علی‌بن‌ابراهیم ( قَوْلُهُ وَ إِلی ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ هُوَ أَنْشَأَکُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ اسْتَعْمَرَکُمْ فِیها فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبِّی قَرِیبٌ مُجِیبٌ إِلَی قَوْلِهِ وَ إِنَّنا لَفِی شَکٍّ مِمَّا تَدْعُونا إِلَیْهِ مُرِیبٍ فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی بَعَثَ صَالِحاً (إِلَی ثَمُودَ وَ هُوَ ابْنُ سِتَّ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ لَا یُجِیبُونَهُ إِلَی خَیْرٍ وَ کَانَ لَهُمْ سَبْعُونَ صَنَماً یَعْبُدُونَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَلَمَّا رَأَی ذَلِکَ مِنْهُمْ قَالَ لَهُمْ یَا قَوْمِ بُعِثْتُ إِلَیْکُمْ وَ أَنَا ابْنُ سِتَّ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ وَ قَدْ بَلَغْتُ عِشْرِینَ وَ مِائَهًَْ سَنَهًٍْ وَ أَنَا أَعْرِضُ عَلَیْکُمْ أَمْرَیْنِ إِنْ شِئْتُمْ فَاسْأَلُونِی حَتَّی أَسْأَلَ إِلَهِی فَیُجِیبَکُمْ وَ إِنْ شِئْتُمْ سَأَلْتُ آلِهَتَکُمْ فَإِنْ أَجَابَتْنِی خَرَجْتُ عَنْکُمْ فَقَالُوا أَنْصَفْتَ فَأَمْهِلْنَا فَأَقْبَلُوا یَتَعَبَّدُونَ ثَلَاثَهًَْ أَیَّامٍ وَ یَتَمَسَّحُونَ الْأَصْنَامَ وَ یَذْبَحُونَ لَهَا وَ أَخْرَجُوهَا إِلَی سَفْحِ الْجَبَلِ وَ أَقْبَلُوا یَتَضَرَّعُونَ إِلَیْهَا فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الثَّالِثِ قَالَ لَهُمْ صَالِحٌ (قَدْ طَالَ هَذَا الْأَمْرُ فَقَالُوا لَهُ سَلْ مَا شِئْتَ فَدَنَا إِلَی أَکْبَرِ صَنَمٍ لَهُمْ فَقَالَ لَهُ مَا اسْمُکَ فَلَمْ یُجِبْهُ فَقَالَ لَهُمْ مَا لَهُ لَا یُجِیبُنِی قَالُوا لَهُ تَنَحَّ عَنْهُ فَتَنَحَّی عَنْهُ فَأَقْبَلُوا إِلَیْهِ یَتَضَرَّعُونَ وَ وَضَعُوا عَلَی رُءُوسِهِمُ التُّرَابَ وَ ضَجُّوا وَ قَالُوا فَضَحْتَنَا وَ نَکَسْتَ رُءُوسَنَا فَقَالَ صَالِحٌ (قَدْ ذَهَبَ النَّهَارُ فَقَالُوا سَلْهُ فَدَنَا مِنْهُ فَکَلَّمَهُ فَلَمْ یُجِبْهُ فَبَکَوْا وَ تَضَرَّعُوا حَتَّی فَعَلُوا ذَلِکَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَلَمْ یُجِبْهُ بِشَیْءٍ فَقَالُوا إِنَّ هَذَا لَا یُجِیبُکَ وَ لَکِنَّا نَسْأَلُ إِلَهَکَ فَقَالَ لَهُمْ سَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَالُوا سَلْهُ أَنْ یُخْرِجَ لَنَا مِنْ هَذَا الْجَبَلِ نَاقَهًًْ حَمْرَاءَ شَقْرَاءَ عُشَرَاءَ أَیْ حَامِلَهًًْ تَضْرِبُ مَنْکِبَیْهَا طَرَفَیِ الْجَبَلَیْنِ وَ تُلْقِی فَصِیلَهَا مِنْ سَاعَتِهَا وَ تُدِرُّ لَبَنَهَا فَقَالَ صَالِحٌ (إِنَّ الَّذِی سَأَلْتُمُونِی عِنْدِی عَظِیمٌ وَ عِنْدَ اللَّهِ هَیِّنٌ فَقَامَ فَصَلَّی رَکْعَتَیْنِ ثُمَّ سَجَدَ وَ تَضَرَّعَ إِلَی اللَّهِ فَمَا رَفَعَ رَأْسَهُ حَتَّی تَصَدَّعَ الْجَبَلُ وَ سَمِعُوا لَهُ دَوِیّاً شَدِیداً فَزِعُوا مِنْهُ وَ کَادُوا أَنْ یَمُوتُوا مِنْهُ فَطَلَعَ رَأْسُ النَّاقَهًِْ وَ هِیَ تَجْتَرُّ فَلَمَّا خَرَجَتْ أَلْقَتْ فَصِیلَهَا وَ دَرَّتْ بِلَبَنِهَا فَبُهِتُوا وَ قَالُوا قَدْ عَلِمْنَا یَا صَالِحُ (أَنَّ رَبَّکَ أَعَزُّ وَ أَقْدَرُ مِنْ آلِهَتِنَا الَّتِی نَعْبُدُهَا وَ کَانَ لِقَرْیَتِهِمْ مَاءٌ وَ هِیَ الْحِجْرُ الَّتِی ذَکَرَهَا اللَّهُ تَعَالَی فِی کِتَابِهِ وَ هُوَ قَوْلُهُ کَذَّبَ أَصْحابُ الْحِجْرِ الْمُرْسَلِینَ فَقَالَ لَهُمْ صَالِحٌ لِهَذِهِ النَّاقَهًِْ شِرْبٌ أَیْ تَشْرَبُ مَاءَکُمْ یَوْماً وَ تُدِرُّ لَبَنَهَا عَلَیْکُمْ یَوْماً وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَها شِرْبٌ وَ لَکُمْ شِرْبُ یَوْمٍ مَعْلُومٍ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَیَأْخُذَکُمْ عَذابُ یَوْمٍ عَظِیمٍ فَکَانَتْ تَشْرَبُ مَاءَهُمْ یَوْماً وَ إِذَا کَانَ مِنَ الْغَدِ وَقَفَتْ وَسَطَ قَرْیَتِهِمْ فَلَا یَبْقَی فِی الْقَرْیَهًِْ أَحَدٌ إِلَّا حَلَبَ مِنْهَا حَاجَتَهُ وَ کَانَ فِیهِمْ تِسْعَهًٌْ مِنْ رُؤَسَائِهِمْ کَمَا ذَکَرَ اللَّهُ فِی سُورَهًِْ النَّمْلِ وَ کانَ فِی الْمَدِینَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ وَ لا یُصْلِحُونَ فَعَقَرُوا النَّاقَهًَْ وَ رَمَوْهَا حَتَّی قَتَلُوهَا وَ قَتَلُوا الْفَصِیلَ فَلَمَّا عَقَرُوا النَّاقَةَ قَالُوا لِصَالِحٍ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِنْ کُنْتَ مِنَ الصَّادِقِینَ قَالَ صَالِحٌ (تَمَتَّعُوا فِی دارِکُمْ ثَلاثَةَ أَیَّامٍ ذلِکَ وَعْدٌ غَیْرُ مَکْذُوبٍ ثُمَّ قَالَ لَهُمْ وَ عَلَامَهًُْ هَلَاکِکُمْ أَنَّهُ تَبْیَضُّ وُجُوهُکُمْ غَداً وَ تَحْمَرُّ بَعْدَ غَدٍ وَ تَسْوَدُّ یَوْمَ الثَّالِثِ فَلَمَّا کَانَ مِنَ الْغَدِ نَظَرُوا إِلَی وُجُوهِهِمْ قَدِ ابْیَضَّتْ مِثْلَ الْقُطْنِ فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الثَّانِی احْمَرَّتْ مِثْلَ الدَّمِ فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ الثَّالِثِ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ فَبَعَثَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ صَیْحَهًًْ وَ زَلْزَلَهًًْ فَهَلَکُوا وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعَالَی فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دارِهِمْ جاثِمِینَ فَمَا تَخَلَّصَ مِنْهُمْ غَیْرُ صَالِحٍ وَ قَوْمٌ مُسْتَضْعَفِینَ مُؤْمِنِینَ وَ هُوَ قَوْلُهُ فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّیْنا صالِحاً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْیِ یَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ الْقَوِیُّ الْعَزِیزُ وَ أَخَذَ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ. کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیها أَلا إِنَّ ثَمُودَ کَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُودَ.
علیّ‌بن‌ابراهیم ( و به سوی قوم «ثمود»، برادرشان «صالح» را (فرستادیم) گفت: «ای قوم من! خدا را پرستش کنید، که معبودی جز او برای شما نیست! اوست که شما را از زمین آفرید، و آبادی آن را به شما واگذاشت! از او آمرزش بطلبید، سپس به سوی او بازگردید، که پروردگارم [به بندگان خود] نزدیک، و اجابت‌کننده [خواسته‌های آن‌ها] است!».* گفتند: «ای صالح! تو پیش از این، مایه امید ما بودی! آیا ما را از پرستش آنچه پدرانمان می‌پرستیدند، نهی می‌کنی؟! در حالی که ما، در مورد آنچه به سوی آن دعوتمان می‌کنی، در شک و تردید هستیم!» ( هود/۶۲۶۱ ). خداوند تبارک‌وتعالی صالح (را که شانزده سال بیشتر نداشت به‌سوی قوم ثمود فرستاد و آن‌ها دعوت او را اجابت نمی‌کردند و هفتاد بُت داشتند که به‌جای خداوند آن‌ها را پرستش می‌کردند. صالح (که چنین دید به آن‌ها فرمود: ای قوم من! شانزده سال بیشتر نداشتم که به‌سوی شما مبعوث شدم و اکنون به صدوبیست سالگی رسیده‌ام، اکنون دو پیشنهاد برای شما دارم که آن‌ها را از من بخواهید تا من هم از خدایم بخواهم و او خواسته‌ی شما را اجابت کند، و اگر خواستید من از خدایگان شما بخواهم که اگر مرا اجابت کردند از میان شما خواهم رفت. گفتند: «انصاف را رعایت نمودی، به ما فرصتی بده». سپس سه روز به عبادت پرداخته و دست بر بت‌ها می‌مالیدند و برای آن‌ها قربانی می‌کردند و آن‌ها را به دامنه‌ی کوه برده و شروع به نیایش و زاری‌کردن در مقابل آن‌ها نمودند. چون روز سوّم فرا رسید صالح (به ایشان فرمود: «این جریان به درازا کشید»! گفتند: «هرچه می‌خواهی [از بت‌ها] درخواست کن». صالح (به بزرگترین بتِ آن‌ها نزدیک شده و خطاب به او گفت: «نامت چیست»؟! آن بت جوابش را نداد. صالح (فرمود: «او را چه شده که جوابم را نمی‌دهد»؟ گفتند: «از او فاصله بگیر». صالح (نیز چنین کرد. آن‌ها در مقابل بت، شروع به زاری نمودند و بر سرهایِ خود خاک ریخته و شیون نمودند و گفتند: «ما را رسوا و سرافکنده ساختی»! صالح (فرمود: «روز به پایان رسید»! گفتند: «اکنون از او بخواه [تا جوابت را بدهد]». صالح (به او نزدیک شده و با آن به صحبت پرداخت ولی بت پاسخش را نداد. باز قوم ثمود گریه و زاری کردند و این کار سه بار تکرار گردید و بت، جوابی به صالح (نداد. در نهایت گفتند: «این بت پاسخی به تو نمی‌دهد ولی ما از خدای تو درخواست می‌کنیم»! صالح (به آن‌ها فرمود: «هرچه می‌خواهید درخواست کنید». گفتند: «از خدایت بخواه برای ما از [درونِ] این کوه، شتری سرخ مایل به زرد که در ماه دهم بارداری باشد بیرون آورد که [از شدّت بزرگی] دو کِتفش را دو سوی دو کوه گذاشته و در همان ساعت اوّل، بچّه‌اش را روی زمین افکنده و شیر فراوانش سرازیر شود». صالح (فرمود: «آنچه از من خواستید نزد من بزرگ و نزد خداوند آسان است؛ آنگاه ایستاده و دو رکعت نماز به جا آورد و سپس به سجده رفت و به درگاه خداوند زاری نمود؛ هنوز سر از سجده برنداشته بود که کوه شکاف برداشت و صدای مهیبی از آن به گوششان رسید که به شدّت ترسیدند و نزدیک بود از ترس، قالب تُهی‌کنند؛ ناگهان سر شتر درحالی‌که نُشخوار می‌کرد آشکار گردید. چون از کوه بیرون‌آمد بچّه‌اش را بر زمین افکند و شیر فراوانش سرازیر شد. آن‌ها مبهوت و متحیّر گفتند: «ای صالح! دانستیم که پروردگار تو عزیزتر و تواناتر از خدایانی است که ما پرستش می‌کنیم». آبادی قوم ثمود آب [فراوان] داشت و نامش حِجر بود که خداوند در قرآن به آن اشاره فرموده آنجا که می‌فرماید: و اهل حجر، پیامبران را تکذیب کردند. ( حجر/۸۰ ). صالح (به آن‌ها فرمود: «برای این شتر، سهمی از آب است یعنی یک‌روز آب شما را [به‌طور کامل] می‌نوشد و [در مقابل] یک‌روز شیرش را برای شما به‌طور فراوان سرازیر می‌کند، چنانکه خداوند می‌فرماید: کمترین آزاری به آن نرسانید، که عذاب روزی بزرگ شما را فرا خواهد گرفت. ( شعراء/۱۵۶ ). در نتیجه آن شتر یک‌روز آب آن‌ها را می‌نوشید و چون فردا می‌شد در میان آبادی می‌ایستاد و کسی در آبادی نمی‌ماند مگر اینکه به مقدار نیازش از او شیر می‌دوشید. در میان قوم ثمود، نُه نفر از سرانشان بودند، چنانکه خداوند در سوره‌ی نمل فرموده است: در آن شهر نُه نفر از سران بودند که در آن فساد می‌کردند و اصلاح‌گر نبودند. ( نمل/۴۸ ). آن‌ها پاهای شتر را با شمشیر قطع کرده و بر او تیر افکندند و در نهایت او را به همراه بچّه‌اش کشتند. چون شتر را کشتند [در کمال جسارت] به صالح (گفتند: «اگر تو از راستگویان هستی، آنچه ما را با آن تهدید می‌کنی، بیاور»! صالح (فرمود: «سه روز در خانه‌هایتان بهره‌مند گردید و بعد از آن، عذاب الهی فرا خواهد رسید این وعده‌ای است که دروغ نخواهد بود. ( هود/۶۵ )». آنگاه به ایشان فرمود: «و نشانه‌ی هلاکت شما این است که فردا چهره‌هایتان سفید شده و فردایش سرخ و روز سوّم سیاه می‌شود». چون فردا رسید دیدند چهره‌هایشان همچون پنبه سفید گشته است و روز دوّم مثل خون قرمز و روز سوّم سیاه شد؛ آنگاه خداوند صیحه و زلزله‌ای بر ایشان فرستاد که در اثر آن‌ها به هلاکت رسیدند، چنانکه فرموده است: سرانجام زمین لرزه آن‌ها را فرا گرفت و صبحگاهان، [تنها] جسم بی‌جانشان در خانه‌هاشان باقی‌مانده بود. ( اعراف/۷۸ ). و از میان ایشان، فقط صالح (و گروهی ضعیف انگاشته شده‌ی با ایمان [از عذاب] رهایی یافتند، چنانکه فرموده است: و هنگامی‌که فرمان [مجازات] ما فرارسید، صالح و کسانی را که با او ایمان آورده بودند، به رحمت خود [از آن عذاب] و از رسوایی آن روز، رهایی بخشیدیم چرا که پروردگارت قوی و شکست‌ناپذیر است*. و کسانی را که ستم‌کرده بودند، صیحه [آسمانی] فروگرفت و در خانه‌هایشان به روی افتادند و مردند،* آن‌چنان که گویی هرگز ساکن آن دیار نبودند! بدانید قوم ثمود، پروردگارشان را انکار کردند! دور باد قوم ثمود از رحمت پروردگار. ( هود/۶۸۶۶ )».
Ali ibn Ibrahim: 'And to the Thamud [We sent] their brother Salih. He said, "O my people! Worship Allah; you have no deity other than Him! It is He who created you from the earth and settled you in it! Seek forgiveness from Him, then turn to Him, for my Lord is near [to His servants] and answers [their requests]!"' They said, 'O Salih! You were a source of hope for us before this! Do you forbid us to worship what our fathers worshipped?! While we are in grave doubt about what you call us to!' (Hud/61-62). Allah, Blessed and Exalted, sent Salih (peace be upon him), who was no more than sixteen years old, to the people of Thamud, and they would not respond to his call; they had seventy idols which they worshipped instead of Allah. When Salih (peace be upon him) saw this, he said to them, 'O my people! I was no more than sixteen years old when I was sent to you, and now I have reached one hundred and twenty years of age. I now have two proposals for you: ask them of me, so that I may ask my Allah and He will answer your request; or, if you wish, I will ask your gods, and if they answer me, I will leave you.' They said, 'You have been fair; give us some time.' Then they spent three days worshipping, rubbing their hands on the idols, sacrificing to them, taking them out to the foot of the mountain, and beginning to plead and beseech them. When the third day came, Salih (peace be upon him) said to them, 'This matter has gone on long enough!' They said, 'Ask whatever you wish [of the idols].' Salih (peace be upon him) approached the greatest of their idols and said to it, 'What is your name?' The idol did not answer him. Salih said, 'What is wrong with it that it does not answer me?' They said, 'Step away from it.' Salih did so. They began to plead before the idol, pouring dust on their heads and wailing, saying, 'You have disgraced us and humiliated us!' Salih said, 'The day has ended!' They said, 'Now ask it [to answer you].' Salih approached it and spoke to it, but the idol did not answer him. Again the people of Thamud wept and pleaded, and this was repeated three times, and the idol gave Salih no answer at all. Finally they said, 'This idol will not answer you, but we will ask your Allah!' Salih said to them, 'Ask whatever you wish.' They said, 'Ask your Allah to bring out for us from [inside] this mountain a red she-camel inclining to yellow, in her tenth month of pregnancy, so massive that her two shoulders touch the two sides of the two mountains, and that in the very first hour she casts her young to the ground and her milk flows abundantly.' Salih said, 'What you have asked of me is great to me but easy for Allah.' He then stood and prayed two rak'ahs, then prostrated and pleaded before Allah; he had not yet raised his head from prostration when the mountain split open, and they heard from it a tremendous roar that terrified them so greatly that they nearly fainted from fear; suddenly the head of the she-camel appeared, chewing her cud. When she emerged from the mountain, she cast her young to the ground and her milk flowed abundantly. Astonished and bewildered, they said, 'O Salih! We now know that your Lord is mightier and more powerful than the gods we worship.' The settlement of the people of Thamud had [abundant] water, and its name was al-Hijr, which Allah mentions in the Quran, where He says, 'And the people of al-Hijr denied the messengers.' (Hijr/80). Salih said to them, 'This she-camel has a turn to drink,' meaning she would drink all your water on one day, and in return, on [another] day her milk would flow abundantly for you, just as Allah says, 'Do not touch her with harm, lest the punishment of a great day seize you.' (Shu'ara/156). So the she-camel would drink their water on one day, and the next day she would stand in the middle of the settlement, and no one in the settlement would remain without milking from her as much as he needed. Among the people of Thamud there were nine of their chiefs, as Allah says in Surah an-Naml: 'And there were in the city nine persons who made mischief in the land and would not reform.' (Naml/48). They cut off the she-camel's legs with a sword, shot arrows at her, and finally killed her along with her young. When they had hamstrung the she-camel, [in utter defiance] they said to Salih, 'If you are of the truthful, bring us what you threaten us with!' Salih said, 'Enjoy yourselves in your homes for three days; that is a promise that will not be false.' (Hud/65). Then he said to them, 'And the sign of your destruction is that tomorrow your faces will turn white, the day after they will turn red, and on the third day they will turn black.' When the next day came, they saw that their faces had turned white like cotton, and on the second day they turned red like blood, and on the third day their faces turned black; then Allah sent upon them a Cry and an earthquake, and they perished by it, just as He says, 'So the earthquake seized them, and they lay lifeless in their homes by the morning.' (A'raf/78). And of them, only Salih (peace be upon him) and a group of those considered weak among the believers were saved [from the punishment], just as He says, 'And when Our command came, We delivered Salih and those who believed with him, by mercy from Us, and from the disgrace of that day; indeed, your Lord is the Strong, the Mighty. And the Cry seized those who did wrong, and they lay lifeless in their homes, as if they had never lived there. Indeed, Thamud disbelieved in their Lord; away with Thamud!' (Hud/66-68).
અલી ઇબ્ને ઇબ્રાહીમ: 'અને સમૂદ કોમ તરફ, તેમના ભાઈ સાલિહને (અમે મોકલ્યા). તેમણે કહ્યું: "ઓ મારી કોમ! અલ્લાહની ઇબાદત કરો, તેના સિવાય તમારો કોઈ મઅબૂદ નથી! તે જ છે જેણે તમને ધરતીમાંથી પેદા કર્યા અને તેમાં તમને વસાવ્યા! તેની પાસેથી માફી માંગો, પછી તેની તરફ પાછા ફરો, કેમ કે મારો રબ [પોતાના બંદાઓની] નજીક છે અને [તેમની વિનંતીઓનો] જવાબ આપનાર છે!"' તેમણે કહ્યું: 'ઓ સાલિહ! તું આ પહેલાં અમારા માટે આશાનું કિરણ હતો! શું તું અમને અમારા બાપદાદાઓ જેની ઇબાદત કરતા હતા તેની ઇબાદત કરવાથી રોકે છે?! જ્યારે કે અમે તું અમને જેની તરફ બોલાવે છે તેના વિશે ભારે શંકામાં છીએ!' (હૂદ/૬૧-૬૨). અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)ને, જે ફક્ત સોળ વર્ષના હતા, સમૂદ કોમ તરફ મોકલ્યા, અને તેઓ તેમની દઅવત સ્વીકારતા ન હતા, અને તેમની પાસે સિત્તેર બુત હતા જેમને તેઓ અલ્લાહને બદલે પૂજતા હતા. સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ આ જોઈને તેમને કહ્યું: 'ઓ મારી કોમ! હું ફક્ત સોળ વર્ષનો હતો જ્યારે તમારી તરફ મોકલવામાં આવ્યો, અને હવે હું એકસો વીસ વર્ષની ઉંમરે પહોંચ્યો છું; હવે મારી પાસે તમારા માટે બે દરખાસ્ત છે, તે મારી પાસેથી માંગો, જેથી હું પણ મારા ખુદા પાસેથી માંગું અને તે તમારી માંગ પૂરી કરે, અને જો તમે ઇચ્છો તો હું તમારા ખુદાઓ પાસેથી માંગું, અને જો તેમણે મારો જવાબ આપ્યો, તો હું તમારી વચ્ચેથી ચાલ્યો જઈશ.' તેમણે કહ્યું: 'તેં ઇન્સાફ કર્યો, અમને થોડો સમય આપ.' પછી ત્રણ દિવસ ઇબાદતમાં વિતાવ્યા અને બુતો પર હાથ ફેરવ્યા અને તેમના માટે કુરબાની કરી અને તેમને પહાડની તળેટીમાં લઈ ગયા અને તેમની સામે વિનંતી અને રડવાનું શરૂ કર્યું. જ્યારે ત્રીજો દિવસ આવ્યો ત્યારે સાલિહ (અલયહિસ્સલામ)એ તેમને કહ્યું: 'આ વાત લાંબી થઈ ગઈ!' તેમણે કહ્યું: 'જે ઇચ્છો તે [બુતો પાસેથી] માંગ.' સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) તેમના સૌથી મોટા બુત પાસે ગયા અને તેને કહ્યું: 'તારું નામ શું છે?' તે બુતે જવાબ ન આપ્યો. સાલિહે કહ્યું: 'તેને શું થયું છે કે તે મને જવાબ નથી આપતો?' તેમણે કહ્યું: 'તેનાથી દૂર થા.' સાલિહે એમ જ કર્યું. તેઓ બુત સામે રડવા લાગ્યા અને પોતાના માથા પર માટી નાખી અને રડારોળ કરી અને કહ્યું: 'તેં અમને બદનામ અને શરમિંદા કર્યા!' સાલિહે કહ્યું: 'દિવસ પૂરો થઈ ગયો!' તેમણે કહ્યું: 'હવે તેની પાસેથી માંગ [જેથી તે તને જવાબ આપે].' સાલિહ તેની નજીક ગયા અને તેની સાથે વાત કરી પરંતુ બુતે જવાબ ન આપ્યો. ફરીથી સમૂદ કોમ રડ્યા અને વિનંતી કરી અને આ કામ ત્રણ વખત પુનરાવર્તિત થયું, અને બુતે સાલિહને કોઈ જવાબ ન આપ્યો. છેવટે તેમણે કહ્યું: 'આ બુત તને જવાબ નહીં આપે, પરંતુ અમે તારા ખુદા પાસેથી માંગીશું!' સાલિહે તેમને કહ્યું: 'જે ઇચ્છો તે માંગો.' તેમણે કહ્યું: 'તારા ખુદા પાસેથી માંગ કે તે અમારા માટે આ પહાડની [અંદરથી] એક લાલ-પીળી ઊંટડી બહાર કાઢે, જે દસમા મહિનાની ગર્ભવતી હોય, [એટલી મોટી] કે તેના બંને ખભા બે પહાડોની બંને બાજુ પર હોય, અને પ્રથમ ઘડીએ જ તેનું બચ્ચું જમીન પર નાખે અને તેનું દૂધ પુષ્કળ વહે.' સાલિહે કહ્યું: 'તમે મારી પાસેથી જે માંગ્યું છે તે મારી નજરમાં મોટું છે પરંતુ અલ્લાહની નજરમાં સહેલું છે.' પછી તેઓ ઊભા થયા અને બે રકાત નમાઝ પઢી, પછી સજદામાં ગયા અને અલ્લાહની સામે વિનંતી કરી; હજુ સજદામાંથી માથું ઊંચું નહોતું કર્યું કે પહાડ ફાટી ગયો અને તેમાંથી એક ભયંકર અવાજ તેમના કાને પડ્યો જેનાથી તેઓ ખૂબ ડરી ગયા અને ડરના કારણે લગભગ બેહોશ થઈ જવાની અણી પર હતા; અચાનક ઊંટડીનું માથું, વાગોળતું, દેખાયું. જ્યારે તે પહાડમાંથી બહાર આવી, તેણે પોતાનું બચ્ચું જમીન પર નાખ્યું અને તેનું દૂધ પુષ્કળ વહ્યું. તેઓ સ્તબ્ધ અને હેરાન થઈને કહેવા લાગ્યા: 'ઓ સાલિહ! અમે જાણી લીધું કે તારો રબ અમે જે ખુદાઓની પૂજા કરીએ છીએ તેમના કરતાં વધુ પ્રતાપી અને શક્તિશાળી છે.' સમૂદ કોમની વસાહતમાં [પુષ્કળ] પાણી હતું અને તેનું નામ હિજ્ર હતું, જેનો અલ્લાહે કુરઆનમાં ઈશારો કર્યો છે, જ્યાં તે ફરમાવે છે: 'અને હિજ્રવાળાઓએ રસૂલોને જુઠલાવ્યા.' (હિજ્ર/૮૦). સાલિહે તેમને કહ્યું: 'આ ઊંટડી માટે પાણી પીવાનો વારો છે,' એટલે કે તે એક દિવસ તમારું બધું પાણી પીશે અને [બદલામાં] એક દિવસ તેનું દૂધ તમારા માટે પુષ્કળ વહાવશે, જેમ અલ્લાહ ફરમાવે છે: 'તેને કોઈ તકલીફ ન પહોંચાડો, નહીંતર એક મોટા દિવસની સજા તમને પકડી લેશે.' (શુઅરા/૧૫૬). પરિણામે તે ઊંટડી એક દિવસ તેમનું પાણી પીતી અને જ્યારે બીજો દિવસ આવતો ત્યારે વસાહતની વચ્ચે ઊભી રહેતી અને વસાહતમાં કોઈ એવું ન રહેતું જે તેની જરૂરિયાત મુજબ તેમાંથી દૂધ ન દોહે. સમૂદ કોમમાં તેમના સરદારોમાંથી નવ જણ હતા, જેમ અલ્લાહે સૂરએ નમલમાં ફરમાવ્યું છે: 'અને તે શહેરમાં નવ સરદારો હતા જેઓ ધરતીમાં ફસાદ કરતા હતા અને સુધારો કરતા ન હતા.' (નમલ/૪૮). તેમણે ઊંટડીના પગ તલવારથી કાપી નાખ્યા અને તેના પર તીર માર્યા અને છેવટે તેને તેના બચ્ચા સાથે મારી નાખી. જ્યારે તેમણે ઊંટડીના પગ કાપ્યા [સંપૂર્ણ ઉદ્ધતાઈ સાથે] સાલિહને કહ્યું: 'જો તું સાચા લોકોમાંનો છે, તો જેની તું અમને ધમકી આપે છે તે લાવ!' સાલિહે કહ્યું: 'ત્રણ દિવસ તમારા ઘરોમાં લાભ ઉઠાવો; આ એક વચન છે જે જૂઠું નહીં હોય.' (હૂદ/૬૫). પછી તેમને કહ્યું: 'અને તમારા વિનાશની નિશાની આ છે કે કાલે તમારા ચહેરા સફેદ થઈ જશે, પરમદિવસે લાલ થઈ જશે અને ત્રીજા દિવસે કાળા થઈ જશે.' જ્યારે બીજો દિવસ આવ્યો ત્યારે તેમણે જોયું કે તેમના ચહેરા રૂની જેમ સફેદ થઈ ગયા હતા, અને બીજા દિવસે લોહી જેવા લાલ થયા, અને ત્રીજા દિવસે ચહેરા કાળા થયા; ત્યારે અલ્લાહે તેમના પર એક ચીસ અને ધરતીકંપ મોકલ્યો, જેના કારણે તેઓ નાશ પામ્યા, જેમ તે ફરમાવે છે: 'છેવટે ધરતીકંપે તેમને પકડી લીધા અને સવારે તેઓ પોતાના ઘરોમાં નિર્જીવ પડ્યા રહ્યા.' (અઅરાફ/૭૮). અને તેમનામાંથી, ફક્ત સાલિહ (અલયહિસ્સલામ) અને એક નબળા ગણાતા ઈમાનવાળા જૂથ [સજાથી] બચી ગયા, જેમ તે ફરમાવે છે: 'અને જ્યારે અમારો [સજાનો] આદેશ આવ્યો, અમે સાલિહ અને તેમની સાથે ઈમાન લાવેલા લોકોને અમારી રહેમતથી [તે સજાથી] અને તે દિવસની બદનામીથી બચાવ્યા, કારણ કે તારો રબ શક્તિશાળી, અજેય છે. અને જુલમ કરનારાઓને ચીસે પકડી લીધા અને તેઓ પોતાના ઘરોમાં ઊંધા પડી મરી ગયા, જાણે તેઓ ક્યારેય ત્યાં વસ્યા જ ન હતા! જાણી લો કે સમૂદ કોમે પોતાના રબનો ઇન્કાર કર્યો! સમૂદ કોમ [રહેમતથી] દૂર થાય.' (હૂદ/૬૬-૬૮).