أمیرالمؤمنین ( عَن سُلیم قال: سَمِعْتُ عَلِیَّبْنَأَبِیطَالِبٍ (یَقُولُ قَبْلَ وَقْعَهًِْ صِفِّین ... وَ اللَّهِ لَقَدْ رَأَیْتُنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (نَقْتُلُ آبَاءَنَا وَ أَبْنَاءَنَا وَ أَخْوَالَنَا وَ أَعْمَامَنَا وَ أَهْلَ بُیُوتِنَا ثُمَّ لَا یَزِیدُنَا ذَلِکَ إِلَّا إِیمَاناً وَ تَسْلِیماً وَ جِدّاً فِی طَاعَهًِْ اللَّهِ، وَ اسْتِقْلَالًا بِمُبَارَزَهًِْ الْأَقْرَانِ، وَ إِنْ کَانَ الرَّجُلُ مِنَّا وَ الرَّجُلُ مِنْ عَدُوِّنَا لَیَتَصَاوَلَانِ تَصَاوُلَ الْفَحْلَیْنِ یَتَخَالَسَانِ أَنْفُسَهُمَا أَیُّهُمَا یَسْقِی صَاحِبَهُ کَأْسَ الْمَوْتِ، فَمَرَّهًًْ لَنَا مِنْ عَدُوِّنَا، وَ مَرَّهًًْ لِعَدُوِّنَا مِنَّا، فَلَمَّا رَأَی اللَّهُ مِنَّا صِدْقاً وَ صَبْراً أَنْزَلَ الْکِتَابَ بِحُسْنِ الثَّنَاءِ عَلَیْنَا وَ الرِّضَا عَنَّا، وَ أَنْزَلَ عَلَیْنَا النَّصْرَ، وَ لَسْتُ أَقُولُ إِنَّ کُلَّ مَنْ کَانَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (کَذَلِکَ، وَ لَقَدْ کَانَتْ مَعَنَا بِطَانَهًٌْ لَا یَأْلُونَا خَبَالًا، قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْواهِهِمْ وَ ما تُخْفِی صُدُورُهُمْ أَکْبَرُ وَ لَقَدْ کَانَ مِنْهُمْ بَعْضُ مَنْ تُفَضِّلُهُ أَنْتَ وَ أَصْحَابُکَ یَا ابْنَ قَیْسٍ، فَارِّینَ، فَلَا رَمَی بِسَهْمٍ، وَ لَا ضَرَبَ بِسَیْفٍ، وَ لَا طَعَنَ بِرُمْحٍ، إِذَا کَانَ الْمَوْتُ وَ النِّزَالُ تَوَارَی وَ اعْتَلَّ وَ لَاذَ کَمَا تَلُوذُ النَّعْجَهًُْ الْعَوْرَاءُ لَا یَدْفَعُ یَدَ لَامِسٍ، وَ إِذَا أَلْقَی الْعَدُوَّ فَرَّ وَ مَنَحَ الْعَدُوَّ دُبُرَهُ جُبْناً وَ لُؤْماً، وَ إِذَا کَانَ عِنْدَ الرَّخَاءِ وَ الْغَنِیمَهًِْ تَکَلَّمَ کَمَا قَالَ اللَّهُ سَلَقُوکُمْ بِأَلْسِنَةٍ حِدادٍ أَشِحَّةً عَلَی الْخَیْرِ فَلَا یَزَالُ قَدِ اسْتَأْذَنَ رَسُولَ اللَّهِ (فِی ضَرْبِ عُنُقِ الرَّجُلِ الَّذِی لَیْسَ یُرِیدُ رَسُولُ اللَّهِ (قَتْلَهُ، فَأَبَی عَلَیْه.
امام علی ( سلیم گوید: از علیّ‌بن‌ابی‌طالب (شنیدم که قبل از واقعه‌ی صفین می‌فرمود: ... به خدا قسم ما را همراه پیامبر (می‌دیدی که پدران و پسران و دایی‌ها و عموها و فامیل‌های خود را می‌کشتیم، و این مطلب ایمان و تسلیم و جدّیت ما را در اطاعت خدا و قدرت بیشتر برای مبارزه با همتاهای خود افزون می‌کرد. مردی از ما و مردی از دشمنمان مانند دو فحل (نر) با یکدیگر در می‌آویختند و هریک در فکر رهایی خود بود و اینکه کدام به رفیقش کاسه‌ی مرگ را بچشاند. گاهی از طرف دشمن به نفع ما می‌شد و گاهی از طرف ما به نفع دشمن می‌گشت. وقتی خداوند ما را صادق و صابر دید، آیه‌ای از قرآن را در ذکر خیر ما و رضایت از ما فرستاد و پیروزی را بر ما نازل کرد. من نمی‌گویم، هرکس با پیامبر (بود چنین بود، درعین‌حال همراه ما گروهی بودند که از فساد در کارها دریغی نداشتند. خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: [نشانه‌های] دشمنی از دهان [و کلام] شان آشکار شده و آنچه در دل‌هایشان پنهان می‌دارند، از آن مهمتر است. ( آل عمران/۱۱۸ ) از جمله‌ی این‌ها بعضی از کسانی است که تو و اصحابت ای اشعث‌بن‌قیس او را فضیلت می‌دهید. او فرار می‌کرد، نه تیری می‌انداخت و نه شمشیری و نه نیزه‌ای می‌زد. وقتی نوبت مرگ و درگیری می‌شد به گوشه‌ای پناه می‌برد و پنهان می‌شد و عذر می‌آورد و مانند گوسفند یک چشم خود را پنهان می‌کرد و در مقابل دست هیچ لمس‌کننده‌ای از خود دفاع نمی‌کرد. هرگاه با دشمن روبرو می‌شد فرار می‌کرد و از ترس و پستی پشت به دشمن می‌نمود، و آنگاه که وقت آسایش و تقسیم غنیمت بود سخن می‌راند همان‌طور که خداوند می‌فرماید: سَلَقُوکُمْ بِأَلْسِنَةٍ حِدادٍ أَشِحَّةً عَلَی الخَیْرِ. او همیشه از پیامبر (برای گردن‌زدن مردی که آن حضرت قصد کشتن او را نداشت اجازه می‌خواست و آن حضرت به او اجازه نمی‌داد».
Imam Ali (peace be upon him): Sulaym said: I heard Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) say, before the Battle of Siffin: ... By Allah, you would have seen us alongside the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) killing our own fathers, sons, maternal uncles, paternal uncles and kinsmen, and this only increased our faith, our submission, our earnestness in obeying Allah and our strength to face our foes in single combat. A man from us and a man from our enemy would clash like two stallions locked together, each trying to save himself and to make the other drink the cup of death. Sometimes the turn would go from the enemy in our favour, and sometimes from us in the enemy's favour. When Allah saw truthfulness and patience in us, He sent down a verse of the Quran praising us well and expressing His pleasure with us, and He sent down victory upon us. I do not say that every one who was with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) was like that; alongside us there was a group who did not hold back from stirring up corruption in affairs. Allah, the Mighty and Majestic, says: "[The signs of] hatred have already appeared from their mouths [and speech], and what their hearts conceal is greater" (Al Imran/118). Among these were some whom you and your companions, O Ash'ath ibn Qays, hold in high regard. He used to flee — he neither shot an arrow, nor struck with a sword, nor thrust with a spear. When the moment of death and combat came, he would take shelter in some corner, hide himself, offer excuses, and conceal himself like a one-eyed ewe that hides her [blind] eye and cannot fend off the hand of anyone who touches her. Whenever he faced the enemy he would flee and, out of cowardice and baseness, turn his back to them. But when the time of ease and dividing up the spoils came, he would speak up, just as Allah says: سَلَقُوکُمْ بِأَلْسِنَةٍ حِدادٍ أَشِحَّةً عَلَی الخَیْرِ [They assail you with sharp tongues, being greedy for the good (spoils)]. He was forever asking permission from the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) to strike off the neck of a man whom the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) had no wish to kill, and the Messenger would not give him leave.
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): સુલયમ કહે છે: મેં અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી સિફ્ફીનની ઘટના પહેલાં સાંભળ્યું કે તેઓ ફરમાવતા હતા: ... અલ્લાહની કસમ, તમે અમને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે જોતા કે અમે અમારા પિતાઓ, પુત્રો, મામાઓ, કાકાઓ અને ખાનદાનવાળાઓને કત્લ કરતા હતા, અને આ બાબત અમારા ઈમાન, તસ્લીમ (સમર્પણ), અલ્લાહની આજ્ઞાપાલનમાં અમારી કોશિશ અને અમારા સમકક્ષો સાથે લડવાની અમારી શક્તિમાં જ વધારો કરતી હતી. અમારામાંથી એક માણસ અને દુશ્મન તરફથી એક માણસ, બે નર (ફહલ) ની જેમ, એકબીજા સાથે ભીડાઈ જતા અને દરેક પોતાના બચાવના વિચારમાં હતો અને એ કે કોણ પોતાના સાથીને મોતનો પ્યાલો પીવડાવે. ક્યારેક દુશ્મન તરફથી અમારી તરફેણમાં થતું અને ક્યારેક અમારી તરફથી દુશ્મનની તરફેણમાં થતું. જ્યારે અલ્લાહે અમને સાચા અને ધીરજવાન જોયા, ત્યારે તેણે અમારી પ્રશંસા અને અમારાથી રાજી થવાની બાબતમાં કુરઆનની આયત નાઝિલ કરી અને અમારી ઉપર વિજય નાઝિલ કર્યો. હું એ નથી કહેતો કે જે કોઈ પણ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે હતું તે આવું જ હતું, તેમ છતાં અમારી સાથે એક જૂથ એવું પણ હતું જે કામોમાં ફસાદ કરવાથી પરહેજ કરતું ન હતું. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: "[નિશાનીઓ] દુશ્મનીની તેમના મોંઢાં [અને વાતચીત] થી ઝાહિર થઈ ગઈ છે અને જે તેમના દિલોમાં છુપાવે છે તે એનાથી પણ મોટું છે" (આલ-એ-ઇમરાન/૧૧૮). આમાંથી કેટલાક એવા છે જેમને તમે અને તમારા સાથીઓ, હે અશઅસ ઇબ્ને કૈસ, ફઝીલત આપો છો. તે ભાગતો હતો, ન કોઈ તીર મારતો, ન તલવાર, અને ન નેઝો. જ્યારે મોત અને લડાઈનો સમય આવતો, ત્યારે તે કોઈ ખૂણામાં આશરો લેતો અને છુપાઈ જતો અને બહાનાઓ કરતો અને એક-આંખવાળી ઘેટીની જેમ પોતાની જાતને છુપાવતો અને કોઈ સ્પર્શ કરનારના હાથ સામે પોતાનો બચાવ કરતો ન હતો. જ્યારે પણ દુશ્મનનો સામનો થતો ત્યારે ભાગી જતો અને ડર અને હલકાઈથી દુશ્મન તરફ પીઠ કરી લેતો, અને જ્યારે આરામ અને ગનીમત વહેંચવાનો સમય આવતો ત્યારે તે બોલવા લાગતો, જેમ કે અલ્લાહ ફરમાવે છે: سَلَقُوکُمْ بِأَلْسِنَةٍ حِدادٍ أَشِحَّةً عَلَی الخَیْرِ [તેઓ તમારા ઉપર તીક્ષ્ણ જીભોથી હુમલો કરે છે, ભલાઈ (માલ-એ-ગનીમત) ના લોભી બનીને]. તે હંમેશા પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસેથી એવા માણસની ગરદન મારવાની પરવાનગી માંગતો રહેતો જેને કત્લ કરવાનો તે હઝરતનો ઇરાદો ન હતો, અને તે હઝરત તેને પરવાનગી આપતા ન હતા.