سورة الشعراء

Verse 195 of 227

26:195

بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ

[آن را] به زبان عربى [و گويا، و] آشكار [نازل ‌كرد].

In plain Arabic language.

ચોખ્ખી અરબી ભાષામાં (નાઝિલ થયેલ છે.)

الصّادقین ( عَنِ الْحَجَّالِ عَمَّنْ ذَکَرَهُ عَنْ أَحَدِهِمَا (قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِلِسانٍ عَرَبِیٍّ مُبِینٍ قَالَ یُبِینُ الْأَلْسُنَ وَ لَا تُبِینُهُ الْأَلْسُنُ.

امام باقر (و امام صادق ( حجّال از کسی که برایش از یکی از آن دو امام (روایت می‌کند: از ایشان در مورد: بِلِسَانٍ عَرَبِیٍّ مُّبِینٍ پرسیدم، فرمود: «آن است که عربی زبان‌ها را تبیین می‌کند و زبان‌ها تبیین‌کننده‌ی آن نیستند».

Imam Baqir and Imam Sadiq (peace be upon them): Al-Hajjal narrates from someone who reported to him from one of the two Imams (peace be upon them): I asked him about "بِلِسَانٍ عَرَبِیٍّ مُبِینٍ" [in a clear Arabic tongue]; he said: "It is that Arabic makes languages clear, while languages do not make it clear."

ઇમામ બાકિર અને ઇમામ સાદિક (અલયહિમસ્સલામ): હજ્જાલ એક વ્યક્તિથી નકલ કરે છે જેણે તેમને બે ઇમામોમાંથી એક (અલયહિસ્સલામ)થી કહ્યું: મેં તેમને "بِلِسَانٍ عَرَبِیٍّ مُّبِینٍ" [સ્પષ્ટ અરબી ભાષામાં] વિશે પૂછ્યું; તેમણે ફરમાવ્યું: "તે એ છે કે અરબી ભાષાઓને સ્પષ્ટ કરે છે, અને ભાષાઓ તેને સ્પષ્ટ કરતી નથી."

الصّادق ( مَا أَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی کِتَاباً وَ لَا وَحْیاً إِلَّا بِالْعَرَبِیَّهًِْ فَکَانَ یَقَعُ فِی مَسَامِعِ الْأَنْبِیَاءِ بِأَلْسِنَهًِْ قَوْمِهِمْ وَ کَانَ یَقَعُ فِی مَسَامِعِ نَبِیِّنَا (بِالْعَرَبِیَّهًِْ فَإِذَا کَلَّمَ بِهِ قَوْمَهُمْ کَلَّمَهُمْ بِالْعَرَبِیَّهًِْ فَیَقَعُ فِی مَسَامِعِهِمْ بِلِسَانِهِمْ وَ کَانَ أَحَدٌ لَا یُخَاطِبُ رَسُولَ اللَّهِ (بِأَیِّ لِسَانٍ خَاطَبَهُ إِلَّا وَقَعَ فِی مَسَامِعِهِ بِالْعَرَبِیَّهًِْ کُلَّ ذَلِکَ یُتَرْجِمُ جَبْرَئِیلُ (لَهُ وَ عَنْهُ تَشْرِیفاً مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ لَهُ (.

امام صادق ( خداوند تبارک و تعالی هیچ کتاب یا وحیی را جز به زبان عربی نازل نکرده، امّا این ها به زبان قوم پیامبران بر گوش ایشان می نشسته و به گوش پیامبر (ما به همان عربی نشسته است. این گونه وقتی حضرت با قوم خود سخن می گفته به زبان عربی سخن می‌گفته و سخنان ایشان به زبان خودشان بر گوش هایشان می نشسته است. هرکس با هر زبانی با پیامبر (هم سخن می شده آن سخن به زبان عربی به گوش حضرت می نشسته است. جبرئیل همه این سخنان را برای حضرت و از ایشان ترجمه می کرده و این منزلتی از سوی خداوند متعال بوده است.

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah, Blessed and Exalted, has never sent down any book or revelation except in Arabic, but it would reach the ears of [each] prophet in the language of his own people, while it reached the ears of our Prophet (peace be upon him and his family) in that very Arabic. Likewise, when he spoke with his people, he spoke in Arabic, yet his words reached their ears in their own language. Whoever spoke to the Prophet (peace be upon him and his family) in any language, those words reached his ears in Arabic. Gabriel (peace be upon him) would translate all of this for him and from him, and this was a distinction granted by Allah the Exalted.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ક્યારેય કોઈ કિતાબ કે વહી અરબી સિવાય કોઈ ભાષામાં ઉતારી નથી, પણ તે [દરેક] પયગંબરના કાનમાં તેમની કોમની ભાષામાં પહોંચતી હતી, જ્યારે આપણા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના કાનમાં તે એ જ અરબીમાં પહોંચતી હતી. એ જ રીતે, જ્યારે તેઓ પોતાની કોમ સાથે વાત કરતા, ત્યારે અરબીમાં બોલતા, પણ તેમની વાત તેમના કાનમાં તેમની પોતાની ભાષામાં પહોંચતી હતી. જે કોઈ પણ ભાષામાં પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે વાત કરતું, તે વાત તેમના કાનમાં અરબીમાં પહોંચતી હતી. જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) આ બધી વાતોનું તેમના માટે અને તેમના તરફથી ભાષાંતર કરતા હતા, અને આ અલ્લાહ તઆલા તરફથી એક ખાસ મરતબો હતો.

الصّادق ( عَنْ جَعْفَرِ‌بْنِ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌مُحَمَّدِ بْنِ‌عُمَارَهًَْ عَنْ أَبِیهِ قَال: سَمِعْتُ الصّادق (جَعْفَرَبْنَ‌مُحَمَّدٍ (یَقُولُ الْمُؤْمِنُ عَلَوِیٌّ لِأَنَّهُ عَلَا فِی الْمَعْرِفَهًِْ وَ الْمُؤْمِنُ هَاشِمِیٌّ لِأَنَّهُ هَشَمَ الضَّلَالَهًَْ وَ الْمُؤْمِنُ قُرَشِیٌّ لِأَنَّهُ أَقَرَّ بِالشَّیْءِ الْمَأْخُوذِ عَنَّا وَ الْمُؤْمِنُ عَجَمِیٌّ لِأَنَّهُ اسْتَعْجَمَ عَلَیْهِ أَبْوَابَ الشَّرِّ وَ الْمُؤْمِنُ عَرَبِیٌّ لِأَنَّ نَبِیَّهُ (عَرَبِیٌّ وَ کِتَابَهُ الْمُنْزَلُ بِلِسانٍ عَرَبِیٍّ مُبِینٍ.

امام صادق ( مؤمن علوی است، زیرا در معرفت مقام عالی و بلندی دارد. مؤمن هاشمی است، زیرا ضلالت و گمراهی را شکست می‌دهد. مؤمن قرشی است، زیرا به شیئی که از ما اخذ شده اقرار دارد. مؤمن عجمی است، زیرا ابواب شرّ بر او بسته است. مؤمن عربی است، زیرا پیامبرش عربی بوده و کتابش به زبان عربی آشکار می‌باشد.

Imam Sadiq (peace be upon him): The believer is Alawi, because in knowledge (ma'rifah) he has a high and elevated rank. The believer is Hashimi, because he breaks misguidance and error. The believer is Qurashi, because he affirms what has been taken from us [the Ahl al-Bayt]. The believer is Ajami (non-Arab), because the gates of evil are closed to him. The believer is Arab, because his Prophet was Arab and his Book was revealed in a clear Arabic tongue.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મોમિન અલવી છે, કારણ કે તેને મઅરિફત (જ્ઞાન)માં ઉચ્ચ અને ઉન્નત મરતબો છે. મોમિન હાશિમી છે, કારણ કે તે ગુમરાહી અને ભૂલને તોડે છે. મોમિન કુરૈશી છે, કારણ કે તે અમારા [અહલેબૈત] તરફથી લેવાયેલી વસ્તુનો સ્વીકાર કરે છે. મોમિન અજમી (બિન-અરબ) છે, કારણ કે તેના પર બુરાઈના દરવાજા બંધ છે. મોમિન અરબી છે, કારણ કે તેના પયગંબર અરબ હતા અને તેની કિતાબ સ્પષ્ટ અરબી ભાષામાં ઉતરેલી છે.