امیرالمؤمنین ( وَ أَنْتُمْ عِبَادَ اللَّهِ عَلَی مَحَجَّهًِْ مَنْ قَدْ مَضَی وَ سَبِیلِ مَنْ کَانَ ثُمَّ انْقَضَی مِمَّنْ کَانَ أَطْوَلَ مِنْکُمْ أَعْمَاراً وَ أَشَدَّ بَطْشاً وَ أَعْمَرَ دِیَاراً أَصْبَحَتْ أَجْسَادُهُمْ بَالِیَهًًْ وَ دِیَارُهُمْ خَالِیَهًًْ وَ آثَارُهُمْ عَافِیَهًًْ فَاسْتَبْدَلُوا بِالْقُصُورِ الْمُشَیَّدَهًِْ وَ النَّمَارِقِ الْمُوَسَّدَهًِْ بُطُونَ اللُّحُودِ وَ مُجَاوَرَهًَْ اللُّدُودِ فِی دَارٍ سَاکِنُهَا مُغْتَرِبٌ وَ مَحَلُّهَا مُقْتَرِبٌ بَیْنَ قَوْمٍ مُسْتَوْحِشِینَ مُتَجَاوِرِینَ غَیْرَ مُتَزَاوِرِینَ لَا یَسْتَأْنِسُونَ بِالْعُمْرَانِ وَ لَا یَتَوَاصَلُونَ تَوَاصُلَ الْجِیرَانِ عَلَی مَا بَیْنَهُمْ مِنْ قُرْبِ الْجِوَارِ وَ دُنُوِّ الدَّارِ وَ کَیْفَ یَکُونُ بَیْنَهُمْ تَوَاصُلٌ وَ قَدْ طَحَنَتْهُمُ الْبِلَی وَ أَظَلَّتْهُمُ الْجَنَادِلُ وَ الثَّرَی فَأَصْبَحُوا بَعْدَ الْحَیَاهًِْ أَمْوَاتاً وَ بَعْدَ غَضَارَهًِْ الْعَیْشِ رُفَاتاً قَدْ فُجِعَ بِهِمُ الْأَحْبَابُ وَ سَکَنُوا التُّرَابَ وَ ظَعَنُوا فَلَیْسَ لَهُمْ إِیَابٌ وَ تَمَنَّوُا الرُّجُوعَ فَ حِیلَ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ ما یَشْتَهُونَ کَلَّا إِنَّها کَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ وَ قَدْ أَخْرَجَ أَبُو نَعِیمٍ طَرَفاً مِنْ هَذِهِ الْخُطْبَهًِْ فِی کِتَابِهِ الْمَعْرُوفِ بِالْحِلْیَهًِْ.
امام علی ( ای بندگان خدا! شما در راه گذشتگان هستید، راه آنان که به پایان رسیده‌اند [و سرنوشتتان مانند آنان است]، با اینکه آنان عمرشان از شما درازتر بود و از شما دلیرتر و دیار را آبادکننده‌تر بودند، [در اثر عذاب الهی] در حالی صبح کردند که بدن‌هایشان پوسیده و دیارشان خالی و نشانه‌هایشان نابود شد، کاخ‌های محکم و سنگی را با گورستان‌ها و همسایگی کرم‌ها عوض کردند، در سرایی که ساکنش غریب و جایش نزدیک در میان مردمی بیمناک و ستمگر که انس به یکدیگر نمی‌گیرند و یکدیگر را زیارت نمی‌کنند مانند همسایگان رفت‌وآمد ندارند با اینکه به یکدیگر نزدیک و خانه‌هاشان دیواربه‌دیوار است. چطور میانشان رفت‌وآمد باشد که آسیای کهنگی آنان را آرد کرده و ریگ‌ها و خاک‌های قبر بر آنان سایه انداخته، بامداد کردند بعد از زندگی درحال مردگان و بعد از زندگی خوش جسد بی‌جان به‌طوری‌که دوستانشان اندوهگین شدند جای در خاک گرفتند کوچ کردند دیگر باز نمی‌گردند آرزوی برگشتن نمودند و فاصله‌ی میان آنان و آرزویشان کلمه‌ی کلّا است: چنین نیست! این سخنی است که او به زبان می‌گوید [و اگر بازگردد، کارش همچون گذشته است]! و پشت‌سر آنان برزخی است تا روزی که برانگیخته شوند!. ( مؤمنون/۱۰۰ )».
Imam Ali (peace be upon him): O servants of Allah! You are on the road of those who have gone before, the path of those who came and then passed away [and your fate is like theirs], though they had longer lives than you, were mightier in strength, and built up the lands more than you. [Through the punishment of Allah] they came to a morning when their bodies had rotted, their dwellings were empty, and their traces were wiped out. They exchanged strongly built palaces of stone for graveyards and the neighbourhood of worms — in an abode whose dweller is a stranger and whose place is near, among a fearful and oppressive people who do not take comfort in one another and do not visit one another; they do not come and go like neighbours, even though they are close to one another and their houses are wall to wall. How could there be visiting between them, when the mill of decay has ground them and the pebbles and dust of the grave have cast their shade over them? They came to a morning, after life, in the state of the dead, and after a pleasant life as lifeless corpses — so that their loved ones grieved, they took their place in the earth, they departed and shall not return. They wished to come back, but between them and their wish is the word كَلَّا [No indeed!]: this is a word he says [and even if he were sent back, his conduct would be as it was before]! And behind them is a barrier until the day they are raised! (al-Mu'minun/100).
ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): હે અલ્લાહના બંદાઓ! તમે ગયેલાઓના રસ્તા પર છો, તે લોકોના રસ્તા પર જેઓ પૂરા થઈ ગયા [અને તમારું પરિણામ પણ તેમના જેવું જ છે], જ્યારે કે તેમની ઉંમર તમારાથી લાંબી હતી અને તેઓ તમારાથી વધુ બહાદુર અને શહેરોને વધુ આબાદ કરનારા હતા. [અલ્લાહના અઝાબના કારણે] તેઓ એવી હાલતમાં સવારે ઊઠ્યા કે તેમના શરીરો સડી ગયા, તેમના શહેરો ખાલી થઈ ગયા અને તેમના નિશાનો નષ્ટ થઈ ગયા. મજબૂત પથ્થરના મહેલોને કબરસ્તાનો અને કીડાઓની પડોશ સાથે બદલી નાખ્યા, એવા ઘરમાં જ્યાં રહેનારો પરદેશી છે અને જગ્યા નજીક છે, ડરેલા અને જુલમી લોકોની વચ્ચે જેઓ એકબીજા સાથે અંસ નથી લેતા અને એકબીજાની મુલાકાત નથી કરતા, પડોશીઓની જેમ આવ-જા નથી કરતા જ્યારે કે તેઓ એકબીજાની નજીક છે અને તેમના ઘરો દીવાલ-થી-દીવાલ છે. તેમની વચ્ચે આવ-જા કેવી રીતે હોય જ્યારે જૂનાપણાની ચક્કીએ તેમને દળી નાખ્યા છે અને કબરની કાંકરીઓ અને માટીએ તેમના પર છાયો કર્યો છે, જીવન પછી મરેલાઓની હાલતમાં અને સુખી જીવન પછી નિર્જીવ શરીરોના રૂપમાં સવારે ઊઠ્યા એટલી હદે કે તેમના મિત્રો ગમગીન થયા, માટીમાં જગ્યા લીધી, કૂચ કરી ગયા હવે પાછા નથી ફરતા, પાછા ફરવાની ઇચ્છા કરી અને તેમની અને તેમની ઇચ્છા વચ્ચેનું અંતર كَلَّا [એવું નથી!] શબ્દ છે: આ એક વાત છે જે તે જીભ પર બોલે છે [અને જો પાછો ફરે તો પણ તેનું કામ પહેલાં જેવું જ હશે]! અને તેમની પાછળ એક બરઝખ છે તે દિવસ સુધી કે તેઓ ઉઠાવવામાં આવે! (અલ-મુઅમિનૂન/૧૦૦).