سورة آل عمران

Verse 169 of 200

3:169

وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا في سَبيلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ

[اى پيامبر]! هرگز گمان مبر كسانى‌ كه در راه خدا كشته ‌شدند، مرده‌اند! بلكه زنده‌اند، و نزد پروردگارشان روزى‌ داده‌ مى‌شوند.

And reckon not those who are killed in Allah's way as dead; nay, they are alive (and) are provided sustenance from their Lord;

અને જે લોકો અલ્લાહની રાહમાં કત્લ થઇ ગયા છે તેમને હરગિઝ મરણ પામેલા સમજો નહિ; બલ્કે તેઓ જીવતા છે (અને) પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી રોજી મેળવે છે;

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

إِخْوَانُکُمْ لِمَا أُصِیبُوا بِأُحُدٍ جُعِلَتْ أَرْوَاحُهُمْ فِی أَجْوَافِ طَیْرٍ خُضْرٍ تَرِدُ أَنْهَارَ الْجَنَّهًِْ فَتَأْکُلُ مِنْ ثِمَارِهَا وَ تَأْوِی إِلَی قَنَادِیلَ مِنْ ذَهَبٍ فِی ظِلِّ الْعَرْشِ فَلَمَّا وَجَدُوا طِیبَ مَطْعَمِهِمْ وَ مَشْرَبِهِمْ وَ رَأَوْا حُسْنَ مُنْقَلَبِهِمْ قَالُوا: لَیْتَ إِخْوَانَنَا یَعْلَمُونَ بِمَا أَکْرَمَنَا اللَّهُ وَ بِمَا نَحْنُ فِیهِ لِئَلَّا یَزْهَدُوا فِی الْجِهَادِ وَ یَکِلُوا عِنْدَ الْحَرْبِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ تَعَالَی: أَنَا أُبَلِّغُهُمْ عَنْکُمْ، فَأَنْزَلَ: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءُ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) برادران شما وقتی در اُحُد کشته شدند روحشان درون پرنده‌های سبزی قرار داده شد که به رودهای بهشت وارد می‌شود و از میوه‌های آن می‌خورد و در چراغ‌هایی از طلا در سایه‌ی عرش مسکن می‌گزیند و هنگامی‌که خوردنی‌ها و نوشیدنی‌هایشان را دلپذیر یافتند و نیکویی محلّ بازگشتشان را دیدند، گفتند: «ای کاش برادرانمان، اکرامی را که خداوند از ما نمود و آنچه را که ما در آن هستیم، بدانند تا نسبت به جهاد بی‌میلی نشان ندهند و جنگ را کنار نگذارند»، پس خدای تعالی به آن‌ها فرمود: «من از طرف شما به آن‌ها ابلاغ می‌کنم». در نتیجه این آیه را نازل فرمود: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ.

The Prophet (peace be upon him and his family): When your brothers were killed at Uhud, their souls were placed inside green birds that come to the rivers of Paradise and eat from its fruits and take shelter in lamps of gold in the shade of the Throne. When they found their food and drink pleasant and saw the beauty of their place of return, they said: "If only our brothers knew of the honour Allah has bestowed on us and of what we are in, so that they would not lose desire for jihad and would not lay down [arms] in war." So Allah the Exalted said to them: "I shall convey it from you to them." Then He revealed this verse: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ [And reckon not those who are killed in Allah's way as dead; nay, they are alive (and) are provided sustenance from their Lord].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): તમારા ભાઈઓ જ્યારે ઉહદમાં શહીદ થયા ત્યારે તેમની રૂહો લીલી પક્ષીઓની અંદર મૂકવામાં આવી, જે જન્નતની નહેરોમાં આવે છે અને તેના ફળોમાંથી ખાય છે અને અર્શની છાયામાં સોનાના ફાનસોમાં આશરો લે છે. અને જ્યારે તેમણે પોતાના ખાનપાનને સ્વાદિષ્ટ પામ્યાં અને પોતાની પરત ફરવાની જગ્યાની સુંદરતા જોઈ, ત્યારે તેઓએ કહ્યું: "કાશ અમારા ભાઈઓ, જે ઇકરામ અલ્લાહે અમારા પર કર્યું છે અને જેમાં અમે છીએ તે જાણી લે, જેથી તેઓ જિહાદ પ્રત્યે અરુચિ ન બતાવે અને લડાઈને છોડી ન દે." તો અલ્લાહ તઆલાએ તેમને કહ્યું: "હું તમારી તરફથી તેઓ સુધી પહોંચાડીશ." પરિણામે આ આયત નાઝિલ કરી: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ [અને જેઓ અલ્લાહના રસ્તામાં કત્લ કરાયા છે તેમને મરેલા ન સમજો; બલ્કે તેઓ જીવંત છે, પોતાના પરવરદિગાર પાસે તેઓને રોજી આપવામાં આવે છે].

امیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

ثُمَّ ذَکَرَ السَّیِّدُ (رحمة الله علیه) زِیَارَهًَْ الْوَدَاعِ ... ثُمَّ قَالَ زِیَارَهًٌْ ثَانِیَهًٌْ یُزَارُ بِهَا (علیه السلام): ... السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا امیرالمؤمنین (علیه السلام) ... إِنَّکَ تَسْمَعُ کَلَامِی وَ تَرُدُّ سَلَامِی لِقَوْلِهِ تَعَالَی وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ.

امام علی (علیه السلام) دوّمین زیادتی که امام علی (علیه السلام) با آن زیارت می‌شود: سلام بر تو ای امیرالمؤمنان (علیه السلام)! تو سخن مرا می‌شنوی و جواب سلام مرا می‌دهی؛ چون خداوند متعال [می‌فرماید]: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ.

Imam Ali (peace be upon him): The second ziyarat by which Imam Ali (peace be upon him) is visited: Peace be upon you, O Commander of the Faithful (peace be upon him)! You hear my speech and return my greeting, because Allah the Exalted [says]: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ [And reckon not those who are killed in Allah's way as dead; nay, they are alive (and) are provided sustenance from their Lord].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): બીજી ઝિયારત જેનાથી ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ની ઝિયારત કરાય છે: સલામ થાય તમારા પર, હે અમીરુલ મોમિનીન (અલયહિસ્સલામ)! તમે મારી વાત સાંભળો છો અને મારા સલામનો જવાબ આપો છો; કારણ કે અલ્લાહ તઆલા [ફરમાવે છે]: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ [અને જેઓ અલ્લાહના રસ્તામાં કત્લ કરાયા છે તેમને મરેલા ન સમજો; બલ્કે તેઓ જીવંત છે, પોતાના પરવરદિગાર પાસે તેઓને રોજી આપવામાં આવે છે].

السّجّاد (علیه السلام) Imam Sajjad (peace be upon him) ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ)

رَوَی شَیْخٌ صَدُوقٌ مِنْ مَشَایِخِ بَنِی هَاشِمٍ وَ غَیْرُهُ مِنَ النَّاسِ: أَنَّهُ لَمَّا دَخَلَ عَلِیُّ‌بْنُ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) وَ حَرَمُهُ عَلَی یَزِیدَ لَعَنَهُ اللَّهُ فَقَامَتْ زَیْنَبُ بِنْتُ علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) و قالت ... اللَّهُمَّ خُذْ بِحَقِّنَا وَ انْتَقِمْ مِنْ ظَالِمِنَا وَ أَحْلِلْ غَضَبَکَ بِمَنْ سَفَکَ دِمَاءَنَا وَ نَقَصَ ذِمَامَنَا وَ قَتَلَ حُمَاتَنَا وَ هَتَکَ عَنَّا سُدُولَنَا وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَکَ الَّتِی فَعَلْتَ وَ مَا فَرَیْتَ إِلَّا جِلْدَکَ وَ مَا جَزَزْتَ إِلَّا لَحْمَکَ وَ سَتَرِدُ عَلَی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) بِمَا تَحَمَّلْتَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ وَ انْتَهَکْتَ مِنْ حُرْمَتِهِ وَ سَفَکْتَ مِنْ دِمَاءِ عِتْرَتِهِ وَ لُحْمَتِهِ حَیْثُ یَجْمَعُ بِهِ شَمْلَهُمْ وَ یَلُمُّ بِهِ شَعَثَهُمْ وَ یَنْتَقِمُ مِنْ ظَالِمِهِمْ وَ یَأْخُذُ لَهُمْ بِحَقِّهِمْ مِنْ أَعْدَائِهِمْ وَ لَا یَسْتَفِزَّنَّکَ الْفَرَحُ بِقَتْلِهِ وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِه.

امام سجّاد (علیه السلام) هنگامی‌که علی‌ّبن‌الحسین (علیه السلام) و حرم او نزد یزید که لعنت خدا بر او باد آمدند ... پس زینب دختر علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) برخاست و فرمود: «... خدایا! حقّ ما را بگیر و از ظلم‌کنندگان بر ما انتقام بگیر و غضب خود را وارد کن بر کسی که خون ما را ریخت و حقّ ما را کم کرد و حمایت‌کننده‌های ما را کشت و پرده‌ی عفت ما را پاره کرد. ای یزید! و سرانجام آن کارت را که نمی‌بایست انجام دهی انجام دادی، و جز پوست خود را نتافتی و جز گوشت خود را نبریدی و به‌زودی به خاطر آنچه از ذرّیّه‌ی رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) به عهده گرفتی و حرمت او را شکستی و خون فرزندان و خویشان او را ریختی نزد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) می‌آیی؛ زمانی‌که خداوند به‌وسیله‌ی او آن‌ها را دور هم جمع می‌کند و به‌وسیله‌ی او امور آن‌ها را سامان می‌بخشد و از ظلم‌کنندگان بر آن‌ها انتقام می‌گیرد و حقّ آن‌ها را از دشمنانشان می‌گیرد و شادی به خاطر کشتن او تو را از حد خود بیرون نبرد و سرمست و مغرور نکند وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِه.

Imam Sajjad (peace be upon him): When Ali ibn al-Husayn (peace be upon him) and his womenfolk were brought before Yazid — may the curse of Allah be upon him — ... Zaynab, the daughter of Ali ibn Abi Talib (peace be upon him), stood up and said: "... O Allah! Take our right and take vengeance on those who wronged us, and send down Your wrath upon the one who shed our blood and diminished our right and killed our protectors and tore away the veil of our chastity. O Yazid! In the end you have done that deed which you should not have done, and you have not cut except your own skin and you have not sliced except your own flesh, and soon you will come before the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) on account of what you took upon yourself regarding the offspring of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and the sanctity of his that you violated, and the blood of his children and kin that you shed — at the time when Allah, by means of him, gathers them together and, by means of him, sets their affairs in order and takes vengeance on those who wronged them and takes their right from their enemies. And let not the joy over killing him carry you beyond your bounds and make you drunk with pride and vain: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِه [And do not reckon those who are killed in the way of Allah as dead; nay, they are alive with their Lord, being provided sustenance, rejoicing in what Allah has given them of His bounty]."

ઇમામ સજ્જાદ (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલી ઇબ્ને હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના હરમને યઝીદ — જેના પર અલ્લાહની લાનત હો — ની પાસે લાવવામાં આવ્યા ... ત્યારે ઝયનબ, અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ની પુત્રી, ઊભા થયા અને કહ્યું: "... હે અલ્લાહ! અમારો હક્ક લે અને અમારા પર જુલમ કરનારાઓ પાસેથી બદલો લે, અને તારો ગઝબ તે વ્યક્તિ પર ઉતાર જેણે અમારું લોહી વહાવ્યું અને અમારો હક્ક ઓછો કર્યો અને અમારા હિમાયતીઓને કત્લ કર્યા અને અમારી ઇફ્ફતના પડદાને ફાડી નાખ્યો. હે યઝીદ! અને છેવટે તેં તે કામ કર્યું જે તારે ન કરવું જોઇતું હતું, અને તેં તારી પોતાની ખાલ સિવાય કંઇ છોલ્યું નથી અને તારા પોતાના માંસ સિવાય કંઇ કાપ્યું નથી, અને ટૂંક સમયમાં જ તું રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની ઝુર્રિય્યત વિષે જે જવાબદારી ઉપાડી છે અને તેમની હુરમતને તોડી છે અને તેમના સંતાનો અને સંબંધીઓનું લોહી વહાવ્યું છે તેના કારણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવીશ; જ્યારે અલ્લાહ તેમના દ્વારા તેઓને એકઠા કરશે અને તેમના દ્વારા તેમના મામલાઓને વ્યવસ્થિત કરશે અને તેમના પર જુલમ કરનારાઓ પાસેથી બદલો લેશે અને તેમના દુશ્મનો પાસેથી તેમનો હક્ક લેશે. અને તેમને કત્લ કરવાની ખુશી તને તારી હદથી બહાર ન લઈ જાય અને તને મદમસ્ત અને ઘમંડી ન બનાવે وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِه [અને જેઓ અલ્લાહના માર્ગમાં કત્લ કરવામાં આવ્યા છે તેઓને મૃત ન સમજ; બલ્કે તેઓ પોતાના રબ પાસે જીવંત છે, તેમને રોજી આપવામાં આવે છે, અલ્લાહે તેમને પોતાની કૃપાથી જે આપ્યું છે તેનાથી ખુશ છે]."

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ الْجِهَادَ أَشْرَفُ الْأَعْمَالِ بَعْدَ الْإِسْلَامِ وَ هُوَ قِوَامُ الدِّینِ وَ الْأَجْرُ فِیهِ عَظِیمٌ مَعَ الْعِزَّهًِْ وَ الْمَنَعَهًِْ وَ هُوَ الْکَرَّهًُْ فِیهِ الْحَسَنَاتُ وَ الْبُشْرَی بِالْجَنَّهًِْ بَعْدَ الشَّهَادَهًِْ وَ بِالرِّزْقِ غَداً عِنْدَ الرَّبِّ وَ الْکَرَامَهًِْ یَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ.

امام علی (علیه السلام) جهاد برترین اعمال بعد از مسلمان‌شدن است و آن برپادارنده‌ی دین و پاداش آن بزرگ و همراه با عزّت و بلندمرتبگی است و آن حمله‌کردن به دشمن است. در آن همه‌ی نیکی‌ها است و فردا بعد از شهادت نزد پروردگار بشارت به بهشت و به روزی و شرافت، است. خدای عزّوجلّ می‌فرماید: و لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ ... .

Imam Ali (peace be upon him): Jihad is the noblest of deeds after becoming Muslim, and it is the upholder of the religion, and its reward is great, together with honour and lofty rank, and it is the charge against the enemy. In it lie all the good deeds, and tomorrow, after martyrdom, before the Lord, there is the glad tidings of Paradise and of sustenance and honour. Allah, the Mighty and Majestic, says: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ ... [And do not reckon those who are killed in the way of Allah ...].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જિહાદ મુસલમાન થયા પછીના શ્રેષ્ઠ કાર્યોમાંનું છે અને તે દીનનો આધારસ્તંભ છે અને તેનો બદલો મોટો છે અને તે ઇઝ્ઝત તથા બુલંદ મરતબા સાથે છે અને તે દુશ્મન પર હુમલો કરવો છે. તેમાં તમામ નેકીઓ છે અને આવતી કાલે શહાદત પછી પરવરદિગાર પાસે જન્નત તથા રોજી અને શરાફતની ખુશખબરી છે. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ ... [અને જેઓ અલ્લાહના માર્ગમાં કત્લ કરવામાં આવ્યા છે તેઓને મૃત ન સમજ ...].

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

أَتَی رَجُلٌ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ إِنِّی رَاغِبٌ نَشِیطٌ فِی الْجِهَادِ قَالَ فَجَاهِدْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَإِنَّکَ إِنْ تُقْتَلْ‌کُنْتَ حَیّاً عِنْدَ اللَّهِ تُرْزَقُ وَ إِنْ مِتَّ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُکَ عَلَی اللَّهِ وَ إِنْ رَجَعْتَ خَرَجْتَ مِنَ الذُّنُوبِ إِلَی اللَّهِ هَذَا تَفْسِیرُ وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً.

امام باقر (علیه السلام) مردی نزد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) آمد و گفت: «من بسیار مایل به جهاد در راه خدا هستم». رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «پس در راه خدا جهاد کن که اگر کشته شوی، زنده هستی و در نزد خدا روزی می‌خوری و اگر بمیری، اجر تو بر عهده‌ی خداست و اگر زنده بازگردی از گناهان خود پاک شده‌ای». این سخن همان تفسیر این آیه است: وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْوَاتًا.

Imam Baqir (peace be upon him): A man came to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "I am very eager for jihad in the way of Allah." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "Then wage jihad in the way of Allah, for if you are killed, you are alive and receive sustenance with Allah, and if you die, your reward is upon Allah, and if you return alive, you have been cleansed of your sins." This statement is the very interpretation of this verse: وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْوَاتًا [And reckon not those who are killed in Allah's way as dead].

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): એક વ્યક્તિ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે આવ્યો અને કહ્યું: "હું અલ્લાહના માર્ગમાં જિહાદ કરવા માટે ખૂબ ઇચ્છુક છું." રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "તો અલ્લાહના માર્ગમાં જિહાદ કર, કારણ કે જો તું માર્યો જાય તો તું જીવંત છે અને અલ્લાહની પાસે રોજી પામે છે, અને જો તું મરી જાય તો તારો બદલો અલ્લાહ પર છે, અને જો તું જીવતો પાછો ફરે તો તું તારા ગુનાહોથી પાક થઈ ગયો." આ કથન એ જ આ આયતનું તફસીર છે: وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْوَاتًا [અને જેઓ અલ્લાહના માર્ગમાં માર્યા ગયા છે તેમને મરેલા ન સમજ].

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) أَنَّهُ قَالَ لِجَابِرٍ (رحمة الله علیه) إِنَّ اللَّهَ لَمْ یُکَلِّمْ أَحَداً إِلَّا مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ وَ کَلَّمَ أَبَاکَ مُوَاجِهاً فَقَالَ لَهُ سَلْنِی أُعْطِکَ قَالَ أَسْأَلُکَ أَنْ تَرُدَّنِی إِلَی الدُّنْیَا حَتَّی أُجَاهِدَ مَرَّهًًْ أُخْرَی فَأُقْتَلَ فَقَالَ أَنَا لَا أَرُدُّ أَحَداً إِلَی الدُّنْیَا سَلْنِی غَیْرَهَا قَالَ أَخْبِرِ الْأَحْیَاءَ بِمَا نَحْنُ فِیهِ مِنَ الثَّوَابِ حَتَّی یَجْتَهِدُوا فِی الْجِهَادِ لَعَلَّهُمْ یُقْتَلُونَ فَیَجِیئُونَ إِلَیْنَا فَقَالَ تَعَالَی أَنَا رَسُولُکَ إِلَی الْمُؤْمِنِینَ فَأَنْزَلَ وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) از پیامبر (صلی الله علیه و آله) نقل‌شده است که به جابر (رحمة الله علیه) فرمود: «خداوند با هیچ‌کس سخن نگفته مگر از پشت حجاب ولی با پدر تو رو در رو سخن گفت و به او فرمود: «از من بخواه تا به تو عطا کنم». گفت: «از تو می‌خواهم که مرا به دنیا برگردانی تا بار دیگر جهاد کنم و کشته شوم». خداوند فرمود: «من هیچ‌کس را به دنیا برنمی‌گردانم چیز دیگری غیر از آن از من بخواه». گفت: «زنده‌ها را از پاداشی که ما در آن هستیم آگاه کن تا در جهاد کوشش کنند شاید آن‌ها کشته شوند و به‌سوی ما بیایند». خدای تعالی فرمود: «من فرستاده‌ی تو به‌سوی مؤمنین هستم». در نتیجه این آیه را نازل فرمود: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً.

The Prophet (peace be upon him and his family): It is narrated from the Prophet (peace be upon him and his family) that he said to Jabir (may Allah have mercy on him): "Allah has not spoken to anyone except from behind a veil, but He spoke to your father face to face and said to him: 'Ask of Me, and I shall grant it to you.' He said: 'I ask You to return me to the world so that I may wage jihad once more and be killed.' Allah said: 'I do not return anyone to the world; ask something else of Me.' He said: 'Inform the living of the reward we are in, so that they may strive in jihad — perhaps they will be killed and come to us.' Allah the Exalted said: 'I am your messenger to the believers.' Consequently He revealed this verse: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً [And reckon not those who are killed in Allah's way as dead]."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) થી નકલ થયેલ છે કે તેમણે જાબિર (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) ને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે કોઈ સાથે વાત કરી નથી સિવાય કે પડદા પાછળથી, પરંતુ તમારા પિતા સાથે તેમણે રૂબરૂ વાત કરી અને તેમને ફરમાવ્યું: 'મારી પાસે માંગ કે હું તને આપું.' તેમણે કહ્યું: 'હું તારી પાસે માંગું છું કે તું મને દુનિયામાં પાછો મોકલ જેથી હું ફરી એકવાર જિહાદ કરું અને માર્યો જાઉં.' અલ્લાહે ફરમાવ્યું: 'હું કોઈને દુનિયામાં પાછો મોકલતો નથી; આ સિવાય કંઈક બીજું મારી પાસે માંગ.' તેમણે કહ્યું: 'જીવંતોને એ બદલાથી માહિતગાર કર જેમાં અમે છીએ, જેથી તેઓ જિહાદમાં પ્રયત્ન કરે, કદાચ તેઓ માર્યા જાય અને અમારી તરફ આવે.' અલ્લાહ તઆલાએ ફરમાવ્યું: 'હું મોમિનો તરફ તારો સંદેશવાહક છું.' પરિણામે આ આયત નાઝિલ ફરમાવી: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً [અને જેઓ અલ્લાહના માર્ગમાં માર્યા ગયા છે તેમને મરેલા ન સમજ]."

وَ أما الرَّدُّ عَلَی مَنْ أَنْکَرَ الثَّوَابَ وَ الْعِقَابَ فِی الدُّنْیَا بَعْدَ الْمَوْتِ قَبْلَ الْقِیَامَهًِْ فَیَقُولُ اللَّهُ تَعَالَی وَلا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ الْآیَهًَْ.

امام علی (علیه السلام) در ردّ نظر کسی که ثواب و عقاب را در دنیا بعد از مرگ و قبل از قیامت انکار کند؛ آن است که خدای تعالی می‌فرماید: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِه.

Imam Ali (peace be upon him): In refutation of the view of one who denies reward and punishment in the world after death and before the Resurrection, Allah the Exalted says: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِه [And reckon not those who are killed in Allah's way as dead; nay, they are alive with their Lord, receiving sustenance, rejoicing in what Allah has given them of His grace].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જે વ્યક્તિ મૃત્યુ પછી અને કયામત પહેલા દુનિયામાં સવાબ અને અઝાબનો ઇન્કાર કરે તેના મતના રદ્દમાં અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِه [અને જેઓ અલ્લાહના માર્ગમાં માર્યા ગયા છે તેમને મરેલા ન સમજ; બલ્કે તેઓ પોતાના રબની પાસે જીવંત છે, રોજી પામી રહ્યા છે, અને અલ્લાહે તેમને પોતાની કૃપાથી જે આપ્યું છે તેનાથી ખુશ છે].

أَنَا سَیِّدُ الْوَصِیِّین ... وَ أَنَا أُحْیِی أُحْیِی سُنَّهًَْ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) وَ أَنَا أُمِیتُ أُمِیتُ الْبِدْعَهًَْ وَ أَنَا حَیٌّ لَا أَمُوتُ لِقَوْلِهِ تَعَالَی وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ.

امام علی (علیه السلام) من سیّد اوصیاء هستم ... من سنّت پیامبر (صلی الله علیه و آله) را زنده می‌کنم و می‌میرانم. یعنی بدعت را می‌میرانم و من حیّ لا یموت هستم برای اینکه خدا می‌فرماید: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ.

Imam Ali (peace be upon him): I am the master of the awsiya (successors) ... I revive the sunnah of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and I put to death — that is, I put innovation to death — and I am hayyun la yamut (living, who does not die), because Allah says: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ [And reckon not those who are killed in Allah's way as dead; nay, they are alive with their Lord, receiving sustenance].

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): હું અવસિયા (વસીઓ)નો સરદાર છું ... હું રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની સુન્નતને જીવંત કરું છું અને મૃત કરું છું, એટલે કે બિદઅતને મૃત કરું છું, અને હું હય્યુન લા યમૂત (જીવંત જે મરતો નથી) છું, કારણ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ [અને જેઓ અલ્લાહના માર્ગમાં માર્યા ગયા છે તેમને મરેલા ન સમજ; બલ્કે તેઓ પોતાના રબની પાસે જીવંત છે, રોજી પામી રહ્યા છે].

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی بَصِیرٍ قَالَ: قَالَ لِیَ الصَّادِقُ (علیه السلام) یَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَ الْمَیِّتَ عَلَی هَذَا الْأَمْرِ شَهِیدٌ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ وَ إِنْ مَاتَ عَلَی فِرَاشِهِ قَالَ وَ إِنْ مَاتَ عَلَی فِرَاشِهِ فَإِنَّهُ حَیٌّ یُرْزَق.

امام باقر (علیه السلام) ابوبصیر گوید: امام صادق (علیه السلام) به من فرمود: «ای ابومحمّد کسانی که به ولایت و امامت ما درمی‌گذرند شهید می‌باشند، گفتم اگرچه در بسترش هم بمیرد». فرمود: «آری اگرچه در بستر خود درگذرد او زنده است و نزد خداوند روزی می‌خورد».

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Basir said: Imam Sadiq (peace be upon him) said to me: "O Abu Muhammad, those who die upon this matter [our wilayah and imamah] are martyrs." I said: "May I be your ransom, even if he dies on his bed?" He said: "Yes, even if he dies on his bed, he is alive and receives sustenance with Allah."

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીર કહે છે: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ મને ફરમાવ્યું: "હે અબૂ મુહમ્મદ! જેઓ અમારી વિલાયત અને ઇમામત પર મૃત્યુ પામે છે તેઓ શહીદ છે." મેં કહ્યું: "હું આપ પર કુરબાન થાઉં, ભલે તે પોતાના બિસ્તર પર જ મરી જાય?" તમે ફરમાવ્યું: "હા, ભલે તે પોતાના બિસ્તર પર મૃત્યુ પામે, તે જીવંત છે અને અલ્લાહની પાસે રોજી પામે છે."

#10

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

فَلَا یَبْقَی أَحَدٌ مِمَّنْ قَاتَلَنَا وَ ظَلَمَنَا وَ رَضِیَ بِمَا جَرَی عَلَیْنَا إِلَّا قُتِلَ فِی ذَلِکَ الْیَوْم (رجعهًْ) أَلْفَ قَتْلَهًٍْ دُونَ مَنْ قُتِلَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَإِنَّهُ لَا یَذُوقُ الْمَوْتَ وَ هُوَ کَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ یَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُون.

امام صادق (علیه السلام) در آن روز تمام قاتلان و ظالمان به ما و آن‌ها که از آنچه بر سر ما آمده بود، راضی بودند، هزار بار به قتل می‌رسند، نه مثل کشته‌شدن: آن‌ها که در راه خدا شهید می‌شوند زیرا شهیدان در حقیقت نمی‌میرند چنان‌که خدا فرمود: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ یَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ.

Imam Sadiq (peace be upon him): On that day, all who fought us and wronged us and those who were pleased with what befell us will be killed a thousand times, not like the killing of those who are martyred in the way of Allah, for the martyrs in truth do not die, as Allah said: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ یَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ [And do not reckon those who are killed in the way of Allah as dead; nay, they are alive, provided sustenance from their Lord, rejoicing in what Allah has given them of His grace, and receiving good news about those who have not yet joined them from behind, that no fear shall be upon them nor shall they grieve].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): તે દિવસે અમારા બધા કાતિલો અને ઝાલિમો, અને જેઓ અમારા ઉપર જે વીત્યું તેનાથી રાજી હતા, હજાર વાર કત્લ કરવામાં આવશે, જેઓ અલ્લાહના માર્ગમાં શહીદ થાય છે તેમના કત્લ જેવું નહીં; કારણ કે શહીદો હકીકતમાં મરતા નથી, જેમ અલ્લાહે ફરમાવ્યું: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ یَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ [અને જેઓ અલ્લાહના માર્ગમાં કત્લ કરવામાં આવ્યા છે તેમને મરેલા ન સમજો, બલ્કે તેઓ જીવંત છે, પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી રિઝ્ક પ્રાપ્ત કરે છે, અલ્લાહે તેમને પોતાના ફઝલથી જે આપ્યું છે તેનાથી ખુશ છે, અને પોતાની પાછળ જેઓ હજી તેમની સાથે ભળ્યા નથી તેમના વિષે ખુશખબરી પ્રાપ્ત કરે છે કે તેમના પર કોઈ ડર નથી અને ન તેઓ ગમગીન થશે].

#11

أَنَّ امیرالمؤمنین (علیه السلام) قَالَ لِأَبِی‌بَکْرٍ یَوْماً لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) مَاتَ شَهِیداً وَ اللَّهِ لَیَأْتِیَنَّکَ فَأَیْقِنْ إِذَا جَاءَکَ فَإِنَّ الشَّیْطَانَ غَیْرُ مُتَخَیِّلٍ بِهِ فَأَخَذَ عَلِیٌّ بِیَدِ أَبِی‌بَکْرٍ فَأَرَاهُ النَّبِیَّ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ لَهُ یَا أَبَابَکْرٍ آمِنْ بِعَلِیٍّ (علیه السلام).

امام علی (علیه السلام) روزی امیرالمؤمنین (علیه السلام) به ابوبکر فرمود: وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاء عندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ. گواهی می‌دهم که محمّد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)، شهید از دنیا رفت. به خدا سوگند که او به نزد تو خواهد آمد و چون بیاید به آن یقین پیدا کن چون شیطان نمی‌تواند به او متشبّه شود. سپس علی (علیه السلام) دست ابوبکر را گرفت و پیامبر (صلی الله علیه و آله) را به او نشان داد و پیامبر (صلی الله علیه و آله) به او گفت: «ای ابوبکر! به علی (علیه السلام) ایمان بیاور».

Imam Ali (peace be upon him): One day the Commander of the Faithful (peace be upon him) said to Abu Bakr: وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاء عندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ [And do not reckon those who are killed in the way of Allah as dead; nay, they are alive, provided sustenance from their Lord]. I bear witness that Muhammad the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) departed from this world as a martyr. By Allah, he will come to you, and when he comes, be certain of it, for Satan cannot take on his likeness. Then Ali (peace be upon him) took Abu Bakr's hand and showed him the Prophet (peace be upon him and his family), and the Prophet (peace be upon him and his family) said to him: "O Abu Bakr! Believe in Ali (peace be upon him)."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): એક દિવસ અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)એ અબૂ બક્રને ફરમાવ્યું: وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاء عندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ [અને જેઓ અલ્લાહના માર્ગમાં કત્લ કરવામાં આવ્યા છે તેમને મરેલા ન સમજો, બલ્કે તેઓ જીવંત છે, પોતાના પરવરદિગાર પાસેથી રિઝ્ક પ્રાપ્ત કરે છે]. હું ગવાહી આપું છું કે મુહમ્મદ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) શહીદ થઈને દુનિયાથી ગયા. અલ્લાહની કસમ, તે તારી પાસે આવશે, અને જ્યારે આવે ત્યારે તેના પર યકીન કરજે, કારણ કે શેતાન તેમની શકલ ધારણ કરી શકતો નથી. પછી અલી (અલયહિસ્સલામ)એ અબૂ બક્રનો હાથ પકડ્યો અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને તેમને દેખાડ્યા, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ તેમને કહ્યું: "ઓ અબૂ બક્ર! અલી (અલયહિસ્સલામ) પર ઈમાન લાવ."