وَ لَقَدْ سَأَلَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) شِیعَتَهُ عَنْ مِثْلِ هَذَا فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی أَنْزَلَ الْقُرْآنَ عَلَی سَبْعَهًِْ أَقْسَام ... وَ مِنْهُ مَا تَأْوِیلُهُ قَبْلَ تَنْزِیلِهِ ... وَ أَمَّا الَّذِی تَأْوِیلُهُ قَبْلَ تَنْزِیلِهِ فَمِثْلُ قَوْلِهِ تَعَالَی فِی الْأُمُورِ الَّتِی حَدَثَتْ فِی عَصْرِ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) مِمَّا لَمْ یَکُنِ اللَّهُ أَنْزَلَ فِیهَا حُکْماً مَشْرُوحاً وَ لَمْ یَکُنْ عِنْدَ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) فِیهَا شَیْءٌ وَ لَا عُرِفَ مَا وَجَبَ فِیهَا ... مِثْلُهُ أَنَّ قُرَیْشاً کَانُوا إِذَا حَجُّوا وَقَفُوا بِالْمُزْدَلِفَهًِْ وَ لَمْ یَقِفُوا بِعَرَفَاتٍ وَ کَانَ تَلْبِیَتُهُمْ إِذَا أَحْرَمُوا فِی الْجَاهِلِیَّهًِْ لَبَّیْکَ اللَّهُمَّ لَبَّیْکَ لَبَّیْکَ لَا شَرِیکَ لَکَ لَبَّیْکَ إِنَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَهًَْ لَکَ فَجَاءَهُمْ إِبْلِیسُ فِی صُورَهًِْ شَیْخٍ وَ قَالَ لَهُمْ لَیْسَ هَذَا تَلْبِیَهًَْ أَسْلَافِکُمْ قَالُوا کَیْفَ کَانَتْ تَلْبِیَهًُْ أَسْلَافِنَا فَقَالَ کَانَتِ اللَّهُمَّ لَبَّیْکَ لَبَّیْکَ إِنَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَهًَْ لَکَ وَ الْمُلْکَ لَکَ لَا شَرِیکَ لَکَ إِلَّا شَرِیکاً هُوَ لَکَ فَنَفَرَتْ قُرَیْشٌ مِنْ قَوْلِهِ فَقَالَ لَا تَنْفِرُوا مِنْ قَوْلِی وَ عَلَی رِسْلِکُمْ حَتَّی آتِیَ آخِرَ کَلَامِی فَقَالُوا لَهُ قُلْ فَقَالَ إِلَّا شَرِیکٌ لَکَ هُوَ لَکَ تَمْلِکُهُ وَ مَا مَلَکَ أَ لَا تَرَوْنَ أَنَّهُ تَمْلِکُ الشَّرِیکَ وَ الشَّرِیکُ لَا یَمْلِکُهُ فَرَضِیَتْ قُرَیْشٌ بِذَلِکَ فَلَمَّا بَعَثَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ رَسُولَهُ (صلی الله علیه و آله) نَهَاهُمْ عَنْ ذَلِکَ وَ قَالَ إِنَّ هَذَا شَرِیکٌ فَقَالُوا لَیْسَ بِشَرِیکٍ لِأَنَّهُ لَا یَمْلِکُهُ وَ مَا مَلَکَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ ضَرَبَ لَکُمْ مَثَلًا مِنْ أَنْفُسِکُمْ هَلْ لَکُمْ مِنْ ما مَلَکَتْ أَیْمانُکُمْ مِنْ شُرَکاءَ فِی ما رَزَقْناکُمْ فَأَنْتُمْ فِیهِ سَواءٌ ... فَأَعْلَمَهُمْ أَنَّهُمْ لَا یَرْضَوْنَ بِهَذَا فَکَیْفَ یَنْسُبُونَ إِلَی اللَّه.
امام علی (علیه السلام)- امیرالمؤمنین (علیه السلام) از شیعیانش درباره‌ی مثل این پرسید و فرمود: «خداوند تبارک‌وتعالی قران را در هفت بخش نازل کرد ... امّا آیاتی که مفهوم آن‌ها پیش از نزول آیات واقع شده، مانند سخن خدای متعال در مورد اتّفاقاتی که در عصر پیامبر (صلی الله علیه و آله) واقع شده که هیچ حکم مشروحی از جانب خدا درباره‌ی آن‌ها نیامده بود و در نزد پیامبر هم چیزی درباره آن نبود و حکم آن معلوم نبود ... و نمونه دیگر آن این است که قریش وقتی حج می‌کردند، از مزدلفه وقوف می‌کردند و در عرفات وقوف نمی‌کردند. وقتی در جاهلیّت اِحرام می‌بستند تلبیه آن‌ها این‌گونه بود: لبّیک اللهم لبّیک لا شریک لک لبّیک إنّ الحمد و النّعمة لک. آنگاه ابلیس در شکل پیرمردی به نزد آن‌ها آمد و گفت: «این تلبیه پیشینیان شما نیست». گفتند: «تلبیه آنان چگونه بود»؟ ابلیس گفت: «این‌گونه بود: اللهم لبّیک لبّیک إنّ الحمد و النّعمة لک و الملک لا شریک لک لا شریکاً هو لک». قریش از این سخن او متنفّر شدند. شیطان گفت: «از سخن من دوری نکنید و اندکی صبر کنید تا آخر کلام را بگویم». قریش گفتند: «بگو». گفت: «إلا شریک لک هو لک تملکه و ما ملک».)مگر شریکی که برای توست که تو مالک آنی امّا او مالک تو نیست. (مگر نمی‌بینید که او مالک شریک است امّا شریک مالک او نیست؟ قریش این سخن او را پذیرفتند. وقتی خدای سبحان رسول خدا را مبعوث کرد، او آن‌ها را از این تلبیه نهی کرد و فرمود: «این شریک برای خداست». گفتند: «شریک نیست، چون مالک او و املاک او نیست». و خدای سبحان این آیه را نازل کرد: ضَرَبَ لَکُمْ مَثَلاً مِنْ أَنْفُسِکُمْ هَلْ لَکُمْ مِنْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ مِنْ شُرَکَاءَ فِی مَا رَزَقْنَاکُمْ فَأَنْتُمْ فِیهِ سَوَاءٌ، که خدای متعال می‌گوید: این‌ها چنین مسأله‌ای را در مورد خودشان نمی‌پذیرند، پس چگونه چنین چیزی را به خدا نسبت می‌دهند.
Imam Ali (peace be upon him): Amir al-Mu'minin (peace be upon him) asked his Shia about the like of this and said: "Allah, Blessed and Exalted, sent down the Quran in seven parts ... As for the verses whose meaning occurred before the revelation of the verses, like the words of Allah the Exalted concerning events that occurred in the era of the Prophet (peace be upon him and his family) for which no detailed ruling had come from Allah, and nothing about them was with the Prophet, and their ruling was not known ... Another example is that when Quraysh performed Hajj, they used to stop at Muzdalifa and did not stop at Arafat. When they entered ihram in the Jahiliyya (pre-Islamic era), their talbiya was as follows: لَبَّیْکَ اللَّهُمَّ لَبَّیْکَ لَا شَرِیکَ لَکَ لَبَّیْکَ إِنَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَةَ لَکَ [Here I am, O Allah, here I am. You have no partner. Here I am. Indeed, all praise and blessings are Yours]. Then Iblis came to them in the form of an old man and said: 'This is not the talbiya of your predecessors.' They said: 'How was the talbiya of our predecessors?' Iblis said: 'It was as follows: اللَّهُمَّ لَبَّیْکَ لَبَّیْکَ إِنَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَةَ لَکَ وَ الْمُلْکَ لَا شَرِیکَ لَکَ لَا شَرِیکاً هُوَ لَکَ [O Allah, here I am, here I am. Indeed, all praise, blessings and sovereignty are Yours. You have no partner, except a partner who is Yours].' Quraysh were repelled by this statement of his. Satan said: 'Do not turn away from my words, and wait a little until I finish my speech.' Quraysh said: 'Speak.' He said: 'إِلَّا شَرِیکٌ لَکَ هُوَ لَکَ تَمْلِکُهُ وَ مَا مَلَکَ [Except a partner who is Yours, whom You own and whatever he owns] — meaning except a partner who is for You, that You own him but he does not own You. Do you not see that You own the partner but the partner does not own You?' Quraysh accepted this statement of his. When Allah the Glorified sent the Messenger of Allah, he forbade them from this talbiya and said: 'This is a partner for Allah.' They said: 'It is not a partner, because Allah does not own him and his possessions.' Then Allah the Glorified sent down this verse: ضَرَبَ لَکُمْ مَثَلاً مِنْ أَنْفُسِکُمْ هَلْ لَکُمْ مِنْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ مِنْ شُرَکَاءَ فِی مَا رَزَقْنَاکُمْ فَأَنْتُمْ فِیهِ سَوَاءٌ [He sets forth to you a parable from your own selves: have you among what your right hands possess partners in what We have provided you with, so that you are equal with regard to it], where Allah the Exalted says: they themselves do not accept such a matter concerning themselves, so how do they ascribe such a thing to Allah?"
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): અમીરુલ મુઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ પોતાના શિયાઓને આના જેવા વિશે પૂછ્યું અને ફરમાવ્યું: "અલ્લાહ તબારક વ તઆલા એ કુરઆનને સાત ભાગમાં નાઝિલ કર્યું ... પરંતુ તે આયતો કે જેમનો અર્થ આયતો ઉતરવા પહેલા થઈ ચૂક્યો હતો, જેમ કે અલ્લાહ તઆલાનો કલામ તે ઘટનાઓ વિશે જે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના ઝમાનામાં બની અને જેમના વિશે અલ્લાહ તરફથી કોઈ વિગતવાર હુકમ આવ્યો ન હતો અને પયગંબર પાસે પણ તેના વિશે કંઈ ન હતું અને તેનો હુકમ જાણીતો ન હતો ... અને તેનું બીજું ઉદાહરણ એ છે કે કુરૈશ જ્યારે હજ કરતા હતા, ત્યારે મુઝદલિફામાં વુકૂફ કરતા હતા અને અરફાતમાં વુકૂફ કરતા ન હતા. જ્યારે તેઓ જાહિલિય્યતમાં ઇહરામ બાંધતા હતા ત્યારે તેમની તલ્બિયા આ પ્રમાણે હતી: لَبَّیْکَ اللَّهُمَّ لَبَّیْکَ لَا شَرِیکَ لَکَ لَبَّیْکَ إِنَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَةَ لَکَ [હાજર છું ઓ અલ્લાહ, હાજર છું. તારો કોઈ ભાગીદાર નથી. હાજર છું. ખરેખર, તમામ પ્રશંસા અને નેમતો તારી છે]. ત્યારે ઇબ્લીસ એક વૃદ્ધ માણસના રૂપમાં તેમની પાસે આવ્યો અને કહ્યું: 'આ તમારા પૂર્વજોની તલ્બિયા નથી.' તેમણે કહ્યું: 'તેમની તલ્બિયા કેવી હતી?' ઇબ્લીસે કહ્યું: 'આ પ્રમાણે હતી: اللَّهُمَّ لَبَّیْکَ لَبَّیْکَ إِنَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَةَ لَکَ وَ الْمُلْکَ لَا شَرِیکَ لَکَ لَا شَرِیکاً هُوَ لَکَ [ઓ અલ્લાહ, હાજર છું, હાજર છું. ખરેખર, તમામ પ્રશંસા, નેમતો અને સલ્તનત તારી છે. તારો કોઈ ભાગીદાર નથી, સિવાય તે ભાગીદાર જે તારો છે].' કુરૈશ તેની આ વાતથી નફરત કરવા લાગ્યા. શેતાને કહ્યું: 'મારી વાતથી દૂર ન થાઓ અને થોડી ધીરજ રાખો જ્યાં સુધી હું મારી વાત પૂરી કરું.' કુરૈશે કહ્યું: 'કહો.' તેણે કહ્યું: 'إِلَّا شَرِیکٌ لَکَ هُوَ لَکَ تَمْلِکُهُ وَ مَا مَلَکَ [સિવાય તે ભાગીદાર જે તારો છે, જેનો તું માલિક છે અને જે કંઈ તે માલિક છે] — એટલે કે સિવાય તે ભાગીદાર જે તારા માટે છે કે તું તેનો માલિક છે પરંતુ તે તારો માલિક નથી. શું તમે જોતા નથી કે તું ભાગીદારનો માલિક છે પરંતુ ભાગીદાર તારો માલિક નથી?' કુરૈશે તેની આ વાત સ્વીકારી. જ્યારે અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ રસૂલુલ્લાહને મબઊસ કર્યા, ત્યારે તેમણે તેમને આ તલ્બિયાથી રોક્યા અને ફરમાવ્યું: 'આ અલ્લાહ માટે ભાગીદાર છે.' તેમણે કહ્યું: 'એ ભાગીદાર નથી, કારણ કે અલ્લાહ તેનો અને તેની મિલકતોનો માલિક નથી.' અને અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ આ આયત નાઝિલ કરી: ضَرَبَ لَکُمْ مَثَلاً مِنْ أَنْفُسِکُمْ هَلْ لَکُمْ مِنْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ مِنْ شُرَکَاءَ فِی مَا رَزَقْنَاکُمْ فَأَنْتُمْ فِیهِ سَوَاءٌ [તેમણે તમારા માટે તમારા પોતાના જીવોમાંથી એક ઉદાહરણ આપ્યું છે: શું તમારા હાથ નીચે જે (ગુલામો) છે તેમાંથી કોઈ તમારા ભાગીદારો છે તે (રિઝ્કમાં) જે અમે તમને આપ્યું છે, જેથી તમે તેમાં બરાબર થાઓ], જેમાં અલ્લાહ તઆલા કહે છે: આ લોકો પોતાના વિશે આવો મામલો સ્વીકારતા નથી, તો પછી કેવી રીતે તેઓ આવી વસ્તુ અલ્લાહને નિસ્બત આપે છે."