الباقر ( إِذَا أَرَادَ اللَّهُ قَبْضَ الْکَافِرِ قَالَ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ انْطَلِقْ أَنْتَ وَ أَعْوَانُکَ إِلَی عَدُوِّی فَإِنِّی قَدْ أَبْلَیْتُهُ فَأَحْسَنْتُ الْبَلَاءَ وَ دَعَوْتُهُ إِلَی دَارِ السَّلَامِ فَأَبَی إِلَّا أَنْ یَشْتِمَنِی وَ کَفَرَ بِی وَ بِنِعْمَتِی وَ شَتَمَنِی عَلَی عَرْشِی فَاقْبِضْ رُوحَهُ حَتَّی تَکُبَّهُ فِی النَّارِ قَالَ فَیَجِیئُهُ مَلَکُ الْمَوْتِ بِوَجْهٍ کَرِیه ... ثُمَّ یُقَالُ لَهُ اقْرَأْ کِتَابَکَ قَالَ فَیَقُولُ أَیُّهَا الْمَلَکُ کَیْفَ أَقْرَأُ وَ جَهَنَّمُ أَمَامِی قَالَ فَیَقُولُ اللَّهُ دُقَّ عُنُقَهُ وَ اکْسِرْ صُلْبَهُ وَ شُدَّ نَاصِیَتَهُ إِلَی قَدَمَیْهِ ثُمَّ یَقُولُ خُذُوهُ فَغُلُّوهُ قَالَ فَیَبْتَدِرُهُ لِتَعْظِیمِ قَوْلِ اللَّهِ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ غِلَاظٍ شِدَادٍ فَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتِفُ لِحْیَتَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَحْطِمُ عِظَامَهُ قَالَ فَیَقُولُ أَ مَا تَرْحَمُونِی قَالَ فَیَقُولُونَ یَا شَقِیُّ کَیْفَ نَرْحَمُکَ وَ لَا یَرْحَمُکَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ أَ فَیُؤْذِیکَ هَذَا قَالَ فَیَقُولُ نَعَمْ أَشَدَّ الْأَذَی قَالَ فَیَقُولُونَ یَا شَقِیُّ وَ کَیْفَ لَوْ قَدْ طَرَحْنَاکَ فِی النَّارِ قَالَ فَیَدْفَعُهُ الْمَلَکُ فِی صَدْرِهِ دَفْعَهًًْ فَیَهْوِی سَبْعِینَ أَلْفَ عَامٍ قَالَ فَیَقُولُونَ یا لَیْتَنا أَطَعْنَا اللهَ وَ أَطَعْنَا الرَّسُولَا.
امام باقر ( هرگاه خدا بخواهد روح انسان کافر را بگیرد، می‌گوید: «ای فرشته‌ی مرگ! تو و یارانت نزد دشمنم بروید، زیرا من او را مورد آزمایش قرار داده‌ام و این آزمایش را به نیکویی انجام داده‌ام و او را به دارالسلام (جایگاه آرامش) دعوت کردم، امّا او نپذیرفت و بر دشنام‌دادن به من اصرار ورزید. او به من و نعمت های من کفر ورزیده و به من بر فراز عرش، دشنام داده است. پس روحش را بگیر تا اینکه او را با صورت در آتش بیندازی». پس فرشته مرگ به‌سراغ او می‌آید، درحالی‌که چهره‌ی او [یعنی فرشته‌ی مرگ] منفور و زشت است و به او گفته می‌شود: «نامه‌ی اعمال خودت را بخوان». پاسخ می‌دهد: «چگونه بخوانم، درحالی‌که جهنّم در مقابل من است»؟ آنگاه خداوند می‌فرماید: «گردن و کمرش را بشکن و موهای جلوی سرش را به پاهایش گره بزن». سپس می‌فرماید: خُذُوهُ فَغُلُّوهُ برای تعظیم فرمایش خداوند و اجرای آن، هفتاد هزار فرشته درشت‌خو و سخت‌گیر می‌شتابند. گروهی موهای محاسن وی را می‌کنند، و گروهی استخوان‌هایش را می‌شکنند و او می‌گوید: مرا ببخشید. (آیا به من رحم نمی‌کنید؟) آن‌ها می‌گویند: «ای مجرم! چگونه در حقّ تو بخشش کنیم، درحالی‌که خداوند که ارحم‌الراحمین است، تو را نبخشید! آیا این تو را اذیت می‌کند»؟ پاسخ می‌دهد: «آری، مرا به شدیدترین شکل اذیت می‌کند». و به او می‌گویند: «ای مجرم چطور است تو را در جهنّم بیندازیم»؟ آنگاه آن فرشته از سمت مقابل به وی ضربه‌ای می‌زند که هفتاد هزار سال سقوط می‌کند. آنگاه مجرمان می‌گویند: فَیَقُولُونَ یا لَیْتَنا أَطَعْنَا اللهَ وَ أَطَعْنَا الرَّسُولَا.
Imam Baqir (peace be upon him): When Allah wishes to take the soul of a disbeliever, He says: 'O Angel of Death! Go, you and your helpers, to My enemy, for I have tested him and I did the testing well, and I invited him to Dar al-Salam (the abode of peace), but he refused and persisted in insulting Me. He disbelieved in Me and in My blessings, and insulted Me above My Throne. So take his soul and cast him face-down into the Fire.' Then the Angel of Death comes to him, while his face [that is, the Angel of Death's face] is hateful and ugly, and it is said to him: 'Read the record of your deeds.' He replies: 'How can I read it, while Hell is before me?' Then Allah says: 'Break his neck and his back, and tie the hair on the front of his head to his feet.' Then He says: خُذُوهُ فَغُلُّوهُ [Seize him and shackle him]. To magnify Allah's command and to carry it out, seventy thousand rough and stern angels hasten forward. Some of them pluck out the hair of his beard, and some of them break his bones, and he says: 'Forgive me. (Will you not have mercy on me?)' They say: 'O guilty one! How can we show you mercy, when Allah, who is Arham al-Rahimin (the Most Merciful of the merciful), has not forgiven you! Does this hurt you?' He replies: 'Yes, it hurts me most severely.' And they say to him: 'O guilty one, how would it be if we cast you into Hell?' Then the angel strikes him a blow from the front, and he falls for seventy thousand years. Then the guilty ones say: فَیَقُولُونَ یا لَیْتَنا أَطَعْنَا اللهَ وَ أَطَعْنَا الرَّسُولَا [They will say: O would that we had obeyed Allah and obeyed the Messenger].
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): જ્યારે અલ્લાહ કાફિરની રૂહ કબ્જ કરવાનું ઈચ્છે છે, તો ફરમાવે છે: 'હે મૌતના ફરિશ્તા! તું અને તારા સાથીઓ મારા દુશ્મન પાસે જાઓ, કારણ કે મેં તેને આઝમાયશમાં મૂક્યો અને આ આઝમાયશ સારી રીતે કરી, અને મેં તેને દારુસ્સલામ (શાંતિનું સ્થાન) તરફ બોલાવ્યો, પરંતુ તેણે ન સ્વીકાર્યું અને મને ગાળો દેવા પર અડગ રહ્યો. તેણે મારી અને મારી નેમતોની કુફ્ર કરી અને અર્શ પર મને ગાળો દીધી. તો તેની રૂહ કબ્જ કરો જેથી તેને ચહેરાભેર આગમાં ફેંકી દો.' પછી મૌતનો ફરિશ્તો તેની પાસે આવે છે, જ્યારે તેનો [એટલે કે મૌતના ફરિશ્તાનો] ચહેરો ધૃણાસ્પદ અને ભયાનક હોય છે, અને તેને કહેવાય છે: 'તારા આમાલનું નામું વાંચ.' તે જવાબ આપે છે: 'હું કેવી રીતે વાંચું, જ્યારે જહન્નમ મારી સામે છે?' ત્યારે અલ્લાહ ફરમાવે છે: 'તેની ગરદન અને કમર તોડી નાખો અને તેના માથાના આગળના વાળને તેના પગ સાથે બાંધી દો.' પછી ફરમાવે છે: خُذُوهُ فَغُلُّوهُ [તેને પકડો અને બેડીઓમાં જકડો]. અલ્લાહના ફરમાનની તઅઝીમ અને તેની અમલવારી માટે, સિત્તેર હજાર કઠોર અને સખ્ત ફરિશ્તાઓ દોડી પડે છે. કેટલાક તેની દાઢીના વાળ ઉખેડે છે, અને કેટલાક તેના હાડકાં તોડે છે, અને તે કહે છે: મને માફ કરો. (શું તમને મારા પર દયા નથી આવતી?) તેઓ કહે છે: 'હે ગુનેગાર! અમે તારા હકમાં કેવી રીતે માફી આપીએ, જ્યારે અલ્લાહ કે જે અરહમુર્રાહેમીન (સૌથી વધુ દયાળુ) છે, તેણે તને માફ ન કર્યો! શું આ તને તકલીફ આપે છે?' તે જવાબ આપે છે: 'હા, મને સૌથી સખ્ત રીતે તકલીફ આપે છે.' અને તેને કહે છે: 'હે ગુનેગાર, કેમ છે જો અમે તને જહન્નમમાં ફેંકી દઈએ?' ત્યારે તે ફરિશ્તો સામેની બાજુથી તેને એવો પ્રહાર કરે છે કે તે સિત્તેર હજાર વર્ષ સુધી પડતો રહે છે. ત્યારે ગુનેગારો કહે છે: فَیَقُولُونَ یا لَیْتَنا أَطَعْنَا اللهَ وَ أَطَعْنَا الرَّسُولَا [તેઓ કહેશે: કાશ અમે અલ્લાહની અને રસૂલની ઇતાઅત કરી હોત].