سورة آل عمران

Verse 165 of 200

3:165

أَوَلَمّا أَصابَتْكُمْ مُصيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَيْها قُلْتُمْ أَنّى هذا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِكُمْ إِنَّ اللهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ

آيا هنگامى‌كه مصيبتى [در اُحُد] به شما رسيد، درحالى‌كه دو برابر آن را [در بدر بر دشمن] وارد ساخته ‌بوديد، گفتيد: «اين مصيبت از كجاست»؟! بگو: «از ناحيه‌ی خود شماست [كه در جنگ احد، با دستور پيامبر مخالفت كرديد]! خداوند بر هر چيزى توانا است.

What! when a misfortune befell you, and you had certainly afflicted (the unbelievers) with twice as much, you began to say: Whence is this? Say: It is from yourselves; surely Allah has power over all things.

શું જ્યારે તમારા ઉપર (જંગે ઓહદમાં) એવી મુસીબત આવી પડી કે જેનાથી ખરેખર બમણી (મુસીબત) તમે પોતેજ (નાસ્તિકોને) પહોંચાડી ચૂકયા હતા, તેમ કહ્યુ કે આ (મુસીબત) અમારા પર કયાંથી ? તું કહે કે એ તમારા પોતાના (અમલના) કારણે છે; બેશક અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવનાર છે.

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فَلَمَّا قَتَلَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) النَّضْرَ وَ عُقْبَهًَْ خَافَتِ الْأَنْصَارُ أَنْ یُقْتَلَ الْأُسَارَی کُلُّهُمْ فَقَامُوا إِلَی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَقَالُوا یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) قَدْ قَتَلْنَا سَبْعِینَ وَ أَسَرْنَا سَبْعِینَ وَ هُمْ قَوْمُکَ وَ أُسَارَاکَ هَبْهُمْ لَنَا یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ خُذْ مِنْهُمُ الْفِدَاءَ وَ أَطْلِقْهُم ... ً قَالَ فَأَطْلَقَ لَهُمْ أَنْ یَأْخُذُوا الْفِدَاءَ وَ یُطْلِقُوهُمْ وَ شَرَطَ أَنَّهُ یُقْتَلُ مِنْهُمْ فِی عَامٍ قَابِلٍ بِعَدَدِ مَنْ یَأْخُذُوا مِنْهُمُ الْفِدَاءَ فَرَضُوا مِنْهُ بِذَلِکَ فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ أُحُدٍ قُتِلَ مِنْ أَصْحَابِ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) سَبْعُونَ رَجُلًا فَقَالَ مَنْ بَقِیَ مِنْ أَصْحَابِهِ یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مَا هَذَا الَّذِی أَصَابَنَا وَ قَدْ کُنْتَ تَعِدُنَا بِالنَّصْرِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِیهِمْ أَوَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها بِبَدْرٍ قَتَلْتُمْ سَبْعِینَ وَ أَسَرْتُمْ سَبْعِینَ قُلْتُمْ أَنَّی هذا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ بِمَا اشْتَرَطْتُمْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) بعد از جنگ بدر هنگامی‌که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) نضر و عقبه را کشت، انصار ترسیدند که همه اسیران کشته شوند؛ پس نزد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آمدند و گفتند: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! هفتاد نفر را کشتیم و هفتاد نفر را اسیر کردیم و آن‌ها قوم تو و اسیران تو هستند. ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! آن‌ها را به ما ببخش و از آن‌ها فدیه (مالی در برابر آزادی) بگیر و آزادشان کن». ... به‌خاطر آن‌ها آزاد کرد و دستور داد که فدیه بگیرند و آزادشان کنند و شرط کرد که از آنان در سال آینده مقداری کشته می‌شوند که برابر با مقدار کسانی که مبلغ فدیه را از آنان می‌گیرند، است و آنان پذیرفتند. هنگامی که جنگ احد درگرفت هفتاد نفر از یاران رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) کشته شدند و کسانی از اصحابش که باقی‌مانده بودند گفتند: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! این چه مصیبتی بود که به ما رسید درحالی‌که وعده‌ی پیروزی به ما داده‌بودی»؟! خدای عزّوجلّ درباره‌ی آن‌ها این آیه را نازل کرد: أَوَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها هفتاد نفر را کشته و هفتاد نفر را اسیرکرده بودید گفتید: «این مصیبت از کجاست»؟! بگو: قُلْتُمْ أَنَّی هذا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): After the Battle of Badr, when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) killed Nadr and Uqba, the Ansar feared that all the captives would be killed. So they came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah! We killed seventy men and took seventy captive, and they are your people and your captives. O Messenger of Allah! Grant them to us and take ransom (property in exchange for freedom) from them and release them." ... He released them for their sake and ordered that ransom be taken and they be freed, and he stipulated that in the following year a number of them would be killed equal to the number of those from whom the ransom money was taken, and they accepted. When the Battle of Uhud broke out, seventy of the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) were killed, and those of his companions who remained said: "O Messenger of Allah! What is this calamity that has befallen us, while you had promised us victory?!" Allah the Mighty and Majestic revealed this verse concerning them: أَوَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها [What! When a misfortune befell you, and you had certainly afflicted (the unbelievers) with twice as much] — you had killed seventy and taken seventy captive — you said: "Where is this from?" Say: قُلْتُمْ أَنَّی هذا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ [You said: Whence is this? Say: It is from yourselves].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): બદ્રની જંગ પછી જ્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ નઝ્ર અને ઉકબાને કત્લ કર્યા, ત્યારે અન્સાર ડરી ગયા કે બધા કૈદીઓ કત્લ થઈ જશે; તેથી તેઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યા અને કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમે સિત્તેર જણને કત્લ કર્યા અને સિત્તેર જણને કૈદી બનાવ્યા, અને તેઓ તમારી કૌમ અને તમારા કૈદીઓ છે. ઓ રસૂલુલ્લાહ! તેમને અમને બક્ષી દો અને તેમની પાસેથી ફિદિયહ (આઝાદીના બદલામાં માલ) લો અને તેમને આઝાદ કરી દો." ... તેમના માટે તેમને આઝાદ કર્યા અને હુકમ કર્યો કે ફિદિયહ લે અને તેમને આઝાદ કરી દે, અને શરત મૂકી કે આવતા વર્ષે તેમનામાંથી એટલા લોકો કત્લ થશે જેટલા લોકો પાસેથી ફિદિયહની રકમ લેવામાં આવે છે, અને તેઓએ કબૂલ કર્યું. જ્યારે ઓહદની જંગ થઈ ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સિત્તેર સાથીઓ કત્લ થયા, અને તેમના જે સાથીઓ બાકી રહ્યા હતા તેમણે કહ્યું: "ઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આ કેવી મુસીબત આવી પડી અમારા પર, જ્યારે તમે અમને વિજયનો વાયદો કર્યો હતો?!" અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમના વિશે આ આયત ઉતારી: أَوَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها [શું જ્યારે તમને મુસીબત પહોંચી ત્યારે તમે તો તેનાથી બમણી (કાફિરોને) પહોંચાડી હતી] — તમે સિત્તેરને કત્લ કર્યા હતા અને સિત્તેરને કૈદી બનાવ્યા હતા — તમે કહ્યું: "આ મુસીબત ક્યાંથી?" કહો: قُلْتُمْ أَنَّی هذا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ [તમે કહ્યું: આ ક્યાંથી? કહો: તે તમારા પોતાના તરફથી છે].

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

بعد غزوهًْ أحد، فَلَمَّا دَخَلُوا الْمَدِینَهًَْ قَالَ أَصْحَابُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مَا هَذَا الَّذِی أَصَابَنَا وَ قَدْ کُنْتَ تَعِدُنَا النَّصْرَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَی أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ الْآیَهًَْ وَ ذَلِکَ أَنَّ یَوْمَ بَدْرٍ قُتِلَ مِنْ قُرَیْشٍ سَبْعُونَ وَ أُسِرَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ وَ کَانَ الْحُکْمُ فِی الْأُسَارَی الْقَتْلَ فَقَامَتِ الْأَنْصَارفَقَالُوا یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) هَبْهُمْ لَنَا وَ لَا تَقْتُلْهُمْ حَتَّی نُفَادِیَهُمْ فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَبَاحَ لَهُمُ الْفِدَاءَ أَنْ یَأْخُذُوا مِنْ هَؤُلَاءِ وَ یُطْلِقُوهُمْ عَلَی أَنْ یُسْتَشْهَدَ مِنْهُمْ فِی عَامٍ قَابِلٍ بِقَدْرِ مَا یَأْخُذُونَ مِنْهُ الْفِدَاءَ فَأَخْبَرَهُمْ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) بِهَذَا الشَّرْطِ فَقَالُوا قَدْ رَضِینَا بِهِ نَأْخُذُ الْعَامَ الْفِدَاءَ مِنْ هَؤُلَاءِ وَ نَتَقَوَّی بِهِ وَ یُقْتَلُ مِنَّا فِی عَامٍ قَابِلٍ بِعَدَدِ مَنْ نَأْخُذُ مِنْهُمُ الْفِدَاءَ وَ نَدْخُلُ الْجَنَّهًَْ فَأَخَذُوا مِنْهُمُ الْفِدَاءَ وَ أَطْلَقُوهُمْ فَلَمَّا کَانَ فِی هَذَا الْیَوْمِ وَ هُوَ یَوْمُ أُحُدٍ قُتِلَ مِنْ أَصْحَابِ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) سَبْعُونَ فَقَالُوا یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مَا هَذَا الَّذِی أَصَابَنَا وَ قَدْ کُنْتَ تَعِدُنَا النَّصْرَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ أَوَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ إِلَی قَوْلِهِ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ بِمَا اشْتَرَطْتُمْ یَوْمَ‌بَدْرٍ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) بعد از غزوه، احد هنگامی‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله) و یارانش وارد مدینه شدند، اصحاب رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) گفتند: «این چه مصیبتی بود که به ما رسید درحالی‌که به ما وعده‌ی پیروزی می‌دادی»؟! پس خدای تعالی نازل فرمود: أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ ... و آن مصیبت این بود که در روز بدر هفتاد نفر از قریش کشته شدند و هفتاد نفر از آن‌ها اسیر شدند و حکم اسیران این بود که کشته شوند. انصار برخاستند و گفتند: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! آن‌ها را به ما ببخش و نکش تا به جایشان فدیه بگیریم». جبرئیل (علیه السلام) نازل شد و گفت: «خداوند اجازه داد که از آن‌ها فدیه بگیرند و آزادشان کنند به‌شرط اینکه سال آینده به تعداد کسانی که از آن‌ها فدیه می‌گیرند از آن‌ها شهید شوند». رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آن‌ها را از این شرط آگاه کرد و گفتند: «به این شرط راضی شدیم امسال از آن‌ها فدیه می‌گیریم و به‌وسیله‌ی آن قدرتمند می‌شویم و سال آینده به تعداد کسانی که از آن‌ها فدیه می‌گیریم از ما کشته می‌شوند و وارد بهشت می‌شویم»؛ پس از آن‌ها فدیه گرفتند و آزادشان کردند و هنگامی‌که این روز که روز احد است فرا رسید هفتاد نفر از یاران رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) کشته شدند. اصحاب گفتند: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! این چه مصیبتی بود که به ما رسید درحالی‌که به ما وعده پیروزی می‌دادی»؟! پس خداوند نازل فرمود: أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ ... هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ؛ به خاطر آنچه که در روز بدر شرط کردید».

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): After the battle of Uhud, when the Prophet (peace be upon him and his family) and his companions entered Medina, the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "What is this calamity that has befallen us, while you were promising us victory?" So Allah the Exalted revealed: أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ [What! when a misfortune befell you]... And that calamity was this: on the day of Badr, seventy men of Quraysh were killed and seventy of them were taken captive, and the ruling concerning the captives was that they be killed. The Ansar rose and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Grant them to us and do not kill them, so that we may take ransom in their place." Jibra'il (peace be upon him) descended and said: "Allah has permitted them to take ransom from them and release them, on the condition that next year the same number be martyred from among them as those from whom they take ransom." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) informed them of this condition, and they said: "We are content with this condition; this year we take ransom from them and gain strength by it, and next year the same number of us will be killed as those from whom we take ransom, and we shall enter Paradise." So they took ransom from them and released them. And when this day came — the day of Uhud — seventy of the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) were killed. The companions said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! What is this calamity that has befallen us, while you were promising us victory?" So Allah revealed: أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ ... هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ [What! when a misfortune befell you... It is from yourselves]; on account of what you stipulated on the day of Badr.

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): ગઝવએ ઉહુદ પછી, જ્યારે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના સાથીઓ મદીનામાં દાખલ થયા, ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના અસ્હાબોએ કહ્યું: "આ કઈ મુસીબત હતી જે અમારા પર આવી પડી જ્યારે કે તમે અમને વિજયનું વચન આપતા હતા?" તો અલ્લાહ તઆલાએ નાઝિલ કર્યું: أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ [શું જ્યારે તમને મુસીબત પહોંચી]... અને તે મુસીબત આ હતી કે બદરના દિવસે કુરૈશના સિત્તેર માણસો માર્યા ગયા અને સિત્તેર માણસો કેદી બન્યા, અને કેદીઓનો હુકમ એ હતો કે તેમને મારી નાખવામાં આવે. અન્સાર ઊભા થયા અને કહ્યું: "અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તેમને અમને બક્ષી દો અને મારી ન નાખો, જેથી અમે તેમની જગ્યાએ ફિદ્યા (દંડ) લઈએ." જિબ્રઈલ (અલયહિસ્સલામ) નાઝિલ થયા અને કહ્યું: "અલ્લાહે પરવાનગી આપી છે કે તેમની પાસેથી ફિદ્યા લઈને તેમને છોડી દેવામાં આવે, આ શરતે કે આવતા વર્ષે તેમાંથી એટલા જ શહીદ કરવામાં આવે જેટલા લોકોથી તેઓ ફિદ્યા લે છે." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને આ શરતથી વાકેફ કર્યા અને તેઓએ કહ્યું: "અમે આ શરત પર રાજી છીએ, આ વર્ષે અમે તેમની પાસેથી ફિદ્યા લઈએ છીએ અને તેના દ્વારા શક્તિશાળી બનીશું અને આવતા વર્ષે તેમની જેટલી સંખ્યા છે જેમનાથી અમે ફિદ્યા લઈએ છીએ તેટલા અમારામાંથી માર્યા જશે અને અમે જન્નતમાં દાખલ થઈશું"; તો તેમણે તેમની પાસેથી ફિદ્યા લીધું અને તેમને છોડી દીધા. અને જ્યારે આ દિવસ આવ્યો જે ઉહુદનો દિવસ છે ત્યારે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના સાથીઓમાંથી સિત્તેર માણસો માર્યા ગયા. અસ્હાબોએ કહ્યું: "અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! આ કઈ મુસીબત હતી જે અમારા પર આવી પડી જ્યારે કે તમે અમને વિજયનું વચન આપતા હતા?" તો અલ્લાહે નાઝિલ કર્યું: أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ ... هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ [શું જ્યારે તમને મુસીબત પહોંચી... તે તમારી પોતાની તરફથી છે]; તે કારણે જે તમે બદરના દિવસે શરત કરી હતી.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

أَنَّهُ لَمَّا کَانَتْ وَقْعَهًُْ بَدْرٍ قَتَلَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ قُرَیْشٍ سَبْعِینَ رَجُلًا وَ أَسَرُوا مِنْهُمْ سَبْعِینَ فَحَکَمَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) بِقَتْلِ الْأُسَارَی وَ حَرْقِ الْغَنَائِمِ فَقَالَ جَمَاعَهًٌْ مِنَ الْمُهَاجِرِینَ إِنَّ الْأُسَارَی هُمْ قَوْمُکَ وَ قَدْ قَتَلْنَا مِنْهُمْ سَبْعِینَ فَأَطْلِقْ لَنَا أَنْ نَأْخُذَ الْفِدَاءَ مِنَ الْأُسَارَی وَ الْغَنَائِمَ فَنَقْوَی بِهَا عَلَی جِهَادِنَا فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ إِنْ لَمْ تَقْتُلُوا یُقْتَلْ مِنْکُمْ فِی الْعَامِ الْمُقْبِلِ فِی مِثْلِ هَذَا الْیَوْمِ عَدَدَ الْأُسَارَی فَأَنْزَلَ اللَّهُ ما کانَ لِنَبِیٍّ أَنْ یَکُونَ لَهُ أَسْری حَتَّی یُثْخِنَ فِی الْأَرْضِ تُرِیدُونَ عَرَضَ الدُّنْیا فَلَمَّا کَانَ فِی الْعَامِ الْمُقْبِلِ وَ قُتِلَ مِنَ الْمُسْلِمِینَ سَبْعُونَ بِعَدَدِ الْأُسَارَی قَالُوا یَا رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) قَدْ وَعَدْتَنَا النَّصْرَ فَمَا هَذَا الَّذِی وَقَعَ بِنَا وَ نَسُوا الشَّرْطَ بِبَدْرٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ أَوَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها یَعْنِی مَا کَانُوا أَصَابُوا مِنْ قُرَیْشٍ بِبَدْرٍ وَ قَبِلُوا الْفِدَاءَ مِنَ الْأَسْرَی قُلْتُمْ أَنَّی هذا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ یَعْنِی بِالشَّرْطِ الَّذِی شَرَطُوهُ عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَنْ یُقْتَلَ مِنْهُمْ بِعَدَدِ الْأُسَارَی إِذَا هُوَ أَطْلَقَ لَهُمُ الْفِدَاءَ مِنْهُمْ وَ الْغَنَائِمَ فَکَانَ الْحَالُ فِی ذَلِکَ عَلَی حُکْمِ الشَّرْط.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) هنگامی‌که جنگ بدر واقع شد مسلمانان هفتاد نفر از قریش را کشتند و هفتاد نفر از آن‌ها را اسیر کردند؛ پس رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) دستور داد اسیران را بکشند و غنیمت‌ها را بسوزانند. گروهی از مهاجرین گفتند: «اسیران قوم شما هستند و هفتاد نفر از آن‌ها را کشته‌ایم پس به خاطر ما آزاد کن تا از اسیران فدیه و غنیمت بگیریم که به‌وسیله‌ی آن در جهاد تقویت می‌شویم». پس خداوند به او وحی فرمود: «اگر نکشید سال آینده در چنین روزی به تعداد اسیران از شما کشته می‌شود» و خداوند این آیه را نازل فرمود: هیچ پیامبری حق ندارد اسیرانی [از دشمن] بگیرد تا کاملًا بر آن‌ها پیروز گردد [و جای پای خود را در زمین محکم کند]! شما متاع ناپایدار دنیا را می‌خواهید و مایلید اسیران بیشتری بگیرید، و در برابر گرفتن فدیه آزاد کنید. ( انفال/۶۷ ) وقتی سال آینده فرارسید و هفتاد نفر از مسلمانان به تعداد اسیران بدر کشته شد، گفتند: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! به ما وعده پیروزی داده‌ای؛ پس این چه مصیبتی است که بر ما وارد شد»؟ و شرط روز بدر را فراموش کردند خداوند این آیه را نازل فرمود: أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها؛ منظور چیزی که در بدر به قریش وارد ساخته بودند و فدیه را به‌جای کشتن اسیران قبول کرده بودند. قُلْتُمْ أَنَّی هذا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ؛ منظور شرطی است که با خود بسته بودند که اگر پیامبر (صلی الله علیه و آله) فدیه‌گرفتن از اسیران و غنیمت‌ها را به آن‌ها اجازه دهد به تعداد اسرای بدر از آن‌ها کشته شود. پس وضعیّت در جنگ اُحُد براساس حکم شرط بود که با خود بسته بودند.

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): When the Battle of Badr took place, the Muslims killed seventy men of Quraysh and took seventy of them captive. So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered that the captives be killed and the spoils be burned. A group of the Muhajirun said: "The captives are your own people, and we have killed seventy of them, so permit us to take ransom from the captives and take the spoils, so that by means of them we may be strengthened in our jihad." So Allah revealed to him: "If you do not kill them, in the coming year on such a day the like of the number of the captives shall be killed from you," and Allah revealed this verse: ما کانَ لِنَبِیٍّ أَنْ یَکُونَ لَهُ أَسْری حَتَّی یُثْخِنَ فِی الْأَرْضِ تُرِیدُونَ عَرَضَ الدُّنْیا [No prophet has the right to take captives [from the enemy] until he has fully overcome them [and firmly established his footing in the land]. You desire the fleeting goods of this world and wish to take more captives and release them in exchange for ransom] (al-Anfal/67). When the coming year arrived and seventy of the Muslims were killed, equal to the number of the captives of Badr, they said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! You had promised us victory; so what is this calamity that has befallen us?" — and they had forgotten the condition of the day of Badr. So Allah revealed this verse: أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها [What! when a misfortune befell you, and you had certainly afflicted (the unbelievers) with twice as much] — meaning that which they had inflicted on Quraysh at Badr, and they had accepted ransom in place of killing the captives. قُلْتُمْ أَنَّی هذا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ [You began to say: Whence is this? Say: It is from yourselves] — meaning the condition that they had imposed upon themselves, that if the Prophet (peace be upon him and his family) permitted them to take ransom from the captives and take the spoils, then the like of the number of the captives of Badr would be killed from among them. So the situation in the Battle of Uhud was according to the ruling of the condition that they had bound upon themselves.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જ્યારે બદ્રની જંગ થઈ, ત્યારે મુસલમાનોએ કુરૈશના સિત્તેર માણસોને કત્લ કર્યા અને સિત્તેર માણસોને કૈદી બનાવ્યા; પછી રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ હુકમ કર્યો કે કૈદીઓને કત્લ કરવામાં આવે અને ગનીમતોને બાળી નાખવામાં આવે. મુહાજિરીનમાંથી એક જૂથે કહ્યું: "કૈદીઓ તમારી કૌમના છે અને અમે તેમાંથી સિત્તેરને કત્લ કર્યા છે, તો અમારા માટે તેમને છોડી દો જેથી અમે કૈદીઓથી ફિદ્યહ અને ગનીમત લઈએ કે જેનાથી અમે જિહાદમાં મજબૂત થઈએ." પછી અલ્લાહે તેમના ઉપર વહી નાઝિલ કરી: "જો તમે કત્લ ન કરો તો આવતા વર્ષે આવા દિવસે કૈદીઓની સંખ્યા બરાબર તમારામાંથી કત્લ કરવામાં આવશે," અને અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: ما کانَ لِنَبِیٍّ أَنْ یَکُونَ لَهُ أَسْری حَتَّی یُثْخِنَ فِی الْأَرْضِ تُرِیدُونَ عَرَضَ الدُّنْیا [કોઈ પણ પયગંબરને હક નથી કે તે [દુશ્મનમાંથી] કૈદીઓ પકડે જ્યાં સુધી તેમના ઉપર સંપૂર્ણ ગાલિબ ન થાય [અને ઝમીનમાં પોતાના પગ મજબૂત ન કરે]! તમે દુનિયાની અસ્થાયી માતાઅ ચાહો છો અને વધુ કૈદીઓ પકડીને ફિદ્યહ લઈને છોડવા ઈચ્છો છો] (અન્ફાલ/૬૭). જ્યારે આવતું વર્ષ આવ્યું અને બદ્રના કૈદીઓની સંખ્યા બરાબર સિત્તેર મુસલમાનો કત્લ થયા, ત્યારે તેમણે કહ્યું: "અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! તમે અમને ફતહનું વચન આપ્યું હતું; તો આ કઈ મુસીબત છે જે અમારા ઉપર આવી પડી?" અને તેઓ બદ્રના દિવસની શરત ભૂલી ગયા. અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: أَ وَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها [શું જ્યારે તમને એક મુસીબત પહોંચી, જ્યારે તમે [કાફિરોને] તેનાથી બમણી પહોંચાડી ચૂક્યા હતા]; મુરાદ તે છે જે તેમણે બદ્રમાં કુરૈશને પહોંચાડ્યું હતું અને કૈદીઓને કત્લ કરવાના બદલે ફિદ્યહ કબૂલ કર્યું હતું. قُلْتُمْ أَنَّی هذا قُلْ هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ [તમે કહેવા લાગ્યા: આ ક્યાંથી? કહો: આ તમારા પોતાના તરફથી છે]; મુરાદ તે શરત છે જે તેમણે પોતાની સાથે બાંધી હતી કે જો પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તેમને કૈદીઓ પાસેથી ફિદ્યહ લેવા અને ગનીમતોની ઈજાઝત આપે, તો બદ્રના કૈદીઓની સંખ્યા બરાબર તેમનામાંથી કત્લ થાય. પછી ઓહદની જંગમાં પરિસ્થિતિ તે શરતના હુકમ મુજબ હતી જે તેમણે પોતાની સાથે બાંધી હતી.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

کَانَ الْمُسْلِمُونَ قَدْ أَصَابُوا بِبَدْرٍ مِائَهًًْ وَ أَرْبَعِینَ رَجُلًا وَ أَسَرُوا سَبْعِینَ فَلَمَّا کَانَ یَوْمُ أُحُدٍ أُصِیبَ مِنَ الْمُسْلِمِینَ سَبْعُونَ رَجُلًا قَالَ فَاغْتَمُّوا بِذَلِکَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَوَ لَمَّا أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَیْها.

امام صادق (علیه السلام) مسلمانان در جنگ بدر با یک‌صدوچهل نفر مواجه شدند هفتاد نفر از آن‌ها را کشتند و هفتاد نفر را هم به اسارت گرفتند. در جنگ احد هفتاد نفر از مسلمانان کشته شدند و مسلمانان از این موضوع غمگین شدند و خداوند این آیه را نازل کرد: أوَ لَمّا أصَابتکُمْ مُصِیبةٌ قَدْ أصبتم مثلیها.

Imam Sadiq (peace be upon him): The Muslims at Badr encountered one hundred and forty men; they killed seventy of them and took seventy captive. In the Battle of Uhud, seventy of the Muslims were killed, and the Muslims became grieved over this, so Allah revealed this verse: أوَ لَمّا أصَابتکُمْ مُصِیبةٌ قَدْ أصبتم مثلیها [What! when a misfortune befell you, and you had certainly afflicted (the unbelievers) with twice as much].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુસલમાનો બદ્રની જંગમાં એકસો ચાળીસ માણસો સાથે મુકાબલો કર્યો; તેમાંથી સિત્તેરને કત્લ કર્યા અને સિત્તેરને કૈદી બનાવ્યા. ઓહદની જંગમાં મુસલમાનોમાંથી સિત્તેર માણસો કત્લ થયા અને મુસલમાનો આ બાબતથી ગમગીન થયા અને અલ્લાહે આ આયત નાઝિલ કરી: أوَ لَمّا أصَابتکُمْ مُصِیبةٌ قَدْ أصبتم مثلیها [શું જ્યારે તમને એક મુસીબત પહોંચી, જ્યારે તમે [કાફિરોને] તેનાથી બમણી પહોંચાડી ચૂક્યા હતા].

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ یَقُولُ بِمَعْصِیَتِکُمْ أَصَابَکُمْ مَا أَصَابَکُمْ.

امام باقر (علیه السلام) هُوَ مِنْ عندِ أَنْفُسِکُمْ؛ منظور آیه این است که: هرچه به شما می‌رسد به خاطر معصیت شماست».

Imam Baqir (peace be upon him): هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ [It is from yourselves]; the meaning of the verse is that: whatever befalls you is because of your disobedience.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): هُوَ مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِکُمْ [આ તમારા પોતાના તરફથી છે]; આયતનો મુરાદ એ છે કે: તમને જે કંઈ પહોંચે છે તે તમારી માસિયતના કારણે છે.