Al Ankabut 29:5

#1 سبب نزول Reason for revelation શાને નુઝૂલ

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فِی قَوْلِهِ تَعَالَی مَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ اللهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللهِ لَآتٍ قَالَ نَزَلَتْ فِی بَنِی هَاشِمٍ مِنْهُمْ حَمْزَهًُْ‌بْنُ‎عَبْدِالْمُطَّلِبِ وَ عُبَیْدَهًُْ‌بْنُ‌الْحَارِثِ وَ فِیهِمْ نَزَلَتْ وَ مَنْ جاهَدَ فَإِنَّما یُجاهِدُ لِنَفْسِهِ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- مَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ اللهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللهِ لَآتٍ؛ این آیه درباره‌ی بنی‌هاشم نازل شده که حمزه‌بن‌عبدالمطّلب و عبیده‌بن‌حارث از آن جمله می‌باشند. و این آیه: وَ مَنْ جاهَدَ فَإِنَّما یُجاهِدُ لِنَفْسه نیز در مورد آن‌ها نازل شده است.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): مَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ اللهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللهِ لَآتٍ [Whoever hopes to meet Allah, the term appointed by Allah will then most surely come] — this verse was revealed concerning Banu Hashim, among whom are Hamza ibn Abd al-Muttalib and Ubayda ibn al-Harith. And this verse: وَ مَنْ جاهَدَ فَإِنَّما یُجاهِدُ لِنَفْسِهِ [And whoever strives, strives only for himself] was also revealed concerning them.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): مَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ اللهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللهِ لَآتٍ [જે કોઈ અલ્લાહની મુલાકાતની આશા રાખે છે, તો ખરેખર અલ્લાહનો નક્કી કરેલ સમય આવનાર છે]; આ આયત બની હાશિમ વિશે નાઝિલ થઈ છે, જેમાંથી હમ્ઝા બિન અબ્દુલ મુત્તલિબ અને ઉબયદા બિન હારિસ છે. અને આ આયત: وَ مَنْ جاهَدَ فَإِنَّما یُجاهِدُ لِنَفْسِهِ [અને જે કોઈ જિહાદ કરે છે તે પોતાના માટે જ જિહાદ કરે છે] પણ તેમના વિશે નાઝિલ થઈ છે.

#2 کسی که امید به لقای خداوند یگانه[و رستاخیز] دارد [باید در اطاعت فرمان او بکوشد.] زیرا سرآمدی را که خدا تعیین کرده فرا می… Whoever hopes to meet Allah જે કોઈ અલ્લાહની મુલાકાતની આશા રાખે છે [તેણે તેના હુકમની તાબેદારીમાં પ્રયત્ન કરવો જોઈએ], કેમ કે અલ્લાહે નક્કી કરેલી મુદ્દત આવી પહોંચનાર છે; અને તે સાંભળનાર, જાણનાર છે

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

فِی الإحتجاج: جَاءَ بَعْضُ الزَّنَادِقَهًِْ إِلَی أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ قَالَ لَوْ لَا مَا فِی الْقُرْآنِ مِنَ الِاخْتِلَافِ وَ التَّنَاقُضِ لَدَخَلْتُ فِی دِینِکُمْ فَقَالَ لَهُ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ مَا هُو قَالَ قَوْلُهُ فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّه ... قَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) وَ أَمَّا قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ کافِرُونَ وَ قَوْلُهُ الَّذِینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ قَوْلُهُ إِلی یَوْمِ یَلْقَوْنَهُ وَ قَوْلُهُ فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً یَعْنِی الْبَعْثَ فَسَمَّاهُ اللَّهُ لِقَاءً وَ کَذَلِکَ قَوْلُهُ مَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ اللهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللهِ لَآتٍ یَعْنِی مَنْ کَانَ یُؤْمِنُ أَنَّهُ مَبْعُوثٌ فَإِنَّ وَعْدَ اللَّهِ لَآتٍ مِنَ الثَّوَابِ وَ الْعِقَابِ فَاللِّقَاءُ هَاهُنَا لَیْسَ بِالرُّؤْیَهًِْ وَ اللِّقَاءُ هُوَ الْبَعْث.

امام علی (علیه السلام)- در کتاب «الإحتجاج» آمده است: فرد زندیقی نزد مولی الموحّدین أمیرالمؤمنین (علیه السلام) آمده و گفت: «اگر این اختلاف در آیات قرآن شما نبود حتماً به دین شما می‌آمدم». حضرت فرمود: «آن آیه کدام است؟» [گفت:] فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّه ... حضرت علی (علیه السلام) فرمود: «و امّا آیه‌ی شریفه: ایشان به دیدار با پروردگارشان ایمان ندارند ( سجده/۱۰ ) و آیه: آنان که بی‌گمان می‌دانند که با پروردگار خود دیدار خواهند کرد ( بقره/۴۶ ) و تا روزی که با او ملاقات کنند ( توبه/۷۷ ) و: هرکس دیدار پروردگار خویش را امید می‌بندد، باید کرداری شایسته داشته باشد ( کهف/۱۱۰ ) مراد از لقای خداوند همان رستاخیز و قیامت است که آن را لقاء نامیده است، و همچنین است آیه: مَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ اللهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللهِ لَآتٍ؛ یعنی: هرکس که یقین دارد که برانگیخته خواهد شد، پس وعده الهی حتمی است که یا ثواب دهد یا عقاب کند، پس مراد از لقاء در این آیه رؤیت نیست، و آن همان رستاخیز است».

Imam Ali (peace be upon him): In the book "al-Ihtijaj" it is narrated: A heretic came to the Master of the Monotheists, Amir al-Mu'minin (peace be upon him), and said: "Were it not for this discrepancy in the verses of your Qur'an, I would certainly have entered your religion." The Imam said: "Which verse is that?" [He said:] فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّه ... [So whoever hopes to meet his Lord...]. Imam Ali (peace be upon him) said: "As for the noble verse: بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ کافِرُونَ [Rather, they disbelieve in the meeting with their Lord] (Sajdah/10), and the verse: الَّذِینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ [Those who are certain that they will meet their Lord] (Baqarah/46), and: إِلی یَوْمِ یَلْقَوْنَهُ [until the day they will meet Him] (Tawbah/77), and: فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً [So whoever hopes for the meeting with his Lord, let him do righteous deeds] (Kahf/110) — what is meant by the meeting with Allah is the resurrection and the Day of Judgement, which He has named as "meeting". Likewise is the verse: مَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ اللهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللهِ لَآتٍ [Whoever hopes to meet Allah, the term appointed by Allah will certainly come]; that is: whoever is certain that he will be raised — indeed the promise of Allah is certain, either to reward or to punish. So what is meant by "meeting" in this verse is not seeing (with the eye), but it is the resurrection."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): "અલ-ઇહ્તેજાજ" કિતાબમાં આવ્યું છે: એક ઝિન્દીક (નાસ્તિક) મૌલલ મુવહ્હિદીન અમીરુલ મુઅમિનીન (અલયહિસ્સલામ)ની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "જો તમારા કુરઆનની આયતોમાં આ મતભેદ ન હોત તો ખરેખર હું તમારા ધર્મમાં આવી જાત." ઇમામે ફરમાવ્યું: "તે આયત કઈ છે?" [તેણે કહ્યું:] فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّه ... [જે કોઇ પોતાના પરવરદિગારની મુલાકાતની આશા રાખે છે...]. ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "પરંતુ પવિત્ર આયત: بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ کافِرُونَ [તેઓ પોતાના પરવરદિગારની મુલાકાત પર ઈમાન નથી લાવતા] (સજદહ/૧૦), અને આયત: الَّذِینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ [જેઓ ખરેખર જાણે છે કે તેઓ પોતાના પરવરદિગાર સાથે મુલાકાત કરશે] (બકરહ/૪૬), અને إِلی یَوْمِ یَلْقَوْنَهُ [જે દિવસે તેઓ તેમને મળશે તે દિવસ સુધી] (તૌબહ/૭૭), અને: فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً [જે કોઇ પોતાના પરવરદિગારની મુલાકાતની આશા રાખે છે, તેણે નેક કાર્ય કરવું જોઇએ] (કહફ/૧૧૦) — અલ્લાહની મુલાકાતનો અર્થ એ જ કયામત અને પુનરુત્થાન છે જેને લિકા (મુલાકાત) નામ આપ્યું છે, અને એ જ પ્રમાણે આયત: مَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ اللهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللهِ لَآتٍ; એટલે: જે કોઇ યકીન રાખે છે કે તે ઉઠાવવામાં આવશે, તો અલ્લાહનું વચન ખરેખર આવીને જ રહેશે કે તે સવાબ આપશે અથવા સજા આપશે, તો આ આયતમાં લિકાનો અર્થ જોવું (દર્શન) નથી, અને તે એ જ પુનરુત્થાન છે."

سورة العنكبوت

Verse 5 of 69