سورة الأحزاب

Verse 27 of 73

33:27

وَ أَوْرَثَكُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِيارَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ وَ أَرْضاً لَمْ تَطَؤُها وَ كانَ اللهُ عَلى كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَديراً

و زمين‌ها و خانه‌ها و اموالشان را در اختيار شما گذاشت، و [همچنين] زمينى را كه هرگز در آن گام ننهاده بوديد؛ و خداوند بر هر چيزى تواناست.

And He made you heirs to their land and their dwellings and their property, and (to) a land which you have not yet trodden, and Allah has power over all things.

અને તમને તેમની ઝમીન તથા તેમના ઘરો તથા તેમના માલના વારસ બનાવી દીધા અને એવી ઝમીનના કે જેના પર તમોએ હજી સુધી પગ મૂક્યો ન હતો; અને બેશક અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવનારો છે.

علی‌بن‌إبراهیم ( نزل فی بنی‌قریظهًْ وَ أَنْزَلَ الله الَّذِینَ ظاهَرُوهُمْ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ مِنْ صَیاصِیهِمْ وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِیقاً تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِیقاً وَ أَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِیارَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ وَ أَرْضاً لَمْ تَطَؤُها وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیراً فَلَمَّا دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ (الْمَدِینَهًَْ وَ اللِّوَاءُ مَعْقُودٌ أَرَادَ أَنْ یَغْتَسِلَ مِنَ الْغُبَارِ فَنَادَاهُ جَبْرَئِیلُ عَذِیرَکَ مِنْ مُحَارِبٍ! وَ اللَّهِ مَا وَضَعَتِ الْمَلَائِکَهًُْ لِأُمَّتِهَا فَکَیْفَ تَضَعُ لِأُمَّتِکَ! إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکَ أَنْ لَا تُصَلِّیَ الْعَصْرَ إِلَّا بِبَنِی قُرَیْظَهًَْ فَإِنِّی مُتَقَدِّمُکَ وَ مُزَلْزِلٌ بِهِمْ حِصْنَهُمْ إِنَّا کُنَّا فِی آثَارِ الْقَوْمِ نَزْجُرُهُمْ زَجْراً حَتَّی بَلَغُوا حَمْرَاءَ الْأَسَدِ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (فَاسْتَقْبَلَهُ حَارِثَهًُْ بْنُ نُعْمَانَ فَقَالَ لَهُ: مَا الْخَبَرُ یَا حَارِثَهًُْ قَالَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللَّهِ (هَذَا دِحْیَهًُْ الْکَلْبِیُّ یُنَادِی فِی النَّاسِ أَلَا لَا یُصَلِّیَنَّ الْعَصْرَ أَحَدٌ إِلَّا فِی بَنِی قُرَیْظَهًَْ فَقَالَ ذَاکَ جَبْرَئِیلُ ادْعُوا لِی عَلِیّاً فَجَاءَ عَلِیٌّ (فَقَالَ لَهُ نَادِ فِی النَّاسِ لَا یُصَلِّیَنَّ أَحَدٌ الْعَصْرَ إِلَّا فِی بَنِی قُرَیْظَهًَْ فَجَاءَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِینَ (فَنَادَی فِیهِمْ، فَخَرَجَ النَّاسُ فَبَادَرُوا إِلَی بَنِی قُرَیْظَهًَْ وَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (وَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (بَیْنَ یَدَیْهِ مَعَ الرَّایَهًِْ الْعُظْمَی ... فَلَمَّا اشْتَدَّ عَلَیْهِمُ الْحِصَارُ نَزَلُوا عَلَی حُکْمِ رَسُولِ اللَّهِ (فَأَمَرَ بِالرِّجَالِ فَکُتِّفُوا وَ کَانُوا سَبْعَمِائَهًٍْ وَ أَمَرَ بِالنِّسَاءِ فَعُزِلْنَ وَ قَامَتِ الْأَوْسُ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (فَقَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ (حُلَفَاؤُنَا وَ مَوَالِینَا مِنْ دُونِ النَّاسِ نَصَرُونَا عَلَی الْخَزْرَجِ فِی الْمَوَاطِنِ کُلِّهَا وَ قَدْ وَهَبْتَ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَیٍّ سَبْعَمِائَهًِْ ذِرَاعٍ وَ ثَلَاثَمِائَهًِْ حَاسِرٍ فِی صَحِیفَهًٍْ وَاحِدَهًٍْ وَ لَسْنَا نَحْنُ بِأَقَلَّ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَیٍّ، فَلَمَّا أَکْثَرُوا عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (قَالَ لَهُمْ: أَ مَا تَرْضَوْنَ أَنْ یَکُونَ الْحُکْمُ فِیهِمْ إِلَی رَجُلٍ مِنْکُمْ فَقَالُوا: بَلَی فَمَنْ هُوَ قَالَ: سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ قَالُوا: قَدْ رَضِینَا بِحُکْمِهِ فَأَتَوْا بِهِ فِی مِحَفَّهًٍْ وَ اجْتَمَعَتِ الْأَوْسُ حَوْلَهُ یَقُولُونَ لَهُ: یَا أَبَا عَمْرٍو اتَّقِ اللَّهَ وَ أَحْسِنْ فِی حُلَفَائِکَ وَ مَوَالِیکَ فَقَدْ نَصَرُونَا بِبُغَاثٍ وَ الْحَدَائِقِ وَ الْمَوَاطِنِ کُلِّهَا، فَلَمَّا أَکْثَرُوا عَلَیْهِ قَالَ لَقَدْ آنَ لِسَعْدٍ أَنْ لَا یَأْخُذَهُ فِی اللَّهِ لَوْمَهًُْ لَائِمٍ، فَقَالَتِ الْأَوْسُ وَا قَوْمَاهْ ذَهَبَتْ وَ اللَّهِ بَنُو قُرَیْظَهًَْ وَ بَکَتِ النِّسَاءُ وَ الصِّبْیَانُ إِلَی سَعْدٍ، فَلَمَّا سَکَتُوا قَالَ لَهُمْ سَعْدٌ: یَا مَعْشَرَ الْیَهُودِ أَ رَضِیتُمْ بِحُکْمِی فِیکُمْ قَالُوا: بَلَی قَدْ رَضِینَا بِحُکْمِکَ وَ قَدْ رَجَوْنَا نَصَفَکَ وَ مَعْرُوفَکَ وَ حُسْنَ نَظَرِکَ، فَعَادَ عَلَیْهِمُ الْقَوْلُ فَقَالُوا بَلَی یَا أَبَا عَمْرٍو! فَالْتَفَتَ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (إِجْلَالًا لَهُ، فَقَالَ: مَا تَرَی بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللَّهِ (قَالَ: احْکُمْ فِیهِمْ یَا سَعْدُ! فَقَدْ رَضِیتُ بِحُکْمِکَ فِیهِمْ، فَقَالَ: قَدْ حَکَمْتُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (أَنْ تَقْتُلَ رِجَالَهُمْ وَ تَسْبِیَ نِسَاءَهُمْ وَ ذَرَارِیَّهُمْ وَ تَقْسِمَ غَنَائِمَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ بَیْنَ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ (فَقَالَ قَدْ حَکَمْتَ بِحُکْمِ اللَّهِ مِنْ فَوْقِ سَبْعِ رُقْعَهًٍْ ثُمَّ انْفَجَرَ جُرْحُ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فَمَا زَالَ یُنْزَفُ الدَّمُ حَتَّی قَضَی، وَ سَاقُوا الْأُسَارَی إِلَی الْمَدِینَهًِْ وَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (بِأُخْدُودٍ فَحُفِرَتْ بِالْبَقِیعِ فَلَمَّا أَمْسَی أَمَرَ بِإِخْرَاجِ رَجُلٍ رَجُلٍ فَکَانَ یَضْرِبُ عُنُقَهُ ... فَقَتَلَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (فِی الْبَرْدَیْنِ بِالْغَدَاهًِْ وَ الْعَشِیِّ فِی ثَلَاثَهًِْ أَیَّامٍ وَ کَانَ یَقُولُ: اسْقُوهُمُ الْعَذْبَ وَ أَطْعِمُوهُمُ الطَّیِّبَ وَ أَحْسِنُوا إِلَی أُسَارَاهُمْ، حَتَّی قَتَلَهُمْ کُلَّهُمْ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ (وَ أَنْزَلَ الَّذِینَ ظاهَرُوهُمْ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ مِنْ صَیاصِیهِمْ أَی مِن حُصُونِهِم وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ إِلَی قَولِهِ وَ کانَ اللهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرا.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( آیه‌ی وَ أَنزَلَ الَّذِینَ ظَاهَرُوهُم مِّنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِن صَیَاصِیهِمْ وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِیقًا تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِیقًا * أَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِیَارَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَرْضًا لَّمْ تَطَؤُوهَا وَ کَانَ اللهُ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرًا در شأن بنی‌قریظه نازل شده است. چون رسول خدا (وارد مدینه شد و پرچم جنگ پیچیده شده بود و جنگ به پایان رسیده بود، رسول خدا (خواست تا غبار را از تن خویش بزداید که جبرئیل ندا داد: «سرزنش‌گر تو خواهان جنگ با توست. به خدا سوگند! به خاطر سرزنش و ملامتی که آنان کردند، فرشتگان هنوز دست از جنگ نشسته‌اند؛ پس تو چگونه آنان را تحمّل کردی و دست از جنگ شستی. خداوند به تو امر فرموده که نماز عصر را در بنی‌قریظه بخوانی و من جلودار تو هستم و دژ آن‌ها را به لرزه درخواهم آورد. ما درپی آن قوم می‌رویم و آنان را می‌رانیم تا به حمراء الاسد برسند». رسول خدا (بیرون رفت و حارثهًْ‌بن‌نعمان به استقبال او آمد. رسول خدا (به او فرمود: «ای حارثه! چه خبر»؟ حارثه پاسخ داد: «ای رسول خدا (! پدر و مادرم فدای شما باد! دِحیَه کَلبی، در میان مردم ندا می‌دهد و می‌گوید: «همه باید نماز عصر را در بنی‌قریظه بخوانند»». رسول خدا (فرمود: «آن منادی، جبرئیل است، علی (را صدا بزنید». علی (آمد و رسول خدا (به او فرمود: «در میان مردم ندا داده و بگو: «همه باید نماز عصر را در بنی‌قریظه بخوانند»! امیرالمؤمنین (آمد و در میان آنان ندا داده و آن جمله را فریاد زد. مردم بیرون رفته و به‌سوی بنی‌قریظه رفتند. علی (درحالی‌که پیشگام رسول خدا (قدم برمی‌داشت و پرچم بزرگ را در دست داشت، بیرون رفت ... چون محاصره بر بنی‌قریظه تنگ‌تر شد، تحت حکم رسول خدا (درآمدند و رسول خدا (دستور داد تا مردان آنان را که هفتصد تن بودند، به اسارت درآورند و زنان را از شوهرانشان جدا سازند و آنان، امر پیامبر (را اطاعت نمودند. مردانی از اوس نزد رسول خدا (رفتند و عرض کردند: «ای رسول خدا (! شأن هم‌پیمانان ما و دوستان ما از مردم دیگر پایین‌تر نیست؛ چراکه آنان در همه جا ما را در مقابل خَزرَج یاری کردند. شما به عبدالله‌بن‌اُبَی، در یک صبح هفتصد زره‌پوش و هفتصد بی‌زره بخشیدید، درحالی‌که شأن ما از عبدالله‌بن‌اُبی پایین‌تر نیست. چون زیاد به رسول خدا (اصرار نمودند، رسول خدا (به آنان فرمود: «آیا راضی نمی‌شوید از اینکه داوریِ میان آنان را به مردی از قبیله‌ی شما واگذار کنم»؟ آن‌ها پاسخ داد: «آری، راضی می‌شویم، آن مرد کیست»؟ رسول خدا (پاسخ داد: «سعدبن‌معاذ». مردان اوس گفتند: «ما به داوری او راضی می‌شویم». پس او را در مِحَفّه نشانده و آوردند و مردان اوس به دور او گرد آمده و به او می‌گفتند: «ای ابوعمرو! از خدا بپرهیز و در حقّ هم‌پیمانان و دوستان خود نیکی بورز؛ چراکه آنان ما را در بُعاث، حدائق و در همه جا یاری کرده‌اند. چون مردان اوس زیاد اصرار ورزیدند، سعد به آنان گفت: «هنگام آن رسیده که سعد تحت تأثیر هیچ‌کس قرار نگیرد و در راه خدا از سرزنش هیچ‌سرزنش‌کننده ای نترسد». مردان اوس گفتند: «دردا و دریغا بر قوم! به خداوند سوگند! بنی‌قریظه به آخر الزمان پیوسته‌اند. (کار ایشان تمام است) دراین‌هنگام زنان و کودکان، نزد سعد شروع به گریه کردند و چون ساکت شدند، سعد به آنان گفت: «ای جماعت یهود! آیا به داوری من در میان شما راضی می‌شوید»؟ آن‌ها پاسخ دادند: «آری، به داوری تو راضی هستیم و از تو انصاف و داوری پسندیده و رأی نیک را امید داریم». جماعت یهود دوباره سخن خود را تکرار نمودند و گفتند: «آری، ای ابوعمرو». سعد از روی احترام رو به رسول خدا (کرد و عرض کرد: «ای رسول خدا (! پدر و مادرم فدای شما باد! نظر شما چیست»؟ حضرت پاسخ داد: «ای سعد! در میان آن حکم کن؛ زیرا که من به داوری تو راضی هستم». سعد گفت: «ای رسول خدا (! حکم من این است که مردانشان باید کشته شوند و زنان و کودکانشان اسیر گردند و غنایمشان میان مهاجرین و انصار تقسیم گردد». رسول خدا (برخاست و فرمود: «حکم کردی به همان‌چه که خداوند از فراز هفت آسمان به آن حکم کرده است». سپس زخم سعدبن‌معاذ ترکید و سرباز کرد و همچنان از آن خون می‌رفت؛ تا آنکه جان سپرد. اسرا به‌سوی مدینه برده شدند و رسول خدا (امر فرمود تا گودالی حفر کنند. پس آن گودال در بقیع حفر شد و به هنگام شب، رسول خدا (دستور فرمود که آن مردان را یکی‌یکی بیاورند. و به‌این‌ترتیب آن مردان یکی‌یکی آورده و گردن زده می‌شدند. رسول خدا (آنان را در طول سه روز به هنگام صبح و شام به قتل رساند و می‌فرمود: «به آنان آب گوارا بنوشانید و غذای خوب دهید و به اسرای آنان نیکی ورزید. تا آنکه همگی آنان را به قتل رساند، و خداوند بر رسول خود (در شأن آنان این آیه را نازل کرد: وَأَنزَلَ الَّذِینَ ظَاهَرُوهُم مِّنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِن صَیَاصِیهِمْ یعنی از دژهایشان وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِیقًا تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِیقًا* وَ أَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِیَارَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَرْضًا لَّمْ تَطَؤُوهَا وَ کَانَ اللهُ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرًا ( احزاب/۲۷ ).

Ali ibn Ibrahim: The verse وَ أَنزَلَ الَّذِینَ ظَاهَرُوهُم مِّنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِن صَیَاصِیهِمْ وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِیقًا تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِیقًا * أَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِیَارَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَرْضًا لَّمْ تَطَؤُوهَا وَ کَانَ اللهُ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرًا [And He brought down those of the People of the Book who supported them from their fortresses, and cast terror into their hearts. Some you killed and some you took captive. And He made you heirs to their land, their dwellings, their wealth, and a land you had not trodden. And Allah has power over all things.] was revealed regarding Banu Qurayza. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) entered Madina, the banner of war had been furled and the battle had ended. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) wished to wash the dust from his body, when Jibra'il called out: "The one who reproaches you seeks to fight you. By Allah! Because of the reproach and blame they cast, the angels have not yet laid down their arms from battle; so how have you tolerated them and laid down arms? Allah commands you to pray the 'Asr prayer only at Banu Qurayza, and I am your vanguard and shall shake their fortress. We are pursuing those people and driving them until they reach Hamra' al-Asad." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went out, and Haritha ibn Nu'man came to meet him. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him: "O Haritha! What is the news?" Haritha answered: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! May my father and mother be your ransom! Dihya al-Kalbi is calling out among the people and saying: 'Let no one pray the 'Asr prayer except at Banu Qurayza.'" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said: "That caller is Jibra'il. Call Ali (peace be upon him) for me." Ali (peace be upon him) came and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him: "Call out among the people and say: 'Let no one pray the 'Asr prayer except at Banu Qurayza!'" The Commander of the Faithful (peace be upon him) came and called out that statement among them. The people set out and headed toward Banu Qurayza. Ali (peace be upon him) went out marching ahead of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), carrying the great banner in his hand… When the siege on Banu Qurayza grew tighter, they submitted to the judgment of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered that their men — who numbered seven hundred — be taken captive, and that the women be separated from their husbands, and they obeyed the Prophet's (peace be upon him and his family) command. Some men of the Aws went to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! The standing of our allies and friends is not lower than that of the other people, for they helped us everywhere against the Khazraj. You granted to Abdullah ibn Ubayy in a single morning seven hundred men in armour and seven hundred without armour, while our standing is not lower than that of Abdullah ibn Ubayy." When they insisted much with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), he said to them: "Would you not be content if I entrust the judgment concerning them to a man from your tribe?" They answered: "Yes, we shall be content. Who is that man?" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) answered: "Sa'd ibn Mu'adh." The men of Aws said: "We are content with his judgment." So they seated him in a litter (mihaffa) and brought him, and the men of Aws gathered around him and said to him: "O Abu Amr! Fear Allah and act kindly toward your allies and friends, for they have helped us at Bu'ath, at the orchards, and everywhere." When the men of Aws insisted greatly, Sa'd said to them: "The time has come for Sa'd not to be swayed by anyone and not to fear, for the sake of Allah, the blame of any blamer." The men of Aws said: "Alas and woe upon our people! By Allah! Banu Qurayza have reached their end (their affair is finished)." At that the women and children began weeping before Sa'd. When they fell silent, Sa'd said to them: "O company of Jews! Do you accept my judgment among you?" They answered: "Yes, we are content with your judgment, and we hope from you fairness, sound judgment and good opinion." The company of Jews repeated their words and said: "Yes, O Abu Amr." Then Sa'd, out of respect, turned toward the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! May my father and mother be your ransom! What is your view?" He (peace be upon him and his family) answered: "O Sa'd! Judge among them, for I am content with your judgment." Sa'd said: "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! My judgment is that their men be killed, their women and children be taken captive, and their spoils be divided among the Muhajirin and the Ansar." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) rose and said: "You have judged with the very judgment Allah has judged from above the seven heavens." Then Sa'd ibn Mu'adh's wound burst open and reopened, and blood continued to flow from it until he gave up his soul. The captives were taken to Madina, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) commanded a trench to be dug. So the trench was dug at al-Baqi', and at night the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) ordered that those men be brought one by one. In this way those men were brought and beheaded one by one. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) put them to death over three days, morning and evening, and would say: "Give them sweet water to drink, feed them good food, and treat their captives kindly," until he had killed them all. And Allah revealed to His Messenger (peace be upon him and his family) concerning them this verse: وَأَنزَلَ الَّذِینَ ظَاهَرُوهُم مِّنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِن صَیَاصِیهِمْ [And He brought down those of the People of the Book who supported them from their fortresses] — meaning from their strongholds — وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِیقًا تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِیقًا * وَ أَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِیَارَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَرْضًا لَّمْ تَطَؤُوهَا وَ کَانَ اللهُ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرًا [and cast terror into their hearts. Some you killed and some you took captive. And He made you heirs to their land, their dwellings, their wealth, and a land you had not trodden. And Allah has power over all things.] (Al-Ahzab/27).

અલી બિન ઇબ્રાહીમ: આયત وَ أَنزَلَ الَّذِینَ ظَاهَرُوهُم مِّنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِن صَیَاصِیهِمْ وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِیقًا تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِیقًا * أَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِیَارَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَرْضًا لَّمْ تَطَؤُوهَا وَ کَانَ اللهُ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرًا [અને અહલે કિતાબમાંથી જેઓએ તેમની મદદ કરી હતી તેમને તેમના કિલ્લાઓમાંથી ઉતારી લાવ્યો અને તેમના દિલોમાં ડર નાખી દીધો. તેમાંથી કેટલાકને તમે માર્યા અને કેટલાકને કેદી બનાવ્યા. અને તેમની ધરતી, તેમના ઘરો, તેમની સંપત્તિ અને એવી ધરતી કે જ્યાં તમે પગ મૂક્યો ન હતો, તેના તમને વારસદાર બનાવ્યા. અને અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે.] બની કુરયઝાની શાનમાં નાઝિલ થઈ છે. જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મદીના પ્રવેશ્યા અને જંગનું અલમ સમેટાઈ ગયું હતું અને જંગ સમાપ્ત થઈ ગઈ હતી, ત્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાના શરીર પરથી ધૂળ સાફ કરવાનું ઇચ્છ્યું, એટલામાં જિબ્રઈલે અવાજ આપ્યો: "તમને ઠપકો આપનાર તમારી સાથે જંગ કરવા માગે છે. અલ્લાહની કસમ! તેમણે જે ઠપકો અને ઠઠકાર આપ્યો છે તેના કારણે ફરિશ્તાઓએ હજુ સુધી જંગમાંથી હાથ ઉઠાવ્યા નથી; તો પછી તમે તેમને કેવી રીતે સહન કર્યા અને જંગમાંથી હાથ ઉઠાવી લીધા? અલ્લાહે તમને હુકમ કર્યો છે કે અસ્રની નમાઝ બની કુરયઝામાં જ પઢજો અને હું તમારો આગેવાન છું અને તેમના કિલ્લાને ધ્રૂજાવી નાખીશ. અમે તે કૌમની પાછળ જઈ રહ્યા છીએ અને તેમને હાંકી રહ્યા છીએ, ત્યાં સુધી કે તેઓ હમરાઉલ અસદ પહોંચે." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બહાર નીકળ્યા અને હારિષા બિન નોમાન તેમનો સામનો કરવા આવ્યા. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને ફરમાવ્યું: "ઓ હારિષા! શું ખબર છે?" હારિષાએ જવાબ આપ્યો: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારા મા-બાપ તમારા પર કુરબાન! દિહયા કલ્બી લોકોમાં અવાજ આપી રહ્યા છે અને કહી રહ્યા છે: 'બધાએ અસ્રની નમાઝ બની કુરયઝામાં જ પઢવી જોઈએ.'" અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ ફરમાવ્યું: "તે ઐલાન કરનાર જિબ્રઈલ છે, અલી (અલયહિસ્સલામ) ને બોલાવો." અલી (અલયહિસ્સલામ) આવ્યા અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને ફરમાવ્યું: "લોકોમાં ઐલાન કરી કહો: 'બધાએ અસ્રની નમાઝ બની કુરયઝામાં જ પઢવી જોઈએ!'" અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) આવ્યા અને તેમની વચ્ચે ઐલાન કરી તે વાત જાહેર કરી. લોકો બહાર નીકળ્યા અને બની કુરયઝા તરફ ગયા. અલી (અલયહિસ્સલામ) અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ની આગળ ચાલતાં અને મોટો અલમ પોતાના હાથમાં લઈને બહાર નીકળ્યા... જ્યારે બની કુરયઝા પર ઘેરો સખત થયો, ત્યારે તેઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના હુકમ હેઠળ આવી ગયા અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ હુકમ આપ્યો કે તેમના મર્દોને, જેઓ સાતસો હતા, કેદ કરવામાં આવે અને ઔરતોને તેમના શૌહરોથી અલગ કરવામાં આવે, અને તેમણે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ના હુકમનું પાલન કર્યું. ઔસના કેટલાક મર્દો અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે ગયા અને અરજ કરી: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અમારા સાથીઓ અને દોસ્તોની શાન બીજા લોકોથી ઓછી નથી; કારણ કે તેમણે દરેક જગ્યાએ ખઝરજ સામે અમારી મદદ કરી હતી. તમે અબ્દુલ્લાહ બિન ઉબય્યને એક જ સવારે સાતસો બખ્તરવાળા અને સાતસો બખ્તર વગરના બક્ષી દીધા, જ્યારે અમારી શાન અબ્દુલ્લાહ બિન ઉબય્યથી ઓછી નથી." જ્યારે તેમણે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને ખૂબ આગ્રહ કર્યો, ત્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને ફરમાવ્યું: "શું તમે એ વાતથી રાજી નથી થતા કે તેમના વચ્ચેનો ફેંસલો હું તમારા કબીલાના એક મર્દને સોંપું?" તેમણે જવાબ આપ્યો: "હા, અમે રાજી છીએ, તે મર્દ કોણ છે?" અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ જવાબ આપ્યો: "સઅદ બિન મુઆઝ." ઔસના મર્દોએ કહ્યું: "અમે તેમના ફેંસલાથી રાજી છીએ." તો તેમને એક પાલખી (મિહફ્ફા) માં બેસાડીને લાવવામાં આવ્યા અને ઔસના મર્દો તેમની આસપાસ ભેગા થઈને તેમને કહેવા લાગ્યા: "ઓ અબૂ અમ્ર! અલ્લાહથી ડરો અને પોતાના સાથીઓ અને દોસ્તો પ્રત્યે ભલાઈ કરો; કારણ કે તેમણે બુઆષમાં, હદાઇકમાં અને દરેક જગ્યાએ અમારી મદદ કરી છે." જ્યારે ઔસના મર્દોએ ખૂબ આગ્રહ કર્યો, ત્યારે સઅદે તેમને કહ્યું: "તે સમય આવી ગયો છે કે સઅદ કોઈની અસર હેઠળ ન આવે અને અલ્લાહની રાહમાં કોઈ ઠપકો આપનારના ઠપકાથી ન ડરે." ઔસના મર્દોએ કહ્યું: "કૌમ પર અફસોસ અને દુ:ખ! અલ્લાહની કસમ! બની કુરયઝાનો અંત આવી ગયો છે. (તેમનું કામ પૂરું છે)" તે વખતે ઔરતો અને બાળકો સઅદ પાસે રડવા લાગ્યાં, અને જ્યારે તેઓ શાંત થયાં, ત્યારે સઅદે તેમને કહ્યું: "ઓ યહૂદીઓની જમાત! શું તમે તમારી વચ્ચે મારા ફેંસલાથી રાજી છો?" તેમણે જવાબ આપ્યો: "હા, અમે તારા ફેંસલાથી રાજી છીએ અને તારાથી ઇન્સાફ, પસંદીદા ફેંસલો અને સારા વિચારની આશા રાખીએ છીએ." યહૂદીઓની જમાતે ફરી પોતાની વાત દોહરાવી અને કહ્યું: "હા, ઓ અબૂ અમ્ર." સઅદે આદરથી અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) તરફ મુખ કર્યું અને અરજ કરી: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારા મા-બાપ તમારા પર કુરબાન! તમારો શું અભિપ્રાય છે?" હઝરતે જવાબ આપ્યો: "ઓ સઅદ! તેમના વચ્ચે ફેંસલો કરો; કારણ કે હું તમારા ફેંસલાથી રાજી છું." સઅદે કહ્યું: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારો ફેંસલો એ છે કે તેમના મર્દોને કત્લ કરવામાં આવે અને ઔરતો અને બાળકોને કેદી બનાવવામાં આવે અને તેમની ગનીમતો મુહાજિરીન અને અન્સાર વચ્ચે વહેંચવામાં આવે." અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા અને ફરમાવ્યું: "તમે એ જ ફેંસલો કર્યો છે જે અલ્લાહે સાત આસમાનોની ઉપરથી કર્યો છે." પછી સઅદ બિન મુઆઝનો ઘાવ ફૂટી ગયો અને ઊઘડી ગયો અને તેમાંથી ખૂન વહેતું જ રહ્યું; ત્યાં સુધી કે તેમણે જાન આપી દીધી. કેદીઓને મદીના તરફ લઈ જવામાં આવ્યા અને અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ હુકમ આપ્યો કે એક ખાડો ખોદવામાં આવે. તો તે ખાડો બકીઅમાં ખોદવામાં આવ્યો અને રાતના સમયે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ હુકમ આપ્યો કે તે મર્દોને એક-એક કરીને લાવવામાં આવે. અને એ રીતે તે મર્દોને એક-એક કરીને લાવવામાં આવ્યા અને ગરદન ઝડપાતી ગઈ. અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને ત્રણ દિવસ સુધી સવાર અને સાંજના સમયે કત્લ કર્યા અને ફરમાવતા હતા: "તેમને મીઠું પાણી પીવડાવો અને સારું ખાવાનું આપો અને તેમના કેદીઓ પ્રત્યે ભલાઈ કરો." ત્યાં સુધી કે તે બધાને કત્લ કર્યા, અને અલ્લાહે પોતાના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર તેમની શાનમાં આ આયત નાઝિલ કરી: وَأَنزَلَ الَّذِینَ ظَاهَرُوهُم مِّنْ أَهْلِ الْکِتَابِ مِن صَیَاصِیهِمْ [અને અહલે કિતાબમાંથી જેઓએ તેમની મદદ કરી હતી તેમને તેમના કિલ્લાઓમાંથી ઉતારી લાવ્યો] યાની તેમના કિલ્લાઓમાંથી وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِیقًا تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِیقًا * وَ أَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِیَارَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ وَ أَرْضًا لَّمْ تَطَؤُوهَا وَ کَانَ اللهُ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرًا [અને તેમના દિલોમાં ડર નાખી દીધો. તેમાંથી કેટલાકને તમે માર્યા અને કેટલાકને કેદી બનાવ્યા. અને તેમની ધરતી, તેમના ઘરો, તેમની સંપત્તિ અને એવી ધરતી કે જ્યાં તમે પગ મૂક્યો ન હતો, તેના તમને વારસદાર બનાવ્યા. અને અલ્લાહ દરેક વસ્તુ પર કુદરત ધરાવે છે.] (અહઝાબ/૨૭).

الرّسول ( قَالَ أَبَانُ‌بْنُ‌عُثْمَانَ حَدَّثَنِی مَنْ سَمِعَ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (یَقُولُ: قَامَ رَسُولُ اللَّهِ (عَلَی التَّلِ الَّذِی عَلَیْهِ مَسْجِدُ الْفَتْحِ فِی لَیْلَهًٍْ ظَلْمَاءَ ذَاتِ قَرَّهًٍْ قَالَ مَنْ یَذْهَبُ فَیَأْتِینَا بِخَبَرِهِمْ وَ لَهُ الْجَنَّهًُْ فَلَمْ یَقُمْ أَحَدٌ ثُمَّ عَادَ ثَانِیَهًًْ وَ ثَالِثَهًًْ فَلَمْ یَقُمْ أَحَدٌ وَ قَامَ حُذَیْفَهًُْ وَ قَالَ انْطَلِقْ حَتَّی تَسْمَعَ کَلَامَهُمْ وَ تَأْتِیَنِی بِخَبَرِهِمْ فَذَهَبَ فَقَالَ اللَّهُمَّ احْفَظْهُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ یَمِینِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ حَتَّی تَرُدَّهُ إِلَیَّ وَ قَالَ لَا تُحْدِثْ شَیْئاً حَتَّی تَأْتِیَنَا وَ لَمَّا تَوَجَّهَ حُذَیْفَهًُْ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ (یُصَلِّی ثُمَّ نَادَی بِأَشْجَی صَوْتٍ یَا صَرِیخَ الْمَکْرُوبِینَ یَا مُجِیبَ دَعْوَهًِْ الْمُضْطَرِّینَ اکْشِفْ هَمِّی وَ کَرْبِی فَقَدْ تَرَی حَالِی وَ حَالَ مَنْ مَعِی فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ سَمِعَ مَقَالَتَکَ وَ اسْتَجَابَ دَعْوَتَکَ وَ کَفَاکَ هَوْلَ مَنْ تَحَزَّبَ عَلَیْکَ وَ نَاوَاکَ فَجَثَا رَسُولُ اللَّهِ (عَلَی رُکْبَتَیْهِ وَ بَسَطَ یَدَیْهِ وَ أَرْسَلَ بِالدَّمْعِ عَیْنَیْهِ ثُمَّ نَادَی شُکْراً شُکْراً کَمَا آوَیْتَنِی وَ آوَیْتَ مَنْ مَعِی ثُمَّ قَالَ جَبْرَئِیلُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (قَدْ نَصَرَکَ وَ بَعَثَ عَلَیْهِمْ رِیحاً مِنْ سَمَاءِ الدُّنْیَا فِیهَا الْحَصَی وَ رِیحاً مِنَ السَّمَاءِ الرَّابِعَهًِْ فِیهَا الْجَنَادِلُ قَالَ حُذَیْفَهًُْ فَخَرَجْتُ فَإِذَا أَنَا بِنِیرَانِ الْقَوْمِ قَدْ طَفِئَتْ وَ أُخْمِدَتْ وَ أَقْبَلَ جُنْدُ اللَّهِ الْأَوَّلُ رِیحٌ شَدِیدٌ فِیهَا الْحَصَی فَمَا تَرَکَ لَهُمْ نَاراً إِلَّا أَخْمَدَهَا وَ لَا خِبَاءً إِلَّا طَرَحَهَا وَ لَا رُمْحاً إِلَّا أَلْقَاهَا حَتَّی جَعَلُوا یَتَتَرَّسُونَ مِنَ الْحَصَی وَ کُنْتُ أَسْمَعُ وَقْعَ الْحَصَی فِی التِّرَسَهًِْ وَ أَقْبَلَ جُنْدُ اللَّهِ الْأَعْظَمُ فَقَامَ أَبُو سُفْیَانَ إِلَی رَاحِلَتِهِ ثُمَّ صَاحَ فِی قُرَیْشٍ النَّجَاءَ النَّجَاءَ ثُمَّ فَعَلَ عُیَیْنَهًُْ بْنُ حِصْنٍ مِثْلَهَا وَ فَعَلَ الْحَارِث‌بْنُ‌عَوْفٍ مِثْلَهَا وَ ذَهَبَ الْأَحْزَابُ وَ رَجَعَ حُذَیْفَهًُْ إِلَی رَسُولِ اللَّهِ (فَأَخْبَرَهُ الْخَبَرَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی رَسُولِهِ (اذْکُرُوا نِعْمَةَ اللهِ عَلَیْکُمْ إِذْ جاءَتْکُمْ جُنُودٌ فَأَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِیحاً وَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها إِلَی مَا شَاءَ اللَّهُ مِنَ السُّورَهًِْ وَ أَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ (بِالْمُسْلِمِینَ حَتَّی دَخَلَ الْمَدِینَهًَْ فَضَرَبَتْ فَاطِمَهًُْ ابْنَتُهُ غَسُّولًا فَهِیَ تَغْسِلُ رَأْسَهُ إِذْ أَتَاهُ جَبْرَئِیلُ عَلَی بَغْلَهًٍْ مُعْتَجِراً بِعِمَامَهًٍْ بَیْضَاءَ عَلَیْهِ قَطِیفَهًٌْ مِنْ إِسْتَبْرَقٍ مُعَلَّقٌ عَلَیْهَا الدُّرُّ وَ الْیَاقُوتُ عَلَیْهِ الْغُبَارُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ (فَمَسَحَ الْغُبَارَ مِنْ وَجْهِهِ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ رَحِمَکَ رَبُّکَ وَضَعْتَ السِّلَاحَ وَ لَمْ یَضَعْهُ أَهْلُ السَّمَاءِ مَا زِلْتُ أَتَّبِعُهُمْ حَتَّی بَلَغْتُ الرَّوْحَاءَ ثُمَّ قَالَ جَبْرَئِیلُ انْهَضْ إِلَی إِخْوَانِهِمْ مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ فَوَ اللَّهِ لَأَدُقَّنَّهُمْ دَقَّ الْبَیْضَهًِْ عَلَی الصَّخْرَهًِْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ (عَلِیّاً (فَقَالَ قَدِّمْ رَایَهًَْ الْمُهَاجِرِینَ إِلَی بَنِی قُرَیْظَهًَْ وَ قَالَ عَزَمْتُ عَلَیْکُمْ أَنْ لَا تُصَلُّوا الْعَصْرَ إِلَّا فِی بَنِی قُرَیْظَهًَْ فَقَامَ عَلِیٌّ (وَ مَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ وَ بَنُو عَبْدِ الْأَشْهَلِ وَ بَنُو النَّجَّارِ کُلُّهَا لَمْ یَتَخَلَّفْ عَنْهُ مِنْهُمْ أَحَدٌ وَ جَعَلَ النَّبِیُّ (یُسَرِّبُ إِلَیْهِ الرِّجَالَ فَمَا صَلَّی بَعْضُهُمُ الْعَصْرَ إِلَّا بَعْدَ الْعِشَاءِ فَأَشْرَفُوا عَلَیْهِ وَ سَبُّوهُ وَ قَالُوا فَعَلَ اللَّهُ بِکَ وَ بِابْنِ عَمِّکَ وَ هُوَ وَاقِفٌ لَا یُجِیبُهُمْ فَلَمَّا أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ (وَ الْمُسْلِمُونَ حَوْلَهُ تَلَقَّاهُ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ وَ قَالَ لَا تَأْتِهِمْ یَا رَسُولَ اللَّهِ (جَعَلَنِیَ اللَّهُ فِدَاکَ فَإِنَّ اللَّهَ سَیَجْزِیهِمْ فَعَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ (أَنَّهُمْ قَدْ شَتَمُوهُ فَقَالَ أَمَا إِنَّهُمْ لَوْ رَأَوْنِی مَا قَالُوا شَیْئاً مِمَّا سَمِعْتَ وَ أَقْبَلَ ثُمَّ قَالَ یَا إِخْوَهًَْ الْقِرَدَهًِْ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَهًِْ قَوْمٍ فَساءَ صَباحُ الْمُنْذَرِینَ یَا عُبَّادَ الطَّاغُوتِ اخْسَئُوا أَخْسَأَکُمُ اللَّهُ فَصَاحُوا یَمِیناً وَ شِمَالًا یَا أَبَا الْقَاسِمِ (مَا کُنْتَ فَحَّاشاً فَمَا بَدَا لَکَ. قَالَ الصَّادِقُ (فَسَقَطَتِ الْعَنَزَهًُْ مِنْ یَدِهِ وَ سَقَطَ رِدَاؤُهُ مِنْ خَلْفِهِ وَ جَعَلَ یَمْشِی إِلَی وَرَائِهِ حَیَاءً مِمَّا قَالَ لَهُمْ فَحَاصَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (خَمْساً وَ عِشْرِینَ لَیْلَهًًْ حَتَّی نَزَلُوا عَلَی حُکْمِ سَعْدِ بْنِ مُعَاذٍ فَحَکَمَ فِیهِمْ بِقَتْلِ الرِّجَالِ وَ سَبْیِ الذَّرَارِیِّ وَ النِّسَاءِ وَ قِسْمَهًِْ الْأَمْوَالِ وَ أَنْ یُجْعَلَ عَقَارُهُمْ لِلْمُهَاجِرِینَ دُونَ الْأَنْصَارِ فَقَالَ لَهُ النَّبِیُّ (لَقَدْ حَکَمْتَ فِیهِمْ بِحُکْمِ اللَّهِ مِنْ فَوْقِ سَبْعَهًِْ أَرْقِعَهًٍْ فَلَمَّا جِیءَ بِالْأُسَارَی حُبِسُوا فِی دَارٍ وَ أَمَرَ بِعَشَرَهًٍْ فَأُخْرِجُوا فَضَرَبَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ أَعْنَاقَهُمْ ثُمَّ أَمَرَ بِعَشَرَهًٍْ فَأُخْرِجُوا فَضَرَبَ الزُّبَیْرُ أَعْنَاقَهُمْ وَ قَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ (أَلَا قَتَلَ الرَّجُلَ وَ الرَّجُلَیْنِ قَالَ ثُمَّ انْفَجَرَتْ رَمْیَهًُْ سَعْدٍ وَ الدَّمُ یَنْفَحُ حَتَّی قَضَی وَ نَزَعَ رَسُولُ اللَّهِ (رِدَاءَهُ فَمَشَی فِی جَنَازَتِهِ بِغَیْرِ رِدَاءٍ وَ بَعَثَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَتِیکٍ إِلَی خَیْبَرَ فَقَتَلَ أَبَا رَافِعِ بْنَ أَبِی الْحُقَیْق.

پیامبر ( ابان‌بن‌عثمان گوید: کسی که از امام صادق (شنیده بود، برایم حدیث کرد: رسول خدا (در شب تاریک و سردی بر روی تپّه‌ای که الان مسجد فتح بر روی آن واقع است ایستاد و فرمود: «چه کسی می‌رود و از آنان برایمان خبر می‌آورد تا بهشت، پاداش او باشد»؟ هیچ کسی برنخاست. سپس پیامبر (برای بار دوّم و سوّم درخواست خود را تکرار کرد. کسی برنخاست و حذیفه برخاست و رسول خدا (به او فرمود: «به‌سوی آنان برو تا سخنانشان را بشنوی و مرا از آنان باخبر سازی». پس حذیفه رفت و پیامبر (عرض کرد: «خدایا! او را از مقابل، پشت‌سر، راست و چپ محافظت کن تا آنکه او را نزد من بازگردانی». پیامبر (به حذیفه فرمود: «هیچ عملی از تو سر نزند تا آنکه نزد من باز گردی». چون حذیفه به راه افتاد، رسول خدا (برخاست و نماز گزارد. سپس با صدای حزینی ندا سر داد و عرض کرد: «ای فریادرس دردمندان و ای اجابت‌کننده‌ی دعای درماندگان! اندوه و غم مرا بزدای؛ چراکه تو چگونگی حال من و اصحابم را مشاهده می‌کنی». دراین‌هنگام جبرئیل بر پیامبر (نازل شد و گفت: «ای رسول خدا (! خداوند عزّوجلّ، سخن تو را شنیده دعای تو را مورد اجابت قرار داده است و تو را از شر دشمنان و اندوه مخالفان کفایت کرد». پس رسول خدا (دو زانو نشست و دستان خود را گشود و اشک از دیدگانش جاری شد. سپس عرض کرد: «سپاسگزارم، سپاسگزارم، چنان‌که به من و اصحابم پناه دادی». جبرئیل گفت: «ای رسول خدا (! خداوند، تو را یاری کرده و بادی را از آسمان دنیا که حامل سنگریزه است و نیز بادی را از آسمان چهارم که حامل سنگ است، به‌سوی آنان فرستاد». حذیفه می‌گوید: «بیرون رفتم و مشاهده کردم که آتش آن قوم (قریش و احزاب) خاموش شده است و لشکر اوّل خداوند، روی آورد که همان باد شدید حامل سنگریزه بود و تمام آتش‌ها را خاموش ساخت و تمام خیمه‌ها را بر زمین افکند و تمام نیزه‌ها را بر زمین انداخت تا اینکه سپرهای خود را در برابر سنگریزه‌ها قرار می‌دادند و من، صدای برخورد سنگریزه‌ها با سپرها را می‌شنیدم». دراین‌هنگام لشکر عظیم خداوند، روی آورد و ابوسفیان به‌سوی شتر خود رفت. سپس در میان قریش، فریاد برآورد: «النَّجاء النَّجاء (فرار، فرار)». سپس عُیَیَنهًْ‌بن‌حِصن همین کار را کرد و حارث‌بن‌عَوف نیز مانند آن را انجام داد و تمام احزاب رفتند. حذیفه به نزد رسول خدا (بازگشت و او را از آن خبر آگاه ساخت، و خداوند این آیه را بر رسول خود نازل کرد. نعمت خدا را بر خود به یاد آورید در آن هنگام که لشکرهایی [عظیم] به سراغ شما آمدند ولی ما باد و طوفان سختی بر آنان فرستادیم و لشکریانی که آن‌ها را نمی‌دیدید [و به این وسیله آن‌ها را در هم شکستیم] و خداوند همیشه به آنچه انجام می‌دهید بینا بوده است. ( احزاب/۹ ) تا آنجایی از سوره که خدا خواست رسول خدا (صبح هنگام به همراه مسلمانان وارد مدینه شد. فاطمه (آبی را برای شستشوی پیامبر (مهیّا کرد و سر رسول خدا (را با آن آب شست. دراین‌هنگام جبرئیل سوار بر استری نزد پیامبر آمد، درحالی‌که عمامه‌ی سفیدی بر سر داشت و ردایی از ابریشم که مروارید و یاقوت از آن آویزان بود، بر دوش افکنده بود و بر آن غباری نشسته بود. رسول خدا (برخاست و غبار را از روی او زدود. جبرئیل به او گفت: «خدا تو را رحمت کند! سلاح را بر زمین نهادی، درحالی‌که آسمانیان هنوز سلاح در دست دارند»؟! و من آنان را دنبال کردم تا به رَوحاء رسیدم. سپس جبرئیل گفت: «به‌سوی برادر آن‌ها که از اهل کتاب هستند حمله کن. به خدا قسم! آنان را در هم می‌کوبم چنان‌که تخم مرغ بر صخره کوفته یا له می‌شود». رسول خدا (علی (را صدا زد و فرمود: «سپاه مهاجرین را به‌سوی بنی‌قریظه بفرست». همچنین فرمود: «چنین تصمیم گرفتم که نماز عصر را تنها در بنی‌قریظه بخوانید. علی (به همراه مهاجرین، بنی‌عبدالاشهل و بنی‌نَجّار همگی به‌سوی بنی‌قریظه رفتند و هیچ‌کس از آنان جا نماند، و پیامبر (دسته‌دسته مردان را به‌سوی علی (می‌فرستاد». سپس برخی از آنان، تنها توانستند نماز عصر را پس از عشاء بخوانند. بنی‌قریظه بر بالای دژ رفته و به علی (دشنام می‌دادند و می‌گفتند: «خداوند با تو و پسر عمویت چنین‌وچنان کند، درحالی‌که علی (ایستاده بود و جوابشان را نمی‌داد». وقتی رسول خدا (آمد و مسلمانان به دورش گرد آمدند، علی (به استقبال حضرت رفت و عرض کرد: «ای رسول خدا (! جانم به فدای شما باد! نزد آنان نیایید. خدا خود، سزای آنان را می‌دهد». رسول خدا (فهمید که آنان به او دشنام داده‌اند. سپس فرمود: «اگر آنان مرا ببینند، آن دشنام‌هایی را که تو شنیدی بر زبان نمی‌آورند». پیامبر (آمد و سپس فرمود: «ای برادران بوزینه! اگر ما به قومی حمله کنیم، انذارشدگان صبحگاه بدی خواهند داشت! ( صافات/۱۳۷ ) ای بندگان طاغوت! دور شوید (مسخ شوید) که خدا شما را طرد (مسخ) نموده است». بنی‌قریظه از راست و چپ فریاد می‌زدند که «ای اباالقاسم، تا به حال تو ناسزاگو نبودی، حال تو را چه شده است»؟! امام صادق (می‌فرماید: «پیامبر (با شنیدن این جملات عَنَزَه از دستش، و ردایش از پشت‌سر بر زمین افتاد و از شرم آنچه که به آنان گفته بود به عقب برگشت». رسول خدا (بیست‌وپنج شب آنان را به محاصره درآورد تا اینکه آنان به داوری سعدبن‌معاذ تن داده و راضی شدند. سعد چنین حکم کرد که مردان آن‌ها کشته و زنان و فرزندان آن‌ها به اسارت گرفته شوند و اموال آنان تقسیم گردد و املاک آنان، برای مهاجرین باشد نه برای انصار. پیامبر (به سعد فرمود: «در میان آنان همان حکمی را کردی که خداوند از فراز هفت آسمان حکم کرده بود. چون اسیران به مدینه آورده شدند، در خانه‌ای محبوس گشته و دستور داده شد تا ده تن بیرون آورده شده و امیرالمؤمنین (گردن آن‌ها را زد. سپس دستور داده شد تا ده تن دیگر آورده شوند و زبیر آن‌ها را گردن زد و تمام اصحاب رسول خدا (هرکدام یک یا دو مرد از بنی‌قریظه را به قتل رساند». همچنین حضرت فرمود: «سپس جای زخم سعد، ترکید و سرباز کرد و از آن خون جاری شد تا آنکه جان سپرد و رسول خدا (عبا از دوش خود افکند و در تشییع جنازه سعد، بدون عبا حرکت می‌کرد». همچنین رسول خدا (عبدالله‌بن‌عَتِیک را به‌سوی خیبر فرستاد و او ابورافع‌بن‌ابی‌حُقَیق را به قتل رساند.

The Prophet (peace be upon him and his family): Aban ibn Uthman said: Someone who had heard it from Imam Sadiq (peace be upon him) narrated to me: The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) stood on a dark, cold night atop the hill on which Masjid al-Fath now stands and said, "Who will go and bring us news of them, so that Paradise may be his reward?" No one rose. Then the Prophet (peace be upon him and his family) repeated his request a second and a third time. No one rose, and Hudhayfa stood up. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) said to him, "Go to them so that you may hear their words and bring me news of them." So Hudhayfa went, and the Prophet (peace be upon him and his family) prayed, "O Allah! Guard him from before him, behind him, from his right and from his left, until You return him to me." The Prophet (peace be upon him and his family) said to Hudhayfa, "Do not undertake anything until you return to me." When Hudhayfa set out, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) rose and prayed. Then he called out in a sorrowful voice, saying, "O Aid of the distressed and O Answerer of the prayer of the desperate! Remove my sorrow and grief, for You see the state of me and my companions." At that moment Jibril descended upon the Prophet (peace be upon him and his family) and said, "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Allah, the Mighty and Majestic, has heard your words and has answered your supplication, and He has sufficed you against the evil of the enemies and the grief of the opponents." So the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) sat on his knees, spread out his hands, and tears flowed from his eyes. Then he said, "I give thanks, I give thanks, for having sheltered me and my companions." Jibril said, "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! Allah has aided you and has sent against them a wind from the sky of this world carrying pebbles, and also a wind from the fourth heaven carrying stones." Hudhayfa says: "I went out and observed that the fire of that people (Quraysh and the Confederates) had been extinguished, and the first army of Allah advanced, which was that same violent wind carrying pebbles, and it put out all the fires and cast down all the tents and threw down all the spears, so that they held up their shields against the pebbles, and I could hear the sound of the pebbles striking the shields." At that moment the great army of Allah advanced, and Abu Sufyan went to his camel. Then he cried out among Quraysh, "An-najaʾ an-najaʾ (Flee, flee)!" Then ʿUyayna ibn Hisn did the same, and al-Harith ibn ʿAwf did likewise, and all the Confederates departed. Hudhayfa returned to the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) and informed him of the news, and Allah revealed to His Messenger this verse: "Remember the favour of Allah upon you when armies [vast] came against you, but We sent upon them a wind and a violent storm and armies you did not see [and by this We broke them], and Allah has always been Seeing of what you do." (Al-Ahzab/9) — up to whatever of the surah Allah willed. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) entered Madina in the morning along with the Muslims. Fatima (peace be upon her) prepared water for the Prophet (peace be upon him and his family) to wash with, and she washed the head of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) with that water. At that moment Jibril came to the Prophet mounted upon a mule, wearing a white turban on his head and having cast over his shoulders a cloak of silk from which pearls and rubies were hanging, and upon it dust had settled. The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) rose and wiped the dust from him. Jibril said to him, "May Allah have mercy on you! You have laid down your weapon, while the inhabitants of the heavens still have their weapons in hand! I followed them until I reached al-Rawhaʾ." Then Jibril said, "Attack their brethren from the People of the Book. By Allah! I shall crush them as an egg is crushed upon a rock." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) called Ali (peace be upon him) and said, "Take the banner of the Muhajirun toward Banu Qurayza." He also said, "I have decided that you shall pray the ʿAsr prayer only at Banu Qurayza." Ali (peace be upon him) went along with the Muhajirun, Banu ʿAbd al-Ashhal and Banu al-Najjar all together toward Banu Qurayza, and none of them stayed behind, and the Prophet (peace be upon him and his family) sent men to Ali (peace be upon him) group by group. Some of them were only able to pray the ʿAsr prayer after ʿIsha. Banu Qurayza went up onto the top of their fortress and were reviling Ali (peace be upon him), saying, "May Allah do such-and-such to you and your cousin," while Ali (peace be upon him) stood there and did not answer them. When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) came and the Muslims gathered around him, Ali (peace be upon him) went to meet him and said, "O Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! May my life be a ransom for you! Do not go near them. Allah Himself will requite them." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) understood that they had reviled him. Then he said, "If they were to see me, they would not utter those insults which you heard." The Prophet (peace be upon him and his family) came forward, then said, "O brothers of apes! Indeed, if we attack a people, evil is the morning of those who were warned! (Al-Saffat/137) O worshippers of the Taghut! Be gone (be transformed), for Allah has driven you away (transformed you)." Banu Qurayza cried out from right and left, "O Abu al-Qasim, until now you have not been foul-mouthed — what has come over you?" Imam Sadiq (peace be upon him) says: "When the Prophet (peace be upon him and his family) heard these words, the ʿanaza (staff) fell from his hand and his cloak fell from behind him to the ground, and out of shame at what he had said to them he stepped back." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) besieged them for twenty-five nights until they submitted to the judgment of Saʿd ibn Muʿadh and were content with it. Saʿd ruled that their men be killed, their women and children taken as captives, their wealth divided, and their landed property be for the Muhajirun and not for the Ansar. The Prophet (peace be upon him and his family) said to Saʿd, "You have judged concerning them with the very judgment that Allah had decreed from above the seven heavens. When the captives were brought to Madina, they were imprisoned in a house, and the order was given for ten to be brought out, and the Commander of the Faithful (peace be upon him) struck off their necks. Then the order was given for another ten to be brought out, and al-Zubayr struck off their necks, and every one of the companions of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) killed one or two men of Banu Qurayza." He (peace be upon him) also said: "Then the wound of Saʿd burst open and reopened, and blood flowed from it until he passed away, and the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) cast his cloak from his shoulders and walked in the funeral procession of Saʿd without a cloak." The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) also sent ʿAbdullah ibn ʿAtik to Khaybar, and he killed Abu Rafiʿ ibn Abi al-Huqayq.

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અબાન બિન ઉસ્માન કહે છે: જેમણે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી સાંભળ્યું હતું તેમણે મને હદીસ સંભળાવી: રસૂલે ખુદા (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એક અંધારી અને ઠંડી રાતે તે ટેકરી પર ઊભા રહ્યા, જેના પર અત્યારે મસ્જિદે ફત્હ સ્થિત છે, અને ફરમાવ્યું: "કોણ જશે અને તેમના વિશે અમને ખબર લાવશે, જેથી જન્નત તેનો બદલો હોય?" કોઈ ઊભું ન થયું. પછી પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ બીજી અને ત્રીજી વાર પોતાની વિનંતી દોહરાવી. કોઈ ઊભું ન થયું, અને હુઝયફા ઊભા થયા, અને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને ફરમાવ્યું: "તેમની તરફ જાઓ જેથી તેમની વાતો સાંભળો અને મને તેમની ખબર આપો." એટલે હુઝયફા ગયા, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અરજ કરી: "ઓ અલ્લાહ! એમને આગળથી, પાછળથી, જમણી અને ડાબી બાજુથી સુરક્ષિત રાખ, જ્યાં સુધી તું એમને મારી પાસે પાછો ન લાવે." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ હુઝયફાને ફરમાવ્યું: "તારાથી કોઈ કામ ન થાય જ્યાં સુધી તું મારી પાસે પાછો ન આવે." જ્યારે હુઝયફા રવાના થયા, ત્યારે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા અને નમાઝ પઢી. પછી ગમગીન અવાજમાં પોકાર્યું અને અરજ કરી: "ઓ પીડિતોના મદદગાર, અને ઓ બેચેન લોકોની દુઆના જવાબ આપનાર! મારો ગમ અને દુ:ખ દૂર કર; કેમ કે તું મારી અને મારા સહાબીઓની હાલત જુએ છે." આ સમયે જિબ્રઈલ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર નાઝિલ થયા અને કહ્યું: "ઓ રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ એ તમારી વાત સાંભળી છે અને તમારી દુઆ કબૂલ કરી છે, અને દુશ્મનોના શરથી અને વિરોધીઓના ગમથી તમને પૂરતું કરી દીધું છે." એટલે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) બંને ઘૂંટણ પર બેઠા અને પોતાના હાથ ફેલાવ્યા અને આંખોમાંથી આંસુ વહી ગયા. પછી અરજ કરી: "શુક્ર છે, શુક્ર છે, જેમ કે તેં મને અને મારા સહાબીઓને પનાહ આપી." જિબ્રઈલે કહ્યું: "ઓ રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! અલ્લાહે તમારી મદદ કરી છે અને દુનિયાના આસમાનમાંથી કાંકરાવાળી હવા અને ચોથા આસમાનમાંથી પથ્થરવાળી હવા તેમની તરફ મોકલી છે." હુઝયફા કહે છે: "હું બહાર ગયો અને મેં જોયું કે તે કૌમ (કુરૈશ અને અહઝાબ)ની આગ બુઝાઈ ગઈ છે, અને અલ્લાહનું પ્રથમ લશ્કર આવ્યું જે એ જ કાંકરા વહન કરતી શદીદ હવા હતી, અને તેણે બધી આગોને બુઝાવી નાખી અને બધા તંબુઓને જમીન પર પાડી નાખ્યા અને બધા ભાલાઓને જમીન પર ફેંકી દીધા, ત્યાં સુધી કે તેઓ કાંકરાઓની સામે પોતાની ઢાલો ધરવા લાગ્યા, અને હું કાંકરાઓના ઢાલો સાથે અથડાવાનો અવાજ સાંભળી રહ્યો હતો." આ સમયે અલ્લાહનું મહાન લશ્કર આવ્યું અને અબૂ સુફિયાન પોતાના ઊંટ તરફ ગયો. પછી કુરૈશની વચ્ચે બૂમ પાડી: "અન્નજા અન્નજા (ભાગો, ભાગો)!" પછી ઉયયના બિન હિસ્ને પણ એ જ કર્યું, અને હારિસ બિન અવ્ફે પણ એવું જ કર્યું, અને બધા અહઝાબ ચાલ્યા ગયા. હુઝયફા રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે પાછા આવ્યા અને તેમને ખબર આપી, અને અલ્લાહે પોતાના રસૂલ પર આ આયત નાઝિલ કરી: "અલ્લાહની જે નેઅમત તમારા પર છે તેને યાદ કરો, જ્યારે [મોટા] લશ્કરો તમારી પાસે આવ્યા, પરંતુ અમે તેમના પર સખત વાવાઝોડું અને એવા લશ્કરો મોકલ્યા જેમને તમે જોતા ન હતા [અને આ રીતે અમે તેમને તોડી નાખ્યા] અને અલ્લાહ હંમેશા તમારા કાર્યોને જુએ છે." (અહઝાબ/૯) સૂરહનો જેટલો ભાગ અલ્લાહે ચાહ્યો ત્યાં સુધી. રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સવારે મુસલમાનો સાથે મદીનામાં દાખલ થયા. ફાતિમા (અલયહસ્સલામ) એ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને નહાવા માટે પાણી તૈયાર કર્યું, અને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)નું માથું તે પાણીથી ધોયું. આ સમયે જિબ્રઈલ ખચ્ચર પર સવાર થઈને પયગંબર પાસે આવ્યા, જ્યારે તેમના માથા પર સફેદ અમામો હતો અને રેશમનો ચોગો જેના પર મોતી અને યાકૂત લટકી રહ્યા હતા, પોતાના ખભા પર નાખેલો હતો, અને તેના પર ધૂળ બેઠી હતી. રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ઊભા થયા અને તેમના ઉપરથી ધૂળ સાફ કરી. જિબ્રઈલે તેમને કહ્યું: "અલ્લાહ તમારા પર રહેમ કરે! તમે હથિયાર જમીન પર મૂકી દીધું, જ્યારે આસમાનવાળાઓ હજી હથિયાર હાથમાં લઈને છે?! અને હું તેમની પાછળ ગયો ત્યાં સુધી કે હું રૌહા સુધી પહોંચ્યો." પછી જિબ્રઈલે કહ્યું: "તેમના ભાઈઓ જે અહલે કિતાબમાંથી છે તેમના પર હુમલો કરો. અલ્લાહની કસમ! હું તેમને એવી રીતે કચડી નાખીશ જેમ ઈંડું ખડક પર કચડાઈને ચકનાચૂર થાય છે." રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને બોલાવ્યા અને ફરમાવ્યું: "મુહાજિરીનનો અલમ બની કુરય્ઝા તરફ મોકલો." તેમજ ફરમાવ્યું: "મેં એવો નિર્ણય કર્યો છે કે અસ્રની નમાઝ ફક્ત બની કુરય્ઝામાં પઢો." અલી (અલયહિસ્સલામ) મુહાજિરીન, બની અબ્દુલ અશ્હલ અને બની નજ્જાર સાથે બની કુરય્ઝા તરફ ગયા અને તેમનામાંથી કોઈ પાછળ ન રહ્યું, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ટોળી-ટોળી પુરુષોને અલી (અલયહિસ્સલામ) તરફ મોકલી રહ્યા હતા. પછી કેટલાક લોકો અસ્રની નમાઝ માત્ર ઈશા પછી પઢી શક્યા. બની કુરય્ઝા કિલ્લા ઉપર ચઢી ગયા અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ગાળો આપી રહ્યા હતા અને કહી રહ્યા હતા: "અલ્લાહ તારી અને તારા પિતરાઈ ભાઈની આ અને આ હાલત કરે," જ્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) ઊભા હતા અને તેમને જવાબ આપતા ન હતા. જ્યારે રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આવ્યા અને મુસલમાનો તેમની આસપાસ એકઠા થયા, ત્યારે અલી (અલયહિસ્સલામ) હઝરતના સ્વાગત માટે ગયા અને અરજ કરી: "ઓ રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)! મારો જીવ તમારા પર કુરબાન! તેમની પાસે ન જશો. અલ્લાહ પોતે તેમને તેમનો બદલો આપશે." રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સમજી ગયા કે તેમણે તેમને ગાળો આપી છે. પછી ફરમાવ્યું: "જો તેઓ મને જુએ, તો તે ગાળો જે તમે સાંભળી છે તે તેમની જીભ પર ન લાવે." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આગળ આવ્યા અને પછી ફરમાવ્યું: "ઓ વાંદરાઓના ભાઈઓ! ખરેખર જો અમે કોઈ કૌમ પર હુમલો કરીએ, તો ચેતવણી અપાયેલા લોકોની સવાર ખરાબ હશે! (સાફ્ફાત/૧૩૭) ઓ તાગૂતના બંદાઓ! દૂર થાઓ (તમારો ચહેરો બદલી નાખવામાં આવે) કેમ કે અલ્લાહે તમને દૂર કર્યા (તમારો ચહેરો બદલી નાખ્યો) છે." બની કુરય્ઝા જમણી અને ડાબી બાજુથી બૂમો પાડી રહ્યા હતા કે "ઓ અબુલ કાસિમ, અત્યાર સુધી તું ગાળો દેનાર ન હતો, હવે તને શું થયું છે?!" ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ફરમાવે છે: "પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) આ વાક્યો સાંભળીને તેમના હાથમાંથી અનઝા અને પાછળથી તેમનો ચોગો જમીન પર પડી ગયો, અને જે તેમણે તેમને કહ્યું હતું તેની શરમથી પાછળ પાછા ફર્યા." રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પચીસ રાત સુધી તેમને ઘેરો ઘાલ્યો ત્યાં સુધી કે તેઓ સઅદ બિન મુઆઝના ફેંસલા પર રાજી થઈ ગયા. સઅદે એવો ફેંસલો કર્યો કે તેમના પુરુષોને કત્લ કરવામાં આવે અને તેમની સ્ત્રીઓ અને બાળકોને કેદ કરવામાં આવે અને તેમની સંપત્તિ વહેંચવામાં આવે અને તેમની જમીન-જાયદાદ મુહાજિરીન માટે હોય નહીં કે અન્સાર માટે. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ સઅદને ફરમાવ્યું: "તેમના વિશે તમે એ જ હુકમ કર્યો છે જે અલ્લાહે સાત આસમાનની ઉપરથી હુકમ કર્યો હતો. જ્યારે કેદીઓને મદીના લાવવામાં આવ્યા, ત્યારે એક ઘરમાં કેદ કરવામાં આવ્યા અને હુકમ આપવામાં આવ્યો કે દસ જણને બહાર લાવવામાં આવે અને અમીરુલ મોમેનીન (અલયહિસ્સલામ) એ તેમની ગરદન મારી. પછી હુકમ આપવામાં આવ્યો કે બીજા દસ જણને લાવવામાં આવે અને ઝુબૈરે તેમની ગરદન મારી, અને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના બધા સહાબીઓમાંથી દરેકે બની કુરય્ઝાના એક કે બે માણસને કત્લ કર્યા." તેમજ હઝરતે ફરમાવ્યું: "પછી સઅદનો ઘાવ ફાટી ગયો અને ફરીથી ખૂલી ગયો અને તેમાંથી લોહી વહેવા લાગ્યું ત્યાં સુધી કે તેમણે જીવ છોડી દીધો, અને રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પોતાના ખભા પરથી ચોગો ઉતારી નાખ્યો અને સઅદના જનાઝામાં ચોગા વગર ચાલી રહ્યા હતા." તેમજ રસૂલે અલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ અબ્દુલ્લાહ બિન અતીકને ખૈબર તરફ મોકલ્યા અને તેમણે અબૂ રાફિઅ બિન અબી હુકૈકને કત્લ કરી નાખ્યો.

الرّسول ( عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ کَعْبٍ قَالَ: لَمَّا رَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ (مِنَ الْأَحْزَابِ قَالَ لَهُ جَبْرَئِیلُ عَفَا اللَّهُ عَنْکَ وَضَعْتَ السِّلَاحَ مَا زِلْتُ بِمَنْ مَعِی مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ نَسُوقُ الْمُشْرِکِینَ حَتَّی نَزَلْنَا بِهِمْ حَمْرَاءَ الْأَسَدِ اخْرُجْ وَ قَدْ أُمِرْتَ بِقِتَالِهِمْ وَ إِنِّی غَادٍ بِمَنْ مَعِی فَنُزَلْزِلُ بِهِمْ حُصُونَهُمْ حَتَّی تَلْحَقُونَا فَأَعْطَی أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ (الرَّایَهًَْ وَ خَرَجَ فِی أَثَرِ جَبْرَئِیلَ (وَ تَخَلَّفَ النَّبِیُّ (ثُمَ لَحِقَهُمْ فَجَعَلَ کُلَّمَا مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ (بِأَحَدٍ فَقَالَ مَرَّ بِکُمُ الْفَارِسُ فَقَالُوا مَرَّ بِنَا دِحْیَهًُْ بْنُ خَلِیفَهًَْ وَ کَانَ جَبْرَئِیلُ یُشْبِهُ بِهِ قَالَ فَخَرَجَ یَوْمَئِذٍ عَلَی فَرَسٍ وُکِفَ بِقَطِیفَهًِْ أُرْجُوَانٍ أَحْمَرَ فَلَمَّا نَزَلَتْ بِهِمْ جُنُودُ اللَّهِ نَادَی مُنَادِیهِمْ یَا أَبَا لُبَابَهًَْ بْنَ عَبْدِ الْمُنْذِرِ مَا لَکَ قَالَ النَّبِیُّ (هَذَا یَدْعُونَ فَأْتِهِمْ وَ قُلْ مَعْرُوفاً فَلَمَّا اطَّلَعَ عَلَیْهِمْ انْتَحَبُوا فِی وَجْهِهِ یَبْکُونَ وَ قَالُوا یَا أَبَا لُبَابَهًَْ لَا طَاقَهًَْ لَنَا الْیَوْمَ بِقِتَالِ مَنْ وَرَاءَک.

پیامبر ( محمّدبن‌کعب گوید: هنگامی‌که رسول خدا (از احزاب برگشت جبرئیل به آن حضرت فرمود: «خداوند تو را بیامرزد سلاح بر زمین نهادی؟ من همچنان به همراه فرشتگان مشرکان را میراندیم تا در حمراءالاسد فرود آمدیم. رهسپار شو که به جنگ با آن ها امر شده ای و من با فرشتگانی که همراهم هستند صبح هنگام به راه می افتیم و دژها و قلعه های آنان را به لرزه و اضطراب در می آوریم تا به ما برسی». پیامبر پرچم را به علی (داد و به دنبال جبرئیل حرکت کرد و پیامبر (جا ماند و سپس به آن ها ملحق شد. هر بار که رسول خدا (بر شخصی گذر می‌کرد می‌فرمود: «آیا سوارکای بر شما عبور نکرد»؟ می گفتند: «دحیهًْ‌بن‌خلیفه بر ما گذر کرد» و جبرئیل خود را به شکل او درآورده بود. آن حضرت در آن روز بر اسبی بیرون رفت و قطیفه ای ارغوانی قرمز بر اسب انداخت و چون لشکر خداوند بر آن ها فرود آمدند شخصی در میان آنان فریاد برآورد: «ای ابالبابۀبن‌عبد المنذر تو را چه شده است؟ پیامبر (فرمود: «اینان می خوانند پس به سویشان برو و سخن نیک بگو». هنگامی‌که بر آنان فرود آمد شیون و ناله سر دادند و گفتند: «ای ابالبابۀ! ما امروز توان و یارای مقابله و جنگ با کسانی که در پشت سر تو هستند را نداریم».

The Prophet (peace be upon him and his family): Muhammad ibn Ka'b said: When the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) returned from [the battle of] al-Ahzab, Jibra'il said to him: "May Allah forgive you — have you laid down your weapons? I, together with the angels, have not ceased driving the polytheists back until we alighted upon them at Hamra' al-Asad. Set out, for you have been commanded to fight them, and I, with the angels who are with me, shall set off at daybreak and shake their fortresses and strongholds with terror until you catch up with us." The Prophet gave the banner to Ali (peace be upon him) and set out following Jibra'il, while the Prophet (peace be upon him and his family) stayed behind and then caught up with them. Whenever the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) passed by anyone, he would say: "Did a horseman not pass by you?" They would say: "Dihyah ibn Khalifah passed by us" — for Jibra'il had taken his form. On that day the Prophet went out on a horse and threw over it a red purple cloak, and when the armies of Allah descended upon them, one of them cried out: "O Abu Lubabah ibn Abd al-Mundhir, what is the matter with you?" The Prophet (peace be upon him and his family) said: "They are calling you, so go to them and speak kindly." When he came down to them, they burst into weeping and wailing in his face and said: "O Abu Lubabah! We have no strength today to confront and fight those who are behind you."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): મુહમ્મદ બિન કઅબ કહે છે: જ્યારે અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અહઝાબ [ની જંગ]થી પાછા ફર્યા, ત્યારે જિબ્રઈલે તે હઝરતને કહ્યું: "અલ્લાહ તમને માફ કરે, શું તમે હથિયાર જમીન પર મૂકી દીધા? હું ફરિશ્તાઓ સાથે મુશ્રિકોને હાંકતો રહ્યો ત્યાં સુધી કે અમે તેમને હમરાઉલ અસદ પર ઉતાર્યા. નીકળી પડો, કારણ કે તમને તેમની સાથે જંગ કરવાનો હુકમ આપવામાં આવ્યો છે, અને હું મારી સાથે જે ફરિશ્તાઓ છે તેમની સાથે સવારે નીકળી પડીશ અને તેમના કિલ્લાઓ અને ગઢોને હચમચાવી નાખીશ ત્યાં સુધી કે તમે અમારી પાસે પહોંચી જાઓ." પયગંબરે અલમ અલી (અલયહિસ્સલામ)ને આપ્યો અને જિબ્રઈલની પાછળ ચાલ્યા, અને પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાછળ રહી ગયા અને પછી તેમની સાથે જઈ મળ્યા. જ્યારે પણ અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) કોઈ વ્યક્તિ પાસેથી પસાર થતાં તો ફરમાવતાં: "શું તમારી પાસેથી કોઈ સવાર પસાર થયો નથી?" તેઓ કહેતાં: "દિહયહ બિન ખલીફહ અમારી પાસેથી પસાર થયા" — અને જિબ્રઈલે પોતાને તેના રૂપમાં ફેરવ્યા હતા. તે હઝરત તે દિવસે એક ઘોડા પર બહાર નીકળ્યા અને ઘોડા પર એક લાલ અરગવાની (જાંબુડિયો) કપડો નાખ્યો, અને જ્યારે અલ્લાહનું લશ્કર તેમના પર ઉતર્યું ત્યારે તેમની વચ્ચેથી એક વ્યક્તિએ પોકાર કર્યો: "ઓ અબૂ લુબાબહ બિન અબ્દુલ મુન્ઝિર! તને શું થયું છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ ફરમાવ્યું: "આ લોકો બોલાવે છે, તો તેમની તરફ જા અને સારી વાત કહે." જ્યારે તે તેમની પાસે ઉતર્યો, ત્યારે તેમણે તેના મોઢા સામે રડારોળ કરી અને કહ્યું: "ઓ અબૂ લુબાબહ! અમારી પાસે આજે તારી પાછળ જે લોકો છે તેમની સામનો કરવાની અને જંગ કરવાની તાકાત નથી."

الباقر ( عَنْ جَعْفَرٍ (عَنْ أَبِیهِ أَنَّهُ قَالَ: عَرَضَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ (یَوْمَئِذٍ یَعْنِی بَنِی قُرَیْظَهًَْ عَلَی الْعَانَاتِ فَمَنْ وَجَدَهُ أَنْبَتَ قَتَلَهُ وَ مَنْ لَمْ یَجِدْهُ أَنْبَتَ أَلْحَقَهُ بِالذَّرَارِی.

امام باقر ( از امام صادق (روایت است که امام باقر (فرمود: رسول خدا (! در روز بنی‌قریظه مشرکان را برطبق موی زهار آن‌ها محاکمه کرد و هرکس که موی زهارش روئیده بود، کشت و هرکس که نروئیده بود را در شمار کودکان قرار داد و نکشت.

Imam Baqir (peace be upon him): It is narrated from Imam Sadiq (peace be upon him) that Imam Baqir (peace be upon him) said: On the day of Banu Qurayza, the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) judged the polytheists on the basis of their pubic hair; whoever's pubic hair had grown, he killed, and whoever's had not grown, he counted among the children and did not kill.

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત છે કે ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ બની કુરયઝાના દિવસે મુશરિકોનો ન્યાય તેમના ગુપ્ત અંગોના વાળના આધારે કર્યો; જેના ગુપ્ત અંગોના વાળ ઉગી ગયા હતા તેને કત્લ કરી નાખ્યા, અને જેના વાળ ઉગ્યા ન હતા તેને બાળકોની ગણતરીમાં મૂક્યા અને કત્લ ન કર્યા.