سورة الفرقان

Verse 73 of 77

25:73

وَ الَّذينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً

و كسانى كه هرگاه آيات پروردگارشان به آنان گوشزد شود، كر‌و‌كور روى آن نمى‌افتند.

And they who, when reminded of the communications of their Lord, do not fall down thereat deaf and blind.

અને તેઓને જયારે તેમના પરવરદિગારની આયતોની યાદ દેવરાવવામાં આવે છે ત્યારે તેઓ બહેરા અને આંધળા બની પડી જતા નથી.

الصّادق ( عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً قَالَ مُسْتَبْصِرِینَ لَیْسُوا بِشُکَّاکٍ.

امام صادق ( ابوبصیر گوید: از امام صادق (درباره‌ی این آیه: وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً شنیدم که فرمود: «یعنی از سر بینش و باور باشد و شکّ و تردیدی ندارند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Basir said: I heard from Imam Sadiq (peace be upon him) regarding this verse: وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً [And they who, when reminded of the communications of their Lord, do not fall down thereat deaf and blind], that he said: "That is, it should be from insight and conviction, and they have no doubt or hesitation."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી આ આયત: وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً [અને તેઓ કે જેમને જ્યારે તેમના રબની આયતોની યાદ અપાવવામાં આવે છે, ત્યારે તેઓ તેની ઉપર બહેરા અને આંધળા થઈને પડતા નથી] વિષે સાંભળ્યું કે તેઓએ ફરમાવ્યું: "એટલે કે તે બસીરત (અંતરદૃષ્ટિ) અને યકીનથી હોય, અને તેમને કોઈ શંકા કે સંદેહ ન હોય."

الصّادق ( قَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّواعَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً فَقَالَ هَذِهِ فِیکُمْ إِذَا ذَکَرْتُمْ فَضْلَنَا لَمْ تَشُکُّوا.

امام صادق ( امام صادق (درباره‌ی آیه‌ی وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً. فرمود: «این درباره‌ی شماست وقتی فضایل ما را یادآوری می‌کنید در آن شک نمی‌کنید».

Imam Sadiq (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him), regarding the verse وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً [And they who, when reminded of the communications of their Lord, do not fall down thereat deaf and blind], said: "This is about you — when our virtues are recalled to you, you do not doubt them."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ આયત وَ الَّذِینَ إِذا ذُکِّرُوا بِآیاتِ رَبِّهِمْ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً [અને તેઓ કે જ્યારે તેમને તેમના પરવરદિગારની આયતોની યાદ અપાવવામાં આવે છે, ત્યારે તેના પર બહેરા અને આંધળા થઈને પડતા નથી] વિશે ફરમાવ્યું: "આ તમારા વિશે છે, જ્યારે અમારી ફઝીલતોને યાદ કરવામાં આવે છે ત્યારે તમે તેમાં શંકા કરતા નથી."

الصّادق ( رُوِّینَا عَنْ جَعْفَرِ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ (أَنَّهُ سَمِعَ رَجُلًا یَطُوفُ بِالْبَیْتِ وَ هُوَ یَقُولُ اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی مِنَ الَّذِینَ إِذَا ذُکِّرُوا بِآیَاتِکَ لَمْ یَخِرُّوا عَلَیْها صُمًّا وَ عُمْیاناً رَبِ اجْعَلْنِی مِنَ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّیَّاتِنا قُرَّةَ أَعْیُنٍ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِینَ إِماماً فَقَالَ لَهُ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (لَقَدْ سَأَلْتَ رَبَّکَ شَطَطاً سَأَلْتَهُ أَنْ یَجْعَلَکَ إِمَاماً لِلْمُتَّقِینَ مُفْتَرَضَ الطَّاعَهًِْ فَقَالَ لَهُ بَعْضُ أَصْحَابِهِ جُعِلْتُ فِدَاکَ فِیمَنِ الْآیَهًُْ الْأُولَی قَالَ فِیکُمْ أُنْزِلَتْ قَالَ فَالثَّانِیَهًُْ قَالَ فِینَا.

امام صادق ( روایت شده است که امام صادق (کلام مردی را که درحال طواف این‌چنین می‌گفت: «بارخدایا، مرا از کسانی که هرگاه آیات پروردگارشان به آنان گوشزد شود، کروکور روی آن نمی‌افتند و کسانی که می‌گویند: «پروردگارا! از همسران و فرزندانمان مایه‌ی روشنی چشم ما قرار ده، و ما را برای پرهیزگاران پیشوا گردان»!. ( فرقان/۷۴ ) قرار ده»! شنید! امام به او فرمود: «در سؤال از خدا از حد خارج شدی، از او می‌خواهی که تو را امام واجب‌الطاعه برای متّقین قرار دهد»؟ با شنیدن گفتار امام صادق (بعضی از اصحاب سؤال کردند که این آیات در حقّ چه کسانی نازل شده است»؟ امام (فرمود: «آیه‌ی اوّل در حقّ شما، و آیه‌ی دوّم در حقّ ما [نازل شده] است».

Imam Sadiq (peace be upon him): It is narrated that Imam Sadiq (peace be upon him) heard a man performing tawaf saying: "O Allah, place me among those who, when the verses of their Lord are recalled to them, do not fall upon them deaf and blind, and among those who say: 'Our Lord! Grant us from our wives and offspring the coolness of our eyes, and make us a leader for the Allah-fearing'" (Furqan/74). The Imam said to him: "You have gone beyond bounds in what you have asked of your Lord — you are asking Him to make you an imam of the Allah-fearing whose obedience is obligatory?" On hearing Imam Sadiq's (peace be upon him) words, some of his companions asked: "For whom then was the first verse [revealed]?" The Imam said: "The first verse was revealed concerning you, and the second concerning us."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): રિવાયત થયું છે કે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ એક માણસને તવાફ કરતાં આ પ્રમાણે કહેતાં સાંભળ્યો: "અય અલ્લાહ! મને એવા લોકોમાં કરાર દે કે જેમને જ્યારે તેમના પરવરદિગારની આયતોની યાદ અપાવવામાં આવે છે, ત્યારે તેના પર બહેરા અને આંધળા થઈને પડતા નથી, અને એવા લોકોમાં કે જેઓ કહે છે: 'અય પરવરદિગાર! અમને અમારી પત્નીઓ અને સંતાનોમાંથી આંખોની ઠંડક અતા કર, અને અમને પરહેઝગારો માટે પેશવા બનાવ' (ફુરકાન/૭૪)." ઇમામે તેને ફરમાવ્યું: "તમે અલ્લાહ પાસે માંગણી કરવામાં હદથી બહાર નીકળી ગયા, તમે તેની પાસે માંગો છો કે તે તમને પરહેઝગારો માટે વાજિબુત્તાઅત ઇમામ કરાર દે?" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ની વાત સાંભળીને કેટલાક અસ્હાબોએ સવાલ કર્યો કે આ આયતો કોના હકમાં નાઝિલ થઈ છે? ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "પહેલી આયત તમારા હકમાં, અને બીજી આયત અમારા હકમાં [નાઝિલ થઈ] છે."