سورة العنكبوت

Verse 15 of 69

29:15

فَأَنجَيْنَاهُ وَ أَصْحَابَ السَّفِينَةِ وَ جَعَلْنَاهَا ءَايَةً لِّلْعَالَمِين

ما او و همراهانش را كه بر كشتى سوار بودند رهايى بخشيديم، و آن را آيتى براى جهانيان قرار داديم.

So We delivered him and the inmates of the ark, and made it a sign to the nations.

પછી અમોએ નૂહને તથા કશ્તીવાળાઓને બચાવી લીધા અને તેને તમામ દુનિયા માટે એક નિશાની બનાવી દીધી.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

کَانَتْ شَرِیعَهًُْ نُوحٍ (علیه السلام) أَنْ یُعْبَدَ اللَّهُ بِالتَّوْحِیدِ وَ الْإِخْلَاصِ وَ خَلْعِ الْأَنْدَادِ وَ هِیَ الْفِطْرَهًُْ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا وَ أَخَذَ مِیثَاقَهُ عَلَی نُوحٍ (علیه السلام) وَ النَّبِیِّینَ أَنْ یَعْبُدُوا اللَّهَ وَ لَا یُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ أَمَرَهُ بِالصَّلَاهًِْ وَ الْأَمْرِ وَ النَّهْیِ وَ الْحَرَامِ وَ الْحَلَالِ وَ لَمْ یَفْرِضْ عَلَیْهِ أَحْکَامَ حُدُودٍ وَ لَا فَرَضَ مَوَارِیثَ فَهَذِهِ شَرِیعَتُهُ فَلَبِثَ فِیهِمْ أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عاماً یَدْعُوهُمْ سِرّاً وَ عَلَانِیَهًْ.

امام باقر (علیه السلام)- شریعت و دین نوح (علیه السلام) چنین بود که باید خدا را از سر توحید و اخلاص پرستید و از پرستش مانندها و امثالی که برای او ساخته‌اند دست شست، و این همان سرشتی است که مردم بر آن سرشته شده‌اند و خداوند از نوح (علیه السلام) و دیگر پیامبران پیمان گرفته است که او را بپرستند و شریکی برایش قائل نشوند. و به نماز و امر به معروف و نهی از منکر و در نظر داشتن حلال و حرام، امر کرده است، ولی بر او احکام حدود و مواریث را واجب نساخت و آئین نوح (علیه السلام) اینچنین بود. نوح (علیه السلام) در میان مردم آن روزگار از هزارسال پنجاه سال کمتر زندگی کرد و در طول این مدّت در پنهان و پیدا آن‌ها را به پرستش خدا فرا خواند.

Imam Baqir (peace be upon him): The shariah and religion of Nuh (peace be upon him) was that Allah must be worshipped with tawhid (oneness) and ikhlas (sincerity), and that one must give up the worship of the likes and equals that have been fashioned for Him. This is the very fitrah (natural disposition) upon which people have been created, and Allah took a covenant from Nuh (peace be upon him) and the other prophets to worship Him and not to associate anything with Him. And He commanded him to prayer, to amr bil ma'ruf (enjoining good) and nahy anil munkar (forbidding evil), and to observe the lawful and the unlawful; but He did not make obligatory upon him the rulings of the hudud (prescribed punishments), nor the laws of inheritance. Such was the religion of Nuh (peace be upon him). Nuh (peace be upon him) lived among the people of that time for fifty years less than a thousand years, and throughout this period, secretly and openly, he called them to the worship of Allah.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની શરીઅત અને દીન એ હતી કે અલ્લાહની ઇબાદત તૌહીદ (એકેશ્વરવાદ) અને ઇખ્લાસ (નિષ્ઠા) સાથે કરવામાં આવે, અને જે સમાન અને પ્રતિમાઓ તેના માટે બનાવવામાં આવી છે તેમની ઇબાદતથી હાથ ધોઈ નાખવામાં આવે. અને આ એ જ ફિતરત (કુદરતી પ્રકૃતિ) છે જેના પર લોકોને પેદા કરવામાં આવ્યા છે, અને અલ્લાહે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) અને બીજા પયગંબરો પાસેથી વચન લીધું છે કે તેઓ તેની જ ઇબાદત કરે અને તેના માટે કોઈ શરીક ન ઠરાવે. અને તેમને નમાઝ, અમ્ર બિલ મઅરૂફ (ભલાઈનો આદેશ) અને નહી અનિલ મુન્કર (બુરાઈથી રોકવું), તથા હલાલ અને હરામનું ધ્યાન રાખવાનો આદેશ આપ્યો, પરંતુ તેમના પર હદૂદ (નિર્ધારિત સજાઓ) અને વારસાના અહકામ વાજિબ ન કર્યા. નૂહ (અલયહિસ્સલામ)નો દીન આવો હતો. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) તે સમયના લોકોમાં એક હજાર વર્ષથી પચાસ વર્ષ ઓછા જીવ્યા અને આ સમગ્ર સમય દરમિયાન છૂપી અને ખુલ્લી રીતે તેમને અલ્લાહની ઇબાદત તરફ બોલાવ્યા.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

ِ أَحْمَدَبْنِ‌عَامِرٍالطَّائِیِّ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الرِّضَا (علیه السلام) عَنْ آبَائِهِ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (علیه السلام) قَال‌کَانَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) بِالْکُوفَهًِْ فِی الْجَامِعِ إِذْ قَامَ إِلَیْهِ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ فَقَالَ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) إِنِّی أَسْأَلُکَ عَنْ أَشْیَاءَ فَقَالَ سَلْ تَفَقُّهاً وَ لَا تَسْأَلْ تَعَنُّتاً فَأَحْدَقَ النَّاسُ بِأَبْصَارِهِمْ فَقَالَ أَخْبِرْنِی عَنْ أَوَّلِ مَا خَلَقَ اللَّهُ تَبَارَکَ‌وَتَعَالَی فَقَالَ خَلَقَ النُّور ... وَ سَأَلَهُ عَنِ اسْمِ نُوحٍ (علیه السلام) مَا کَانَ فَقَالَ کَانَ اسْمُهُ السَّکَنَ وَ إِنَّمَا سُمِّیَ نُوحاً (علیه السلام) لِأَنَّهُ نَاحَ عَلَی قَوْمِهِ أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عاماً.

امام علی (علیه السلام)- عامر طائی از امام رضا (علیه السلام) از پدرانشان روایت کرده است که امام حسین (علیه السلام) فرمود: «روزی حضرت علی (علیه السلام) در مسجد جامع کوفه حضور داشت، مردی از اهل شام برخاست و عرض کرد: «یا امیرالمؤمنین (علیه السلام) از چند چیز سؤال و پرسش دارم»؟ حضرت فرمود: «بپرس، ولی قصدت از سؤال فهمیدن باشد نه رسوا کردن شخص و به مشقّت انداختن او». تمام مردم و حضّار چشم دوختند که او چه می‌پرسد و حضرت چه جوابی می‌فرماید، آن مرد شامی پرسید: «اوّلین چیزی را که حق تعالی آفرید چه بود»؟ حضرت فرمود: «نور بود ... از اسم نوح (علیه السلام) پرسید. فرمود: «اسم او «سکن» بود او را نوح نامیدند چون نهصدوپنجاه سال با آه و ناله قوم خود را دعوت کرد».

Imam Ali (peace be upon him): Amir Ta'i reported from Imam Rida (peace be upon him), from his forefathers, that Imam Husayn (peace be upon him) said: 'One day Imam Ali (peace be upon him) was present in the Jami' Mosque of Kufa. A man from the people of Sham stood up and said: "O Amir al-Mu'minin (peace be upon him), I have several questions to ask." The Imam said: "Ask, but let your intention in asking be to understand, not to disgrace a person or put him to hardship." All the people and those present fixed their eyes to see what he would ask and what answer the Imam would give. That man of Sham asked: "What was the first thing that Allah the Exalted created?" The Imam said: "It was light... " He asked about the name of Nuh (peace be upon him). The Imam said: "His name was 'Sakan'. He was named Nuh because for nine hundred and fifty years, with sighs and lamentation, he called his people."'

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): આમિર તાઈએ ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ)થી, તેમના પિતાઓથી રિવાયત કરી છે કે ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'એક દિવસ ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) કૂફાની જામે મસ્જિદમાં હાજર હતા, શામના રહેવાસીઓમાંથી એક માણસ ઊભો થયો અને અરજ કરી: "યા અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ), મારે કેટલીક વસ્તુઓ વિશે સવાલ છે." ઇમામે ફરમાવ્યું: "પૂછ, પણ તારો હેતુ સવાલથી સમજવાનો હોય, નહીં કે વ્યક્તિને શરમિંદો કરવાનો અને તેને મુશ્કેલીમાં નાખવાનો." બધા લોકો અને હાજર રહેલાઓએ નજર ટેકવી કે તે શું પૂછે છે અને ઇમામ શું જવાબ આપશે. તે શામી માણસે પૂછ્યું: "સૌથી પહેલી વસ્તુ જે અલ્લાહ તઆલાએ પેદા કરી તે શું હતી?" ઇમામે ફરમાવ્યું: "તે નૂર હતું..." તેણે નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ના નામ વિશે પૂછ્યું. ઇમામે ફરમાવ્યું: "તેમનું નામ 'સકન' હતું. તેમને નૂહ એટલા માટે નામ આપવામાં આવ્યું કારણ કે તેમણે નવસો પચાસ વર્ષ સુધી આહ અને નાળા સાથે પોતાની કૌમને દઅવત આપી."'

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

کَانَ اسْمُ نُوحٍ (علیه السلام) عَبْدَ الْغَفَّارِ وَ إِنَّمَا سُمِّیَ نُوحاً (علیه السلام) لِأَنَّهُ کَانَ یَنُوحُ عَلَی نَفْسِه. عَنْ سَعِیدِ بْنِ جَنَاحٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: اسْمُ نُوحٍ (علیه السلام) عَبْدُ الْمَلِکِ وَ إِنَّمَا سُمِّیَ نُوحاً (علیه السلام) لِأَنَّهُ بَکَی خَمْسَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ. ٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أُورَمَهًَْ عَمَّنْ ذَکَرَهُ عَنْ سَعِیدِ بْنِ جَنَاحٍ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ کَانَ اسْمُ نُوحٍ (علیه السلام) عَبْدَ الْأَعْلَی وَ إِنَّمَا سُمِّیَ نُوحاً (علیه السلام) لِأَنَّهُ بَکَی خَمْسَمِائَهًِْ عَام.

امام صادق (علیه السلام)- احمدبن‌حسن میثمی گوید: امام صادق (علیه السلام) فرموده است: «اسم حضرت نوح (علیه السلام) عبدالغفّار بوده و دلیل آنکه آن حضرت را نوح نامیدند این بود که: زیاد بر حال خود [گریه و] نوحه می‌کرد». امام صادق (علیه السلام) در جای دیگری فرموده است: «اسم حضرت نوح (علیه السلام) عبدالاعلی بوده و آن حضرت را بدین جهت نوح (علیه السلام) نامیدند که پانصد سال گریست».

Imam Sadiq (peace be upon him): Ahmad ibn Hasan Maythami says: Imam Sadiq (peace be upon him) said: "The name of Nuh (peace be upon him) was Abd al-Ghaffar, and the reason he was named Nuh was that he greatly wept and lamented over his own condition." Imam Sadiq (peace be upon him) said in another place: "The name of Nuh (peace be upon him) was Abd al-A'la, and he was named Nuh (peace be upon him) because he wept for five hundred years."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અહમદ બિન હસન મયસમી કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "નૂહ (અલયહિસ્સલામ)નું નામ અબ્દુલ ગફ્ફાર હતું, અને તે હઝરતને નૂહ નામ આપવાનું કારણ એ હતું કે તેઓ પોતાની હાલત પર ખૂબ [રડતા અને] નૌહા કરતા હતા." ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ બીજી જગ્યાએ ફરમાવ્યું: "નૂહ (અલયહિસ્સલામ)નું નામ અબ્દુલ અઅલા હતું અને તે હઝરતને એટલા માટે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) નામ આપવામાં આવ્યું કારણ કે તેઓ પાંચસો વર્ષ રડ્યા."

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

مَکَثَ نُوحٌ (علیه السلام) فِی قَوْمِهِ أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عاماً لَمْ یُشَارِکْهُ فِی نُبُوَّتِهِ أَحَدٌ.

امام باقر (علیه السلام)- حضرت نوح (علیه السلام) نهصدوپنجاه سال در میان قوم خود بدون اینکه کسی در پیغمبری شریک او باشد، ماند.

Imam Baqir (peace be upon him): Nuh (peace be upon him) remained among his people for nine hundred and fifty years without anyone sharing his prophethood with him.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની કૌમની વચ્ચે નવસો પચાસ વર્ષ સુધી રહ્યા, અને કોઈ પણ તેમની નબુવ્વતમાં તેમનો શરીક ન હતું.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

لَبِثَ فِیهِمْ نُوحٌ (علیه السلام) أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عاماً یَدْعُوهُمْ سِرّاً وَ عَلَانِیَهًًْ فَلَمَّا أَبَوْا وَ عَتَوْا قَالَ رَبَّهُ أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِر.

امام باقر (علیه السلام)- نوح (علیه السلام) نهصدوپنجاه سال در میان آنان ماند و در خفا و آشکار آنان را دعوت کرد. وقتی سر باز زده و سرکشی کردند، گفت: «پروردگارا، من مغلوب شده‌ام، انتقام بکش ( قمر/۱۰ )».

Imam Baqir (peace be upon him): Nuh (peace be upon him) remained among them for nine hundred and fifty years and called them secretly and openly. When they refused and rebelled, he said: "My Lord, indeed I am overcome, so take revenge (Al-Qamar/10)."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): નૂહ (અલયહિસ્સલામ) તેમની વચ્ચે નવસો પચાસ વર્ષ રહ્યા અને છૂપી અને ખુલ્લી રીતે તેમને દઅવત આપી. જ્યારે તેઓએ ઇન્કાર કર્યો અને સરકશી કરી, ત્યારે તેમણે કહ્યું: "ઓ પરવરદિગાર, હું મગ્લૂબ થઈ ગયો છું, બદલો લે (સૂરએ કમર/૧૦)."

الحسن (علیه السلام) Imam Hasan (peace be upon him) ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)

کَانَ عُمُرُهُ أَلْفاً وَ أَرْبَعَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ وَ لَبِثَ فِی قَوْمِهِ أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عاماً.

امام حسن (علیه السلام)- عمرنوح (علیه السلام) هزار و چهارصد سال بود و در میان قوم خود نهصدوپنجاه سال زندگی کرد.

Imam Hasan (peace be upon him): The lifespan of Nuh (peace be upon him) was one thousand four hundred years, and he lived among his people for nine hundred and fifty years.

ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ): નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની ઉંમર એક હજાર ચારસો વર્ષ હતી અને તેઓ પોતાની કૌમની વચ્ચે નવસો પચાસ વર્ષ જીવ્યા.

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ الثُّمَالِیِّ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَال إِنَ عَدُوَّ اللَّهِ إِبْلِیسَ قَالَ لِقَابِیلَ إِنَّهُ قَدْ تُقُبِّلَ قُرْبَانُ هَابِیل وَ لَمْ یُتَقَبَّلْ قُرْبَانُکَ فَإِنْ تَرَکْتَهُ یَکُونُ لَهُ عَقِبٌ یَفْتَخِرُونَ عَلَی عَقِبِکَ فَقَتَلَهُ قَابِیل ... ثُمَ إِنَ هِبَهًَْ اللَّهِ لَمَّا دَفَنَ آدَمَ (علیه السلام) أَبَاهُ أَتَاهُ قَابِیلُ فَقَالَ لَهُ یَا هِبَهًَْ اللَّهِ (علیه السلام) إِنِّی قَدْ رَأَیْتُ آدَمَ (علیه السلام) أَبِی خَصَّکَ مِنَ الْعِلْمِ بِمَا لَمْ أُخَصَّ بِهِ وَ هُوَ الْعِلْمُ الَّذِی دَعَا بِهِ أَخُوکَ هَابِیلُ (علیه السلام) فَتُقُبِّلَ قُرْبَانُهُ وَ إِنَّمَا قَتَلْتُهُ لِکَیْلَا یَکُونَ لَهُ عَقِبٌ فَیَفْتَخِرُونَ عَلَی عَقِبِی فَیَقُولُونَ نَحْنُ أَبْنَاءُ الَّذِی تُقُبِّلَ قُرْبَانُهُ وَ أَنْتُمْ أَبْنَاءُ الَّذِی لَمْ یُتَقَبَّلْ قُرْبَانُهُ فَإِنَّکَ إِنْ أَظْهَرْتَ مِنَ الْعِلْمِ الَّذِی اخْتَصَّکَ بِهِ أَبُوکَ شَیْئاً قَتَلْتُکَ کَمَا قَتَلْتُ أَخَاکَ هَابِیلَ فَلَبِثَ هِبَهًُْ اللَّهِ وَ الْعَقِبُ مِنْهُ مُسْتَخْفِینَ بِمَا عِنْدَهُمْ مِنَ الْعِلْمِ وَ الْإِیمَانِ وَ الِاسْمِ الْأَکْبَرِ وَ مِیرَاثِ الْعِلْمِ وَ آثَارِ عِلْمِ النُّبُوَّهًِْ حَتَّی بُعِثَ نُوحٌ (علیه السلام) وَ ظَهَرَتْ وَصِیَّهًُْ هِبَهًِْ اللَّهِ (علیه السلام) حِینَ نَظَرُوا فِی وَصِیَّهًِْ آدَمَ (علیه السلام) فَوَجَدُوا نُوحاً (علیه السلام) قَدْ بَشَّرَ بِهِ أَبُوهُمْ آدَمُ (علیه السلام) فَآمَنُوا بِهِ وَ اتَّبَعُوهُ وَ صَدَّقُوهُ وَ قَدْ کَانَ آدَمُ (علیه السلام) وَصَّی هِبَهًَْ اللَّهِ (علیه السلام) أَنْ یَتَعَاهَدَ هَذِهِ الْوَصِیَّهًَْ عِنْدَ رَأْسِ کُلِّ سَنَهًٍْ فَیَکُونَ یَوْمَ عِیدٍ لَهُمْ فَیَتَعَاهَدُونَ بَعْثَ نُوحٍ (علیه السلام) فِی زَمَانِهِ الَّذِی بُعِثَ فِیهِ وَ کَذَلِکَ جَرَی فِی وَصِیَّهًِْ کُلِّ نَبِیٍّ حَتَّی بَعَثَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) وَ إِنَّمَا عَرَفُوا نُوحاً (علیه السلام) بِالْعِلْمِ الَّذِی عِنْدَهُمْ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلی قَوْمِهِ الْآیَهًَْ وَ کَانَ مَا بَیْنَ آدَمَ (علیه السلام) وَ نُوحٍ (علیه السلام) مِنَ الْأَنْبِیَاءِ مُسْتَخْفِینَ وَ مُسْتَعْلِنِینَ وَ لِذَلِکَ خَفِیَ ذِکْرُهُمْ فِی الْقُرْآنِ فَلَمْ یُسَمَّوْا کَمَا سُمِّیَ مَنِ اسْتَعْلَنَ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ.

امام باقر (علیه السلام)- ابوحمزه ثمالی نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) فرمود: دشمن خدا، ابلیس، به قابیل گفت: «قربانی هابیل (علیه السلام) قبول شد و قربانی تو مقبول درگاه واقع نگردید. اگر هابیل (علیه السلام) را زنده بگذاری تا فرزندی آورد فرزندان او به فرزندان تو افتخار ورزند» (وسوسه شیطان در قابیل اثر کرد و) هابیل (علیه السلام) را کشت ... سپس چون هبهًْ اللَّه (علیه السلام) پدرش آدم (علیه السلام) را دفن کرد، قابیل به نزد وی آمد و گفت: «ای هبهًْ اللَّه! (علیه السلام) من می‌دانم که پدرم آدم (علیه السلام) علمی را به تو داده که به من نداده‌است و این همان علمی است که برادرت هابیل (علیه السلام) به آن استحضار پیدا کرد و قربانی‌اش پذیرفته شد و من او را کشتم تا فرزندانی نداشته باشد که بر فرزندان من افتخار کنند و بگویند: «ما فرزندان کسی هستیم که قربانیش قبول شد و شما فرزندان کسی هستید که قربانیش پذیرفته نشد». و اگر از آن علمی که پدر تو را به آن مخصوص گردانیده است چیزی را اظهار کنی تو را نیز خواهم‌کشت، همچنان که برادرت هابیل (علیه السلام) را کشتم». پس هبهًْ اللَّه (علیه السلام) و فرزندان او آنچه که در نزدشان بود از علم و ایمان و اسم اکبر و میراث علم و آثار علم نبوّت همه را نهان داشتند تا آنکه نوح (علیه السلام) مبعوث شد و چون در وصیّت آدم (علیه السلام) نگریستند، وصیّ بودن هبهًْ اللَّه آشکار شد و دریافتند که پدرشان آدم (علیه السلام) به نوح (علیه السلام) بشارت داده است، پس از آن به نوح (علیه السلام) ایمان آورده و از او پیروی کرده و تصدیقش کردند و آدم (علیه السلام) به هبهًْ اللَّه (علیه السلام) وصیّت کرده بود که در ابتدای هر سال با این وصیّت تعاهد کنند و آن روز برای ایشان عید باشد، و نبوّت نوح (علیه السلام) و زمان ظهورش را در نظر داشته باشند، و امر وصیّت هر پیامبری چنین بود تا آنکه خدای تعالی محمّد (صلی الله علیه و آله) را مبعوث فرمود. و جز این نیست که نوح (علیه السلام) را به واسطه علمی شناختند که نزد ایشان بود و این گفته خدای تعالی است که ما نوح را بر مردمش به پیامبری فرستادیم. او هزار سال و پنجاه سال کم در میان آنان بزیست. و چون مردمی ستم پیشه بودند، طوفانشان فروگرفت. ( عنکبوت/۱۴ ) و ما بین آدم (علیه السلام) و نوح (علیه السلام) پیامبرانی بودند که برخی نهان و برخی آشکار بودند و از این رو ذکرشان در قرآن کریم مخفی است و نامشان مانند انبیایی که آشکار بودند نیامده است.

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Hamza al-Thumali narrates: Imam Baqir (peace be upon him) said: The enemy of Allah, Iblis, said to Qabil: "Habil's (peace be upon him) offering was accepted and your offering was not accepted at the divine court. If you leave Habil (peace be upon him) alive so that he has a child, his descendants will boast over your descendants." (Satan's whispering had its effect on Qabil and) he killed Habil (peace be upon him) ... Then, when Hibatullah (peace be upon him) had buried his father Adam (peace be upon him), Qabil came to him and said: "O Hibatullah (peace be upon him)! I know that my father Adam (peace be upon him) gave you a knowledge that he did not give me, and it is the same knowledge that your brother Habil (peace be upon him) came into possession of, and so his offering was accepted, and I killed him so that he would not have descendants who would boast over my descendants and say: 'We are the children of the one whose offering was accepted, and you are the children of the one whose offering was not accepted.' And if you display anything of the knowledge with which your father singled you out, I will kill you too, just as I killed your brother Habil (peace be upon him)." So Hibatullah (peace be upon him) and his descendants kept concealed everything they had of knowledge, faith, the Greatest Name, the inheritance of knowledge, and the traces of the knowledge of prophethood, until Nuh (peace be upon him) was sent. When they looked into the testament of Adam (peace be upon him), the wisayah (successorship) of Hibatullah became manifest, and they realised that their father Adam (peace be upon him) had given tidings of Nuh (peace be upon him). So they believed in Nuh (peace be upon him), followed him and affirmed him. And Adam (peace be upon him) had instructed Hibatullah (peace be upon him) that at the beginning of every year they should renew their covenant with this testament, and that day should be a festival for them, and that they should keep in view the prophethood of Nuh (peace be upon him) and the time of his appearance. And so it went with the testament of every prophet, until Allah the Exalted sent Muhammad (peace be upon him and his family). And they recognised Nuh (peace be upon him) only by the knowledge that was with them, and this is the saying of Allah the Exalted: "We sent Nuh to his people, and he remained among them a thousand years less fifty. And when they were a wrongdoing people, the flood overtook them." (Al-Ankabut/14). And between Adam (peace be upon him) and Nuh (peace be upon him) there were prophets, some concealed and some manifest, and for this reason their mention in the noble Qur'an is hidden, and their names are not given as the names of the manifest prophets are given.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ હમ્ઝા સુમાલી નકલ કરે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: અલ્લાહનો દુશ્મન, ઇબ્લીસ, કાબીલને કહ્યું: "હાબીલ (અલયહિસ્સલામ)ની કુરબાની કબૂલ થઈ અને તારી કુરબાની દરગાહમાં કબૂલ ન થઈ. જો તું હાબીલ (અલયહિસ્સલામ)ને જીવતો રહેવા દઈશ કે તેને સંતાન થાય, તો તેના સંતાનો તારા સંતાનો પર ગર્વ કરશે." (શેતાનની વસવસાએ કાબીલ પર અસર કરી અને) તેણે હાબીલ (અલયહિસ્સલામ)ને કત્લ કર્યો ... પછી જ્યારે હિબતુલ્લાહ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પિતા આદમ (અલયહિસ્સલામ)ને દફન કર્યા, ત્યારે કાબીલ તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "ઓ હિબતુલ્લાહ (અલયહિસ્સલામ)! હું જાણું છું કે મારા પિતા આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ તમને એવું ઇલ્મ આપ્યું છે જે મને આપ્યું નથી, અને આ એજ ઇલ્મ છે જેની જાણકારી તમારા ભાઈ હાબીલ (અલયહિસ્સલામ)ને હતી અને તેમની કુરબાની કબૂલ થઈ, અને મેં તેમને એટલા માટે કત્લ કર્યા કે તેમને એવા સંતાનો ન થાય જે મારા સંતાનો પર ગર્વ કરે અને કહે: 'અમે એ વ્યક્તિના સંતાનો છીએ જેની કુરબાની કબૂલ થઈ, અને તમે એ વ્યક્તિના સંતાનો છો જેની કુરબાની કબૂલ ન થઈ.' અને જો તમે એ ઇલ્મમાંથી કંઈ પણ પ્રગટ કરશો જેની સાથે તમારા પિતાએ તમને મખ્સૂસ કર્યા છે, તો હું તમને પણ કત્લ કરીશ, જેમ મેં તમારા ભાઈ હાબીલ (અલયહિસ્સલામ)ને કત્લ કર્યા." તેથી હિબતુલ્લાહ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના સંતાનોએ જે કંઈ તેમની પાસે ઇલ્મ, ઈમાન, ઇસ્મે અકબર, ઇલ્મના મીરાસ અને નબૂવ્વતના ઇલ્મના આસાર હતા, બધું ગુપ્ત રાખ્યું, ત્યાં સુધી કે નૂહ (અલયહિસ્સલામ) મબઊસ થયા. અને જ્યારે તેઓએ આદમ (અલયહિસ્સલામ)ની વસિય્યતમાં જોયું, ત્યારે હિબતુલ્લાહની વસી હોવાની વાત જાહેર થઈ અને તેઓએ જાણ્યું કે તેમના પિતા આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની બશારત આપી હતી. ત્યાર બાદ તેઓ નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પર ઈમાન લાવ્યા અને તેમની પૈરવી કરી અને તેમની તસ્દીક કરી. અને આદમ (અલયહિસ્સલામ)એ હિબતુલ્લાહ (અલયહિસ્સલામ)ને વસિય્યત કરી હતી કે દર વર્ષની શરૂઆતમાં આ વસિય્યત સાથે તઆહુદ (સંકલ્પ) નવીકરણ કરે, અને એ દિવસ તેમના માટે ઈદ હોય, અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની નબૂવ્વત અને તેમના ઝુહૂરના સમયને નજરમાં રાખે. અને દરેક પયગંબરની વસિય્યતનો મામલો આવો જ હતો, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહ તઆલાએ મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને મબઊસ ફરમાવ્યા. અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ને તેઓએ ફક્ત એ ઇલ્મ દ્વારા ઓળખ્યા જે તેમની પાસે હતું, અને આ અલ્લાહ તઆલાનું ફરમાન છે કે "અમે નૂહને તેમના લોકો પર પયગંબર બનાવીને મોકલ્યા. તેઓ તેમની વચ્ચે એક હજાર વર્ષમાં પચાસ વર્ષ ઓછા રહ્યા. અને જ્યારે લોકો ઝુલ્મ કરવાવાળા હતા, તો તૂફાને તેમને પકડી લીધા." (અન્કબૂત/૧૪). અને આદમ (અલયહિસ્સલામ) અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ)ની વચ્ચે પયગંબરો હતા, જેમાંથી કેટલાક ગુપ્ત અને કેટલાક જાહેર હતા, અને એટલા માટે તેમનો ઝિક્ર કુરઆન કરીમમાં ગુપ્ત છે અને તેમના નામો એ અમ્બિયાની જેમ નથી આવ્યા જેઓ જાહેર હતા.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

الْمُفَضَّلِ‌بْنِ‌عُمَرَ قَالَ کُنْتُ مَعَ أَبِی‌عَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) بِالْکُوفَهًْ ... فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاکَ وَ کَانَتِ الْکُوفَهًُْ وَ مَسْجِدُهَا فِی زَمَنِ نُوحٍ (علیه السلام) فَقَالَ نَعَمْ یَا مُفَضَّلُ وَ کَانَ مَنْزِلُ نُوحٍ (علیه السلام) وَ قَوْمِهِ فِی قَرْیَهًٍْ عَلَی مَتْنِ الْفُرَاتِ مِمَّا یَلِی غَرْبِیَّ الْکُوفَهًِْ فَقَالَ وَ کَانَ نُوحٌ (علیه السلام) رَجُلًا نَجَّاراً فَجَعَلَهُ اللَّهُ نَبِیّاً وَ انْتَجَبَهُ وَ نُوحٌ (علیه السلام) أَوَّلُ مَنْ عَمِلَ سَفِینَهًًْ تَجْرِی عَلَی ظَهْرِ الْمَاءِ وَ إِنَّ نُوحاً (علیه السلام) لَبِثَ فِی قَوْمِهِ أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عاماً یَدْعُوهُمْ إِلَی الْهُدَی فَیَهْزَءُونَ بِهِ وَ یَسْخَرُونَ مِنْه.

امام صادق (علیه السلام)- مفضّل‌بن‌عمر گوید: با امام صادق (علیه السلام) درکوفه بودم ... به ایشان عرض کردم: «فدایت شوم! آیا کوفه و مسجد آن در زمان نوح (علیه السلام) وجود داشت»؟ فرمود: «آری! ای مفضّل! خانه نوح (علیه السلام) و قومش در روستایی بر دل فرات که به غرب کوفه چسبیده بود، قرار داشت. نوح (علیه السلام) مردی نجّار بود که خدا او را پیامبر قرار داد و برگزید. و نوح (علیه السلام) اوّلین کسی است که کشتی‌ای ساخت که بر روی آب حرکت می‌کرد. و نوح (علیه السلام) در میان قومش نهصدوپنجاه سال ماند و آن‌ها را به هدایت دعوت کرد، امّا آن‌ها او را استهزاء و مسخره می‌کردند».

Imam Sadiq (peace be upon him): Mufaddal ibn Umar said: I was with Imam Sadiq (peace be upon him) in Kufa ... I said to him: "May I be your ransom! Did Kufa and its mosque exist in the time of Nuh (peace be upon him)?" He said: "Yes! O Mufaddal! The house of Nuh (peace be upon him) and his people was situated in a village on the bank of the Euphrates, adjacent to the west of Kufa. Nuh (peace be upon him) was a carpenter whom Allah made a prophet and chose. And Nuh (peace be upon him) is the first person who built a ship that moved upon the water. And Nuh (peace be upon him) remained among his people for nine hundred and fifty years, calling them to guidance, but they mocked and ridiculed him."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુફદ્દલ બિન ઉમર કહે છે: હું ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) સાથે કૂફામાં હતો ... મેં તેમને અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં! શું નૂહ (અલયહિસ્સલામ) ના સમયમાં કૂફા અને તેની મસ્જિદ હયાત હતાં?" તેમણે ફરમાવ્યું: "હા! ઓ મુફદ્દલ! નૂહ (અલયહિસ્સલામ) અને તેમની કૌમનું ઘર ફુરાતના કિનારે એક ગામમાં હતું, જે કૂફાની પશ્ચિમે લાગેલું હતું. નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એક સુથાર હતા, જેમને અલ્લાહે પયગંબર બનાવ્યા અને પસંદ કર્યા. અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ પ્રથમ વ્યક્તિ છે જેમણે એવી કશ્તી બનાવી જે પાણી પર ચાલતી હતી. અને નૂહ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની કૌમ વચ્ચે નવસો પચાસ વર્ષ રહ્યા અને તેમને હિદાયત તરફ બોલાવ્યા, પરંતુ તેઓ તેમની હાંસી અને મશ્કરી કરતા હતા."

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

عَاشَ نُوحٌ (علیه السلام) أَلْفَیْ سَنَهًٍْ وَ ثَلَاثَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ مِنْهَا ثَمَانُمِائَهًٍْ وَ خَمْسِینَ سَنَهًًْ قَبْلَ أَنْ یُبْعَثَ وَ أَلْفُ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عاماً وَ هُوَ فِی قَوْمِهِ یَدْعُوهُمْ وَ خَمْسُمِائَهًِْ عَامٍ بَعْدَ مَا نَزَلَ مِنَ السَّفِینَهًِْ وَ نَضَبَ الْمَاءُ فَمَصَّرَ الْأَمْصَارَ وَ أَسْکَنَ وُلْدَهُ الْبُلْدَانَ ثُمَّ إِنَّ مَلَکَ الْمَوْتِ جَاءَهُ وَ هُوَ فِی الشَّمْسِ فَقَالَ السَّلَامُ عَلَیْکَ فَرَدَّ عَلَیْهِ نُوحٌ (علیه السلام) قَالَ مَا جَاءَ بِکَ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ قَالَ جِئْتُکَ لِأَقْبِضَ رُوحَکَ قَالَ دَعْنِی أَدْخُلْ مِنَ الشَّمْسِ إِلَی الظِّلِّ فَقَالَ لَهُ نَعَمْ فَتَحَوَّلَ ثُمَّ قَالَ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ کُلُّ مَا مَرَّ بِی مِنَ الدُّنْیَا مِثْلُ تَحْوِیلِی مِنَ الشَّمْسِ إِلَی الظِّلِّ فَامْضِ لِمَا أُمِرْتَ بِهِ فَقَبَضَ رُوحَه (علیه السلام).

امام صادق (علیه السلام)- نوح (علیه السلام) دو هزاروسیصد سال زندگی کرد که هشتصدوپنجاه سال آن پیش از بعثت وی بود و نهصدوپنچاه سال در زمان بعثت مشغول دعوت کردن مردم به سوی دین خدا بود و پانصد سال دیگر بعد از طوفان و فروکش‌کردن آب و پایین آمدن از کشتی بود و در این مدّت شهرها را ساخت و فرزندانش را در این شهرها ساکن گردانید و چون ملک‌الموت نزد وی آمد، در زیر نور خورشید بود. ملک‌الموت بر وی سلام کرد و آن حضرت سلام او را پاسخ داده و پرسید: «علت آمدنت چیست»؟ گفت: «آمده‌ام شما را قبض روح کنم». نوح (علیه السلام) گفت: «آیا اجازه می‌دهید به سایه بروم»؟ ملک الموت گفت: «بلی»! سپس نوح (علیه السلام) به سایه رفته و گفت: «ای ملک الموت! هر چه عمر کردم، به اندازه آمدنم از زیر آفتاب به سایه نبود. مأموریت خویش را انجام بده». آن گاه ملک الموت وی را قبض روح کرد.

Imam Sadiq (peace be upon him): Nuh (peace be upon him) lived two thousand three hundred years. Eight hundred and fifty years of it were before his prophetic mission, and nine hundred and fifty years he spent during his mission calling people to the religion of Allah, and another five hundred years were after the flood, after the water had subsided and he had come down from the ship. During this period he built cities and settled his children in these cities. When the Angel of Death came to him, he was under the light of the sun. The Angel of Death greeted him with peace, and His Holiness returned his greeting and asked: "What is the reason for your coming?" He said: "I have come to take your soul." Nuh (peace be upon him) said: "Do you permit me to go into the shade?" The Angel of Death said: "Yes!" Then Nuh (peace be upon him) went into the shade and said: "O Angel of Death! All the life I have lived was not more than my moving from beneath the sun into the shade. Carry out your task." Then the Angel of Death took his soul.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): નૂહ (અલયહિસ્સલામ) બે હજાર ત્રણસો વર્ષ જીવ્યા, જેમાંથી આઠસો પચાસ વર્ષ તેમની બિઅસત (પયગંબરી પર નિમણૂક) પહેલાંનાં હતાં, અને નવસો પચાસ વર્ષ બિઅસતના સમય દરમિયાન લોકોને અલ્લાહના દીન તરફ બોલાવવામાં વ્યસ્ત રહ્યા, અને બીજાં પાંચસો વર્ષ તૂફાન પછી, પાણી ઊતરી ગયા બાદ અને કશ્તીથી નીચે ઉતર્યા પછીનાં હતાં. આ સમય દરમિયાન તેમણે શહેરો બનાવ્યાં અને પોતાનાં સંતાનોને આ શહેરોમાં વસાવ્યાં. અને જ્યારે મલકુલ મૌત તેમની પાસે આવ્યા, ત્યારે તેઓ સૂર્યના તડકામાં હતા. મલકુલ મૌતે તેમને સલામ કરી અને તે હઝરતે તેમના સલામનો જવાબ આપ્યો અને પૂછ્યું: "તમારા આવવાનું કારણ શું છે?" તેમણે કહ્યું: "હું આપની રૂહ કબ્ઝ કરવા આવ્યો છું." નૂહ (અલયહિસ્સલામ) એ કહ્યું: "શું તમે મને છાયામાં જવાની પરવાનગી આપો છો?" મલકુલ મૌતે કહ્યું: "હા!" પછી નૂહ (અલયહિસ્સલામ) છાયામાં ગયા અને કહ્યું: "ઓ મલકુલ મૌત! જેટલી પણ ઉંમર મેં ગુજારી, તે તડકાથી છાયામાં આવવાની બરાબર પણ નહોતી. તમે તમારી ફરજ પૂરી કરો." ત્યારે મલકુલ મૌતે તેમની રૂહ કબ્ઝ કરી.

#10

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ ابْنِ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) قَال خَرَجَ مِنَ الْمَدِینَهًِْ أَرْبَعُونَ رَجُلًا مِنَ الْیَهُودِ قَالُوا انْطَلِقُوا بِنَا إِلَی هَذَا الْکَاهِنِ الْکَذَّابِ حَتَّی نُوَبِّخَهُ فِی وَجْهِهِ وَ نُکَذِّبَهُ بِأَنَّهُ یَقُولُ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ فَکَیْفَ یَکُونُ رَسُولًا وَ آدَمُ (علیه السلام) خَیْرٌ مِنْهُ وَ نُوحٌ (علیه السلام) خَیْرٌ مِنْهُ وَ ذَکَرُوا الْأَنْبِیَاءَ فَقَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لِعَبْدِ اللَّهِ‌بْنِ‌سَلَامٍ التَّوْرَاهًُْ بَیْنِی وَ بَیْنَکُمْ فَرَضِیَتِ الْیَهُودُ بِالتَّوْرَاهًِْ ... قَالَتِ الْیَهُودُ نُوحٌ (علیه السلام) خَیْرٌ مِنْکَ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) وَ لِمَ ذَلِکَ قَالُوا لِأَنَّهُ رَکِبَ فِی السَّفِینَهًِْ فَجَرَتْ عَلَی الْجُودِیِّ قَالَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) لَقَدْ أُعْطِیتُ أَنَا أَفْضَلَ مِنْ ذَلِکَ قَالُوا وَ مَا ذَاکَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَعْطَانِی نَهَراً فِی السَّمَاءِ مَجْرَاهُ مِنْ تَحْتِ الْعَرْشِ وَ عَلَیْهِ أَلْفُ أَلْفِ قَصْرٍ لَبِنَهًٌْ مِنْ ذَهَبٍ وَ لَبِنَهًٌْ مِنْ فِضَّهًٍْ حَشِیشُهَا الزَّعْفَرَانُ وَ رُضَاضُهَا الدُّرُّ وَ الْیَاقُوتُ وَ أَرْضُهَا الْمِسْکُ الْأَبْیَضُ فَذَاکَ خَیْرٌ لِی وَ لِأُمَّتِی وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ تَعَالَی إِنَّا أَعْطَیْناکَ الْکَوْثَرَ قَالُوا صَدَقْتَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) وَ هُوَ مَکْتُوبٌ فِی التَّوْرَاهًِْ هَذَا خَیْرٌ مِنْ ذَاکَ ... ثم قَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) لَقَدْ أَقَامَ نُوحٌ (علیه السلام) فِی قَوْمِهِ وَ دَعَاهُمْ أَلْفَ سَنَهًٍْ إِلَّا خَمْسِینَ عاماً ثُمَّ وَصَفَهُمُ اللَّهُ فَقَلَّلَهُمْ فَقَالَ وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِیلٌ وَ لَقَدْ تَبِعَنِی فِی سِنِی الْقَلِیلَهًِْ مَا لَمْ یَتْبَعْ نُوحاً (علیه السلام) فِی طُولِ عُمُرِهِ وَ کِبَرِ سِنِّهِ وَ إِنَّ فِی الْجَنَّهًِْ عِشْرِینَ وَ مِائَهًَْ أَلْفِ صَفٍّ أُمَّتِی مِنْهَا ثَمَانُونَ صَفّاً وَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ جَعَلَ کِتَابِیَ الْمُهَیْمِنَ عَلَی کُتُبِهِمُ النَّاسِخَ لَهَا وَ لَقَدْ جِئْتُ بِتَحْلِیلِ مَا حَرَّمُوا وَ بِتَحْرِیمِ بَعْضِ مَا حَلَّلُوا.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) گوید: چهل نفر از یهودیان مدینه گفتند، برویم پیش این جادوگر دروغگو و او را سرزنش نماییم و تکذیبش کنیم. او مدعی است من پیامبر خدای جهانم، چگونه می‌تواند پیامبر باشد با اینکه آدم بهتر از اوست و نوح از او بهتر است و یکایک انبیاء را نام بردند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به عبد الله بن سلام فرمود: بین من و تو تورات حاکم باشد. یهودیان راضی شدند... گفتند، نوح بهتر از تو است. فرمود: به چه دلیل؟ گفتند، چون او سوار کشتی شد و بر جودی گذشت. فرمود: به من از نوح بهتر داده‌اند. گفتند، چه چیز؟ فرمود: خداوند به من نهری در آسمان عنایت کرده که مجرای آن زیر عرش است بر آن یک میلیون قصر است با یک خشت از طلا و یک خشت از نقره. خار و خاشاک آن زعفران است و سنگریزه آن در و یاقوت است و زمینش از مشک سفید. این برای من و امتم بهتر است و اشاره به همین است آیه شریفه: ما کوثر را به تو عطا کردیم. ( کوثر/۱ ) گفتند: «صحیح است این مطلب در تورات نوشته‌شده و این نهر بهتر از آن است». ... نوح در میان قوم خود نهصدوپنجاه سال درنگ کرد و آن‌ها را دعوت به دین خدا نمود، ولی خداوند تعداد مؤمنین به او را اندک شمرده و فرمود: و جز اندکی به او ایمان نیاورده بودند. ( هود/۴۰ ) ولی در سنّ کم و عمر کوتاهم آنقدر پیرو من شدند که در طول عمر نوح پیرو او نشدند. در بهشت صدوبیست صف هستند که هشتاد صف آن از امّت من می‌باشند. خداوند عزیز کتاب مرا حاکم و ناسخ بر کتب آن‌ها قرار داده، من چیزهایی را که حرام کرده‌اند حلال نموده‌ام و بعضی از چیزهایی را که حلال دانسته‌اند؛ حرام نموده‌ام».

The Prophet (peace be upon him and his family) — Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) said: Forty men of the Jews of Medina said, "Let us go to this lying sorcerer and rebuke him and call him a liar. He claims, 'I am the Messenger of the Lord of the worlds' — how can he be a messenger when Adam is better than he is, and Nuh is better than he is?" — and they named the prophets one by one. The Noble Prophet (peace be upon him and his family) said to Abdullah ibn Salam: "Let the Torah judge between me and you." The Jews accepted... They said, "Nuh is better than you." He said, "On what grounds?" They said, "Because he boarded the ark and it came to rest upon al-Judi." He said, "I have been given something better than that." They said, "What is it?" He said, "Allah has bestowed upon me a river in the heavens whose course is beneath the Throne. Upon it are a million palaces, one brick of gold and one brick of silver. Its herbage is saffron, its pebbles are pearl and ruby, and its ground is white musk. This is better for me and my ummah, and this is the meaning of the noble verse: إِنَّا أَعْطَیْناکَ الْکَوْثَرَ [Indeed We have granted you al-Kawthar] (Kawthar/1)." They said, "That is correct — this matter is written in the Torah, and this river is better than that." ... Nuh remained among his people for nine hundred and fifty years and called them to the religion of Allah, yet Allah counted the believers with him as few and said: وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِیلٌ [And none believed with him except a few] (Hud/40). But in my young age and short lifetime, so many have followed me as did not follow Nuh throughout the length of his life and his great age. In Paradise there are one hundred and twenty rows, eighty of which are of my ummah. Allah the Mighty has made my book the arbiter and abrogator over their books; I have made lawful things which they had made unlawful, and I have made unlawful some things which they had considered lawful."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) — ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) કહે છે: મદીનાના ચાળીસ યહૂદીઓએ કહ્યું, "ચાલો આ જુઠ્ઠા જાદુગર પાસે જઈએ અને તેને ઠપકો આપીએ અને તેને જુઠ્ઠો ઠેરવીએ. તે દાવો કરે છે કે હું જગતોના પાલનહારનો પયગંબર છું. તે કેવી રીતે પયગંબર હોઈ શકે જ્યારે આદમ તેમનાથી શ્રેષ્ઠ છે અને નૂહ તેમનાથી શ્રેષ્ઠ છે?" — અને તેઓએ એક એક કરીને પયગંબરોનાં નામ લીધાં. પયગંબરે અકરમ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અબ્દુલ્લાહ બિન સલામને કહ્યું: "મારી અને તારી વચ્ચે તૌરાત ફેંસલો કરે." યહૂદીઓ રાજી થયા... તેઓએ કહ્યું, "નૂહ તમારાથી શ્રેષ્ઠ છે." આપએ કહ્યું: "કયા આધારે?" તેઓએ કહ્યું, "કારણ કે તેઓ કશ્તી પર સવાર થયા અને જૂદી પર પહોંચ્યા." આપએ કહ્યું: "મને નૂહ કરતાં વધુ સારું આપવામાં આવ્યું છે." તેઓએ કહ્યું, "શું વસ્તુ?" આપએ કહ્યું: "અલ્લાહે મને આસમાનમાં એક નહેર અતા કરી છે જેનો પ્રવાહ અર્શની નીચેથી છે. તેના ઉપર દસ લાખ મહેલો છે, એક ઈંટ સોનાની અને એક ઈંટ ચાંદીની. તેની ઘાસ-કચરો ઝાફરાન છે, તેની કાંકરીઓ મોતી અને યાકૂત છે, અને તેની જમીન સફેદ મુશ્કની છે. આ મારા અને મારી ઉમ્મત માટે વધુ સારું છે, અને આ જ તરફ આ પવિત્ર આયતનો ઇશારો છે: إِنَّا أَعْطَیْناکَ الْکَوْثَرَ [ખરેખર અમે તમને કૌષર અતા કરી છે] (કૌષર/૧)." તેઓએ કહ્યું: "સાચી વાત છે, આ વાત તૌરાતમાં લખેલી છે અને આ નહેર તેનાથી વધુ સારી છે." ... નૂહ પોતાની કૌમમાં નવસો પચાસ વર્ષ રહ્યા અને તેઓને અલ્લાહના દીન તરફ બોલાવ્યા, પરંતુ અલ્લાહે તેમના ઉપર ઈમાન લાવનારાઓની સંખ્યાને થોડી ગણી અને ફરમાવ્યું: وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِیلٌ [અને તેમની સાથે ફક્ત થોડા જ ઈમાન લાવ્યા હતા] (હૂદ/૪૦). પરંતુ મારી ઓછી ઉંમર અને ટૂંકા જીવનમાં એટલા લોકો મારા અનુયાયી બન્યા છે કે નૂહના લાંબા જીવન દરમિયાન તેમના તેટલા અનુયાયી નહોતા બન્યા. જન્નતમાં એકસો વીસ સફ છે, જેમાંથી એંસી સફ મારી ઉમ્મતની છે. અલ્લાહ અઝીઝે મારી કિતાબને તેમની કિતાબો ઉપર હાકિમ અને નાસિખ બનાવી છે, જે વસ્તુઓ તેઓએ હરામ કરી હતી તેને મેં હલાલ કરી છે, અને કેટલીક વસ્તુઓ જેને તેઓ હલાલ સમજતા હતા તેને મેં હરામ કરી છે."