سورة سبإ

Verse 49 of 54

34:49

قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ ما يُبْدِئُ الْباطِلُ وَ ما يُعيدُ

بگو: «حق آمد و باطل [كارى از آن ساخته نيست و] نمى‌تواند آغازگر [چيزى] باشد و نه تجديدكننده [آن]».

Say: The truth has come, and the falsehood shall vanish and shall not come back.

તું કહે કે હક આવી પહોંચ્યુ છે, અને ન બાતિલ કાંઇ શરૂઆત કરી શકે છે, અને ન ફરીવાર તેને પલ્ટાવી શકે છે.

الرّضا ( دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ (یَوْمَ فَتْحِ مَکَّهًَْ وَ الْأَصْنَامُ حَوْلَ الْکَعْبَهًِْ وَ کَانَتْ ثَلَاثَمِائَهًٍْ وَ سِتِّینَ صَنَماً فَجَعَلَ یَطْعَنُهَا بِمِخْصَرَهًٍْ فِی یَدِهِ وَ یَقُولُ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً. جاءَ الْحَقُّ وَ ما یُبْدِئُ الْباطِلُ وَ ما یُعِیدُ فَجَعَلَتْ تَکُبُّ لِوَجْهِهَا.

امام رضا ( پیغمبر اکرم (هنگام فتح مکّه وارد کعبه شد، مشاهده کرد سیصدوشصت بت در اطراف کعبه آویزان است، با عصایی که در دست داشت آن بت‌ها را بر زمین ریخت و فرمود: و بگو: «حق آمد، و باطل نابود شد یقیناً باطل نابودشدنی است»!. ( اسراء/۸۱ ) جاءَ الحَقُّ وَ ما یُبْدِئُ الْباطِلُ وَ ما یُعِیدُ و بت‌ها همه بر زمین ریخته شد.

Imam Rida (peace be upon him): The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) entered the Ka'bah on the day of the conquest of Makkah and observed that three hundred and sixty idols were hung around the Ka'bah. With the staff that he had in his hand, he cast those idols to the ground and said: "And say: 'The truth has come, and falsehood has vanished; indeed falsehood is bound to vanish!'" (Isra/81) جاءَ الحَقُّ وَ ما یُبْدِئُ الْباطِلُ وَ ما یُعِیدُ [The truth has come, and falsehood shall not originate nor shall it return], and all the idols fell to the ground.

ઇમામ રિઝા (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) મક્કાના વિજયના દિવસે કાબામાં દાખલ થયા, જોયું કે ત્રણસો સાઠ મૂર્તિઓ કાબાની ચારે તરફ લટકાવેલી છે, પોતાના હાથમાં જે લાકડી હતી તેનાથી તે મૂર્તિઓને જમીન પર પાડી દીધી અને ફરમાવ્યું: અને કહો: "હક આવ્યું, અને બાતિલ નષ્ટ થયું, ખરેખર બાતિલ નષ્ટ થવાવાળું જ છે!" (ઇસરા/૮૧) جاءَ الحَقُّ وَ ما یُبْدِئُ الْباطِلُ وَ ما یُعِیدُ [હક આવ્યું, અને બાતિલ ન તો શરૂ કરે છે અને ન તો પાછું લાવે છે] અને બધી મૂર્તિઓ જમીન પર પડી ગઈ.

الرّسول ( مِمَّا رَوَاهُ ابْنُ‌مَسْعُودٍ قَالَ دَخَلْتُ یَوْماً عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (فَقُلْتُ یَا رَسُولَ اللَّهِ (عَلَیْکَ السَّلَامُ أَرِنِی الْحَقَّ لِأَنْظُرَ إِلَیْهِ فَقَالَ یَا عَبْدَ اللَّهِ لِجِ الْمِخْدَعَ فَوَلَجْتُ الْمِخْدَعَ وَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (یُصَلِّی وَ هُوَ یَقُولُ فِی سُجُودِهِ وَ رُکُوعِهِ اللَّهُمَّ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (عَبْدِکَ اغْفِرْ لِلْخَاطِئِینَ مِنْ شِیعَتِی ... فَخَرَجْتُ حَتَّی اجْتَزْتُ بِرَسُولِ اللَّهِ (فَرَأَیْتُهُ یُصَلِّی وَ هُوَ یَقُولُ اللَّهُمَّ بِحَقِّ عَلِیٍّ عَبْدِکَ اغْفِرْ لِلْخَاطِئِینَ مِنْ أُمَّتِی قَالَ فَأَخَذَنِی مِنْ ذَلِکَ الْهَلَعُ الْعَظِیمُ فَأَوْجَزَ النَّبِیُّ (فِی صَلَاتِهِ وَ قَالَ یَا ابْنَ‌مَسْعُودٍ أَ کُفْرٌ بَعْدَ إِیمَانٍ فَقُلْتُ حَاشَا وَ کَلَّا یَا رَسُولَ اللَّهِ (وَ لَکِنْ رَأَیْتُ عَلِیّاً (یَسْأَلُ اللَّهَ بِکَ وَ رَأَیْتُکَ تَسْأَلُ اللَّهَ بِعَلِیٍّ (فَلَا أَعْلَمُ أَیُّکُمَا أَفْضَلُ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ قَالَ اجْلِسْ یَا ابْنَ‌مَسْعُودٍ فَجَلَسْتُ بَیْنَ یَدَیْهِ فَقَالَ لِیَ اعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ خَلَقَنِی وَ عَلِیّاً (مِنْ نُورِ قُدْرَتِهِ قَبْلَ أَنْ یَخْلُقَ الْخَلْقَ بِأَلْفَیْ عَامٍ إِذْ لَا تَسْبِیحَ وَ لَا تَقْدِیسَ فَفَتَقَ نُورِی فَخَلَقَ مِنْهُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِینَ وَ أَنَا وَ اللَّهِ أَجَلُّ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِینَ وَ فَتَقَ نُورَ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (فَخَلَقَ مِنْهُ الْعَرْشَ وَ الْکُرْسِیَّ وَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (وَ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنَ الْعَرْشِ وَ الْکُرْسِیِّ وَ فَتَقَ نُورَ الْحَسَنِ (فَخَلَقَ مِنْهُ اللَّوْحَ وَ الْقَلَمَ وَ الْحَسَنُ (وَ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنَ اللَّوْحِ وَ الْقَلَمِ وَ فَتَقَ نُورَ الْحُسَیْنِ (فَخَلَقَ مِنْهُ الْجِنَانَ وَ الْحُورَ الْعِینَ وَ الْحُسَیْنُ (وَ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنَ الْحُورِ الْعِینِ ثُمَّ أَظْلَمَتِ الْمَشَارِقُ وَ الْمَغَارِبُ فَشَکَتِ الْمَلَائِکَهًُْ (إِلَی اللَّهِ تَعَالَی أَنْ یَکْشِفَ عَنْهُمْ تِلْکَ الظُّلْمَهًَْ فَتَکَلَّمَ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ کَلِمَهًًْ فَخَلَقَ مِنْهَا رُوحاً ثُمَّ تَکَلَّمَ بِکَلِمَهًٍْ فَخَلَقَ مِنْ تِلْکَ الْکَلِمَهًِْ نُوراً فَأَضَافَ النُّورَ إِلَی تِلْکَ الرُّوحِ وَ أَقَامَهَا مَقَامَ الْعَرْشِ فَزَهَرَتِ الْمَشَارِقُ وَ الْمَغَارِبُ فَهِیَ فَاطِمَهًُْ الزَّهْرَاءُ (وَ لِذَلِکَ سُمِّیَتِ الزَّهْرَاءَ (لِأَنَّ نُورَهَا زَهَرَتْ بِهِ السَّمَاوَاتُ یَا ابْنَ‌مَسْعُودٍ إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ یَقُولُ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ لِی وَ لِعَلِیٍّ (أَدْخِلَا الْجَنَّهًَْ مَنْ شِئْتُمَا وَ أَدْخِلَا النَّارَ مَنْ شِئْتُمَا وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ تَعَالَی أَلْقِیا فِی جَهَنَّمَ کُلَّ کَفَّارٍ عَنِیدٍ فَالْکَافِرُ مَنْ جَحَدَ نُبُوَّتِی وَ الْعَنِیدُ مَنْ جَحَدَ بِوَلَایَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (وَ عِتْرَتِهِ (وَ الْجَنَّهًُْ لِشِیعَتِهِ وَ لِمُحِبِّیهِ.

پیامبر ( ابن مسعود گفت: روزی بر پیامبر (وارد شدم و گفتم: «ای رسول خدا (! حق را به من نشان ده تا به آن نگاه کنم». پیامبر (گفت: «ای ابو عبدالله داخل در آن اتاق شو». وقتی داخل شدم علی‌بن‌ابی‌طالب (را در حال نماز خواندن یافتم درحالی‌که در سجده این کلمات را بر زبان جاری می ساخت: «پرودگارا به حق محمّد عبد و فرستاده‌ات از گناهکارانِ شیعیانم بگذر». از آنجا خارج شدم و بر رسول خدا (گذشتم و او را هم در سجده یافتم که می فرمود: «پروردگار به حق بنده ات علی (از گناهکاران امّتم در گذر». از دیدن این دو صحنه بی‌تاب و پریشان شدم. پیامبر (نمازش را کوتاه کرد و فرمود: «ای ابن مسعود! آیا دچار کفر پس از ایمان شده‌ای [که این‌چنین آشفته‌ای]»؟ گفتم: «هرگز ای رسول خدا! امّا علی (را در نماز دیدم که نزد خدا به شما توسّل می جوید و شما نزد خدا به او توسّل می جویید، نمی دانم کدام یک از شما در نزد خداوند عزّوجلّ برتر است»؟ پیامبر (فرمود: «ای ابن مسعود! بنشین». در مقابلش نشستم، فرمود: «بدان که خداوند دو هزار سال قبل از آفرینش مخلوقات یعنی زمانی که نه تسبیح و نه تقدیسی وجود داشت من و علی (را از نور قدرتش آفرید. سپس نور من را شکافت و از آن آسمان‌ها و زمین‌ها را آفرید و سوگند به خدا که من برتر از آسمان‌ها و زمین‌ها هستم. بعد از آن نور علی (را شکافت و از آن عرش و کرسی را آفرید و سوگند به خداوند، علی (برتر از عرش و کرسی است. سپس نور حسن (را شکافت و از آن لوح و قلم را آفرید و به خدا سوگند که حسن (برتر از قلم و لوح است. به دنبال آن نور حسین (را شکافت و از آن بهشت ها و حوریان سیاه چشم را آفرید و به خدا سوگند که حسین (برتر از حوریان سیاه چشم است. بعد از آن مشرق و مغرب در تاریکی و ظلمت فرو رفت. ملائکه به خداوند التماس کردند که این تاریکی را از بین برد و روشنائی را به آن‌ها بازگرداند. خداوند کلمه ای گفت و روحی از آن به وجود آورد، سپس کلمه ای دیگر گفت و این بار از آن نوری پدید آورد. آن نور را به روح اضافه کرد و آن را به جای عرش الهی نهاد و بعد از آن بود که مشرق و مغرب نورانی شدند. آن نور، فاطمه زهرا (بود و به همین خاطر است که «زهراء» لقب گرفته است چرا که نور وی آسمان‌ها را نورانی کرد. ای ابن مسعود! زمانی که روز قیامت فرا رسد خداوند متعال به من و علی (می فرماید: هر آن‌کس را که می خواهید در بهشت جای دهید و هر آن‌کس را که می‌خواهید وارد جهنّم کنید. این معنای سخن خداوند متعال است: هر کافر متکبّر لجوج را در جهنّم افکنید!. ( ق/۲۴ ). کافر کسی است که نبوّت مرا انکار کند و عنید (طاغی) کسی است که منکر ولایت علی (و خاندان او شود. بدان که بهشت از آن شیعیان و دوستداران علی (است».

The Prophet (peace be upon him and his family): Ibn Mas'ud said: One day I entered upon the Prophet (peace be upon him and his family) and said, "O Messenger of Allah! Show me the truth so that I may look upon it." The Prophet (peace be upon him and his family) said, "O Abu Abdullah, enter that chamber." When I entered, I found Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) engaged in prayer, and while in prostration he was uttering these words: "O Lord, by the right of Muhammad, Your servant and Your Messenger, forgive the sinners among my Shia." I left there and passed by the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), and I found him too in prostration, saying: "O Lord, by the right of Your servant Ali (peace be upon him), forgive the sinners of my ummah." Seeing these two scenes made me restless and distressed. The Prophet (peace be upon him and his family) shortened his prayer and said, "O Ibn Mas'ud! Have you fallen into disbelief after faith [that you are so agitated]?" I said, "Never, O Messenger of Allah! But I saw Ali (peace be upon him) in prayer invoking Allah through you, and I saw you invoking Allah through him. I do not know which of you is more excellent before Allah, the Mighty and Majestic." The Prophet (peace be upon him and his family) said, "O Ibn Mas'ud, sit down." I sat before him, and he said: "Know that Allah created me and Ali (peace be upon him) from the light of His power two thousand years before He created the creatures — at a time when there was neither glorification (tasbih) nor sanctification (taqdis). Then He split my light and from it created the heavens and the earths, and by Allah, I am more exalted than the heavens and the earths. Then He split the light of Ali (peace be upon him) and from it created the Throne and the Footstool, and by Allah, Ali (peace be upon him) is more excellent than the Throne and the Footstool. Then He split the light of Hasan (peace be upon him) and from it created the Tablet and the Pen, and by Allah, Hasan (peace be upon him) is more excellent than the Pen and the Tablet. Then He split the light of Husayn (peace be upon him) and from it created the gardens of Paradise and the dark-eyed houris, and by Allah, Husayn (peace be upon him) is more excellent than the dark-eyed houris. After that, the east and the west sank into darkness and gloom. The angels implored Allah to remove that darkness and restore light to them. Allah spoke a word, and from it He brought forth a spirit; then He spoke another word, and from it He brought forth a light. He joined that light to the spirit and placed it in the position of the divine Throne, and after that the east and the west became luminous. That light was Fatimah al-Zahra (peace be upon her), and for this reason she was given the title 'al-Zahra,' because her light illuminated the heavens. O Ibn Mas'ud! When the Day of Resurrection comes, Allah the Exalted will say to me and to Ali (peace be upon him): 'Admit into Paradise whomever you wish, and cast into the Fire whomever you wish.' This is the meaning of the words of Allah the Exalted: 'Cast into Hell every stubborn disbeliever!' (Qaf/24). The disbeliever is the one who denies my prophethood, and the 'anid (the obstinate rebel) is the one who denies the wilayah of Ali (peace be upon him) and his family. Know that Paradise belongs to the Shia and lovers of Ali (peace be upon him)."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): ઇબ્ને મસ્ઊદે કહ્યું: એક દિવસ હું પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પાસે ગયો અને કહ્યું: "ઓ અલ્લાહના રસૂલ! મને હક બતાવો જેથી હું તેને જોઈ શકું." પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "ઓ અબૂ અબ્દુલ્લાહ! તે ઓરડામાં દાખલ થા." જ્યારે હું અંદર દાખલ થયો ત્યારે મેં અલી ઇબ્ને અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ)ને નમાઝ પઢતા જોયા, અને તેઓ સજદામાં આ શબ્દો કહી રહ્યા હતા: "ઓ પરવરદિગાર! તારા બંદા અને રસૂલ મુહમ્મદના હકના વાસ્તે, મારા શિયાઓમાંથી ગુનેહગારોને માફ કરી દે." હું ત્યાંથી બહાર નીકળ્યો અને અલ્લાહના રસૂલ પાસેથી પસાર થયો, અને તેમને પણ સજદામાં જોયા, તેઓ ફરમાવી રહ્યા હતા: "ઓ પરવરદિગાર! તારા બંદા અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હકના વાસ્તે, મારી ઉમ્મતના ગુનેહગારોને માફ કરી દે." આ બંને દ્રશ્યો જોઈને હું બેચેન અને પરેશાન થઈ ગયો. પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) પોતાની નમાઝ ટૂંકી કરી અને ફરમાવ્યું: "ઓ ઇબ્ને મસ્ઊદ! શું તું ઈમાન પછી કુફ્રમાં પડી ગયો છે [કે આ રીતે અકળાયેલો છે]?" મેં કહ્યું: "હરગિઝ નહીં, ઓ અલ્લાહના રસૂલ! પરંતુ મેં અલી (અલયહિસ્સલામ)ને નમાઝમાં જોયા કે તેઓ અલ્લાહ પાસે તમારા વસીલાથી માંગી રહ્યા હતા, અને તમને જોયા કે તમે અલ્લાહ પાસે તેમના વસીલાથી માંગી રહ્યા હતા. હું નથી જાણતો કે તમારા બંનેમાંથી કોણ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લની નજદીક શ્રેષ્ઠ છે?" પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમે) ફરમાવ્યું: "ઓ ઇબ્ને મસ્ઊદ! બેસ." હું તેમની સામે બેઠો. તેમણે ફરમાવ્યું: "જાણી લે કે અલ્લાહે મખ્લૂકાતની પૈદાઇશના બે હજાર વર્ષ પહેલાં, એટલે કે જ્યારે ન કોઈ તસ્બીહ હતી અને ન કોઈ તકદીસ, ત્યારે મને અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને પોતાની કુદરતના નૂરથી પૈદા કર્યા. પછી મારા નૂરને ચીર્યું અને તેમાંથી આસ્માનો અને ઝમીનો પૈદા કરી, અને અલ્લાહની કસમ, હું આસ્માનો અને ઝમીનોથી શ્રેષ્ઠ છું. ત્યાર બાદ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના નૂરને ચીર્યું અને તેમાંથી અર્શ અને કુર્સી પૈદા કર્યા, અને અલ્લાહની કસમ, અલી (અલયહિસ્સલામ) અર્શ અને કુર્સીથી શ્રેષ્ઠ છે. પછી હસન (અલયહિસ્સલામ)ના નૂરને ચીર્યું અને તેમાંથી લૌહ અને કલમ પૈદા કર્યા, અને અલ્લાહની કસમ, હસન (અલયહિસ્સલામ) લૌહ અને કલમથી શ્રેષ્ઠ છે. તેની પાછળ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ)ના નૂરને ચીર્યું અને તેમાંથી જન્નતો અને કાળી આંખોવાળી હૂરો પૈદા કરી, અને અલ્લાહની કસમ, હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) કાળી આંખોવાળી હૂરોથી શ્રેષ્ઠ છે. તે પછી પૂર્વ અને પશ્ચિમ અંધકારમાં ડૂબી ગયા. ફરિશ્તાઓએ અલ્લાહને વિનંતી કરી કે આ અંધકારને દૂર કરે અને તેમને પ્રકાશ પાછો આપે. અલ્લાહે એક કલિમો ફરમાવ્યો અને તેમાંથી એક રૂહ પૈદા કરી, પછી બીજો કલિમો ફરમાવ્યો અને આ વખતે તેમાંથી એક નૂર પૈદા કર્યું. તે નૂરને રૂહ સાથે જોડ્યું અને તેને ઈલાહી અર્શની જગ્યાએ મૂક્યું, અને તે પછી પૂર્વ અને પશ્ચિમ નૂરાની થયા. તે નૂર ફાતિમા ઝહરા (અલયહસ્સલામ) હતાં, અને એ જ કારણ છે કે તેમને 'ઝહરા' લકબ મળ્યો, કારણ કે તેમના નૂરે આસ્માનોને પ્રકાશિત કર્યાં. ઓ ઇબ્ને મસ્ઊદ! જ્યારે કયામતનો દિવસ આવશે, અલ્લાહ તઆલા મને અને અલી (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવશે: જેને ચાહો તેને જન્નતમાં દાખલ કરો અને જેને ચાહો તેને જહન્નમમાં દાખલ કરો. આ અલ્લાહ તઆલાના આ કથનનો અર્થ છે: 'દરેક હઠીલા કાફિરને જહન્નમમાં નાખો!' (કાફ/24). કાફિર તે છે જે મારી નુબુવ્વતનો ઈન્કાર કરે, અને 'અનીદ' (તાગી) તે છે જે અલી (અલયહિસ્સલામ) અને તેમના ખાનદાનની વિલાયતનો ઈન્કાર કરે. જાણી લે કે જન્નત અલી (અલયહિસ્સલામ)ના શિયાઓ અને દોસ્તદારો માટે છે."

الصّادق ( أَوْلَمَ إِسْمَاعِیلُ فَقَالَ لَهُ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (عَلَیْکَ بِالْمَسَاکِینِ فَأَشْبِعْهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ وَ ما یُبْدِئُ الْباطِلُ وَ ما یُعِیدُ.

امام صادق ( اسماعیل ولیمه‌ای ترتیب داد و امام صادق (به او فرمود: «به مستمندان عنایت بورز و آنان را سیر کن؛ چرا که خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: وَ مَا یُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَ مَا یُعِیدُ».

Imam Sadiq (peace be upon him): Isma'il held a wedding feast, and Imam Sadiq (peace be upon him) said to him: "Attend to the poor and feed them to their fill; for Allah the Mighty and Majestic says: وَ مَا یُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَ مَا یُعِیدُ [and the falsehood shall vanish and shall not come back]."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): ઇસ્માઇલે વલીમો (લગ્નનું ભોજન) આપ્યો, અને ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)એ તેને કહ્યું: "ગરીબોનું ધ્યાન રાખો અને તેઓને પેટ ભરીને જમાડો; કારણ કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ ફરમાવે છે: وَ مَا یُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَ مَا یُعِیدُ [અને બાતિલ ન તો શરૂ થાય છે અને ન પાછું ફરે છે]."