الرّسول ( عَنْ عَبْدِاللَّهِبْنِمَسْعُودٍ قَالَ: مَرَّ الْمَلَأُ مِنْ قُرَیْشٍ عَلَی رَسُولاللَّهِ (وَ عِنْدَهُ صُهَیْبٌ وَ خَبَّابٌ وَ بِلَالٌ وَ عَمَّارٌ وَ غَیْرُهُمْ مِنْ ضُعَفَاءِ الْمُسْلِمِینَ فَقَالُوا یَا مُحَمَّدُ (أَرَضِیتَ بِهَؤُلَاءِ عَنْ قَوْمِکَ أَ فَنَحْنُ نَکُونُ تَبَعاً لِهَؤُلَاءِ اطْرُدْهُمْ عَنْ بَیْتِکَ فَلَعَلَّکَ إِنْ طَرَدْتَهُمْ اتَّبَعْنَاکَ فَقَالَ (ما أَنَا بِطارِدِ الْمُؤْمِنِینَ فَقَالُوا فَأَقِمْهُمْ عَنَّا إِذَا جِئْنَا فَإِذَا قُمْنَا فَأَقْعِدْهُمْ مَعَکَ إِنْ شِئْتَ فَقَالَ نَعَمْ طَمَعاً فِی إِیمَانِهِمْ.
پیامبر ( عبدالله‌بن‌مسعود گوید: گروهی از قریش از کنار رسول‌خدا (گذر می‌کردند درحالی‌که مسلمانانی فقیر همچون صُهیب، خبّاب، بلال، عمّار و دیگران نزد حضرت بودند. گفتند: «ای محمّد (! آیا به این فقیران از قومت بسنده کرده‌ای؟! آیا ما (بزرگان) پیرو اینان باشیم؟! ایشان را از خانه‌اتبیرون کن، اگر چنین کنی شاید ما از تو پیروی کنیم». پیامبر (فرمود: «ما أَنَا بِطارِدِ المُؤْمِنِینَ». گفتند: «[دستِ کم] هنگامی‌که ما نزدت می‌آییم آن‌ها را از ما دورگردان و وقتی ما رفتیم اگر خواستی ایشان را نزد خود بنشان؛ پیامبر (نیز به امید ایمان آوردن این گروه از قریش، به آن‌ها پاسخ مثبت داد».
The Prophet (peace be upon him and his family): Abd Allah ibn Mas'ud said: A group of Quraysh were passing by the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) while poor Muslims such as Suhayb, Khabbab, Bilal, Ammar and others were with him. They said: "O Muhammad (peace be upon him and his family)! Have you contented yourself with these poor ones from your people? Should we (the elders) be followers of these people?! Drive them out of your house; if you do so, perhaps we will follow you." The Prophet (peace be upon him and his family) said: "ما أَنَا بِطارِدِ المُؤْمِنِینَ [I am not one to drive away the believers]." They said: "[At the very least] when we come to you, keep them away from us, and when we leave, if you wish, seat them with you." The Prophet (peace be upon him and his family), hoping that this group of Quraysh would come to believe, gave them a positive response.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબ્દુલ્લાહ બિન મસ્ઊદ કહે છે: કુરૈશનો એક જૂથ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની પાસેથી પસાર થઈ રહ્યો હતો, જ્યારે સુહૈબ, ખબ્બાબ, બિલાલ, અમ્માર અને બીજા ગરીબ મુસલમાનો હઝરતની પાસે હતા. તેમણે કહ્યું: "ઓ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું તમે તમારી કૌમના આ ગરીબોથી સંતુષ્ટ થઈ ગયા છો? શું અમે (મોટા લોકો) આમના અનુયાયી બનીએ? આમને તમારા ઘરમાંથી બહાર કાઢી દો, જો તમે એમ કરો તો કદાચ અમે તમારું અનુસરણ કરીએ." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "ما أَنَا بِطارِدِ المُؤْمِنِینَ [હું મોમિનોને હાંકી કાઢનારો નથી]." તેમણે કહ્યું: "[ઓછામાં ઓછું] જ્યારે અમે તમારી પાસે આવીએ ત્યારે તેમને અમારાથી દૂર કરો અને જ્યારે અમે જતા રહીએ પછી જો તમે ઈચ્છો તો તેમને તમારી પાસે બેસાડો"; પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પણ કુરૈશના આ જૂથના ઈમાન લાવવાની આશામાં તેમને હકારાત્મક જવાબ આપ્યો.