતો છું." અને જિબ્રઈલે કહ્યું: "ઓ પરવરદિગાર! આ તારા ખલીલ છે અને તેમના સિવાય કોઈ પણ ઝમીન પર તારી ઇબાદત નથી કરતું, શું તું તેમના દુશ્મનને તેમના પર મુસલ્લત કરીશ, કે તેઓ તેમને આગમાં સળગાવી નાખે?" અલ્લાહે ખિતાબ કર્યો: "ચૂપ રહે, તું જે તેમના જેવો મારો બંદો છે, તું તેમને ગુમાવવાથી ભયભીત છે, પરંતુ હું તેમનો પરવરદિગાર છું, અને જ્યારે પણ હું ઇરાદો કરીશ ત્યારે તેમને નજાત આપીશ, અને જો તેઓ મારી બારગાહમાં દુઆ કરશે, તો હું તેમને કબૂલ કરીશ." તે વખતે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પરવરદિગારને સૂરએ ઇખ્લાસ સાથે પુકાર્યા અને અરજ કરી: "ઓ અલ્લાહ, ઓ યગાનેહ (એક), ઓ અહદ (અદ્વિતીય), ઓ સમદ (સંપૂર્ણ બેનિયાઝ), ઓ તે જેણે ન કોઈને જન્મ આપ્યો છે અને ન જન્મ લીધો છે, અને ઓ તે જેની બરાબર કોઈ નથી, મને તારી રહમતથી આગમાંથી નજાત આપ." જ્યારે મંજનીક ફેંકાઈ, ત્યારે જિબ્રઈલ, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને હવામાં મળ્યા અને કહ્યું: "ઓ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)! શું આપની કોઈ દરખાસ્ત છે?" ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: "તમારી પોતાની પાસે તો નહીં, પરંતુ મારા પરવરદિગારની બારગાહમાં, હા." તે વખતે જિબ્રઈલે તેમને એક વીંટી આપી જેના પર લખેલું હતું: અલ્લાહ યગાનેહ સિવાય કોઈ ખુદા નથી અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલ્લાહના રસૂલ છે, અને હું તેમને પોતાનો પુસ્ત-પનાહ બનાવું છું અને તેમના પર ભરોસો કરું છું અને પોતાનું કાર્ય તેમને સોંપું છું. આ સમયે અલ્લાહે આગને હુકમ કર્યો: یَا نَارُ کُونِی بَرْداً [ઓ આગ, ઠંડી થઈ જા]. તે વખતે ઠંડીની તીવ્રતાથી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના દાંત ટકરાવવા લાગ્યા, ત્યાં સુધી કે તેમણે ફરમાવ્યું: وَ سَلاماً [અને સલામતી]. પછી આગ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પર ઠંડી અને સલામત બની ગઈ, અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાને એક ગુલિસ્તાનમાં જોયા અને જિબ્રઈલ નાઝિલ થયા અને તેમની સાથે તે બગીચામાં વાતચીત કરી રહ્યા હતા, જ્યારે તેમની આજુબાજુ આગથી ભરેલી હતી. નમરૂદે બુર્જની ઊંચાઈથી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તરફ જોયું અને કહ્યું: "જે કોઈ ખુદા પસંદ કરવા ચાહે તેને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના ખુદા જેવો ખુદા પસંદ કરવો જોઈએ!" આ સમયે નમરૂદના મોટા લોકો અને દરબારીઓમાંથી એક જણે કહ્યું: "હું આગ તરફ જાઉં છું જેથી જોઉં કે શું થયું છે કે આગ સળગાવતી નથી." અચાનક આગની એક ચિનગારી તેના શરીર પર પડી અને તેને સળગાવી નાખ્યો. પરંતુ નમરૂદ જોઈ રહ્યો હતો કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એક ગુલિસ્તાનમાં એક વૃદ્ધ સાથે વાતચીત કરી રહ્યા છે. તે વખતે નમરૂદે આઝરને કહ્યું: "તારો પુત્ર પોતાના પરવરદિગારની પાસે કેટલો સન્માનિત અને પ્રિય છે." એવું કહેવાયું છે કે તે દિવસે ગરોળી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ની આગમાં ફૂંક મારી રહી હતી અને દેડકો પોતાની સાથે પાણી લાવી રહ્યો હતો જેથી આગ ઓલવી શકે. અને એવું કહેવાયું છે કે અલ્લાહના તે તકવીની હુકમના પરિણામે, જ્યારે તેમણે આગને ફરમાવ્યું: کُونِی بَرْداً وَ سَلاماً [ઠંડી અને સલામત થઈ જા], ત્યારે આગ ત્રણ દિવસ સુધી સળગાવવાના કામથી નિષ્ક્રિય રહી.