در آن، نشانههاى روشن، [از جمله] مقام ابراهيم است؛ و هركس داخل آن [حرم] شود، در امان خواهد بود و براى خدا بر مردم [واجب] است كه آهنگ خانه‌ی [او] كنند، آن‌ها كه توانايى رفتن بهسوى آن دارند. و هركس كفر ورزد [و حجّ را ترك كند، به خود زيان رسانده]، و خداوند از همه‌ی جهانيان، بىنياز است.
In it are clear signs, the standing place of Ibrahim, and whoever enters it shall be secure, and pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, (upon) every one who is able to undertake the journey to it; and whoever disbelieves, then surely Allah is Self-sufficient, above any need of the worlds.
તેમાં ખુલ્લી નિશાનીઓ છે, મકામે ઈબ્રાહીમ છે, અને જે કોઈ તેમાં દાખલ થશે તે મહેફુઝ થઈ જશે; અને તે લોકો કે જે ત્યાં સુધી પહોંચવાની શક્તિ ધરાવતા હોય તેમના ઉપર અલ્લાહના માટે એ ઘરની હજ કરવી વાજિબ કરવામાં આવી છે; અને જે કોઇ (આ હુકમની) નાફરમાની કરે તો બેશક અલ્લાહ તમામ દુનિયા(ના લોકો)થી બેનિયાઝ છે.
نَحْنُ الْآیَاتُ وَ نَحْنُ الْبَیِّنَاتُ.
امام صادق (علیه السلام) آیات ما هستیم و بینات؛ [نیز] ما هستیم.
Imam Sadiq (peace be upon him): We are the signs, and we are the clear proofs (bayyinat); [also] we are they.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અમે જ આયતો છીએ અને અમે જ બય્યેનાત (સ્પષ્ટ નિશાનીઓ) છીએ; [પણ] અમે જ છીએ.
مَقامُ إِبْراهِیمَ یَعْنِی نِدَاءَ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) عَلَی الْمَقَامِ بِالْحَجِّ.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) مَقامُ إِبْراهِیمَ منظور ندا ندادن ابراهیم (علیه السلام) برای حجّ روی مقام است.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): مَقامُ إِبْراهِیمَ [The station of Ibrahim] — the meaning is the call of Ibrahim (peace be upon him) upon the Maqam for the Hajj.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): مَقامُ إِبْراهِیمَ [ઇબ્રાહીમનો મુકામ] — તેનો અર્થ છે મુકામ પર ઊભા રહીને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નું હજ માટે એલાન કરવું.
عَنْ بُرَیْدٍ الْعِجْلِیِّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) کَیْفَ صَارَ النَّاسُ یَسْتَلِمُونَ الْحَجَرَ وَ الرُّکْنَ الْیَمَانِیَّ وَ لَا یَسْتَلِمُونَ الرُّکْنَیْنِ الْآخَرَیْنِ؟ قَالَ: إِنَّ الْحَجَرَ الْأَسْوَدَ وَ الرُّکْنَ الْیَمَانِیَّ عَنْ یَمِینِ الْعَرْشِ وَ إِنَّمَا أَمَرَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنْ یُسْتَلَمَ مَا عَنْ یَمِینِ عَرْشِهِ. قُلْتُ: فَکَیْفَ صَارَ مَقَامُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) عَنْ یَسَارِهِ؟ قَالَ: لِأَنَّ لِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) مَقَاماً فِی الْقِیَامَهًِْ وَ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) مَقَاماً فَمَقَامُ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) عَنْ یَمِینِ عَرْشِ رَبِّنَا عَزَّوَجَلَّ وَ مَقَامُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) عَنْ شِمَالِ عَرْشِهِ فَمَقَامُ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فِی مَقَامِهِ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ وَ عَرْشُ رَبِّنَا مُقْبِلٌ غَیْرُ مُدْبِر.
امام صادق (علیه السلام) بریدعجلی گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «چگونه مردم حجرالأسود و رکن یمانی را می‌بوسند و دو رکن دیگر را نمی‌بوسند»؟ فرمود: «چون حجرالأسود و رکن یمانی در سمت راست عرش هستند و همانا خداوند تبارک‌وتعالی فرموده است: «تا آنچه در راست عرش است، بوسیده شود». گفتم: «چگونه مقام ابراهیم (علیه السلام) در سمت چپش افتاده است»؟ فرمود: «چون ابراهیم (علیه السلام) در قیامت مقامی دارد و محمّد (صلی الله علیه و آله) هم مقامی و مقام محمّد (صلی الله علیه و آله) در راست عرش است و مقام ابراهیم (علیه السلام) در چپ آن و مقام ابراهیم (علیه السلام) مقام او در قیامت است و عرش پروردگار رو به پیش، نه رو به پس است».
Imam Sadiq (peace be upon him): Burayd al-Ijli said: I said to Imam Sadiq (peace be upon him): "How is it that people kiss the Black Stone and the Yemeni corner but do not kiss the other two corners?" He said: "Because the Black Stone and the Yemeni corner are on the right side of the Throne, and indeed Allah, Blessed and Exalted, has commanded that what is on the right of His Throne be kissed." I said: "How then did the station of Ibrahim (peace be upon him) come to be on its left side?" He said: "Because Ibrahim (peace be upon him) has a station on the Day of Resurrection, and Muhammad (peace be upon him and his family) also has a station; and the station of Muhammad (peace be upon him and his family) is on the right of the Throne of our Lord, the Mighty and Majestic, and the station of Ibrahim (peace be upon him) is on the left of His Throne; and the station of Ibrahim (peace be upon him) [here] is his station on the Day of Resurrection, and the Throne of our Lord faces forward, not backward."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): બુરૈદ અજલી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "લોકો હજરે અસ્વદ અને રુકને યમાનીને કેવી રીતે ચૂમે છે અને બીજા બે રુકનોને ચૂમતા નથી?" તેમણે ફરમાવ્યું: "કારણ કે હજરે અસ્વદ અને રુકને યમાની અર્શની જમણી બાજુ છે, અને ખરેખર અલ્લાહ તબારક વ તઆલાએ ફરમાવ્યું છે કે અર્શની જમણી બાજુ જે છે તેને ચૂમવામાં આવે." મેં કહ્યું: "તો પછી ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નો મુકામ તેની ડાબી બાજુ કેમ પડ્યો છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "કારણ કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નો કયામતમાં એક મુકામ છે અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો પણ એક મુકામ છે, અને મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નો મુકામ આપણા પરવરદિગાર અઝ્ઝ વ જલ્લના અર્શની જમણી બાજુ છે અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નો મુકામ તેની ડાબી બાજુ છે, અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)નો [આ] મુકામ કયામતના દિવસે તેમનો મુકામ છે, અને આપણા પરવરદિગારનું અર્શ આગળની તરફ છે, પાછળની તરફ નથી."
عَنْ عَبْدِ الْخَالِقِ الصَّیْقَلِ قَال: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً فَقَالَ لَقَدْ سَأَلْتَنِی عَنْ شَیْءٍ مَا سَأَلَنِی أَحَدٌ إِلَّا مَنْ شَاءَ اللَّهُ قَالَ مَنْ أَمَّ هَذَا الْبَیْتَ وَ هُوَ یَعْلَمُ أَنَّهُ الْبَیْتُ الَّذِی أَمَرَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ وَ عَرَفَنَا أَهْلَ الْبَیْتِ حَقَّ مَعْرِفَتِنَا کَانَ آمِناً فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهًِْ.
امام صادق (علیه السلام) از عبدالخالق‌صیقل گوید: امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی این سخن خدای عزّوجلّ: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً سؤال کردم. فرمود: «درباره‌ی چیزی از من سؤال کردی که کسی از من نپرسیده مگر کسی که خدا خواسته باشد. کسی که این خانه را قصد کند، درحالی‌که می‌داند این خانه‌ای است که خدای عزّوجلّ به آن امر کرده است و ما اهل‌بیت (علیهم السلام) را آن‌گونه که حقّ شناخت ماست بشناسد، در دنیا و آخرت در امان است».
Imam Sadiq (peace be upon him): Abd al-Khaliq al-Sayqal said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about this word of Allah the Mighty and Majestic: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [And whoever enters it shall be secure]. He said: "You have asked me about something no one has asked me about except one whom Allah willed. Whoever intends this House, knowing that it is the House which Allah the Mighty and Majestic commanded him [to visit], and recognizes us Ahl al-Bayt (peace be upon them) with the true recognition due to us, is secure in this world and the Hereafter."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ ખાલિક સયકલ કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ના આ કથન વિષે પૂછ્યું: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે તેમાં દાખલ થશે તે સુરક્ષિત રહેશે]. તેઓએ ફરમાવ્યું: "તમે મને એવી વસ્તુ વિષે પૂછ્યું છે જે મને કોઈએ પૂછ્યું નથી સિવાય તે વ્યક્તિ જેને અલ્લાહે ઇચ્છ્યું હોય. જે વ્યક્તિ આ ઘરનો ઈરાદો કરે, જ્યારે કે તે જાણે છે કે આ તે ઘર છે જેનો અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ આદેશ આપ્યો છે, અને અમને અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ) ને જે રીતે અમારી ઓળખનો હક છે તે રીતે ઓળખે, તે દુનિયા અને આખિરતમાં સુરક્ષિત છે."
عَنْ عَلِیِّ بْنِ عَبْدِ الْعَزِیزِ قَالَ: جُعِلْتُ فِدَاکَ قَوْلُ اللَّهِ آیاتٌ بَیِّناتٌ مَقامُ إِبْراهِیمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً وَ قَدْ یَدْخُلُهُ الْمُرْجِئُ وَ الْقَدَرِیُّ وَ الْحَرُورِیُّ وَ الزِّنْدِیقُ الَّذِی لَا یُؤْمِنُ بِاللَّهِ قَالَ لَا وَ لَا کَرَامَهًَْ قُلْتُ فَمَهْ جُعِلْتُ فِدَاکَ قَالَ مَنْ دَخَلَهُ وَ هُوَ عَارِفٌ کَمَا هُوَ عَارِفٌ لَهُ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ وَ کُفِیَ هَمَّ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهًِْ.
امام صادق (علیه السلام) علی‌بن‌عبدالعزیز گوید: [به امام صادق (علیه السلام)] عرض کردم: «جانم به فدایت! سخن خداوند متعال: آیاتٌ بَیِّناتٌ مَقامُ إِبْراهِیمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً؛ درحالی‌که گاهی مرجئه و قدری و حروری و زندیق که به خدا ایمان ندارند در آن [ها] داخل می‌شود. آیا این‌ها هم دارای کرامت ورود در خانه‌ی خدا و در امان خواهند بود»؟ فرمود: «نه! این داخل‌شدن در خانه‌ی خدا کرامت برای آن‌ها نیست». عرض کردم: «فدایتان شوم! پس چه کسی دارای این کرامت است»؟ فرمود: «کسی که داخل خانه‌ی خدا شود و همچنان‌که آن را می‌شناسد حقّ ما را بشناسد، از گناهانش خارج شود و غم و اندوه دنیا و آخرت از او برطرف شود».
Imam Sadiq (peace be upon him): Ali ibn Abd al-Aziz said: I said [to Imam Sadiq (peace be upon him)]: "May I be your ransom! The word of Allah the Exalted: آیاتٌ بَیِّناتٌ مَقامُ إِبْراهِیمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [Clear signs, the standing place of Ibrahim, and whoever enters it shall be secure] — yet at times the Murji'a, the Qadari, the Haruri and the zindiq who does not believe in Allah enter it. Do these people too have the honour of entering the House of Allah and are they secure?" He said: "No! This entry into the House of Allah is no honour for them." I said: "May I be your ransom! Then who is the one who has this honour?" He said: "The one who enters the House of Allah and, just as he recognizes it, recognizes our right — he departs freed from his sins, and the grief of this world and the Hereafter is lifted from him."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલી બિન અબ્દુલ અઝીઝ કહે છે: મેં [ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને] અરજ કરી: "મારો જીવ તમારા પર કુરબાન! અલ્લાહ તઆલા નું કથન: آیاتٌ بَیِّناتٌ مَقامُ إِبْراهِیمَ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [સ્પષ્ટ નિશાનીઓ, ઇબ્રાહીમનું મકામ, અને જે તેમાં દાખલ થશે તે સુરક્ષિત રહેશે]; જ્યારે કે ક્યારેક મુરજિઆ અને કદરી અને હરૂરી અને ઝિન્દીક જેઓ અલ્લાહ પર ઈમાન નથી લાવતા તેમાં દાખલ થાય છે. શું આ લોકો પણ અલ્લાહના ઘરમાં દાખલ થવાની કરામત ધરાવે છે અને સુરક્ષિત હશે?" તેઓએ ફરમાવ્યું: "ના! અલ્લાહના ઘરમાં આ દાખલ થવું તેમના માટે કરામત નથી." મેં અરજ કરી: "હું તમારા પર કુરબાન! તો પછી કોણ આ કરામત ધરાવે છે?" તેઓએ ફરમાવ્યું: "જે વ્યક્તિ અલ્લાહના ઘરમાં દાખલ થાય અને જેમ તેને ઓળખે છે તેમ અમારા હકને ઓળખે, તે પોતાના ગુનાહોથી બહાર નીકળે અને દુનિયા અને આખિરતનો ગમ અને દુઃખ તેનાથી દૂર થાય."
أَنَّ مَعْنَاهُ مَنْ دَخَلَهُ عَارِفاً بِجَمِیعِ مَا أَوْجَبَهُ اللَّهُ عَلَیْهِ کَانَ آمِناً فِی الْآخِرَهًِْ مِنَ الْعِقَابِ الدَّائِمِ.
امام باقر (علیه السلام) این است که هرکس در خانه‌ی خدا داخل شود درحالی‌که به همه‌ی آنچه که خداوند بر او واجب نموده عارف است، در آخرت از عقاب دایمی در امان باشد.
Imam Baqir (peace be upon him): Its meaning is that whoever enters the House of Allah while being aware of everything that Allah has made obligatory upon him, will be secure in the Hereafter from perpetual punishment.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): આનો અર્થ એ છે કે જે કોઈ અલ્લાહના ઘરમાં દાખલ થાય જ્યારે કે તે તમામ બાબતોથી વાકેફ હોય જે અલ્લાહે તેના પર વાજિબ કરી છે, તે આખિરતમાં કાયમી અઝાબથી સુરક્ષિત રહેશે.
مَثَلُکُمْ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) مَثَلُ بَیْتِ اللَّهِ الْحَرَامِ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً فَمَنْ أَحَبَّکُمْ وَ وَالاکُمْ کَانَ آمِناً مِنْ عَذَابِ النَّارِ وَ مَنْ أَبْغَضَکُمْ أُلْقِیَ فِی النَّار.
پیامبر (صلی الله علیه و آله) ای علی (علیه السلام)! مَثَل شما در میان مردم مثل بیت‌الله‌الحرام است که هرکس در آن داخل شود در امان باشد؛ پس هرکس شما را دوست بدارد و ولایت شما را بپذیرد از عذاب آتش ایمن باشد و هرکه با شما دشمنی کند، در آتش انداخته شود.
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family): O Ali (peace be upon you)! Your likeness among the people is like Bayt Allah al-Haram (the Sacred House of Allah), which whoever enters is secure; so whoever loves you and accepts your wilayah is safe from the punishment of the Fire, and whoever bears enmity toward you is cast into the Fire.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! લોકોમાં તમારો દાખલો બૈતુલ્લાહિલ હરામ (અલ્લાહનું પવિત્ર ઘર) જેવો છે કે જે તેમાં દાખલ થાય તે સુરક્ષિત રહે; તો જે તમને દોસ્ત રાખે અને તમારી વિલાયતનો સ્વીકાર કરે તે આગના અઝાબથી સુરક્ષિત રહેશે અને જે તમારી સાથે દુશ્મની કરે, તે આગમાં નાખવામાં આવશે.
عَنْ شُعَیْبِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ قَالَ أبو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) لأبی حنیفهًْ: یَا أَبَاحَنِیفَهًَْ أَخْبِرْنِی عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً أَیْنَ ذَلِکَ مِنَ الْأَرْضِ قَالَ الْکَعْبَهًُْ قَالَ أَ فَتَعْلَمُ أَنَّ الْحَجَّاجَ بْنَ یُوسُفَ حِینَ وَضَعَ الْمَنْجَنِیقَ عَلَی ابْنِ الزُّبَیْرِ فِی الْکَعْبَهًِْ فَقَتَلَهُ کَانَ آمِناً فِیهَا قَالَ فَسَکَتَ ... و قَنَّعَ رَأْسَهُ وَ خَرَجَ وَ هُوَ یَقُولُ أَعْلَمُ النَّاسِ وَ لَمْ نَرَهُ عِنْدَ عَالِمٍ فَقَالَ أَبُوبَکْرٍ الْحَضْرَمِیُّ جُعِلْتُ فِدَاکَ الْجَوَابُ فِی الْمَسْأَلَتَیْنِ الْأَوَّلَتَیْنِ فَقَالَ یَا أَبَابَکْرٍ سِیرُوا فِیها لَیالِیَ وَ أَیَّاماً آمِنِینَ فَقَالَ مَعَ قَائِمِنَا أَهْلَ الْبَیْتِ وَ أما قَوْلُهُ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً فَمَنْ بَایَعَهُ وَ دَخَلَ مَعَهُ وَ مَسَحَ عَلَی یَدِهِ وَ دَخَلَ فِی عَقْدِ أَصْحَابِهِ کَانَ آمِناً.
امام صادق (علیه السلام) شعیب‌بن‌انس از بعضی از اصحاب امام صادق (علیه السلام) روایت می‌کند که [گفته‌اند]: امام صادق (علیه السلام) به ابوحنیفه فرمود: «ای اباحنیفه! از سخن خدای عزّوجلّ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً؛ به من خبر بده که آن کجای زمین است»؟ گفت: «کعبه»! فرمود: «می‌دانی که حجّاج‌بن‌یوسف منجنیق را در کعبه بر ابن‌زبیر بست و او را کشت؛ آیا ابن‌زبیر در کعبه در امان بود»؟ پس [ابوحنیفه] ساکت شد ... و سرش را پوشاند و بیرون رفت می‌گفت: «داناترین مردم است درحالی‌که او را نزد عالمی ندیده‌ایم». ابوبکر حضرمی عرض کرد: «فدایت شوم پاسخ دو مسأله‌ی اوّل چیست»؟ فرمود: «ای ابابکر! شب‌ها و روزها در این آبادی‌ها با ایمنی [کامل] سفر کنید! یعنی همراه قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ما اهل‌بیت (علیهم السلام) با ایمنی سفر کنید و امّا سخن خدا وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً؛ پس هرکس با او بیعت کند و همراه او داخل خانه‌ی خدا شود و دست او را بفشارد و در زمره‌ی یاران او درآید، در امان است».
Imam Sadiq (peace be upon him): Shu'ayb ibn Anas narrates from some of the companions of Imam Sadiq (peace be upon him) that [they said]: Imam Sadiq (peace be upon him) said to Abu Hanifa: "O Abu Hanifa! Tell me about the word of Allah the Mighty and Majestic مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [Whoever enters it shall be secure] — where on earth is that?" He said: "The Ka'ba!" He said: "Do you know that Hajjaj ibn Yusuf set the catapult against Ibn al-Zubayr in the Ka'ba and killed him — was Ibn al-Zubayr secure in the Ka'ba?" So [Abu Hanifa] fell silent ... and covered his head and went out, saying: "He is the most learned of the people, though we have not seen him with any scholar." Abu Bakr al-Hadrami said: "May I be your ransom, what is the answer to the first two questions?" He said: "O Abu Bakr! سِیرُوا فِیها لَیالِیَ وَ أَیَّاماً آمِنِینَ [Travel through them by night and by day in security] — that is, travel in security together with our Qa'im (may Allah hasten his noble relief), we Ahl al-Bayt (peace be upon them). And as for the word of Allah وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [And whoever enters it shall be secure] — whoever pledges allegiance to him and enters the House of Allah with him and clasps his hand and joins the ranks of his companions, is secure."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): શુઐબ બિન અનસ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ના કેટલાક સાથીઓથી રિવાયત કરે છે કે [તેઓએ કહ્યું]: ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) એ અબૂ હનીફાને ફરમાવ્યું: "હે અબૂ હનીફા! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ના કથન مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [જે તેમાં દાખલ થશે તે સુરક્ષિત રહેશે]; વિષે મને જણાવ કે તે ધરતીની કઈ જગ્યા છે?" તેણે કહ્યું: "કાબા!" તેઓએ ફરમાવ્યું: "શું તું જાણે છે કે હજ્જાજ બિન યુસુફે કાબામાં ઇબ્ને ઝુબૈર પર મંજનીક બાંધ્યું અને તેને કત્લ કર્યો; શું ઇબ્ને ઝુબૈર કાબામાં સુરક્ષિત હતો?" તો [અબૂ હનીફા] ચૂપ થઈ ગયો ... અને પોતાનું માથું ઢાંક્યું અને બહાર નીકળી ગયો, કહેતો હતો: "તેઓ લોકોમાં સૌથી જ્ઞાની છે જ્યારે કે અમે તેમને કોઈ આલિમ પાસે જોયા નથી." અબૂ બક્ર હદ્રમીએ અરજ કરી: "હું આપ પર કુરબાન, પ્રથમ બે મસઅલાનો જવાબ શું છે?" તેઓએ ફરમાવ્યું: "હે અબૂ બક્ર! سِیرُوا فِیها لَیالِیَ وَ أَیَّاماً آمِنِینَ [આ વસ્તીઓમાં રાતો અને દિવસો [પૂર્ણ] સુરક્ષા સાથે મુસાફરી કરો] — યાની અમારા કાઈમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ) અમારા અહલેબૈત (અલયહિમુસ્સલામ) સાથે સુરક્ષા સાથે મુસાફરી કરો, અને હવે અલ્લાહનું કથન وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે તેમાં દાખલ થશે તે સુરક્ષિત રહેશે]; તો જે તેમના હાથે બયઅત કરે અને તેમની સાથે અલ્લાહના ઘરમાં દાખલ થાય અને તેમના હાથને દબાવે અને તેમના સાથીઓની હરોળમાં આવે, તે સુરક્ષિત છે."
یَقُولُ فِی حَقِّ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ جَعَلْتُهُ الْعَلَمَ الْهَادِیَ مِنَ الضَّلَالَهًِْ وَ بَابِیَ الَّذِی أُوتَی مِنْهُ وَ بَیْتِیَ الَّذِی مَنْ دَخَلَهُ کَانَ آمِناً مِنْ نَارِی.
پیامبر (صلی الله علیه و آله) درباره‌ی علی (علیه السلام) می‌فرماید: «او را علامت و نشانه‌ی هدایت از گمراهی به حق قرار دادم و او درِ [رحمت] من است که به‌وسیله‌ی او از آن عطا می‌کنم و او خانه‌ی من است که هرکس وارد آن شود از آتش من در امان است».
The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) says concerning Ali (peace be upon him): "I made him the sign and mark of guidance from misguidance to the truth, and he is the door of My [mercy] through which I bestow it, and he is My house — whoever enters it is safe from My fire."
રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અલી (અલયહિસ્સલામ) વિશે ફરમાવે છે: "મેં તેમને ગુમરાહીથી હકની તરફ હિદાયતની નિશાની અને અલામત બનાવ્યા, અને તેઓ મારી [રહમત]નો દરવાજો છે જેના દ્વારા હું તે અતા કરું છું, અને તેઓ મારું ઘર છે — જે કોઈ તેમાં પ્રવેશ કરે તે મારી આગથી સુરક્ષિત છે."
إِنَّ امیرالمؤمنین (علیه السلام) فِی بَابٍ وَ مَنْزِلٍ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً وَ مَنْ خَرَجَ مِنْهُ کَانَ کَافِراً.
امام باقر (علیه السلام) حضرت امیر (علیه السلام) در یک درب و یک منزلی است که هرکس داخل آن شود در امان خواهد بود و کسی که از آن خارج شود، کافر است.
Imam Baqir (peace be upon him): Indeed Amir al-Mu'minin (peace be upon him) is a door and a dwelling — whoever enters it shall be secure, and whoever leaves it is a disbeliever.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ખરેખર અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એક દરવાજો અને એક મંઝિલ છે — જે કોઈ તેમાં પ્રવેશ કરે તે અમાનમાં હશે, અને જે તેમાંથી નીકળી જાય તે કાફિર છે.
نَحْنُ الْبَیْتُ الْمَعْمُورُ الَّذِی مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً.
امام صادق (علیه السلام) ماییم بیت‌المعمور که هرکه در آن درآمد، آسود.
Imam Sadiq (peace be upon him): We are al-Bayt al-Ma'mur (the Frequented House) — whoever enters it is secure.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અમે જ બૈતુલ મામૂર (વારંવાર મુલાકાત લેવાતું ઘર) છીએ — જે કોઈ તેમાં પ્રવેશ કરે તે સુરક્ષિત છે.
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً الْبَیْتَ عَنَی أَمِ الْحَرَمَ قَالَ مَنْ دَخَلَ الْحَرَمَ مِنَ النَّاسِ مُسْتَجِیراً بِهِ فَهُوَ آمِنٌ مِنْ سَخَطِ اللَّهِ وَ مَنْ دَخَلَهُ مِنَ الْوَحْشِ وَ الطَّیْرِ کَانَ آمِناً مِنْ أَنْ یُهَاجَ أَوْ یُؤْذَی حَتَّی یَخْرُجَ مِنَ الْحَرَمِ.
امام صادق (علیه السلام) عبدالله‌بن‌سنان گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: «هرکس وارد آنجا شود از هرگونه تعرّضی در امان خواهد بود خداوند عزّوجلّ از این آیه‌ی قرآن، خانه‌ی کعبه را، یا حرم مکّه را منظور کرده است»؟ ابوعبداللَّه گفت: «هر بشری به حرم خدا درآید و در آنجا پناه بگیرد از خشم خدا در امان خواهد بود و هر حیوان وحشی و یا پرنده‌ی آسمانی به حرم خدا درآید در امان خواهد بود که او را رم ندهند و آزار نکنند تا آن هنگام که از حرم خدا بیرون شود».
Imam Sadiq (peace be upon him): Abdullah ibn Sinan said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): "'Whoever enters it shall be secure' — in this verse, does Allah the Mighty and Majestic mean the House of the Ka'ba, or the sanctuary (haram) of Mecca?" Abu Abdillah said: "Any human being who enters Allah's sanctuary and takes refuge there is safe from Allah's wrath; and any wild animal or bird of the sky that enters Allah's sanctuary is safe — it is not to be driven off or harmed until it leaves the sanctuary."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "'જે કોઈ તેમાં પ્રવેશ કરે તે દરેક જાતના હુમલાથી અમાનમાં હશે' — આ કુરઆનની આયતમાં અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ કાબાના ઘરનો ઇરાદો કર્યો છે કે મક્કાના હરમનો?" અબૂ અબ્દિલ્લાહે ફરમાવ્યું: "દરેક માણસ જે અલ્લાહના હરમમાં દાખલ થાય અને ત્યાં પનાહ લે તે અલ્લાહના ગુસ્સાથી અમાનમાં હશે, અને દરેક જંગલી પ્રાણી અથવા આકાશનું પક્ષી જે અલ્લાહના હરમમાં દાખલ થાય તે અમાનમાં હશે — તેને ભગાડવામાં ન આવે અને તકલીફ ન આપવામાં આવે ત્યાં સુધી કે તે અલ્લાહના હરમની બહાર નીકળે."
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِهِ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً قَالَ یَأْمَنُ فِیهِ کُلُّ خَائِفٍ مَا لَمْ یَکُنْ عَلَیْهِ حَدٌّ مِنْ حُدُودِ اللَّهِ یَنْبَغِی أَنْ یُؤْخَذَ بِهِ قُلْتُ فَیَأْمَنُ فِیهِ مَنْ حَارَبَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ سَعَی فِی الْأَرْضِ فَسَاداً قَالَ هُوَ مِثْلُ مَنْ یَکُرُّ فِی الطَّرِیقِ فَیَأْخُذُ الشَّاهًَْ وَ الشَّیْءَ فَیَصْنَعُ بِهِ الْإِمَامُ مَا شَاءَ.
امام باقر (علیه السلام) محمّدبن‌مسلم گفت: «از امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی آیه‌ی وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً پرسیدم»؟ فرمود: «هرکس که می‌ترسد، در آن در امان است تا زمانی‌که حدی از حدود الهی که به‌وسیله‌ی آن باید کیفر داده شود بر او نباشد». عرض کردم: «پس کسی که با خدا و رسولش بجنگد و برای فساد در زمین بکوشد در آن در امان است»؟ فرمود: «او مانند کسی است که در جادّه‌های بیرون از آبادی تاخت و تاز می‌کند و گوسفندان و چیزهای دیگر را از مردم می‌گیرد؛ پس امام (علیه السلام) با او آنچه بخواهد می‌کند».
Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad ibn Muslim said: I asked Imam Baqir (peace be upon him) about the verse وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [And whoever enters it shall be secure]. He said: "Everyone who is afraid is secure in it, so long as there is no hadd (prescribed penalty) among the hadd penalties of Allah upon him for which he ought to be seized." I said: "Then is one who wages war against Allah and His Messenger and strives in the land for corruption secure in it?" He said: "He is like one who makes raids on the roads outside the settled areas and seizes the sheep and other things [from people]; so the Imam (peace be upon him) does with him whatever he wishes."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમ કહે છે: "મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે કોઈ તેમાં પ્રવેશ કરે તે સુરક્ષિત હશે] આયત વિશે પૂછ્યું?" ફરમાવ્યું: "જે કોઈ ડરે છે તે તેમાં અમાનમાં છે, જ્યાં સુધી તેના પર અલ્લાહની હદોમાંથી કોઈ હદ (નિર્ધારિત સજા) ન હોય જેના દ્વારા તેને સજા આપવી જોઈએ." મેં અરજ કરી: "તો જે અલ્લાહ અને તેના રસૂલ સાથે લડે અને ધરતી પર ફસાદ કરવાનો પ્રયાસ કરે તે તેમાં અમાનમાં છે?" ફરમાવ્યું: "તે એવા વ્યક્તિ જેવો છે જે વસ્તીથી બહારના રસ્તાઓ પર હુમલા કરે છે અને લોકો પાસેથી બકરીઓ અને બીજી વસ્તુઓ છીનવી લે છે; તો ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) તેની સાથે જે ઇચ્છે તે કરે છે."
عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَبِی حَمْزَهًَْ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً قَالَ إِنْ سَرَقَ سَارِقٌ بِغَیْرِ مَکَّهًَْ أَوْ جَنَی جِنَایَهًًْ عَلَی نَفْسِهِ فَفَرَّ إِلَی مَکَّهًَْ لَمْ یُؤْخَذْ مَا دَامَ فِی الْحَرَمِ حَتَّی یَخْرُجَ مِنْهُ وَ لَکِنْ یُمْنَعُ مِنَ السُّوقِ وَ لَا یُبَایَعُ وَ لَا یُجَالَسُ حَتَّی یَخْرُجَ مِنْهُ فَیُؤْخَذَ وَ إِنْ أَحْدَثَ فِی الْحَرَمِ ذَلِکَ الْحَدَثَ أُخِذَ فِیهِ.
امام صادق (علیه السلام) علی‌بن‌حمزه گوید: امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی سخن خدای عزّوجلّ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً؛ از پرسیدم. فرمود: «اگر دزدی در غیر مکّه دزدی کرد یا نسبت به خودش جنایتی مرتکب شد و به‌سوی مکّه فرار کرد تا زمانی‌که در حرم است دستگیر نمی‌شود تا از آن خارج شود ولی از بازار منع می‌شود و با او خرید و فروش نمی‌شود و با او نشست و برخاست نمی‌شود تا از حرم خارج و دستگیر شود و اگر آن گناه را در حرم انجام دهد در همان‌جا دستگیر شود».
Imam Sadiq (peace be upon him): Ali ibn Abi Hamza said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the saying of Allah the Mighty and Majestic وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [And whoever enters it shall be secure]. He said: "If a thief steals somewhere other than Mecca, or commits a crime against himself, and flees to Mecca, he shall not be seized as long as he is in the Haram, until he leaves it. But he is barred from the market, no one buys from or sells to him, and no one sits with him, until he leaves the Haram and is then seized. And if he commits that offence within the Haram, he is seized there."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલી બિન અબી હમ્ઝા કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કથન وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે તેમાં દાખલ થાય તે સુરક્ષિત રહેશે] વિશે પૂછ્યું. તેઓએ ફરમાવ્યું: "જો કોઈ ચોર મક્કા સિવાય બીજે ક્યાંક ચોરી કરે અથવા પોતાના પર કોઈ ગુન્હો કરે અને મક્કા તરફ ભાગી જાય, તો જ્યાં સુધી તે હરમમાં છે ત્યાં સુધી તેને પકડવામાં નહીં આવે, જ્યાં સુધી તે તેમાંથી બહાર ન નીકળે. પરંતુ તેને બજારથી રોકવામાં આવશે અને તેની સાથે ખરીદ-વેચાણ કરવામાં નહીં આવે અને તેની સાથે બેસવા-ઊઠવાનું નહીં કરવામાં આવે, જ્યાં સુધી તે હરમમાંથી બહાર નીકળીને પકડાઈ ન જાય. અને જો તેણે તે ગુન્હો હરમમાં જ કર્યો હોય તો તે ત્યાં જ પકડાઈ જશે."
عَنِ الْمُثَنَّی عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) وَ سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً قَالَ إِذَا أَحْدَثَ السَّارِقُ فِی غَیْرِ الْحَرَمِ ثُمَّ دَخَلَ الْحَرَمَ لَمْ یَنْبَغِ لِأَحَدٍ أَنْ یَأْخُذَهُ وَ لَکِنْ یُمْنَعُ مِنَ السُّوقِ وَ لَا یُبَاعُ وَ لَا یُکَلَّمُ فَإِنَّهُ إِذَا فُعِلَ ذَلِکَ بِهِ أَوْشَکَ أَنْ یَخْرُجَ فَیُؤْخَذَ وَ إِذَا أُخِذَ أُقِیمَ عَلَیْهِ الْحَدُّ فَإِنْ أَحْدَثَ فِی الْحَرَمِ أُخِذَ وَ أُقِیمَ عَلَیْهِ الْحَدُّ فِی الْحَرَمِ لِأَنَّهُ مَنْ جَنَی فِی الْحَرَمِ أُقِیمَ عَلَیْهِ الْحَدُّ فِی الْحَرَمِ.
امام صادق (علیه السلام) مثنّی گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی سخن خدای عزّوجلّ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً؛ سؤال‌کردم. فرمود: «اگر دزد در غیر حرم دزدی کرد و سپس وارد حرم شد برای هیچ‌کس سزاوار نیست که او را دستگیر کند ولیکن از بازار منع می‌شود و با او معامله نمی‌شود و با او سخن گفته نمی‌شود؛ چون هنگامی‌که این برخورد با او انجام شود به‌زودی از حرم بیرون می‌رود و دستگیر می‌شود و هنگامی‌که دستگیر شد حد بر او جاری می‌شود و اگر آن عمل را در حرم انجام داد در حرم دستگیر می‌شود و حد بر او جاری می‌گردد؛ زیرا کسی که در حرم مرتکب جنایت شود حد در حرم بر او جاری می‌گردد».
Imam Sadiq (peace be upon him): Muthanna said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the saying of Allah the Mighty and Majestic وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [And whoever enters it shall be secure]. He said: "If the thief commits the offence outside the Haram and then enters the Haram, it is not proper for anyone to seize him. But he is barred from the market, nothing is sold to him, and no one speaks to him. For when this is done to him, he will soon leave and then be seized, and when he is seized the hadd (prescribed punishment) is carried out on him. And if he commits that offence within the Haram, he is seized and the hadd is carried out on him in the Haram, because whoever commits a crime in the Haram, the hadd is carried out on him in the Haram."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુસન્ના કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કથન وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે તેમાં દાખલ થાય તે સુરક્ષિત રહેશે] વિશે પૂછ્યું. તેઓએ ફરમાવ્યું: "જો ચોર હરમની બહાર ચોરી કરે અને પછી હરમમાં દાખલ થાય તો કોઈને પણ તેને પકડવો યોગ્ય નથી, પરંતુ તેને બજારથી રોકવામાં આવે અને તેની સાથે વેચાણ-વ્યવહાર ન થાય અને તેની સાથે વાતચીત ન કરવામાં આવે; કારણ કે જ્યારે તેની સાથે આવો વ્યવહાર થશે ત્યારે તે જલ્દી હરમમાંથી બહાર નીકળી જશે અને પકડાઈ જશે, અને જ્યારે તે પકડાઈ જાય ત્યારે તેના પર હદ (નિર્ધારિત સજા) જારી કરવામાં આવે. અને જો તેણે આ કૃત્ય હરમમાં જ કર્યું હોય તો તે હરમમાં જ પકડાય અને તેના પર હદ જારી કરવામાં આવે; કારણ કે જે વ્યક્તિ હરમમાં ગુન્હો કરે તેના પર હદ હરમમાં જ જારી કરવામાં આવે છે."
عَنِ الْحَلَبِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً قَالَ إِذَا أَحْدَثَ الْعَبْدُ فِی غَیْرِ الْحَرَمِ جِنَایَهًًْ ثُمَّ فَرَّ إِلَی الْحَرَمِ لَمْ یَسَعْ لِأَحَدٍ أَنْ یَأْخُذَهُ فِی الْحَرَمِ وَ لَکِنْ یُمْنَعُ مِنَ السُّوقِ وَ لَا یُبَایَعُ وَ لَا یُطْعَمُ وَ لَا یُسْقَی وَ لَا یُکَلَّمُ فَإِنَّهُ إِذَا فُعِلَ ذَلِکَ بِهِ یُوشِکُ أَنْ یَخْرُجَ فَیُؤْخَذَ وَ إِذَا جَنَی فِی الْحَرَمِ جِنَایَهًًْ أُقِیمَ عَلَیْهِ الْحَدُّ فِی الْحَرَمِ لِأَنَّهُ لَمْ یَدَعْ لِلْحَرَمِ حُرْمَتَهُ.
امام صادق (علیه السلام) حلبی‌گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی این سخن خدای عزّوجلّ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً؛ پرسیدم. فرمود: «هنگامی‌که بنده در غیر حرم مرتکب جنایتی شد سپس به‌سوی حرم گریخت کسی نمی‌تواند او را در حرم دستگیر کند ولیکن از بازار منع می‌شود و با او معامله نمی‌شود و به او غذا و آب داده نمی‌شود و با او سخن گفته نمی‌شود؛ چون هنگامی‌که این‌گونه با او برخورد شود به‌زودی از حرم خارج و دستگیر می‌شود و هنگامی‌که در حرم مرتکب جنایتی شود در حرم حد بر او جاری می‌گردد؛ چراکه او خودش برای حرم حرمت نگذاشته است».
Imam Sadiq (peace be upon him): Halabi said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him) about this saying of Allah the Mighty and Majestic وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [And whoever enters it shall be secure]. He said: "When a servant commits a crime outside the Haram and then flees to the Haram, no one may seize him in the Haram. But he is barred from the market, no one deals with him in trade, he is given no food or drink, and no one speaks to him. For when this is done to him, he will soon leave the Haram and be seized. And when he commits a crime within the Haram, the hadd (prescribed punishment) is carried out on him in the Haram, because he himself has not respected the sanctity of the Haram."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હલબી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના આ કથન وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે તેમાં દાખલ થાય તે સુરક્ષિત રહેશે] વિશે પૂછ્યું. તેઓએ ફરમાવ્યું: "જ્યારે કોઈ બંદો હરમની બહાર કોઈ ગુન્હો કરે અને પછી હરમ તરફ ભાગી જાય તો કોઈ પણ તેને હરમમાં પકડી શકતું નથી, પરંતુ તેને બજારથી રોકવામાં આવે અને તેની સાથે વ્યવહાર ન કરવામાં આવે અને તેને ખાવાનું અને પાણી ન આપવામાં આવે અને તેની સાથે વાત ન કરવામાં આવે; કારણ કે જ્યારે તેની સાથે આવો વ્યવહાર થશે ત્યારે તે જલ્દી હરમમાંથી બહાર નીકળી જશે અને પકડાઈ જશે. અને જ્યારે તે હરમમાં કોઈ ગુન્હો કરે ત્યારે તેના પર હદ (નિર્ધારિત સજા) હરમમાં જ જારી કરવામાં આવશે; કારણ કે તેણે પોતે હરમની હુરમત જાળવી નથી."
مَنْ وَجَبَ عَلَیْهِ الْحَدُّ فَلَاذَ بِالْحَرَمِ لَا یُبَایَعُ وَ لَا یُشَارَی وَ لَا یُعَامَلُ حَتَّی یَخْرُجَ مِنَ الْحَرَمِ فَیُقَامَ عَلَیْهِ الْحَدُّ.
امام باقر (علیه السلام) کسی که حد بر او واجب شود و به حرم پناهنده شود با او خرید و فروش نمی‌شود و با او معامله نمی‌شود تا از حرم خارج و حد بر او جاری شود.
Imam Baqir (peace be upon him): Whoever has a hadd (prescribed punishment) become due upon him and takes refuge in the Haram — no one buys from or sells to him and no one deals with him, until he leaves the Haram and the hadd is carried out on him.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જેના પર હદ (નિર્ધારિત સજા) વાજિબ થાય અને તે હરમમાં પનાહ લે તો તેની સાથે ખરીદ-વેચાણ ન કરવામાં આવે અને તેની સાથે વ્યવહાર ન કરવામાં આવે, જ્યાં સુધી તે હરમમાંથી બહાર ન નીકળે અને તેના પર હદ જારી ન કરવામાં આવે.
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَال: سَأَلْتُهُ عَنْ خَائِنٍ یَدْخُلُ الْحَرَمَ قَالَ لَا یُؤْخَذُ وَ لَا یُمَسُّ لِأَنَّ اللَّهَ یَقُولُ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً.
امام باقر (علیه السلام) محمّدبن‌مسلم گوید: از امام باقر (علیه السلام) درباره‌ی خیانتکاری که وارد حرم شود سؤال کردم. فرمود: «کیفر نمی‌شود و عذاب نمی‌شود؛ زیرا خداوند می‌فرماید: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً.
Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad ibn Muslim said: I asked Imam Baqir (peace be upon him) about a criminal who enters the Haram. He said: "He is not to be punished nor touched, because Allah says: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [And whoever enters it shall be secure]."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમ કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને એવા ખયાનતકાર વિશે પૂછ્યું જે હરમમાં દાખલ થાય. તેઓએ ફરમાવ્યું: "તેને સજા આપવામાં ન આવે અને તેને હાથ લગાડવામાં ન આવે; કારણ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે તેમાં દાખલ થાય તે સુરક્ષિત રહેશે]."
عَنْ سَمَاعَهًَْ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ لِی عَلَیْهِ مَالٌ فَغَابَ عَنِّی زَمَاناً فَرَأَیْتُهُ یَطُوفُ حَوْلَ الْکَعْبَهًِْ أَ فَأَتَقَاضَاهُ مَالِی قَالَ لَا لَا تُسَلِّمْ عَلَیْهِ وَ لَا تُرَوِّعْهُ حَتَّی یَخْرُجَ مِنَ الْحَرَمِ.
امام صادق (علیه السلام) سماعه‌بن‌مِهران گوید از امام صادق (علیه السلام) پرسیدم: «من از مردی طلبکارم و مدّتی است که او را ندیده‌ام. امسال او را دیدم که دور خانه‌ی کعبه طواف می‌کند؛ آیا می‌توانم حقّ خود را از او مطالبه کنم»؟ امام صادق (علیه السلام) فرمود: «نه حتّی بر او سلام مکن او را به هراس میفکن. صبر کن تا موقعی که از حرم خارج شود».
Imam Sadiq (peace be upon him): Samaʿah ibn Mihran said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): "A man owes me money and I have not seen him for a while. This year I saw him circumambulating the Kaʿbah; may I demand my right from him?" Imam Sadiq (peace be upon him) said: "No, do not even greet him and do not frighten him. Wait until he leaves the Haram."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સમાઅહ બિન મિહરાન કહે છે કે મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "એક માણસ પાસે મારું લેણું છે અને ઘણા સમયથી મેં તેને જોયો નથી. આ વર્ષે મેં તેને કાબાની આજુબાજુ તવાફ કરતાં જોયો; શું હું તેની પાસેથી મારો હક માંગી શકું?" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ના, તેને સલામ પણ ન કરો અને તેને ભયભીત ન કરો. જ્યાં સુધી તે હરમમાંથી બહાર ન નીકળે ત્યાં સુધી ધીરજ રાખો."
سَأَلَ مُعَاوِیَهًُْ بْنُ عَمَّارٍ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) عَنْ طَیْرٍ أَهْلِیٍّ أَقْبَلَ فَدَخَلَ الْحَرَمَ فَقَالَ لَا یُؤْخَذُ وَ لَا یُمَسُّ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً.
امام صادق (علیه السلام) معاویهًْبنعمّار از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی پرنده‌ای اهلی که به آن سو روی آورد تا به حرم داخل شود سؤال کرد. و امام (علیه السلام) فرمود: «چنین پرنده‌ای دستگیر نمی‌شود و دست بر آن آسوده نمی‌گردد چراکه خدای عزّوجلّ می‌گوید: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً.
Imam Sadiq (peace be upon him): Muʿawiyah ibn ʿAmmar asked Imam Sadiq (peace be upon him) about a domestic bird that came toward the Haram and entered it. The Imam (peace be upon him) said: "Such a bird is not to be caught nor touched, because Allah the Mighty and Majestic says: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [and whoever enters it shall be secure]."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુઆવિયહ બિન અમ્મારે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને એક પાળેલા પક્ષી વિશે પૂછ્યું જે હરમમાં દાખલ થવા માટે તે તરફ આવ્યું. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "એવા પક્ષીને પકડવામાં આવતું નથી અને તેને સ્પર્શ કરવામાં આવતો નથી, કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે કોઈ તેમાં દાખલ થાય તે સુરક્ષિત રહેશે]."
قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سِنَانٍ سَمِعْتُهُ یَقُولُ فِیمَا أُدْخِلَ الْحَرَمَ مِمَّا صِیدَ فِی الْحِلِ قَالَ إِذَا دَخَلَ الْحَرَمَ فَلَا یُذْبَحُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُول وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً.
امام صادق (علیه السلام) عبدالله‌بن‌سِنان گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی چیزی که در غیر حرم صید و به حرم آورده شده بود شنیدم که فرمود: «هنگامی‌که داخل حرم شد، ذبح نمی‌شود؛ چون خداوند می‌فرماید: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً».
Imam Sadiq (peace be upon him): ʿAbdullah ibn Sinan said: I heard Imam Sadiq (peace be upon him) speaking about something that had been hunted outside the Haram and brought into the Haram; he said: "When it enters the Haram, it is not slaughtered, because Allah says: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [and whoever enters it shall be secure]."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુલ્લાહ બિન સિનાન કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને એવી વસ્તુ વિશે ફરમાવતા સાંભળ્યા જેનો શિકાર હરમની બહાર કરવામાં આવ્યો હોય અને હરમમાં લાવવામાં આવી હોય, તેમણે ફરમાવ્યું: "જ્યારે તે હરમમાં દાખલ થઈ જાય, ત્યારે તેને ઝબ્હ કરવામાં આવતું નથી; કારણ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે કોઈ તેમાં દાખલ થાય તે સુરક્ષિત રહેશે]."
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ ظَبْیٍ دَخَلَ الْحَرَمَ قَالَ لَا یُؤْخَذُ وَ لَا یُمَسُّ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً.
امام صادق (علیه السلام) محمّدبن‌مسلم گوید: از امام (علیه السلام) درباره‌ی آهویی که داخل حرم شده پرسیدم. فرمود: «گرفته نمی‌شود و آزار و اذیّت نمی‌شود؛ چون خداوند می‌فرماید: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً».
Imam Sadiq (peace be upon him): Muhammad ibn Muslim said: I asked the Imam (peace be upon him) about a deer that had entered the Haram. He said: "It is not caught and it is not harmed or troubled, because Allah says: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [and whoever enters it shall be secure]."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમ કહે છે: મેં ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને એક હરણ વિશે પૂછ્યું જે હરમમાં દાખલ થયું હતું. તેમણે ફરમાવ્યું: "તેને પકડવામાં આવતું નથી અને તેને હેરાન કરવામાં આવતું નથી; કારણ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે કોઈ તેમાં દાખલ થાય તે સુરક્ષિત રહેશે]."
إِنَّ بَکَّهًَْ مَوْضِعُ الْبَیْتِ وَ إِنَّ مَکَّهًَْ الْحَرَمُ وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً.
امام باقر (علیه السلام) بکّه جایگاه خانه‌ی خدا و مکّه حرم است و آن است سخن خداوند وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً.
Imam Baqir (peace be upon him): Bakkah is the location of the House of Allah, and Makkah is the Haram, and that is the saying of Allah: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [and whoever enters it shall be secure].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): બક્કહ એ અલ્લાહના ઘરનું સ્થાન છે અને મક્કહ એ હરમ છે, અને એ જ અલ્લાહનું કથન છે: وَ مَنْ دَخَلَهُ کانَ آمِناً [અને જે કોઈ તેમાં દાખલ થાય તે સુરક્ષિત રહેશે].
عَنْ هَارُونَبْنِخَارِجَهًَْ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ: مَنْ دُفِنَ فِی الْحَرَمِ أَمِنَ مِنَ الْفَزَعِ الْأَکْبَرِ. فَقُلْتُ لَهُ: مِنْ بَرِّ النَّاسِ وَ فَاجِرِهِمْ؟ قَالَ: مِنْ بَرِّ النَّاسِ وَ فَاجِرِهِم.
امام صادق (علیه السلام) هرکه در حرم مدفون شود از وحشت بزرگ قیامت در امان است. به ایشان عرض کردم: «مردم نیکوکار و بدکار هردو در امان است»؟ فرمود: «مردم نیکوکار و بدکار»!
Imam Sadiq (peace be upon him): Whoever is buried in the Haram is safe from the great terror of the Day of Resurrection. I said to him: "Both the righteous and the wicked among the people are safe?" He said: "The righteous and the wicked among the people!"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જે કોઈને હરમમાં દફન કરવામાં આવે તે કયામતના મોટા ભયથી સુરક્ષિત છે. મેં તેમને અરજ કરી: "નેક અને બદ બંને પ્રકારના લોકો સુરક્ષિત છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "નેક અને બદ બંને પ્રકારના લોકો!"
وَ اعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَی لَمْ یَفْتَرِضِ الْحَجَّ وَ لَمْ یَخُصَّهُ مِنْ جَمِیعِ الطَّاعَاتِ بِالْإِضَافَهًِْ إِلَی نَفْسِهِ بِقَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا.
امام صادق (علیه السلام) بدانکه خداوند عالم، وجوب حج را اضافه به نفس خود کرد و در میان سایر عمل‌ها این عمل شریف را به ذات شریف خود نسبت داد و فرمود: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ، مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا.
Imam Sadiq (peace be upon him): Know that Allah the Exalted attributed the obligation of Hajj to His own Self, and among all other acts of worship He ascribed this noble act to His noble Essence, and said: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon everyone who is able to undertake the journey to it].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જાણી લે કે અલ્લાહ તઆલાએ હજની વાજિબિયતને પોતાની ઝાત તરફ સંબંધિત કરી, અને બીજા તમામ અમલોમાં આ શરીફ અમલને પોતાની શરીફ ઝાત તરફ નિસ્બત આપી અને ફરમાવ્યું: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [અને અલ્લાહ માટે લોકો પર બૈતુલ્લાહની હજ કરવી વાજિબ છે, જે તેના તરફ જવાની તાકાત રાખતો હોય].
فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) أَنِ اصْعَدْ أَبَا قُبَیْسٍ فَنَادِ فِی النَّاسِ یَا مَعْشَرَ الْخَلَائِقِ إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ بِحَجِّ هَذَا الْبَیْتِ الَّذِی بِمَکَّهًَْ مُحَرَّماً مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا فَرِیضَهًًْ مِنَ اللَّهِ قَالَ فَصَعِدَ إِبْرَاهِیمُ (علیه السلام) أَبَا قُبَیْسٍ فَنَادَی فِی النَّاسِ بِأَعْلَی صَوْتِهِ یَا مَعْشَرَ الْخَلَائِقِ إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ بِحَجِّ هَذَا الْبَیْتِ الَّذِی بِمَکَّهًَْ مُحَرَّماً مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا فَرِیضَهًًْ مِنَ اللَّهِ قَالَ فَمَدَّ اللَّهُ لِإِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فِی صَوْتِهِ حَتَّی أَسْمَعَ بِهِ أَهْلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ مَا بَیْنَهُمَا مِنْ جَمِیعِ مَا قَدَّرَ اللَّهُ وَ قَضَی فِی أَصْلَابِ الرِّجَالِ مِنَ النُّطَفِ وَ جَمِیعِ مَا قَدَّرَ اللَّهُ وَ قَضَی فِی أَرْحَامِ النِّسَاءِ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ فَهُنَاکَ یَا فَضْلُ وَجَبَ الْحَجُّ عَلَی جَمِیعِ الْخَلَائِقِ فَالتَّلْبِیَهًُْ مِنَ الْحَاجِّ فِی أَیَّامِ الْحَجِّ هِیَ إِجَابَهًٌْ لِنِدَاءِ إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) یَوْمَئِذٍ بِالْحَجِّ عَنِ اللَّهِ.
امام کاظم (علیه السلام) [خطاب امام کاظم (علیه السلام) به فضل]: خداوند به ابراهیم (علیه السلام) وحی کرد که از کوه ابوقبیس بالا برو و در میان مردم ندا بده: «ای مردم! خداوند شما را فرمان می‌دهد که در این خانه که در مکّه قرار دارد و سرزمینی حرام است، حج بگذارید و آن‌ها که توانایی رفتن به این حج دارند باید حج به‌جا بیاورند و این واجبی از جانب خداوند است». امام کاظم (علیه السلام) در ادامه فرمود: «ابراهیم (علیه السلام) از کوه ابوقبیس بالا رفت و در میان مردم با صدای بلند ندا داد: «ای مردم! خداوند شما را فرمان می‌دهد که در این خانه که در مکّه قرار دارد و سرزمینی حرام است حج بگذارید. و آن‌ها که توانایی رفتن به این حج دارند باید حجّ به‌جا بیاورند و این واجبی از جانب خداوند است». امام (علیه السلام) فرمود: «خداوند صدای ابراهیم (علیه السلام) را یاری نمود و بلند کرد تا آن را به گوش اهل مشرق و مغرب و مابین آن دو به گوش همه‌ی نطفه‌هایی که خداوند در پشت مردان مقدّر و حتمی نموده و همه‌ی چیزهایی که در رحم زنان تا روز قیامت مقدّر و حتمی کرده است رساند؛ ای فضل! از آن زمان بود که حج بر همه‌ی خلایق واجب شد و لبّیک‌گفتن حاجیان در موسم حج، نوعی پاسخ دادن به ندای ابراهیم (علیه السلام) در آن روز است که از جانب خداوند مردم را به حج بیت‌الله‌الحرام فراخواند».
Imam Kazim (peace be upon him) [addressing Fadl]: Allah revealed to Ibrahim (peace be upon him) to climb Mount Abu Qubays and call out among the people: "O people! Allah commands you to perform the pilgrimage to this House which is in Mecca and is a sacred land; and those who have the ability to go on this pilgrimage must perform the Hajj, and this is an obligation from Allah." Imam Kazim (peace be upon him) continued: "Ibrahim (peace be upon him) climbed Mount Abu Qubays and called out among the people in a loud voice: 'O people! Allah commands you to perform the pilgrimage to this House which is in Mecca and is a sacred land; and those who have the ability to go on this pilgrimage must perform the Hajj, and this is an obligation from Allah.'" The Imam (peace be upon him) said: "Allah aided the voice of Ibrahim (peace be upon him) and raised it so that it reached the ears of the people of the East and the West and what lies between them, to all the seeds which Allah has decreed and destined in the loins of men, and all that Allah has decreed and destined in the wombs of women until the Day of Resurrection. O Fadl! From that time Hajj became obligatory upon all creatures, and the pilgrims' saying of Labbayk during the Hajj season is a kind of response to the call of Ibrahim (peace be upon him) on that day when he summoned the people to the pilgrimage of Baytullah al-Haram on behalf of Allah."
ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) [ફઝ્લને સંબોધીને]: અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પર વહી કરી કે અબૂ કુબૈસ પર્વત પર ચઢી જાઓ અને લોકોમાં એલાન કરો: "હે લોકો! અલ્લાહ તમને હુકમ આપે છે કે આ ઘર, જે મક્કામાં આવેલું છે અને હરમ ભૂમિ છે, તેની હજ કરો. અને જેઓ આ હજ પર જવાની તાકાત ધરાવે છે તેમણે હજ અદા કરવી જોઈએ અને આ અલ્લાહ તરફથી વાજિબ છે." ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ) એ આગળ ફરમાવ્યું: "ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) અબૂ કુબૈસ પર્વત પર ચઢ્યા અને લોકોમાં ઊંચા અવાજે એલાન કર્યું: 'હે લોકો! અલ્લાહ તમને હુકમ આપે છે કે આ ઘર, જે મક્કામાં આવેલું છે અને હરમ ભૂમિ છે, તેની હજ કરો. અને જેઓ આ હજ પર જવાની તાકાત ધરાવે છે તેમણે હજ અદા કરવી જોઈએ અને આ અલ્લાહ તરફથી વાજિબ છે.'" ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ના અવાજને મદદ કરી અને એટલો બુલંદ કર્યો કે તે મશરિક અને મગરિબ અને તેની વચ્ચેના તમામ લોકોના કાનો સુધી પહોંચ્યો, અને એ તમામ નુત્ફાઓ સુધી પણ પહોંચ્યો જે અલ્લાહે મર્દોની પુશ્તમાં મુકદ્દર અને હતમી કરી છે અને એ તમામ વસ્તુઓ સુધી પણ પહોંચ્યો જે અલ્લાહે ઔરતોના રહેમમાં કયામતના દિવસ સુધી મુકદ્દર અને હતમી કરી છે; હે ફઝ્લ! એ સમયથી હજ તમામ ખલાયક પર વાજિબ થઈ, અને હજના મૌસમમાં હાજીઓનું લબ્બૈક કહેવું, એ દિવસે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ના એલાનનો એક પ્રકારનો જવાબ છે, જ્યારે તેમણે અલ્લાહ તરફથી લોકોને બૈતુલ્લાહિલ હરામની હજ માટે બોલાવ્યા હતા."
وَ فَرَضَ عَلَیْکُمْ حَجَّ بَیْتِهِ الْحَرَامِ الَّذِی جَعَلَهُ قِبْلَهًًْ لِلْأَنَامِ یَرِدُونَهُ وُرُودَ الْأَنْعَامِ وَ یَأْلَهُونَ إِلَیْهِ وُلُوهَ الْحَمَامِ وَ جَعَلَهُ سُبْحَانَهُ عَلَامَهًًْ لِتَوَاضُعِهِمْ لِعَظَمَتِهِ وَ إِذْعَانِهِمْ لِعِزَّتِهِ وَ اخْتَارَ مِنْ خَلْقِهِ سُمَّاعاً أَجَابُوا إِلَیْهِ دَعْوَتَهُ وَ صَدَّقُوا کَلِمَتَهُ وَ وَقَفُوا مَوَاقِفَ أَنْبِیَائِهِ وَ تَشَبَّهُوا بِمَلَائِکَتِهِ الْمُطِیفِینَ بِعَرْشِهِ یُحْرِزُونَ الْأَرْبَاحَ فِی مَتْجَرِ عِبَادَتِهِ وَ یَتَبَادَرُونَ عِنْدَهُ مَوْعِدَ مَغْفِرَتِهِ جَعَلَهُ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَی لِلْإِسْلَامِ عَلَماً وَ لِلْعَائِذِینَ حَرَماً فَرَضَ حَقَّهُ وَ أَوْجَبَ حَجَّهُ وَ کَتَبَ عَلَیْکُمْ وِفَادَتَهُ فَقَالَ سُبْحَانَهُ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمِینَ.
امام علی (علیه السلام) خداوند حجّ خانه‌ی خویش را بر شما واجب نموده است، خانه‌ای که آن را قبله‌ای برای مردم قرار داده است؛ حج‌گزاران به سان ورود چهارپایان در آن داخل می‌شوند، و مانند سرکشتگی و روی‌آوردن کبوتران به آشیانه‌ی خود به سمت آن شتاب می‌ورزند. خداوند متعال کعبه را نشان تواضع و فروتنی بندگان در برابر عظمت خدای خود و نشانه‌ی پذیرش آنان به شکوه و عزّت خود قرار داده است و از میان بندگان خود شنوایانی را برگزیده که دعوتش را اجابت کردند و سخنش را باور داشته و در جایگاه پیام‌آوران و انبیای او ایستاده و خود را به‌سان فرشتگان طواف‌کننده گرداگرد عرش او کرده‌اند، در تجارت‌خانه‌ی عبادت خداوند، سودهای بسیاری کسب می‌کنند و به سرعت به سوی میعادگاه بهشش و آمرزش وی می‌شتابند، خداوند متعال کعبه را برای اسلام، پرچم و برای پناه‌آورندگان حرم امن قرار داد. حجّ آن را فریضه قرار داد و حقّ آن را واجب کرد و ورود به آن را برشما واجب کرد. چنان که می‌فرماید: وَ لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمینَ.
Imam Ali (peace be upon him): Allah has made obligatory upon you the pilgrimage to His Sacred House, the House which He has made a qiblah for mankind; the pilgrims enter it as cattle enter [water], and hasten towards it as doves eagerly turn towards their nests. Allah the Exalted has made the Ka'bah a sign of the humility and lowliness of the servants before the greatness of their Lord and a sign of their acknowledgement of His majesty and might, and He has chosen from among His servants listeners who answered His call and believed His word and stood in the stations of His messengers and prophets, and made themselves resemble the angels circling around His Throne; in the trade-house of Allah's worship they earn great profits and hasten swiftly towards the meeting-place of His gift and forgiveness. Allah the Exalted made the Ka'bah a banner for Islam and a secure sanctuary for those who seek refuge. He made its Hajj an obligation and made its right binding and made entering it obligatory upon you. As He says: وَ لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمینَ [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon everyone who is able to undertake the journey to it; and whoever disbelieves, then surely Allah is Self-sufficient, above any need of the worlds].
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે તમારા પર પોતાના ઘરની હજ વાજિબ કરી છે, એ ઘર જેને તેણે લોકો માટે કિબ્લા બનાવ્યું છે; હાજીઓ તેમાં ચોપગા પ્રાણીઓની જેમ દાખલ થાય છે, અને કબૂતરોના પોતાના માળા તરફ ઉત્સુકતાથી પાછા ફરવાની જેમ તેની તરફ ઉતાવળ કરે છે. અલ્લાહ તઆલાએ કાબાને પોતાની અઝમત સામે બંદાઓની તવાઝો અને નમ્રતાની નિશાની બનાવી છે અને પોતાની શકોહ અને ઇઝ્ઝત સામે તેમના સ્વીકારની નિશાની બનાવી છે, અને પોતાના બંદાઓમાંથી એવા સાંભળનારાઓને પસંદ કર્યા છે જેમણે તેની દાવતનો જવાબ આપ્યો અને તેની વાતને સાચી માની અને તેના પયગમ્બરો અને અંબિયાના મકામ પર ઊભા રહ્યા અને પોતાને તેના અર્શની આસપાસ તવાફ કરનારા ફરિશ્તાઓ જેવા બનાવી લીધા, અલ્લાહની ઇબાદતના તિજારત ઘરમાં ઘણો બધો નફો કમાય છે અને તેની બખ્શિશ અને માફીની મુલાકાત જગ્યા તરફ ઝડપથી દોડે છે, અલ્લાહ તઆલાએ કાબાને ઇસ્લામ માટે અલમ અને પનાહ લેનારાઓ માટે અમનનું હરમ બનાવ્યું. તેની હજને ફરીઝા બનાવી અને તેના હકને વાજિબ કર્યો અને તેમાં પ્રવેશ કરવાને તમારા પર વાજિબ કર્યો. જેમ કે તે ફરમાવે છે: وَ لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمینَ [અને અલ્લાહ માટે લોકો પર બૈતુલ્લાહની હજ કરવી વાજિબ છે, જે તેના તરફ જવાની તાકાત રાખતો હોય; અને જે ઇન્કાર કરે તો ખરેખર અલ્લાહ સમગ્ર જગતોથી બેનિયાઝ છે].
بُنِیَ الْإِسْلَامُ عَلَی خَمْسَهًِْ أَشْیَاءَ عَلَی الصَّلَاهًِْ وَ الزَّکَاهًِْ وَ الْحَجِّ وَ الصَّوْمِ وَ الْوَلَایَهًِْ ... قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمِینَ.
امام باقر (علیه السلام) اسلام بر پنج‌چیز بنا شده است: «نماز، زکات، حج، روزه و ولایت ... خدای عزّوجلّ می‌فرماید: وَ لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ الله غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمینَ.
Imam Baqir (peace be upon him): Islam is built upon five things: "prayer, zakat, hajj, fasting and wilayah ... Allah the Mighty and Majestic says: وَ لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمینَ [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it; and whoever disbelieves, then surely Allah is Self-sufficient, above any need of the worlds]."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઇસ્લામ પાંચ વસ્તુઓ પર બનેલો છે: "નમાઝ, ઝકાત, હજ, રોઝા અને વિલાયત ... અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ لِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمینَ [અને અલ્લાહ માટે લોકો પર આ ઘરની હજ કરવી ફર્ઝ છે, જે તેના તરફ જવાની તાકાત ધરાવતો હોય; અને જે ઇન્કાર કરે, તો ખરેખર અલ્લાહ સમગ્ર જગતોથી બેનિયાઝ છે]."
عَنْ عَلِیٍّ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) قَالَ سَمِعْتُ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) یَقُولُ بُنِیَ الْإِسْلَامُ عَلَی خَمْسِ خِصَالٍ عَلَی الشَّهَادَتَیْنِ وَ الْقَرِینَتَیْنِ قِیلَ لَهُ أما الشَّهَادَتَانِ فَقَدْ عَرَفْنَاهُمَا فَمَا الْقَرِینَتَانِ قَالَ الصَّلَاهًُْ وَ الزَّکَاهًُْ فَإِنَّهُ لَا یُقْبَلُ أَحَدُهُمَا إِلَّا بِالْأُخْرَی وَ الصِّیَامِ وَ حِجِّ بَیْتِ اللَّهِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ خُتِمَ ذَلِکَ بِالْوَلَایَهًِْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِیناً.
پیامبر (صلی الله علیه و آله) امام علی (علیه السلام) فرمود: از رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) شنیدم می‌فرمود: «اسلام بر پنج خصلت بناشده: بر دو شهادت و دو قرین (همراه)! گفته شد: دو شهادت را دانیم، امّا دو قرین چیست»؟ فرمود: «نماز و زکات [این هردو همراه یک دیگرند] هرکدام از این دو پذیرفته نگردد مگر به دیگری و روزه و زیارت خانه‌ی خدا برای آن کس که توانایی داشته باشد؛ و پایان آن ولایت است که خداوند درباره‌ی آن می‌فرماید: امروز، دین شما را کامل کردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به‌عنوان آیین [جاودان] شما پذیرفتم. ( مائده/۳ ).
The Prophet (peace be upon him and his family): Imam Ali (peace be upon him) said: I heard the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) saying: "Islam is built upon five qualities: upon the two testimonies and two companions (pairs)." It was said: "The two testimonies we know, but what are the two companions?" He said: "Prayer and zakat [these two are companions of one another] — neither of the two is accepted except with the other — and fasting and pilgrimage to the House of Allah for whoever has the capability; and its seal is wilayah, concerning which Allah says: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِینا [Today I have perfected your religion for you and completed My favour upon you and accepted Islam as your religion]. (Ma'idah/3)."
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: મેં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી સાંભળ્યું કે તેઓ ફરમાવતા હતા: "ઇસ્લામ પાંચ ખાસિયતો પર બનેલો છે: બે શહાદતો પર અને બે કરીન (સાથી) પર! કહેવામાં આવ્યું: 'બે શહાદતોને અમે જાણીએ છીએ, પરંતુ બે કરીન શું છે?' તેમણે ફરમાવ્યું: 'નમાઝ અને ઝકાત [આ બંને એકબીજાના સાથી છે] આ બંનેમાંથી કોઈ એક બીજા વગર કબૂલ થતી નથી, અને રોઝો અને ખાનએ ખુદાની ઝિયારત તે વ્યક્તિ માટે જેને ક્ષમતા હોય; અને તેનો અંત વિલાયત છે, જેના વિશે અલ્લાહ ફરમાવે છે: الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلامَ دِینا [આજે મેં તમારા માટે તમારો દીન સંપૂર્ણ કર્યો અને તમારા પર મારી નેઅમત પૂરી કરી અને ઇસ્લામને તમારા [શાશ્વત] દીન તરીકે કબૂલ કર્યો]. (માઇદહ/૩).'"
تَمَامُ الْحَجِ لِقَاءُ الْإِمَام.
امام باقر (علیه السلام) تمام و کامل بودن حج به این است که بعد از آن، امام (علیه السلام) زیارت و ملاقات گردد.
Imam Baqir (peace be upon him): The completeness and perfection of hajj lies in this, that after it the Imam (peace be upon him) is visited and met.
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): હજનું સંપૂર્ણ અને પરિપૂર્ણ હોવું એમાં છે કે તેના પછી, ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) ની ઝિયારત અને મુલાકાત કરવામાં આવે.
عَنْ عُمَرَ بْنِ أُذَیْنَهًَْ قَالَ: کَتَبْتُ إِلَی أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) بِمَسَائِل ... سَأَلْتَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا یَعْنِی بِهِ الْحَجَّ وَ الْعُمْرَهًَْ جَمِیعاً لِأَنَّهُمَا مَفْرُوضَان.
امام صادق (علیه السلام) وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا بدان که! منظور از آن حج و عمره هردو است؛ زیرا هر دوی آن‌ها واجب می‌باشند.
Imam Sadiq (peace be upon him): وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon everyone who is able to undertake the journey to it] — know that! What is meant by it is hajj and umrah together, because both of them are obligatory.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે ખાનએ ખુદાની હજ [વાજિબ] છે, તે વ્યક્તિ પર જેને ત્યાં સુધી પહોંચવાની ક્ષમતા હોય] — જાણી લે કે! તેનાથી હેતુ હજ અને ઉમરહ બંને છે; કારણ કે તે બંને વાજિબ છે.
لَوْ أَنَّ غُلَاماً حَجَّ عَشَرَهًَْ حِجَجٍ ثُمَّ احْتَلَمَ کَانَتْ عَلَیْهِ فَرِیضَهًُْ الْإِسْلَامِ إِذَا اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا.
پیامبر (صلی الله علیه و آله) اگر نوجوانی ده حج به‌جا آورد و بعد از آن بالغ شود، بعد از بلوغ هرگاه که استطاعت پیدا کرد حج واجب اسلام بر او لازم است.
The Prophet (peace be upon him and his family): If a youth performs ten hajjes and then becomes of age, after reaching maturity, whenever he acquires the capability, the obligatory hajj of Islam is incumbent upon him.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જો કોઈ કિશોર દસ હજ કરે અને તેના પછી બાલિગ થાય, બાલિગ થયા પછી જ્યારે પણ તેને ક્ષમતા પ્રાપ્ત થાય, તેના પર ઇસ્લામની વાજિબ હજ લાઝિમ છે.
وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ الْآیَهًَْ فَقَالَ (صلی الله علیه و آله) هُوَ أَنْ یَکُونَ الْمَأْمُورُ بِفِعْلِ الْحَجِّ إِنْ حَجَّ لَا یَرْجُو ثَوَابَهُ وَ إِنْ جَلَسَ لَا یَخَافُ عِقَابَهُ.
پیامبر (علیه السلام) وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمین منظور؛ این است کسی که مأمور به انجام حج است چنان باشد که اگر حجّ به‌جا آورد، امید ثواب ندارد و به خاطر ثوابش حجّ انجام نمی‌دهد و اگر بنشیند و حجّ به‌جا نیاورد از عذاب خدا نمی‌ترسد بلکه هدف او از انجام حج و ترک آن خود خدای متعال نه ثواب و عقاب اوست».
The Prophet (peace be upon him and his family): وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمین [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon everyone who is able to undertake the journey to it; and whoever disbelieves, then surely Allah is Self-sufficient, above any need of the worlds] — what is meant is this: that the one commanded to perform hajj should be such that if he performs hajj, he does not hope for its reward and does not perform hajj for the sake of its reward, and if he sits and does not perform hajj, he does not fear Allah's punishment; rather his aim in performing hajj or leaving it is Allah the Exalted Himself, not His reward or punishment.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبیلاً وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمین [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે ખાનએ ખુદાની હજ વાજિબ છે, તે વ્યક્તિ પર જેને ત્યાં સુધી પહોંચવાની ક્ષમતા હોય; અને જે કુફ્ર કરે, તો ખરેખર અલ્લાહ સૃષ્ટિઓથી બેનિયાઝ છે] — હેતુ એ છે કે જે વ્યક્તિને હજ કરવાનો આદેશ છે તે એવો હોય કે જો હજ કરે તો સવાબની આશા ન રાખે અને તેના સવાબ માટે હજ ન કરે અને જો બેસી રહે અને હજ ન કરે તો અલ્લાહના અઝાબથી ન ડરે, બલ્કે તેનો હજ કરવાનો અને છોડવાનો ધ્યેય ખુદ અલ્લાહ તઆલા હોય, તેનો સવાબ કે અઝાબ નહીં.
عِلَّهًُْ الْحَجِ الْوِفَادَهًُْ إِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَ وَ طَلَبُ الزِّیَادَهًِْ وَ الْخُرُوجُ مِنْ کُلِّ مَا اقْتَرَفَ وَ لِیَکُونَ تَائِباً مِمَّا مَضَی مُسْتَأْنِفاً لِمَا یَسْتَقْبِلُ وَ مَا فِیهِ مِنِ اسْتِخْرَاجِ الْأَمْوَالِ وَ تَعَبِ الْأَبْدَانِ وَ حَظْرِهَا عَنِ الشَّهَوَاتِ وَ اللَّذَّاتِ وَ التَّقَرُّبُ فِی الْعِبَادَهًِْ إِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ الْخُضُوعُ وَ الِاسْتِکَانَهًُْ وَ الذُّلُّ شَاخِصاً فِی الْحَرِّ وَ الْبَرْدِ وَ الْأَمْنِ وَ الْخَوْفِ ثَابِتاً فِی ذَلِکَ دَائِماً وَ مَا فِی ذَلِکَ لِجَمِیعِ الْخَلْقِ مِنَ الْمَنَافِعِ وَ الرَّغْبَهًِْ وَ الرَّهْبَهًِْ إِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ مِنْهُ تَرْکُ قَسَاوَهًِْ الْقَلْبِ وَ خَسَاسَهًِْ الْأَنْفُسِ وَ نِسْیَانِ الذِّکْرِ وَ انْقِطَاعِ الرَّجَاءِ وَ الْأَمَلِ وَ تَجْدِیدُ الْحُقُوقِ وَ حَظْرُ الْأَنْفُسِ عَنِ الْفَسَادِ وَ مَنْفَعَهًُْ مَنْ فِی الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ مَنْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ مِمَّنْ یَحُجُّ وَ مِمَّنْ لَا یَحُجُّ مِنْ تَاجِرٍ وَ جَالِبٍ وَ بَائِعٍ وَ مُشْتَرٍ وَ کَاتِبٍ وَ مِسْکِینٍ وَ قَضَاءُ حَوَائِجِ أَهْلِ الْأَطْرَافِ وَ الْمَوَاضِعِ الْمُمْکِنِ لَهُمُ الِاجْتِمَاع فِیهَا کَذَلِکَ لِیَشْهَدُوا مَنَافِعَ لَهُم.
امام رضا (علیه السلام) محمدبن‌سنان گوید: امام رضا (علیه السلام) در جواب سؤال کننده نوشت: ... علّت حج به‌جا آوردن به‌خاطر واردشدن بر خدای عزّوجلّ و طلب فزونی و بیرون‌آمدن از گناهانی که بنده مرتکب شده و توبه‌نمودن از اعمال زشت گذشته و از نو آغازکردن اعمال در آینده مضافاً به صرف اموال و به رنج‌انداختن ابدان و منصرف‌شدن از اهل و فرزند و بازداشتن نفس را از لذّات و مسافرت‌نمودن در گرما و سرما و باقی‌ماندن بر آن مدّت طولانی زاید بر عبادات و طاعات دیگر با خضوع و خشوع و خاکساری و علاوه بر این مصالح و حکم منافعی که در این عبادت بوده برای جمیع مردم می‌باشد. آنچه گفته شد به خاطر آن است که در بندگان رغبت و میل به باری تعالی پیدا شده و درعین حال خشیت و ترس نیز از جناب اقدس الهی در دل داشته و نیز قساوت از قلبشان برطرف شده و خساست و دنائت از نفسشان زایل گشته و نسیان ذکر و انقطاع رجاء و آرزو از او دورگشته و حقوق تجدید شده و نفوس از فساد ممنوع واقع شوند از این‌ها گذشته منافع در این عبادت برای جمیع بندگان می‌باشد، اهل مشرق و اهل مغرب، ساکنین در خشکی و انسان‌های در دریا، حاجی‌ها و غیر حاجی‌ها، تجّار و غیر تجّار، فروشنده و مشتری، کاسب و مسکین، مکاری و فقیر دیگر از منافع این عبادت اداشدن نیازمندی‌های اهل نواحی و اطراف در اماکنی که ممکن است برای حجّ اجتماع نمایند می‌باشد.
Imam Rida (peace be upon him): Muhammad ibn Sinan said: Imam Rida (peace be upon him) wrote in reply to a questioner: ... The reason for performing the hajj is arriving before Allah the Mighty and Majestic, seeking increase [in blessings], coming out of the sins that the servant has committed, repenting from ugly past deeds and beginning anew for what is to come, in addition to spending wealth, putting the body to hardship, turning away from family and children, restraining the self from pleasures, travelling in heat and cold and remaining in that state for a long period, over and above other acts of worship and obedience, with humility, reverence and self-abasement. In addition to this, the benefits and wisdom contained in this act of worship are for all people. What has been said is so that in the servants a desire and inclination toward the Exalted Creator may arise, and that at the same time awe and fear of the Most Holy Divine Presence be kept in the heart, and that hardness be removed from their hearts, and that meanness and baseness be removed from their souls, and that forgetfulness of remembrance and the cutting off of hope and expectation be kept far from them, and that rights be renewed and souls be prevented from corruption. Beyond these, the benefits of this act of worship are for all servants: the people of the east and the people of the west, dwellers on land and people upon the sea, pilgrims and non-pilgrims, merchants and non-merchants, seller and buyer, tradesman and poor person, mule-hirer and other needy folk. Among the benefits of this act of worship is the fulfilling of the needs of people of the outlying regions and surroundings in places where it is possible for them to gather for the hajj.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન સિનાન કહે છે: ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ) એ એક પ્રશ્ન કરનારના જવાબમાં લખ્યું: ... હજ બજાવવાનું કારણ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની સામે ઉપસ્થિત થવું, [બરકતમાં] વધારો માંગવો, બંદાએ કરેલા ગુનાહોમાંથી બહાર નીકળવું, ભૂતકાળનાં ખરાબ કાર્યોથી તૌબા કરવી અને ભવિષ્યનાં કાર્યો નવેસરથી શરૂ કરવાં છે, ઉપરાંત માલ ખર્ચવો, શરીરને તકલીફમાં નાખવું, પરિવાર અને સંતાનોથી દૂર થવું, નફસને લિજ્જતોથી રોકવો, ગરમી અને ઠંડીમાં મુસાફરી કરવી અને લાંબા સમય સુધી તે સ્થિતિમાં રહેવું, બીજી ઇબાદતો અને તાઅતો ઉપરાંત, ખુઝૂઅ, ખુશૂઅ અને નમ્રતા સાથે. આ ઉપરાંત આ ઇબાદતમાં જે મસલેહતો અને હિકમતો અને ફાયદાઓ છે તે તમામ લોકો માટે છે. જે કહેવામાં આવ્યું તે એ માટે છે કે બંદાઓમાં અલ્લાહ તઆલા તરફ રગબત અને ઝુકાવ પેદા થાય અને તે જ સાથે અલ્લાહની પવિત્ર બારગાહનો ખૌફ અને ડર પણ દિલમાં રહે, અને તેમના દિલોમાંથી કઠોરતા દૂર થાય, અને તેમના નફસોમાંથી ખસાસત અને હીનતા દૂર થાય, અને ઝિક્રનું ભૂલવું અને આશા તથા આકાંક્ષાનું તૂટવું તેમનાથી દૂર થાય, અને હકો નવેસરથી સ્થપાય અને નફસો ફસાદથી રોકાય. આ ઉપરાંત આ ઇબાદતના ફાયદાઓ તમામ બંદાઓ માટે છે: પૂર્વના લોકો અને પશ્ચિમના લોકો, જમીન પર રહેનારાઓ અને સમુદ્રમાં હોય તેવા લોકો, હાજીઓ અને બિન-હાજીઓ, વેપારીઓ અને બિન-વેપારીઓ, વેચનાર અને ખરીદનાર, ધંધો કરનાર અને ગરીબ, સવારીનું ભાડું આપનાર અને બીજા ફકીરો. આ ઇબાદતના ફાયદાઓમાંનું એક એ પણ છે કે એવી જગ્યાઓએ જ્યાં હજ માટે ભેગા થવું શક્ય હોય ત્યાં આસપાસના અને દૂરના પ્રદેશોના લોકોની જરૂરિયાતો પૂરી થાય છે.
لَمَّا نَزَلَتْ: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ الْآیَهًَْ قَالَ الْمُؤْمِنُونَ: یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) أَ فِی کُلِ عَامٍ؟ فَسَکَتَ فَأَعَادُوا عَلَیْهِ مَرَّتَیْنِ فَقَالَ: لَا. وَ لَوْ قَالَ نَعَمْ لَوَجَبَتْ فَأَنْزَلَ اللَّه یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَسْئَلُوا عَنْ أَشْیاءَ إِنْ تُبْدَ لَکُمْ تَسُؤْکُمْ.
امام علی (علیه السلام) هنگامی‌که این آیه نازل شد: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا، مؤمنان گفتند: «ای رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! آیا هر سال حج واجب است»؟ پیامبر (صلی الله علیه و آله) سکوت کرد. این سؤال را دو بار دیگر تکرار کردند. فرمود: «نه! اگر بگویم بله، قطعاً واجب می‌شود»؛ در نتیجه خداوند متعال این آیه را نازل کرد: ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از چیزهایی نپرسید که اگر برای شما آشکار گردد، شما را ناراحت می‌کند!. ( مائده/۱۰۱ ).
Imam Ali (peace be upon him): When this verse was revealed: وَ لِلّهِ عَلَى النّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلاً [and pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon everyone who is able to undertake the journey to it], the believers said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Is the hajj obligatory every year?" The Prophet (peace be upon him and his family) remained silent. They repeated the question two more times. He said: "No! If I say yes, it will indeed become obligatory." As a result, Allah the Exalted revealed this verse: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَسْئَلُوا عَنْ أَشْیاءَ إِنْ تُبْدَ لَکُمْ تَسُؤْکُمْ [O you who believe! Do not ask about things which, if made clear to you, would distress you]. (Ma'idah/101).
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે આ આયત નાઝિલ થઈ: وَ لِلّهِ عَلَى النّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلاً [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે તે ઘરની હજ કરવી વાજિબ છે, જે તેના તરફ જવાની તાકાત ધરાવે છે], મોમિનોએ કહ્યું: "અય રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! શું દર વર્ષે હજ વાજિબ છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ખામોશ રહ્યા. આ પ્રશ્ન બે વાર ફરી પૂછ્યો. તમે ફરમાવ્યું: "ના! જો હું હા કહું તો ખરેખર વાજિબ થઈ જશે"; પરિણામે અલ્લાહ તઆલાએ આ આયત નાઝિલ કરી: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَسْئَلُوا عَنْ أَشْیاءَ إِنْ تُبْدَ لَکُمْ تَسُؤْکُمْ [અય ઈમાન લાવેલાઓ! એવી બાબતો વિશે ન પૂછો કે જો તે તમારા માટે જાહેર થાય તો તમને દુઃખ પહોંચાડે!]. (માઇદહ/૧૦૧).
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَوْلُهُ تَعَالَی وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ یَکُونُ لَهُ مَا یَحُجُّ بِهِ.
امام باقر (علیه السلام) محمّدبن‌مسلم گوید: به امام باقر (علیه السلام) عرض‌کردم: «سخن خداوند متعال: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا به چه معناست»؟ فرمود: «داشتن چیزی که با آن حج کند.
Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad ibn Muslim said: I asked Imam Baqir (peace be upon him): "What is the meaning of the saying of Allah the Exalted: وَ لِلّهِ عَلَى النّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلاً [and pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon everyone who is able to undertake the journey to it]?" He said: "Having something with which he can perform the hajj."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમ કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "અલ્લાહ તઆલાના કૌલ: وَ لِلّهِ عَلَى النّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلاً [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે તે ઘરની હજ કરવી વાજિબ છે, જે તેના તરફ જવાની તાકાત ધરાવે છે]નો શું અર્થ છે?" તમે ફરમાવ્યું: "એવી કોઈ વસ્તુ હોવી કે જેનાથી તે હજ કરી શકે."
سُئِلَ ابوعبدالله (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا فَقَالَ مَا یَقُولُ النَّاسُ قَالَ فَقِیلَ لَهُ الزَّادُ وَ الرَّاحِلَهًُْ قَالَ فَقَالَ ابوعبدالله (علیه السلام) قَدْ سُئِلَ أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) عَنْ هَذَا فَقَالَ هَلَکَ النَّاسُ إِذاً لَئِنْ کَانَ مَنْ کَانَ لَهُ زَادٌ وَ رَاحِلَهًٌْ قَدْرَ مَا یَقُوتُ عِیَالَهُ وَ یَسْتَغْنِی بِهِ عَنِ النَّاسِ یَنْطَلِقُ إِلَیْهِ فَیَسْلُبُهُمْ إِیَّاهُ لَقَدْ هَلَکُوا فَقِیلَ لَهُ فَمَا السَّبِیلُ قَالَ فَقَالَ السَّعَهًُْ فِی الْمَالِ إِذَا کَانَ یَحُجُّ بِبَعْضٍ وَ یُبْقِی بَعْضاً یَقُوتُ بِهِ عِیَالَهُ أَ لَیْسَ قَدْ فَرَضَ اللَّهُ الزَّکَاهًَْ فَلَمْ یَجْعَلْهَا إِلَّا عَلَی مَنْ یَمْلِکُ مِائَتَیْ دِرْهَمٍ.
امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی سخن خداوند عزّوجلّ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا از امام صادق (علیه السلام) سؤال شد. فرمود: «مردم چه می‌گویند»؟ راوی گوید: «به امام (علیه السلام) عرض شد: «توشه راه و وسیله‌ی سوارشدن را توانایی رفتن به حجّ می‌دانند». راوی گوید: «اباعبدالله امام صادق (علیه السلام) فرمود: «از اباجعفر امام باقر (علیه السلام) در این مورد سؤال شد؛ پس فرمود: «در این صورت مردم هلاک می‌شوند. اگر کسی به حجّ برود که توشه و وسیله‌ی سوارشدن برای سفر حجّ او به اندازه‌ای است که با آن هزینه‌ی خانواده‌اش را می‌دهد و از مردم بی‌نیاز می‌شود و این توشه و مرکب را از خانواده‌اش بگیرد و با آن به حجّ برود، دراین‌صورت هلاک می‌شوند». به امام (علیه السلام) عرض شد: «پس راه توانایی رفتن به حج چیست»؟ راوی گوید: «امام (علیه السلام) فرمود: «وسعت در مال و ثروت در حدّی که وقتی با بخشی از ثروتش حجّ انجام می‌دهد و بخشی را باقی می‌گذارد با آن هزینه خانواده‌اش را تأمین کند. آیا خداوند زکات را واجب نکرده و آن را جز برای کسی که مالک دویست درهم است قرار نداده است»؟
Imam Sadiq (peace be upon him): Imam Sadiq (peace be upon him) was asked about the words of Allah the Mighty and Majestic مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [whoever is able to undertake the journey to it]. He said: "What do people say?" The narrator says: it was said to the Imam (peace be upon him): "They consider provision for the journey and a mount for riding to be the ability to go to Hajj." The narrator says: Abu Abdillah, Imam Sadiq (peace be upon him), said: "Abu Ja'far, Imam Baqir (peace be upon him), was asked about this and he said: 'In that case people would be destroyed. If someone were to go to Hajj whose provision and means of riding for the Hajj journey are only enough to meet his family's expenses with, and by which he becomes free of need from people, and he were to take this provision and mount away from his family and go to Hajj with it, in that case they would be destroyed.' It was said to the Imam (peace be upon him): 'Then what is the way [of ability to go to Hajj]?' The narrator says: the Imam (peace be upon him) said: 'Ample means in wealth and property to such an extent that when he performs Hajj with part of his wealth and leaves part behind, he can meet his family's expenses with it. Has Allah not made zakat obligatory and appointed it only for one who owns two hundred dirhams?'"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કથન مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [જે તેની તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે] વિશે પૂછવામાં આવ્યું. તેમણે ફરમાવ્યું: "લોકો શું કહે છે?" રાવી કહે છે: ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને કહેવામાં આવ્યું: "તેઓ મુસાફરીની ભાથું અને સવારીના સાધનને હજ પર જવાની ક્ષમતા સમજે છે." રાવી કહે છે: અબા અબ્દિલ્લાહ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "અબા જાફર ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને આ વિશે પૂછવામાં આવ્યું; તો તેમણે ફરમાવ્યું: 'આ સંજોગોમાં તો લોકો હલાક થઈ જશે. જો કોઈ વ્યક્તિ હજ પર જાય કે જેની હજની મુસાફરી માટેનું ભાથું અને સવારીનું સાધન એટલા પ્રમાણમાં હોય કે જેનાથી તે પોતાના પરિવારનો ખર્ચ ચલાવતો હોય અને લોકોથી બેપરવા થતો હોય, અને એ ભાથું અને સવારી પોતાના પરિવાર પાસેથી લઈને હજ પર જાય, તો આવી સ્થિતિમાં તેઓ હલાક થઈ જશે.' ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને કહેવામાં આવ્યું: 'તો પછી હજ પર જવાની શક્તિનો રસ્તો શું છે?' રાવી કહે છે: ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: 'માલ અને દોલતમાં એટલી વિશાળતા કે જ્યારે તે પોતાની દોલતના એક ભાગથી હજ કરે અને એક ભાગ બાકી રાખે તો તેનાથી પોતાના પરિવારનો ખર્ચ પૂરો કરી શકે. શું અલ્લાહે ઝકાત વાજિબ નથી કરી અને તેને ફક્ત તેના પર જ ઠરાવી છે જે બસો દિરહમનો માલિક હોય?'"
عَنِ السَّکُونِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: سَأَلَهُ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْقَدَرِ فَقَال: یَا ابْنَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) أَخْبِرْنِی عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا أَ لَیْسَ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لَهُمُ الِاسْتِطَاعَهًَْ فَقَالَ وَیْحَکَ إِنَّمَا یَعْنِی بِالِاسْتِطَاعَهًِْ الزَّادَ وَ الرَّاحِلَهًَْ لَیْسَ اسْتِطَاعَهًَْ الْبَدَنِ فَقَالَ الرَّجُلُ أَ فَلَیْسَ إِذَا کَانَ الزَّادُ وَ الرَّاحِلَهًُْ فَهُوَ مُسْتَطِیعٌ لِلْحَجِّ فَقَالَ وَیْحَکَ لَیْسَ کَمَا تَظُنُّ قَدْ تَرَی الرَّجُلَ عِنْدَهُ الْمَالُ الْکَثِیرُ أَکْثَرَ مِنَ الزَّادِ وَ الرَّاحِلَهًِْ فَهُوَ لَا یَحُجُّ حَتَّی یَأْذَنَ اللَّهُ تَعَالَی فِی ذَلِکَ.
امام صادق (علیه السلام) ای پسر رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! درباره‌ی این سخن خدای عزّوجلّ به من خبر بده: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا که آیا خداوند برای آن‌ها توانایی بدنی قرار نداده است»؟ فرمود: «وای بر تو! منظور از استطاعت، توشه و وسیله‌ی سوارشدن است نه توانایی بدنی»! آن مرد گفت: «آیا هر وقت توشه و وسیله‌ی سوارشدن سفر مهیّا باشد شخص مستطیع نیست»؟ فرمود: «وای بر تو! این‌گونه که گمان می‌کنی نیست. گاهی مردی را می‌بینی که مال زیادی بیش از میزان توشه و وسیله‌ی سوارشدن نزد اوست ولی او حج به‌جا نمی‌آورد تا اینکه خدا به او اجازه دهد».
Imam Sadiq (peace be upon him): A man from the Qadariyya asked him and said: "O son of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Inform me about this word of Allah the Mighty and Majestic: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا [and pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it] — has Allah not placed in them the physical ability [for it]?" He said: "Woe to you! What is meant by ability is provision for the journey and a mount for riding, not physical ability!" The man said: "Is it not the case that whenever provision and a mount for the journey are available, the person is able [to perform Hajj]?" He said: "Woe to you! It is not as you think. Sometimes you see a man who has a great deal of wealth, more than the amount of provision and a mount for riding, yet he does not perform Hajj until Allah the Exalted gives him permission to do so."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કદરિયામાંથી એક માણસે તેમને પૂછ્યું અને કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના પુત્ર! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના આ કથન વિશે મને જણાવો: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે ખાનએ કાબાની હજ કરવી વાજિબ છે, જે તેની તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે] — શું અલ્લાહે તેમના માટે શારીરિક ક્ષમતા નથી બનાવી?" તેમણે ફરમાવ્યું: "તારા પર અફસોસ! ઇસ્તિતાઅત (શક્તિ)થી મુરાદ ભાથું અને સવારીનું સાધન છે, શારીરિક ક્ષમતા નહીં!" તે માણસે કહ્યું: "શું જ્યારે પણ મુસાફરીનું ભાથું અને સવારીનું સાધન તૈયાર હોય તો વ્યક્તિ મુસ્તતિઅ (સક્ષમ) નથી હોતો?" તેમણે ફરમાવ્યું: "તારા પર અફસોસ! આવું નથી જેમ તું ધારે છે. કેટલીક વખત તું એવા માણસને જુએ છે જેની પાસે ભાથું અને સવારીના સાધનની માત્રા કરતાં ઘણો વધારે માલ હોય છે પરંતુ તે હજ કરતો નથી જ્યાં સુધી અલ્લાહ તેને ઇજાઝત ન આપે."
عَنْ عَبْدِ الرَّحِیمِ الْقَصِیرِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَال سَأَلَهُ حَفْصٌ الْأَعْوَرُ وَ أَنَا أَسْمَعُ جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ قَوْلُ اللَّهِ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ ذَلِکَ الْقُوَّهًُْ فِی الْمَالِ أَوِ الْیَسَارُ قَالَ فَإِنْ کَانُوا مُوسِرِینَ فَهُمْ مِمَّنْ یَسْتَطِیعُ إِلَیْهِ السَّبِیلَ قَالَ نَعَمْ.
امام صادق (علیه السلام) عبدالرّحیم قصیر از امام صادق (علیه السلام) نقل می‌کند که گفت: حفض‌بن‌اعور از امام (علیه السلام) پرسید: و من شنیدم که گفت: «خداوند مرا فدایی شما قرار دهد، منظور از سخن خداوند: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا؛ چیست»؟ امام صادق (علیه السلام) فرمود: «استطاعت، داشتن قدرت مالی یا توانگری است». حفص گفت: «بنابراین اگر اشخاص ثروتمند بودند، از کسانی هستند که توانایی رفتن به‌سوی خانه‌ی خدا را دارند»؟ فرمود: «بله»!
Imam Sadiq (peace be upon him): Abd al-Rahim al-Qasir narrates from Imam Sadiq (peace be upon him) and says: Hafs ibn A'war asked the Imam (peace be upon him), and I heard, saying: "May Allah make me your ransom, what is meant by the word of Allah: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا [and pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it]?" Imam Sadiq (peace be upon him) said: "Ability is possessing financial capacity or affluence." Hafs said: "So if people are wealthy, they are among those who are able to journey to the House of Allah?" He said: "Yes!"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબ્દુર્રહીમ કસીર ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)થી નકલ કરે છે અને કહે છે: હફસ બિન અઅવરે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું અને મેં સાંભળ્યું કે તેણે કહ્યું: "અલ્લાહ મને આપ પર કુરબાન કરે, અલ્લાહના કથન وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلاથી શું મુરાદ છે?" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "ઇસ્તિતાઅત (શક્તિ), એ માલી કુવ્વત અથવા સંપન્નતા ધરાવવી છે." હફસે કહ્યું: "તો પછી જો લોકો ધનવાન હોય, તો તેઓ એવા લોકોમાંથી છે જેઓ અલ્લાહના ઘર તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે?" ફરમાવ્યું: "હા!"
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَی الْخَثْعَمِیِّ قَالَ: سَأَلَ حَفْصٌ الْکُنَاسِیُّ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) وَ أَنَا عِنْدَهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا مَا یَعْنِی بِذَلِکَ قَالَ مَنْ کَانَ صَحِیحاً فِی بَدَنِهِ مُخَلًّی سَرْبُهُ لَهُ زَادٌ وَ رَاحِلَهًٌْ فَهُوَ مِمَّنْ یَسْتَطِیعُ الْحَجَّ أَوْ قَالَ مِمَّنْ کَانَ لَهُ مَالٌ فَقَالَ لَهُ حَفْصٌ الْکُنَاسِیُّ فَإِذَا کَانَ صَحِیحاً فِی بَدَنِهِ مُخَلًّی سَرْبُهُ لَهُ زَادٌ وَ رَاحِلَهًٌْ فَلَمْ یَحُجَّ فَهُوَ مِمَّنْ یَسْتَطِیعُ الْحَجَّ قَالَ نَعَمْ.
امام صادق (علیه السلام) محمدبن‌یحیی خثعمی گوید: من نزد حفص کناسی بودم که از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی سخن خدای عزّوجلّ: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا پرسید که منظور از آن چیست»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «کسی که بدنش سالم باشد، در مسیرش مانعی نباشد و توشه و وسیله‌ی سوارشدن داشته باشد؛ از کسانی است که برای حج توانایی دارد». یا فرمود: «از کسانی است که ثروت دارد». حفص کناسی به ایشان گفت: «هرگاه بدنش سالم باشد و در مسیرش مانعی نباشد و توشه و وسیله‌ی سوارشدن داشته باشد و حج به‌جا نیاورد؛ آیا او از کسانی است که برای حج مستطیع است»؟ فرمود: «بله»!
Imam Sadiq (peace be upon him): Muhammad ibn Yahya al-Khath'ami says: I was with Hafs al-Kunasi when he asked Imam Sadiq (peace be upon him) about the word of Allah the Mighty and Majestic: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا [and pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it] — what is meant by it? The Imam (peace be upon him) said: "One whose body is sound, whose path is clear [of obstacles], and who has provision and a mount for riding — he is among those who are able for Hajj." Or he said: "Among those who have wealth." Hafs al-Kunasi said to him: "Whenever his body is sound and his path is clear of obstacles and he has provision and a mount for riding, and he does not perform Hajj, is he among those who are able for Hajj?" He said: "Yes!"
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન યહયા ખસઅમી કહે છે: હું હફસ કુનાસી પાસે હતો જ્યારે તેણે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કથન: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે ખાનએ કાબાની હજ કરવી વાજિબ છે, જે તેની તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે] વિશે પૂછ્યું કે એનો મુરાદ શું છે? ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જે વ્યક્તિનું બદન સ્વસ્થ હોય, તેના રસ્તામાં કોઈ અડચણ ન હોય અને પાસે ભાથું અને સવારીનું સાધન હોય; તે એવા લોકોમાંથી છે જે હજ માટે શક્તિ ધરાવે છે." અથવા ફરમાવ્યું: "એવા લોકોમાંથી છે જે દોલત ધરાવે છે." હફસ કુનાસીએ તેમને કહ્યું: "જ્યારે તેનું બદન સ્વસ્થ હોય અને તેના રસ્તામાં અડચણ ન હોય અને પાસે ભાથું અને સવારીનું સાધન હોય અને તે હજ ન કરે; તો શું તે એવા લોકોમાંથી છે જે હજ માટે મુસ્તતિઅ (સક્ષમ) છે?" ફરમાવ્યું: "હા!"
عَنْ هِشَامِ بْنِ إِبْرَاهِیمَ الْمَشْرِقِیِّ قَالَ: سُئِلَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا مَا اسْتِطَاعَتُهُ قَالَ فَقَالَ ابوعبدالله (علیه السلام) صِحَّتُهُ وَ مَالُهُ.
امام صادق (علیه السلام) هشام‌بن‌ابراهیم مشرقی گوید: درباره‌ی سخن خداوند عزّوجلّ: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا سؤال شد که: «استطاعت او چیست»؟ امام صادق (علیه السلام) فرمود: «سلامتی و ثروت او استطاعت اوست».
Imam Sadiq (peace be upon him): Hisham ibn Ibrahim al-Mashriqi said: He was asked about the words of Allah the Mighty and Majestic: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلاً [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it]: "What is his istita'a (ability)?" Imam Sadiq (peace be upon him) said: "His health and his wealth are his ability."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): હિશામ બિન ઇબ્રાહીમ મશરિકી કહે છે: અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના આ વચન વિશે પૂછવામાં આવ્યું: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلاً [અને લોકો ઉપર અલ્લાહ માટે આ ઘરની હજ કરવી ફર્ઝ છે, જે તેના તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે]: "તેની ઇસ્તિતાઅત (શક્તિ) શું છે?" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેની તંદુરસ્તી અને તેની સંપત્તિ જ તેની શક્તિ છે."
وَ السَّبِیلُ زَادٌ وَ رَاحِلَهًٌْ وَ لَا یَجُوزُ الْحَجُّ إِلَّا مُتَمَتِّعا.
امام رضا (علیه السلام) راه، توشه و مرکب است و حج برای مردم دور دست جز به‌صورت تمتّع جایز نیست.
Imam Rida (peace be upon him): The way is provisions and a mount, and hajj for people from distant lands is not permissible except in the form of tamattu'.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): રસ્તો એટલે ભાથું અને સવારી, અને દૂર દેશના લોકો માટે હજ તમત્તુઅના રૂપમાં જ જાઇઝ છે.
وَ السَّبِیلُ الزَّادُ وَ الرَّاحِلَهًُْ مَعَ الصِّحَّهًِْ.
امام رضا (علیه السلام) السَّبِیلُ؛ عبارت از زاد و وسیله‌ی سواری و صحت بدن است.
Imam Rida (peace be upon him): السَّبِیلُ [the way] refers to provisions, the means of transport, and bodily health.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): السَّبِیلُ [રસ્તો] એટલે ભાથું, સવારીનું સાધન અને શરીરની તંદુરસ્તી.
حَجُّ الْبَیْتِ وَاجِبٌ لِمَنِ اسْتَطَاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ هُوَ الزَّادُ وَ الرَّاحِلَهًُْ مَعَ صِحَّهًِْ الْبَدَنِ وَ أَنْ یَکُونَ لِلْإِنْسَانِ مَا یُخَلِّفُهُ عَلَی عِیَالِهِ وَ مَا یَرْجِعُ إِلَیْهِ مِنْ بَعْدِ حَجِّهِ.
امام صادق (علیه السلام) مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا؛ توشه سفر و وسیله‌ی سوارشدن به همراه سلامت بدن است و اینکه انسان چیزی داشته باشد که برای خانواده‌اش بگذارد و پس از حج به‌سوی آن برگردد [تا بعد از حج محتاج دیگران نشود].
Imam Sadiq (peace be upon him): مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [whoever is able to undertake the journey to it]; it is the provisions for the journey and the means of transport together with bodily health, and that a person should have something to leave behind for his family and something to return to after his hajj [so that after the hajj he is not left in need of others].
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [જે તેના તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે]; સફરનું ભાથું અને સવારીનું સાધન શરીરની તંદુરસ્તી સાથે, અને એ કે માણસ પાસે એવી કોઈ વસ્તુ હોય જે તે પોતાના પરિવાર માટે મૂકી જાય અને હજ પછી જેના તરફ પાછો ફરે [જેથી હજ પછી બીજાઓનો મોહતાજ ન બને].
عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَجَّاجِ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِهِ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ الصِّحَّهًُْ فِی بَدَنِهِ وَ الْقُدْرَهًُْ فِی مَالِهِ.
امام صادق (علیه السلام) از اباعبدالله امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی این سخن خداوند وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا؛ پرسیدم. فرمود: «استطاعت سلامتی در بدن و توانایی در ثروت او است».
Imam Sadiq (peace be upon him): I asked Abu Abdillah, Imam Sadiq (peace be upon him), about this word of Allah: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلاً [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it]. He said: "The ability is health in his body and capacity in his wealth."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મેં અબા અબ્દિલ્લાહ ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને અલ્લાહના આ વચન વિશે પૂછ્યું: وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلاً [અને લોકો ઉપર અલ્લાહ માટે આ ઘરની હજ કરવી ફર્ઝ છે, જે તેના તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે]. તેઓએ ફરમાવ્યું: "શક્તિ એટલે તેના શરીરમાં તંદુરસ્તી અને તેની સંપત્તિમાં ક્ષમતા."
عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَال قُلْتُ لَهُ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ یَخْرُجُ یَمْشِی إِنْ لَمْ یَکُنْ عِنْدَهُ شَیْءٌ قُلْتُ لَا یَقْدِرُ عَلَی الْمَشْیِ قَالَ یَمْشِی وَ یَرْکَبُ قُلْتُ لَا یَقْدِرُ عَلَی ذَلِکَ قَالَ یَخْدُمُ الْقَوْمَ وَ یَخْرُجُ مَعَهُمْ.
امام صادق (علیه السلام) وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا؛ درباره‌ی این آیه سؤال کردم، امام (علیه السلام) فرمود: «اگر مرکبی نداشته باشد پیاده به راه می‌افتد». گفتم: «اگر قادر بر پیاده‌رفتن نباشد»؟ فرمود: «پیاده و سواره برود». گفتم: «اگر بر این کار هم قدرت نداشته باشد». فرمود: «مسافرین را خدمت کند و با ایشان برود».
Imam Sadiq (peace be upon him): I asked about this verse وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon everyone who is able to undertake the journey to it]; the Imam (peace be upon him) said: "If he has no mount, he sets out on foot." I said: "If he is not able to go on foot?" He said: "Let him go part on foot and part mounted." I said: "If he is not able to do that either?" He said: "Let him serve the travellers and go with them."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મેં આ આયત વિશે પૂછ્યું وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે બયતુલ્લાહની હજ કરવી ફર્ઝ છે, જે તેના તરફ જવાની શક્તિ ધરાવતો હોય]; ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "જો તેની પાસે સવારી ન હોય તો પગપાળા નીકળી પડે." મેં કહ્યું: "જો તે પગપાળા જવાની શક્તિ ન ધરાવતો હોય?" ફરમાવ્યું: "થોડું પગપાળા અને થોડું સવારીથી જાય." મેં કહ્યું: "જો તે આ પણ ન કરી શકે તો?" ફરમાવ્યું: "મુસાફરોની ખિદમત કરે અને તેમની સાથે જાય."
عَنِ الْحَلَبِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ مَا السَّبِیلُ قَالَ أَنْ یَکُونَ لَهُ مَا یَحُجُّ بِهِ قَالَ قُلْتُ مَنْ عُرِضَ عَلَیْهِ مَا یَحُجُّ بِهِ فَاسْتَحْیَا مِنْ ذَلِکَ أَ هُوَ مِمَّنْ یَسْتَطِیعُ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ نَعَمْ مَا شَأْنُهُ أَنْ یَسْتَحْیِیَ وَ لَوْ یَحُجُّ عَلَی حِمَارٍ أَجْدَعَ أَبْتَرَ فَإِنْ کَانَ یُطِیقُ أَنْ یَمْشِیَ بَعْضاً وَ یَرْکَبَ بَعْضاً فَلْیَحُجَّ.
امام صادق (علیه السلام) [راوی] پرسید: «سبیل چیست»؟ فرمود: «چیزی داشته باشد که با آن حج کند». راوی گوید: «به امام (علیه السلام) عرض کردم: «کسی که چیزی به او داده‌شود که با آن حج به‌جاآورد ولی از پذیرش آن شرم داشته باشد آیا چنین شخصی از کسانی محسوب می‌شود که مستطیع هستند»؟ فرمود: «بله سزاوار نیست که شرم کند هر چند با الاغی که بینی و دمش بریده‌شده باشد حج به‌جا آورد و اگر تحمّل دارد بخشی از راه را پیاده و بخشی را سواره برود، باید حج به‌جا آورد».
Imam Sadiq (peace be upon him): [The narrator] asked: "What is 'the way' (sabil)?" He said: "That he has something with which to perform the Hajj." The narrator says: I said to the Imam (peace be upon him): "One to whom something is given so that he may perform the Hajj with it, but he is ashamed to accept it — is such a person counted among those who are able (mustati')?" He said: "Yes. It is not fitting for him to be ashamed, even if he were to perform the Hajj on a donkey with its nose and tail cut off. And if he can manage to go part of the way on foot and part mounted, he must perform the Hajj."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): [રાવીએ] પૂછ્યું: "સબીલ શું છે?" ફરમાવ્યું: "તેની પાસે એવી કોઈ વસ્તુ હોય જેનાથી તે હજ કરી શકે." રાવી કહે છે: મેં ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "જે વ્યક્તિને એવી કોઈ વસ્તુ આપવામાં આવે જેનાથી તે હજ કરી શકે, પરંતુ તે તેને સ્વીકારવામાં શરમ અનુભવે, તો શું આવો વ્યક્તિ મુસ્તતી (સક્ષમ) ગણાય?" ફરમાવ્યું: "હા, તેને શરમ કરવી યોગ્ય નથી, ભલે તે એવા ગધેડા પર હજ કરે જેનું નાક અને પૂંછડી કાપેલી હોય. અને જો તે સહન કરી શકે કે રસ્તાનો કેટલોક ભાગ પગપાળા અને કેટલોક સવારીથી જાય, તો તેણે હજ કરવી જ જોઈએ."
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَوْلُهُ تَعَالَی وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ یَکُونُ لَهُ مَا یَحُجُّ بِهِ قُلْتُ فَإِنْ عُرِضَ عَلَیْهِ الْحَجُّ فَاسْتَحْیَا قَالَ هُوَ مِمَّنْ یَسْتَطِیعُ وَ لِمَ یَسْتَحِی وَ لَوْ عَلَی حِمَارٍ أَجْدَعَ أَبْتَرَ قَالَ فَإِنْ کَانَ یَسْتَطِیعُ أَنْ یَمْشِیَ بَعْضاً وَ یَرْکَبَ بَعْضاً فَلْیَفْعَلْ.
امام باقر (علیه السلام) محمّدبن‌مسلم گوید: به امام باقر (علیه السلام) عرض کردم: «سخن خدای تعالی وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا؛ به چه معنی است»؟ فرمود: «چیزی داشته باشد که به‌وسیله‌ی آن حج انجام دهد». عرض کردم: «اگر امکانات رفتن به حج بر او عرضه شود و او شرم کند باز هم مستطیع است»؟ فرمود: «او از کسانی است که استطاعت دارند. برای چه شرم کند هرچند بر الاغی که بینی و دمش بریده شده باشد سوار گردد». فرمود: «پس اگر توانایی دارد بخشی از مسیر را پیاده و بخشی را سواره برود باید انجام دهد».
Imam Baqir (peace be upon him): Muhammad ibn Muslim says: I said to Imam Baqir (peace be upon him): "What is the meaning of the words of Allah the Exalted وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon everyone who is able to undertake the journey to it]?" He said: "That he has something with which to perform the Hajj." I said: "If the means to go to Hajj is offered to him and he is ashamed [to accept], is he still able (mustati')?" He said: "He is among those who are able. Why should he be ashamed, even if he were to ride a donkey with its nose and tail cut off?" He said: "So if he has the capacity to go part of the way on foot and part mounted, he must do so."
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન મુસ્લિમ કહે છે: મેં ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "અલ્લાહ તઆલાના કલામ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે બયતુલ્લાહની હજ કરવી ફર્ઝ છે, જે તેના તરફ જવાની શક્તિ ધરાવતો હોય]નો શું અર્થ છે?" ફરમાવ્યું: "તેની પાસે એવી કોઈ વસ્તુ હોય જેના વડે તે હજ કરી શકે." મેં અરજ કરી: "જો હજ પર જવાનાં સાધનો તેને ઓફર કરવામાં આવે અને તે શરમ અનુભવે, તો પણ શું તે મુસ્તતી ગણાય?" ફરમાવ્યું: "તે એવા લોકોમાંથી છે જેઓ ઇસ્તિતાઅત (સામર્થ્ય) ધરાવે છે. તેણે શા માટે શરમ કરવી જોઈએ, ભલે તે એવા ગધેડા પર સવાર થાય જેનું નાક અને પૂંછડી કાપેલી હોય?" ફરમાવ્યું: "તો જો તે સામર્થ્ય ધરાવે છે કે રસ્તાનો કેટલોક ભાગ પગપાળા અને કેટલોક સવારીથી જાય, તો તેણે તેમ કરવું જોઈએ."
أَبُو أُسَامَهًَْ زَیْدٌ الشَّحَّامُ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ سَأَلْتُهُ مَا السَّبِیلُ قَالَ یَکُونُ لَهُ مَا یَحُجُّ بِهِ قُلْتُ أَرَأَیْتَ إِنْ عُرِضَ عَلَیْهِ مَالٌ یَحُجُّ بِهِ فَاسْتَحْیَا مِنْ ذَلِکَ قَالَ هُوَ مِمَّنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ وَ إِنْ کَانَ یُطِیقُ الْمَشْیَ بَعْضاً وَ الرُّکُوبَ بَعْضاً فَلْیَفْعَلْ.
امام صادق (علیه السلام) ابواُسامه زیدالشحام گوید: از ایشان پرسیدم: «سبیل چیست»؟ فرمود: «چیزی که به‌وسیله‌ی آن حج انجام دهد داشته باشد». عرض کردم: «به من خبر بده اگر مالی به او داده شود که به‌وسیله‌ی آن حج به‌جا آورد و او از پذیرش آن شرم کند باز هم مستطیع است»؟ فرمود: «او از کسانی است که توانایی رفتن به‌سوی خانه‌ی خدا را دارند». فرمود: «اگر می‌تواند بخشی از راه را پیاده و بخشی را سواره برود باید چنین کند».
Imam Sadiq (peace be upon him): Abu Usama Zayd al-Shahham said: I asked him: "What is 'the way'?" He said: "That he has something with which to perform the Hajj." I said: "Tell me, if wealth is offered to him with which he may perform the Hajj, and he is ashamed to accept it, is he still able (mustati')?" He said: "He is one of those who have the ability to go to the House of Allah." He said: "If he is able to walk part of the way and ride part of it, let him do so."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અબૂ ઉસામા ઝયદ અલ-શહ્હામ કહે છે: મેં તેમને પૂછ્યું: "'સબીલ' શું છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "કંઈક કે જેના દ્વારા તે હજ કરી શકે તે તેની પાસે હોય." મેં અરજ કરી: "મને જણાવો, જો તેને એવી સંપત્તિ આપવામાં આવે કે જેના દ્વારા તે હજ કરી શકે અને તે તેને સ્વીકારવામાં શરમાય, તો શું તે મુસ્તતિઅ (સક્ષમ) છે?" તેમણે ફરમાવ્યું: "તે એવા લોકોમાંનો છે કે જેઓ અલ્લાહના ઘર તરફ જવાની ક્ષમતા ધરાવે છે." તેમણે ફરમાવ્યું: "જો તે માર્ગનો કેટલોક ભાગ પગપાળા અને કેટલોક ભાગ સવારી પર જઈ શકતો હોય, તો તેણે એમ કરવું જોઈએ."
قَالَ اللَّهُ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ هَذِهِ لِمَنْ کَانَ عِنْدَهُ مَالٌ وَ صِحَّهًٌْ وَ إِنْ کَانَ سَوَّفَهُ لِلتِّجَارَهًِْ فَلَا یَسَعُهُ فَإِنْ مَاتَ عَلَی ذَلِکَ فَقَدْ تَرَکَ شَرِیعَهًًْ مِنْ شَرَائِعِ الْإِسْلَامِ إِذَا هُوَ یَجِدُ مَا یَحُجُّ بِهِ وَ إِنْ کَانَ دَعَاهُ قَوْمٌ أَنْ یُحِجُّوهُ فَاسْتَحْیَا فَلَمْ یَفْعَلْ فَإِنَّهُ لَا یَسَعُهُ إِلَّا الْخُرُوجُ وَ لَوْ عَلَی حِمَارٍ أَجْدَعَ أَبْتَرَ وَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ کَفَرَ قَالَ یَعْنِی مَنْ تَرَکَ.
امام صادق (علیه السلام) وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا. امام (علیه السلام) فرمود: «این برای کسی است که ثروت و سلامتی دارد و اگر آن را به خاطر تجارت به تأخیر انداخته بود، [رهاکردن آن] برای او جایز نیست،) و اگر بر آن حال بمیرد وقتی که چیزی که با آن حج به‌جا آورد داشته باشد واجبی از واجبات اسلام را ترک کرده است و اگر گروهی او را دعوت کنند که او را به حج ببرند و او شرم کند و حج به‌جا نیاورد، برای او جایز نیست جز خارج‌شدن برای حج هرچند سوار بر الاغی که بینی و دمش بریده شده است». درباره‌ی سخن خدای عزّوجلّ وَ مَنْ کَفَرَ؛ فرمود: «منظور کسی است که حج را ترک کند».
Imam Sadiq (peace be upon him): وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it]. The Imam (peace be upon him) said: "This is for one who has wealth and health, and if he has postponed it for the sake of trade, it is not permissible for him [to abandon it], and if he dies in that state while he had something with which to perform the Hajj, he has abandoned one of the obligations of Islam. And if a group invites him to take him for Hajj and he is ashamed and does not perform the Hajj, it is not permissible for him except to set out for Hajj, even upon a donkey with its nose and tail cut off." Concerning the saying of Allah, the Mighty and Majestic, وَ مَنْ کَفَرَ [And whoever disbelieves], he said: "It means the one who abandons the Hajj."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે તે ઘરની હજ કરવી ફરજ છે, જેઓ ત્યાં જવાની ક્ષમતા રાખતા હોય]. ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "આ તેના માટે છે કે જેની પાસે સંપત્તિ અને તંદુરસ્તી હોય, અને જો તેણે તેને વેપારના કારણે મુલતવી રાખી હોય, તો [તેને છોડી દેવું] તેના માટે જાયઝ નથી, અને જો તે એ સ્થિતિમાં મૃત્યુ પામે જ્યારે તેની પાસે એવું કંઈક હોય જેના દ્વારા તે હજ કરી શકતો હતો, તો તેણે ઇસ્લામની વાજિબાત પૈકીની એક વાજિબ છોડી દીધી છે. અને જો કોઈ સમૂહ તેને હજ પર લઈ જવા આમંત્રણ આપે અને તે શરમાઈને હજ ન કરે, તો તેના માટે હજ માટે નીકળવા સિવાય કંઈ જાયઝ નથી, ભલે એવા ગધેડા પર સવાર થઈને હોય કે જેનું નાક અને પૂંછડી કાપેલી હોય." અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના કથન وَ مَنْ کَفَرَ વિશે તેમણે ફરમાવ્યું: "મતલબ એ છે કે જે હજ છોડી દે."
یَا عَلِیُ (علیه السلام) وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَانَ لَهُ عُذْرٌ فَلَهُ عُذْرُهُ وَ مَنْ کَانَ فَقِیراً فَلَهُ عُذْرُهُ وَ مَنْ کَانَ مَرِیضاً فَلَهُ عُذْرُهُ وَ إِنَّ اللَّهَ لَا یُعْذِرُ غَنِیّاً وَ لَا فَقِیراً وَ لَا مَرِیضاً وَ لَا صَحِیحاً وَ لَا أَعْمَی وَ لَا بَصِیراً فِی تَفْرِیطِهِ فِی مُوَالاتِکُمْ وَ مَحَبَّتِکُم.
پبامبر (صلی الله علیه و آله) ای علی (علیه السلام)! وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا؛ و هرکس عذر داشته باشد معذور است و هرکس فقیر باشد معذور است و هرکس مریض باشد معذور است و خداوند نه از غنی نه از فقیر، نه از مریض، نه از سالم، نه از نابینا و نه از بینا، به خاطر کوتاهی در پیروی از شما و محبّت شما، عذرش را نمی‌پذیرد.
The Prophet (peace be upon him and his family): O Ali (peace be upon him)! وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it]; and whoever has an excuse is excused, and whoever is poor is excused, and whoever is sick is excused; and Allah does not accept the excuse of any rich or poor, sick or healthy, blind or seeing person, for falling short in the wilaya (allegiance) of you and love for you.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે તે ઘરની હજ કરવી ફરજ છે, જેઓ ત્યાં જવાની ક્ષમતા રાખતા હોય]; અને જેની પાસે કોઈ ઉઝર (બહાનું) હોય તે માઅઝૂર છે, અને જે ફકીર હોય તે માઅઝૂર છે, અને જે બીમાર હોય તે માઅઝૂર છે; અને અલ્લાહ ન તો કોઈ ધનવાનનું, ન ફકીરનું, ન બીમારનું, ન તંદુરસ્તનું, ન અંધનું અને ન દૃષ્ટિવાનનું ઉઝર સ્વીકારે છે, તમારી પૈરવી અને તમારી મોહબ્બતમાં કોતાહી બદલ.
فَمَنْ وَجَدَ السَّبِیلَ فَقَدْ وَجَبَ عَلَیْهِ الْحَجُّ.
امام صادق (علیه السلام) هرکس راه (توانایی) پیدا کرد، حج بر او واجب می‌شود.
Imam Sadiq (peace be upon him): Whoever finds the way (ability), the Hajj becomes obligatory upon him.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): જે કોઈ માર્ગ (ક્ષમતા) મેળવે, તેના પર હજ વાજિબ થઈ જાય છે.
مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا قَالَ هَذِهِ لِمَنْ کَانَ عِنْدَهُ مَالٌ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله) مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا این برای کسی است که ثروت دارد.
The Prophet (peace be upon him and his family): مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [Whoever is able to undertake the journey to it] — this is for one who has wealth.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [જે ત્યાં જવાની ક્ષમતા રાખતો હોય] — આ તેના માટે છે કે જેની પાસે સંપત્તિ હોય.
وَ فِی آیَاتٍ کَثِیرَهًِْ فَإِذَا سَلَبَ مِنَ الْعَبْدِ حَاسَّهًًْ مِنْ حَوَاسِّهِ رَفَعَ الْعَمَلَ عَنْهُ بِحَاسَّتِهِ کَقَوْلِهِ لَیْسَ عَلَی الْأَعْمی حَرَجٌ وَ لا عَلَی الْأَعْرَجِ حَرَجٌ الْآیَهًَْ فَقَدْ رَفَعَ عَنْ کُلِّ مَنْ کَانَ بِهَذِهِ الصِّفَهًِْ الْجِهَادَ وَ جَمِیعَ الْأَعْمَالِ الَّتِی لَا یَقُومُ بِهَا وَ کَذَلِکَ أَوْجَبَ عَلَی ذِی الْیَسَارِ الْحَجَّ وَ الزَّکَاهًَْ لِمَا مَلَّکَهُ مِنِ اسْتِطَاعَهًِْ ذَلِکَ وَ لَمْ یُوجِبْ عَلَی الْفَقِیرِ الزَّکَاهًَْ وَ الْحَجَّ قَوْلُه وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا.
امام هادی (علیه السلام) و بسیاری آیات دیگر و چون یکی از حواسّ بنده را بگیرد کار آن اندام حسّی را از وی نخواهد، بنابر فرموده‌ی او که: بر نابینا ایرادی نیست و بر لنگ ایرادی نیست. ( نور/۶۱ ) پس از هرکس که بر این اوصاف باشد جهاد و هر کاری را که جز بدان (اندام) انجام نیابد، برداشته و همچنین حج و زکات را بر توانگر واجب فرموده چون استطاعت و توان آن‌ها را به او داده و بر درویش حج و زکاتی واجب نکرده است، این گفته‌ی اوست وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا.
Imam Hadi (peace be upon him): And many other verses. When Allah takes away one of the senses of a servant, He removes from him the duty that is performed by that sense, based on His saying: لَیْسَ عَلَی الْأَعْمی حَرَجٌ وَ لا عَلَی الْأَعْرَجِ حَرَجٌ [There is no blame on the blind, nor on the lame] (Nur/61). So He has lifted jihad and every action that cannot be performed except through that (limb) from anyone who has these attributes. Likewise, He has made hajj and zakat obligatory upon the wealthy, because He has given them the capacity and ability for these, and He has not made zakat and hajj obligatory upon the poor. This is His saying: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it].
ઇમામ હાદી (અલયહિસ્સલામ): અને બીજી ઘણી આયતો, અને જ્યારે અલ્લાહ બંદાની હવાસ (ઇન્દ્રિયો) માંથી કોઈ એકને લઈ લે, તો તે અંગ દ્વારા થતું કાર્ય તેની પાસેથી ઉઠાવી લે છે, તેમના આ ફરમાન અનુસાર: لَیْسَ عَلَی الْأَعْمی حَرَجٌ وَ لا عَلَی الْأَعْرَجِ حَرَجٌ [આંધળા પર કોઈ વાંધો નથી અને લંગડા પર કોઈ વાંધો નથી] (નૂર/૬૧). તો જે પણ આ સિફતોવાળો હોય તેની પાસેથી જિહાદ અને દરેક તે કાર્ય જે તે (અંગ) સિવાય પૂરું ન થઈ શકે, ઉઠાવી લીધું છે. તેવી જ રીતે હજ અને ઝકાત ધનવાન પર વાજિબ કરી છે, કારણ કે તેમને તેની ઇસ્તિતાઅત (સામર્થ્ય) અને શક્તિ આપી છે, અને ગરીબ પર હજ અને ઝકાત વાજિબ કરી નથી. આ તેમનું ફરમાન છે: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلا [અને અલ્લાહ માટે લોકો પર બૈતુલ્લાહની હજ કરવી વાજિબ છે, તે લોકો પર જેઓ તેના તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે].
فَلَوْ تَرَکَ النَّاسُ الْحَجَّ لَمْ یَکُنِ الْبَیْتُ لِیَکْفُرَ بِتَرْکِهِمْ إِیَّاهُ وَ لَکِنَّ النَّاسَ کَانُوا یَکْفُرُونَ بِتَرْکِهِمُ الْبَیْتَ لِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَی نَصَبَهُ لَهُمْ عَلَماً وَ کَذَلِکَ نَصَبَنِی عَلَماً حَیْثُ قَالَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) یَا عَلِیُّ (علیه السلام) أَنْتَ مِنِّی بِمَنْزِلَهًِْ هَارُونَ مِنْ مُوسَی (علیها السلام) وَ أَنْتَ مِنِّی بِمَنْزِلَهًِْ الْکَعْبَهًِْ تُؤْتَی وَ لَا تَأْتِی.
امام علی (علیه السلام) اگر مردم حج را ترک کنند، خانه‌ی خدا به خاطر اینکه آن‌ها ترکش کرده‌اند کافر نمی‌شود ولیکن مردم به خاطر ترک خانه‌ی خدا کافر می‌شوند؛ زیرا خداوند متعال آن را برای مردم نشانه و علامت قرار داد و همین‌طور مرا نشانه و علامت قرار داد آنجا که رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای علی (علیه السلام)! تو نسبت به من، مانند هارون (علیه السلام) نسبت به موسی (علیه السلام) هستی و تو نسبت به من به‌منزله‌ی کعبه هستی که به‌سوی کعبه می‌آیند و کعبه نزد کسی نمی‌آید».
Imam Ali (peace be upon him): If people were to abandon the hajj, the House of Allah would not become disbelieving because they abandoned it; rather, the people become disbelievers by abandoning the House of Allah, because Allah the Exalted made it a sign and mark for the people, and likewise He made me a sign and mark, when the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "O Ali (peace be upon him)! You are to me as Harun (peace be upon him) was to Musa (peace be upon him), and you are to me like the Ka'bah — people come to the Ka'bah, and the Ka'bah does not come to anyone."
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): જો લોકો હજ છોડી દે, તો અલ્લાહનું ઘર તેઓએ તેને છોડી દીધું તેના કારણે કાફિર નથી થતું, પરંતુ લોકો અલ્લાહના ઘરને છોડવાના કારણે કાફિર થાય છે; કારણ કે અલ્લાહ તઆલાએ તેને લોકો માટે નિશાની અને અલામત બનાવ્યું છે, અને તેવી જ રીતે મને પણ નિશાની અને અલામત બનાવ્યો છે, જ્યાં રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! તમે મારા માટે એવા છો જેવા હારૂન (અલયહિસ્સલામ) મૂસા (અલયહિસ્સલામ) માટે હતા, અને તમે મારા માટે કાબાની જેમ છો કે કાબા તરફ લોકો આવે છે અને કાબા કોઈની પાસે નથી જતું."
هَذَا فِیمَنْ تَرَکَ الْحَجَّ وَ هُوَ یَقْدِرُ عَلَیْهِ.
امام علی (علیه السلام) این درباره‌ی کسی است که حج را ترک کند، درحالی‌که بر آن توانایی دارد.
Imam Ali (peace be upon him): This is about one who abandons the hajj while he is able to perform it.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): આ તે વ્યક્તિ વિશે છે જે હજ છોડી દે, જ્યારે કે તે તેના પર સામર્થ્ય ધરાવતો હોય.
وَ مِنْهُ کُفْرُ التَّرْکِ لِمَا أَمَرَهُمُ اللَّهُ وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ أَیْ تَرَکَ الْحَجَّ وَ هُوَ مُسْتَطِیعٌ فَقَدْ کَفَر.
امام صادق (علیه السلام) یکی از کفرها ترک اوامر خداوند است و خداوند می‌فرماید: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ؛ یعنی کسی که حج را ترک کند درحالی‌که مستطیع باشد، کافر است.
Imam Sadiq (peace be upon him): One of the forms of disbelief is abandoning what Allah has commanded, and Allah says: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it; and whoever disbelieves]; meaning: whoever abandons the hajj while he is able (mustati') is a disbeliever.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): કુફ્રમાંથી એક અલ્લાહના આદેશોને છોડવું છે, અને અલ્લાહ ફરમાવે છે: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ [અને અલ્લાહ માટે લોકો પર બૈતુલ્લાહની હજ કરવી વાજિબ છે, તે લોકો પર જેઓ તેના તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે; અને જેણે કુફ્ર કર્યું]; એટલે કે જે વ્યક્તિ હજ છોડી દે જ્યારે કે તે મુસ્તતી (સામર્થ્યવાન) હોય, તે કાફિર છે.
أَنَّ الْحَجَّ فَرِیضَهًٌْ مِنْ فَرَائِضِ اللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ اللَّازِمَهًِْ الْوَاجِبَهًِْ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ قَدْ وَجَبَ فِی طُولِ الْعُمُرِ مَرَّهًًْ وَاحِدَهًًْ وَ وُعِدَ عَلَیْهَا مِنَ الثَّوَابِ الْجَنَّهًُْ وَ الْعَفْوُ مِنَ الذُّنُوبِ وَ سُمِّیَ تَارِکُهُ کَافِراً.
امام رضا (علیه السلام) حج واجبی از واجبات خدای عزّوجلّ است که بر آن‌ها که توانایی رفتن به‌سوی آن دارند لازم و واجب است. خداوند فرموده است: مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا در طول عمر یک‌بار واجب شده، بر آن پاداش بهشت و بخشش گناهان وعده داده شده و ترک‌کننده‌ی آن کافر نامیده شده است.
Imam Rida (peace be upon him): Hajj is an obligation among the obligations of Allah the Mighty and Majestic, binding and incumbent upon those who have the ability to undertake the journey to it. Allah has said: مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [whoever is able to undertake the journey to it]. It is obligatory once in a lifetime, and the reward promised for it is Paradise and the forgiveness of sins, and the one who abandons it has been called a disbeliever.
ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): હજ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના વાજિબાતમાંથી એક વાજિબ છે, જે તેઓ પર લાઝિમ અને વાજિબ છે જેઓ તેના તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે. અલ્લાહે ફરમાવ્યું છે: مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا [જે તેના તરફ જવાની શક્તિ ધરાવે છે]. તે આખા જીવનમાં એક વાર વાજિબ થઈ છે, તેના પર જન્નતનો સવાબ અને ગુનાહોની માફીનું વચન આપવામાં આવ્યું છે, અને તેને છોડનારને કાફિર કહેવામાં આવ્યો છે.
مَنْ کَفَرَ یَعْنِی مَنْ تَرَکَ.
امام صادق (علیه السلام) مَنْ کَفَرَ یعنی کسی که حج را ترک کند.
Imam Sadiq (peace be upon him): مَنْ کَفَرَ means whoever abandons Hajj.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): مَنْ کَفَرَ એટલે કે જે વ્યક્તિ હજ છોડી દે.
عَنْ أَبِیأُسَامَهًَْ زَیْدٍ عَنْ أَبِیعَبْدِاللَّه (علیه السلام) ... قُلْتُ: أَ رَأَیْتَ قَوْلَ اللَّهِ وَ مَنْ کَفَرَ أَ هُوَ فِی الْحَجِ؟ قَالَ: نَعَمْ، قَالَ: هُوَ کُفْرُ النِّعَم.
امام صادق (علیه السلام) زید گوید: ... به امام (علیه السلام) عرض کردم: «به من خبر بده! آیا سخن خداوند: وَ مَنْ کَفَرَ درباره‌ی حج است»؟ فرمود: «بله! کفران نعمت‌هاست».
Imam Sadiq (peace be upon him): Zayd said: ... I said to the Imam (peace be upon him), "Inform me! Is the saying of Allah وَ مَنْ کَفَرَ about Hajj?" He said, "Yes! It is ingratitude for the blessings."
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઝૈદ કહે છે: ... મેં ઇમામ (અલયહિસ્સલામ)ને અરજ કરી: "મને જણાવો! શું અલ્લાહનું કથન વ َ مَنْ کَفَرَ હજ વિષે છે?" આપે ફરમાવ્યું: "હા! તે નેઅમતોની નાશુક્રી છે."
یَا عَلِیُّ (علیه السلام) کَفَرَ بِاللَّهِ الْعَظِیمِ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّهًِْ عَشَرَهًٌْ ... وَ مَنْ وَجَدَ سَعَهًًْ فَمَاتَ وَ لَمْ یَحُجَّ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) تَارِکُ الْحَجِّ وَ هُوَ مُسْتَطِیعٌ کَافِرٌ یَقُولُ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ لِلهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمِینَ یَا عَلِیُّ (علیه السلام) مَنْ سَوَّفَ الْحَجَّ حَتَّی یَمُوتَ بَعَثَهُ اللَّهُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ یَهُودِیّاً أَوْ نَصْرَانِیّا.
پیامبر (صلی الله علیه و آله) ای علی (علیه السلام)! از این امّت ده گروه به خدای بزرگ کفر ورزیدند ... و کسی که توانگری یابد و بمیرد و حج به‌جا نیاورد. ای علی (علیه السلام)! ترک‌کننده‌ی حج که مستطیع است کافر است. خدای تبارک‌وتعالی می‌فرماید: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمِین. ای علی (علیه السلام)! هرکس حج را تأخیر بیندازد تا بمیرد، خداوند او را در روز قیامت یهودی یا مسیحی برمی‌انگیزد.
The Prophet (peace be upon him and his family): O Ali (peace be upon him)! Ten groups from this Ummah have disbelieved in Allah the Great ... and one who finds affluence and dies without performing Hajj. O Ali (peace be upon him)! One who abandons Hajj while being able is a disbeliever. Allah, Blessed and Exalted, says: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمِین [And pilgrimage to the House is incumbent upon men for the sake of Allah, upon every one who is able to undertake the journey to it; and whoever disbelieves, then surely Allah is Self-sufficient, above any need of the worlds]. O Ali (peace be upon him)! Whoever delays Hajj until he dies, Allah will raise him on the Day of Resurrection as a Jew or a Christian.
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! આ ઉમ્મતમાંથી દસ જૂથોએ મહાન અલ્લાહનો ઇન્કાર કર્યો ... અને એ વ્યક્તિ જે સંપત્તિ પ્રાપ્ત કરે અને મૃત્યુ પામે અને હજ ન કરે. હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! હજ છોડનાર જે સક્ષમ છે તે કાફિર છે. અલ્લાહ તબારક વ તઆલા ફરમાવે છે: وَ لِله عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَیْهِ سَبِیلًا وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ اللهَ غَنِیٌّ عَنِ الْعالَمِین [અને લોકો પર અલ્લાહ માટે બૈતુલ્લાહની હજ ફર્ઝ છે, જેઓ ત્યાં જવાની ક્ષમતા ધરાવે છે; અને જે ઇન્કાર કરે, તો ખરેખર અલ્લાહ સમગ્ર જગત વાળાઓથી બેનિયાઝ છે]. હે અલી (અલયહિસ્સલામ)! જે વ્યક્તિ હજમાં વિલંબ કરે ત્યાં સુધી કે તે મૃત્યુ પામે, અલ્લાહ તેને કયામતના દિવસે યહૂદી અથવા ખ્રિસ્તી તરીકે ઉઠાવશે.
مَنْ لَمْ یَحْبِسْهُ حَاجَهًٌْ ظَاهِرَهًٌْ أَوْ مَرَضٌ حَابِسٌ أَوْ سُلْطَانٌ جَائِرٌ فَمَاتَ وَ لَمْ یَحُجَ فَلْیَمُتْ إِنْ شَاءَ یَهُودِیّاً أَوْ نَصْرَانِیّاً.
پیامبر (صلی الله علیه و آله) کسی که او را نیازی یا بیماری زمین‌گیرکننده یا پادشاهی ستمگر بازندارد و حج به‌جا نیاورد؛ پس اگر خواست یهودی و اگر خواست مسیحی بمیرد؛ [چون در هر حال او مسلمان نیست و کافر است].
The Prophet (peace be upon him and his family): Whoever is not prevented by an evident need, or a disabling illness, or a tyrannical ruler, and dies without performing Hajj — then let him die, if he wishes, as a Jew, and if he wishes, as a Christian; [for in either case he is not a Muslim and is a disbeliever].
પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): જે વ્યક્તિને કોઈ સ્પષ્ટ જરૂરત, કે પથારીવશ કરનારી બીમારી, કે ઝાલિમ બાદશાહ ન રોકે અને તે હજ ન કરે; તો જો તે ઈચ્છે યહૂદી અને જો ઈચ્છે તો ખ્રિસ્તી થઈને મૃત્યુ પામે; [કારણ કે દરેક હાલતમાં તે મુસલમાન નથી અને કાફિર છે].
عَنْ عَلِیِّ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَخِیهِ مُوسَی (علیه السلام) قَال قُلْتُ فَمَنْ لَمْ یَحُجَّ مِنَّا فَقَدْ کَفَرَ قَالَ لَا وَ لَکِنْ مَنْ قَالَ لَیْسَ هَذَا هَکَذَا فَقَدْ کَفَرَ.
امام کاظم (علیه السلام) علی‌بن‌جعفر گوید: به امام کاظم (علیه السلام) گفتم: «هرکس از ما حج به‌جا نیاورد کافر شده است»؟ فرمود: «نه و لیکن کسی که بگوید این این‌گونه نیست و وجوب حج را انکار کند کافر شده است».
Imam Kazim (peace be upon him): Ali ibn Ja'far said: I said to Imam Kazim (peace be upon him), "Whoever among us does not perform Hajj has become a disbeliever?" He said, "No, but whoever says it is not so and denies the obligation of Hajj has become a disbeliever."
ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ): અલી બિન જાફર કહે છે: મેં ઇમામ કાઝિમ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "અમારામાંથી જે વ્યક્તિ હજ ન કરે તે કાફિર થઈ ગયો?" આપે ફરમાવ્યું: "ના, પરંતુ જે વ્યક્તિ કહે કે આ આમ નથી અને હજની વુજૂબનો ઇન્કાર કરે તે કાફિર થઈ ગયો."