سورة الصافات

Verse 101 of 182

37:101

فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ

ما او (ابراهيم) را به نوجوانى بردبار [و صبور] بشارت داديم.

So We gave him the good news of a boy, possessing forbearance.

પછી અમોએ તેને એક બુર્દબાર ફરઝંદની ખુશખબર આપી.

الصّادق ( عَنْ دَاوُدَ بْنِ‌کَثِیرٍ الرَّقِّیِّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (أَیُّهُمَا کَانَ أَکْبَرَ إِسْمَاعِیلُ (أَوْ إِسْحَاقُ (وَ أَیُّهُمَا کَانَ الذَّبِیحَ فَقَالَ کَانَ إِسْمَاعِیلُ (أَکْبَرَ مِنْ إِسْحَاقَ (بِخَمْسِ سِنِینَ وَ کَانَ الذَّبِیحُ إِسْمَاعِیلَ (وَ کَانَتْ مَکَّهًُْ مَنْزِلَ إِسْمَاعِیلَ (وَ إِنَّمَا أَرَادَ إِبْرَاهِیمُ (أَنْ یَذْبَحَ إِسْمَاعِیلَ أَیَّامَ الْمَوْسِمِ بِمِنًی قَالَ وَ کَانَ بَیْنَ بِشَارَهًِْ اللَّهِ لِإِبْرَاهِیمَ (بِإِسْمَاعِیلَ (وَ بَیْنَ بِشَارَتِهِ بِإِسْحَاقَ خَمْسَ سِنِینَ أَ مَا تَسْمَعُ لِقَوْلِ إِبْرَاهِیمَ (حَیْثُ یَقُولُ رَبِّ هَبْ لِی مِنَ الصَّالِحِینَ إِنَّمَا سَأَلَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ یَرْزُقَهُ غُلَاماً مِنَ الصَّالِحِینَ وَ قَالَ فِی سُورَهًِْ الصَّافَّاتِ فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ یَعْنِی إِسْمَاعِیلَ مِنْ هَاجَرَ قَالَ فَفُدِیَ إِسْمَاعِیلُ بِکَبْشٍ عَظِیمٍ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (ثُمَّ قَالَ وَ بَشَّرْناهُ بِإِسْحاقَ نَبِیًّا مِنَ الصَّالِحِینَ وَ بارَکْنا عَلَیْهِ وَ عَلی إِسْحاقَ یَعْنِی بِذَلِکَ إِسْمَاعِیلَ قَبْلَ الْبِشَارَهًِْ بِإِسْحَاقَ فَمَنْ زَعَمَ أَنَ إِسْحَاقَ أَکْبَرُ مِنْ إِسْمَاعِیلَ وَ أَنَّ الذَّبِیحَ إِسْحَاقُ فَقَدْ کَذَّبَ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی الْقُرْآنِ مِنْ نَبَئِهِمَا.

امام صادق ( داودبن‌کثیر رقّی گوید: از امام صادق (پرسیدم: «اسماعیل (بزرگتر بود یا اسحاق (؟ و قربانی، کدام‌یک از آن دو بود»؟ حضرت پاسخ داد: «اسماعیل (پنج سال از اسحاق (بزرگتر بود. آن قربانی نیز اسماعیل (بود. اسمایل (در مکّه سکونت داشت و ابراهیم (خواست تا در ایّام موسم حج، او را در مِنی سر برد. میان زمانی‌که خداوند ابراهیم (را به اسماعیل (مژده داد و زمانی‌که به اسحاق (مژده داد، پنج سال فاصله افتاد. آیا سخن ابراهیم (را نشنیده‌ای که می‌فرماید: رَبِّ هَبْ لِی مِنَ الصَّالِحِینَ او تنها از خداوند خواست تا از میان شایستگان به او فرزندی ببخشد. خداوند در سوره صافات فرمود: فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ مقصود از آن پسر، اسماعیل (است که فرزند هاجر بود. اسماعیل (در ازای یک قوچ بزرگ رهانیده شد. سپس خداوند فرمود: وَ بَشَّرْناهُ بِإِسْحاقَ نَبِیًّا مِنَ الصَّالِحِینَ* وَ بارَکْنا عَلَیْهِ وَ عَلی إِسْحاقَ مقصود خداوند، این است که مژده داده‌شدن ابراهیم (به اسماعیل (پیش از مژده داده‌شدنش به اسحاق (بوده است. بنابراین، هرکس گمان کند که اسحاق (بزرگتر از اسماعیل (است و آن قربانی اسحاق (است، به خبر آن دو که خداوند در قرآن نازل فرموده است، افترا بسته است».

Imam Sadiq (peace be upon him): Dawud ibn Kathir al-Raqqi said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): "Which of the two was older, Isma'il (peace be upon him) or Ishaq (peace be upon him)? And which of them was the one to be sacrificed?" The Imam answered: "Isma'il (peace be upon him) was five years older than Ishaq (peace be upon him). The one to be sacrificed was also Isma'il (peace be upon him). Isma'il (peace be upon him) lived in Mecca, and Ibrahim (peace be upon him) intended to sacrifice him at Mina during the days of the Hajj season. Between the time when Allah gave Ibrahim (peace be upon him) the good news of Isma'il (peace be upon him) and the time when He gave him the good news of Ishaq (peace be upon him), there was a gap of five years. Have you not heard the saying of Ibrahim (peace be upon him) when he says: رَبِّ هَبْ لِی مِنَ الصَّالِحِینَ [My Lord, grant me one of the righteous]? He only asked Allah to grant him a son from among the righteous. And Allah said in Surah al-Saffat: فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ [So We gave him the good news of a forbearing boy] — the boy meant here is Isma'il (peace be upon him), who was the son of Hajar. Isma'il (peace be upon him) was ransomed with a great ram. Then Allah said: وَ بَشَّرْناهُ بِإِسْحاقَ نَبِیًّا مِنَ الصَّالِحِینَ* وَ بارَکْنا عَلَیْهِ وَ عَلی إِسْحاقَ [And We gave him the good news of Ishaq, a prophet from among the righteous, and We blessed him and Ishaq]. What Allah means is that Ibrahim (peace be upon him) being given the good news of Isma'il (peace be upon him) was before he was given the good news of Ishaq (peace be upon him). Therefore, whoever supposes that Ishaq (peace be upon him) was older than Isma'il (peace be upon him) and that the one to be sacrificed was Ishaq (peace be upon him) has fabricated a lie against the account of the two which Allah has revealed in the Quran."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): દાવૂદ બિન કસીર રક્કી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ) ને પૂછ્યું: "ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) મોટા હતા કે ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)? અને એ બે માંથી કુરબાની કોણ હતા?" હઝરતે જવાબ આપ્યો: "ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) થી પાંચ વર્ષ મોટા હતા. અને એ કુરબાની પણ ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) જ હતા. ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) મક્કામાં રહેતા હતા અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) એ ઇચ્છ્યું કે હજના મોસમના દિવસોમાં તેમને મિનામાં ઝબ્હ કરે. જ્યારે અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ને ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) ની ખુશખબરી આપી અને જ્યારે ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) ની ખુશખબરી આપી, એ બે વચ્ચે પાંચ વર્ષનો અંતરાલ હતો. શું તેં ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ની વાત નથી સાંભળી કે જેઓ કહે છે: رَبِّ هَبْ لِی مِنَ الصَّالِحِینَ [હે મારા પરવરદિગાર! મને નેક લોકોમાંથી (એક પુત્ર) અતા કર]? તેમણે ફક્ત અલ્લાહ પાસે માંગ્યું કે નેક લોકોમાંથી તેમને એક પુત્ર અતા કરે. અલ્લાહે સૂરએ સાફ્ફાતમાં ફરમાવ્યું: فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ [તો અમે તેમને એક બુર્દબાર (સહનશીલ) પુત્રની ખુશખબરી આપી] — એ પુત્રથી મતલબ ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) છે, જેઓ હાજરના પુત્ર હતા. ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) ને એક મોટા ઘેટાના બદલામાં છોડાવવામાં આવ્યા. પછી અલ્લાહે ફરમાવ્યું: وَ بَشَّرْناهُ بِإِسْحاقَ نَبِیًّا مِنَ الصَّالِحِینَ* وَ بارَکْنا عَلَیْهِ وَ عَلی إِسْحاقَ [અને અમે તેમને ઇસ્હાક નબીની ખુશખબરી આપી, નેક લોકોમાંથી, અને અમે તેમના પર અને ઇસ્હાક પર બરકત મૂકી]. અલ્લાહનો મતલબ એ છે કે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ને ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) ની ખુશખબરી આપવામાં આવવી એ ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) ની ખુશખબરી આપવામાં આવવા પહેલાં હતી. તેથી, જે કોઈ ધારે કે ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) થી મોટા હતા અને એ કુરબાની ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) હતા, તેણે એ બંનેની ખબર પર કે જે અલ્લાહે કુરઆનમાં નાઝિલ ફરમાવી છે, જૂઠાણું બાંધ્યું છે."

الصّادق ( عَنْ بُرَیْدِ بْنِ مُعَاوِیَهًَْ الْعِجْلِیِّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ (کَمْ کَانَ بَیْنَ بِشَارَهًِْ إِبْرَاهِیمَ (بِإِسْمَاعِیلَ (وَ بَیْنَ بِشَارَتِهِ بِإِسْحَاقَ قَالَ کَانَ بَیْنَ الْبِشَارَتَیْنِ خَمْسُ سِنِینَ قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ یَعْنِی إِسْمَاعِیلَ وَ هِیَ أَوَّلُ بِشَارَهًٍْ بَشَّرَ اللَّهُ بِهَا إِبْرَاهِیمَ (فِی الْوَلَدِ وَ لَمَّا وُلِدَ لِإِبْرَاهِیمَ (إِسْحَاقُ (مِنْ سَارَهًَْ وَ بَلَغَ إِسْحَاقُ ثَلَاثَ سِنِینَ أَقْبَلَ إِسْمَاعِیلُ (إِلَی إِسْحَاقَ وَ هُوَ فِی حَجْرِ إِبْرَاهِیمَ فَنَحَّاهُ وَ جَلَسَ فِی مَجْلِسِهِ فَبَصُرَتْ بِهِ سَارَهًُْ فَقَالَتْ یَا إِبْرَاهِیمُ (یُنَحِّی ابْنُ هَاجَرَ ابْنِی مِنْ حَجْرِکَ وَ یَجْلِسُ هُوَ مَکَانَهُ لَا وَ اللَّهِ لَا یُجَاوِرُنِی هَاجَرُ وَ ابْنُهَا فِی بِلَادٍ أَبَداً فَنَحِّهِمَا عَنِّی وَ کَانَ إِبْرَاهِیمُ (مُکْرِماً لِسَارَهًَْ یُعِزُّهَا وَ یَعْرِفُ حَقَّهَا وَ ذَلِکَ أَنَّهَا کَانَتْ مِنْ وُلْدِ الْأَنْبِیَاءِ وَ بِنْتَ خَالَتِهِ فَشَقَّ ذَلِکَ عَلَی إِبْرَاهِیمَ وَ اغْتَمَّ لِفِرَاقِ إِسْمَاعِیلَ (فَلَمَّا کَانَ فِی اللَّیْلِ أَتَی إِبْرَاهِیمَ (آتٍ مِنْ رَبِّهِ فَأَرَاهُ الرُّؤْیَا فِی ذَبْحِ ابْنِهِ إِسْمَاعِیلَ (بِمَوْسِمِ مَکَّهًَْ فَأَصْبَحَ إِبْرَاهِیمُ (حَزِیناً لِلرُّؤْیَا الَّتِی رَآهَا فَلَمَّا حَضَرَ مَوْسِمُ ذَلِکَ الْعَامِ حَمَلَ إِبْرَاهِیمُ (هَاجَرَ وَ إِسْمَاعِیلَ (فِی ذِی الْحِجَّهًِْ مِنْ أَرْضِ الشَّامِ فَانْطَلَقَ بِهِمَا إِلَی مَکَّهًَْ لِیَذْبَحَهُ فِی الْمَوْسِمَ فَبَدَأَ بِقَوَاعِدِ الْبَیْتِ الْحَرَامِ فَلَمَّا رَفَعَ قَوَاعِدَهُ وَ خَرَجَ إِلَی مِنًی حَاجّاً وَ قَضَی نُسُکَهُ بِمِنًی رَجَعَ إِلَی مَکَّهًَْ فَطَافَا بِالْبَیْتِ أُسْبُوعاً ثُمَّ انْطَلَقَ إِلَی السَّعْیِ فَلَمَّا صَارَا فِی الْمَسْعَی قَالَ إِبْرَاهِیمُ (لِإِسْمَاعِیلَ (یَا بُنَیَّ إِنِّی أَرَی فِی الْمَنَامِ أَنِّی أَذْبَحُکَ فِی الْمَوْسِمِ عَامِی هَذَا فَمَا ذَا تَرَی قَالَ یَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ فَلَمَّا فَرَغَا مِنْ سَعْیِهِمَا انْطَلَقَ بِهِ إِبْرَاهِیمُ (إِلَی مِنًی وَ ذَلِکَ یَوْمَ النَّحْرِ فَلَمَّا انْتَهَی بِهِ إِلَی الْجَمْرَهًِْ الْوُسْطَی وَ أَضْجَعَهُ لِجَنْبِهِ الْأَیْسَرِ وَ أَخَذَ السِّکِّینَ لِیَذْبَحَهُ نُودِیَ أَنْ یا إِبْراهِیمُ (قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا إِلَی آخِرِهِ وَ فُدِیَ إِسْمَاعِیلُ (بِکَبْشٍ عَظِیمٍ فَذَبَحَهُ وَ تَصَدَّقَ بِلَحْمِهِ عَلَی الْمَسَاکِین.

امام صادق ( بریدبن‌معاویه عجلی گوید: از امام صادق (پرسیدم: «میان مژده داده‌شدن ابراهیم (به اسماعیل (و مژده داده‌شدنش به اسحاق (چند سال فاصله شد»؟ حضرت پاسخ داد: «میان این دو مژده، پنج سال فاصله افتاد. خداوند سبحان فرمود: فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ؛ مقصود از این آیه، اسماعیل (است. این، نخستین مژده‌ای بود که خداوند به‌وسیله‌ی آن، ابراهیم (را به فرزنددار شدن مژده داد. وقتی ابراهیم (صاحب اسحاق (از ساره شد و به سه سالگی رسید، اسماعیل (رو به اسحاق (که در دامان ابراهیم (بود، کرد و او را کنار زد و به جایش نشست. ساره او را دید و گفت: «ای ابراهیم! پسر هاجر، پسرم را از دامان تو کنار می‌زند و به جای او می‌نشیند! نه به خداوند سوگند! هرگز نباید هاجر و پسرش در کنار من در یک سرزمین باشند. پس آنان را از من دور ساز». ابراهیم (ساره را گرامی می داشت و حقّش را به جا می‌آورد؛ زیرا ساره از نسل پیامبران (و دختر خاله‌اش بود. این دوری بر ابراهیم (گران آمد و از دوری اسماعیل (غمگین شد. شبی از شب‌ها پیکی از سوی خداوند نزد ابراهیم (آمد و آن رؤیا یعنی سر بریدن پسرش اسماعیل (در موسم حج را به او نمایاند. ابراهیم (به دلیل رؤیایی که دیده بود با حزن و اندوه شب را به صبح رسانید. وقتی موسم حج آن سال فرارسید، ابراهیم (هاجر و اسماعیل (را در ماه ذی‌الحجه از سرزمین شام برداشت و آن‌ها را به مکّه برد تا او را در آن موسم سر ببرد. ابراهیم (ابتدا پایه‌های کعبه را برافراشت. پس از برافراشتن آن‌ها درحالی‌که مشغول به‌جا آوردن حج بود به‌سوی مِنی بیرون رفت و مناسکش را در مِنی به پایان رسانید و به مکّه بازگشت. آن دو، هفت بار به دور کعبه طواف کردند. سپس به‌سوی سعی رفت. وقتی به سعی رسیدند، ابراهیم (به اسماعیل (فرمود: «ای پسرکم! من در خواب دیدم که تو را در موسم امسال سر می‌برم. نظر تو چیست»؟ اسماعیل (گفت: «ای پدرم! به آنچه به آن فرمان داده شدی، عمل کن». وقتی آن دو سعی را به پایان رساندند، ابراهیم (اسماعیل (را در آن روز که روز قربانی بود، به مِنی برد. وقتی ابراهیم (او را به جمره‌ی وسطی رساند و او را به پهلوی چپ خوابانید و چاقو را برداشت تا او را سر ببرد، ندا داده شد: قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا إِنَّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنینَ بدین سان اسماعیل (در ازای قوچی بزرگ رهانیده شد و ابراهیم (آن را سر برید و گوشتش را به بیچارگان صدقه داد».

Imam Sadiq (peace be upon him): Burayd ibn Mu'awiya al-'Ijli said: I asked Imam Sadiq (peace be upon him): "How many years were there between Ibrahim (peace be upon him) being given the good news of Ismail (peace be upon him) and being given the good news of Ishaq (peace be upon him)?" The Imam replied: "Between these two glad tidings there was a gap of five years. Allah the Glorified said: فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ [So We gave him the good news of a boy, possessing forbearance]; what is meant by this verse is Ismail (peace be upon him). This was the first glad tiding by which Allah gave Ibrahim (peace be upon him) news of having a child. When Ibrahim (peace be upon him) had Ishaq (peace be upon him) from Sarah, and Ishaq (peace be upon him) reached three years of age, Ismail (peace be upon him) turned toward Ishaq (peace be upon him), who was in Ibrahim's (peace be upon him) lap, and pushed him aside and sat in his place. Sarah saw him and said: 'O Ibrahim! The son of Hajar pushes my son from your lap and sits in his place! No, by Allah! Hajar and her son must never be with me in the same land. So send them away from me.' Ibrahim (peace be upon him) honoured Sarah and fulfilled her right, because Sarah was of the lineage of the prophets (peace be upon them) and was his maternal cousin. This separation weighed heavily on Ibrahim (peace be upon him) and he became sorrowful at parting from Ismail (peace be upon him). One night a messenger came to Ibrahim (peace be upon him) from Allah and showed him a vision — namely, the slaughtering of his son Ismail (peace be upon him) in the season of the Hajj at Mecca. Ibrahim (peace be upon him) passed the night into morning grieved and saddened because of the vision he had seen. When the Hajj season of that year arrived, in the month of Dhu al-Hijjah, Ibrahim (peace be upon him) took Hajar and Ismail (peace be upon him) from the land of Sham and brought them to Mecca in order to slaughter him during that season. Ibrahim (peace be upon him) first raised the foundations of the Ka'bah. After raising them, while performing the Hajj, he went out toward Mina and completed his rites at Mina, then returned to Mecca. The two of them made tawaf around the Ka'bah seven times. Then he went toward the Sa'i. When they reached the Sa'i, Ibrahim (peace be upon him) said to Ismail (peace be upon him): 'O my little son! I have seen in a dream that I am slaughtering you in this year's season. What is your view?' Ismail (peace be upon him) said: 'O my father! Do what you have been commanded to do.' When the two of them had finished the Sa'i, on that day, which was the day of sacrifice, Ibrahim (peace be upon him) took Ismail (peace be upon him) to Mina. When Ibrahim (peace be upon him) brought him to the middle Jamrah and laid him down on his left side and took the knife to slaughter him, a call was made: قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا إِنَّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنینَ [You have already fulfilled the vision. Indeed, thus do We reward the doers of good]. In this way Ismail (peace be upon him) was ransomed in exchange for a great ram, and Ibrahim (peace be upon him) slaughtered it and gave its meat as charity to the destitute."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): બુરૈદ બિન મુઆવિયા અલ-ઇજલી કહે છે: મેં ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ને પૂછ્યું: "ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશખબરી આપવામાં આવી અને ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ)ની ખુશખબરી આપવામાં આવી, તે બંને વચ્ચે કેટલા વર્ષોનો ફાસલો હતો?" ઇમામે જવાબ આપ્યો: "આ બંને ખુશખબરીઓ વચ્ચે પાંચ વર્ષનો ફાસલો પડ્યો. અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ ફરમાવ્યું: فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ [તો અમે તેમને એક ધૈર્યવાન પુત્રની ખુશખબરી આપી]; આ આયતથી મુરાદ ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) છે. આ પહેલી ખુશખબરી હતી જેના દ્વારા અલ્લાહે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને સંતાનની ખુશખબરી આપી. જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને સારાહથી ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) પ્રાપ્ત થયા અને તેઓ ત્રણ વર્ષની ઉંમરે પહોંચ્યા, ત્યારે ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) ઇસ્હાક (અલયહિસ્સલામ) તરફ, જેઓ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ના ખોળામાં હતા, વળ્યા અને તેમને હટાવીને તેમની જગ્યાએ બેસી ગયા. સારાહે તેમને જોયા અને કહ્યું: 'ઓ ઇબ્રાહીમ! હાજરના પુત્રે મારા પુત્રને તમારા ખોળામાંથી હટાવી દીધો અને તેની જગ્યાએ બેસી ગયો! નહીં, અલ્લાહની કસમ! હાજર અને તેનો પુત્ર મારી સાથે એક જ ધરતી પર ક્યારેય ન રહે. તેથી તેઓને મારાથી દૂર કરો.' ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) સારાહનો આદર કરતા હતા અને તેનો હક અદા કરતા હતા; કારણ કે સારાહ પયગંબરો (અલયહિમુસ્સલામ)ના વંશમાંથી હતી અને તેમની માસીની દીકરી હતી. આ જુદાઈ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પર ભારે પડી અને તેઓ ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)થી અલગ થવાના કારણે ગમગીન થયા. એક રાત્રે અલ્લાહ તરફથી એક દૂત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) પાસે આવ્યો અને તેમને એ સ્વપ્ન દેખાડ્યું, એટલે કે મક્કામાં હજની મૌસમમાં તેમના પુત્ર ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)નું ગળું કાપવાનું. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ જે સ્વપ્ન જોયું હતું તેના કારણે તેઓ દુ:ખ અને ગમ સાથે રાત વિતાવીને સવારે પહોંચ્યા. જ્યારે તે વર્ષની હજની મૌસમ આવી પહોંચી, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ ઝિલહજ મહિનામાં હાજર અને ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)ને શામની ધરતીથી ઉપાડ્યાં અને તે મૌસમમાં તેમનું ગળું કાપવા માટે તેઓને મક્કા લઈ ગયા. ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ પહેલા કાબાના પાયા ઊભા કર્યા. તેઓને ઊભા કર્યા પછી, હજ અદા કરવામાં લાગેલા હતા ત્યારે તેઓ મિના તરફ ગયા અને પોતાની મનાસિક મિનામાં પૂરી કરી અને મક્કા પાછા ફર્યા. તે બંનેએ કાબાની ફરતે સાત વખત તવાફ કર્યો. પછી તેઓ સઈ તરફ ગયા. જ્યારે તેઓ સઈ પર પહોંચ્યા, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: 'ઓ મારા નાના પુત્ર! મેં સ્વપ્નમાં જોયું કે હું તમને આ વર્ષની મૌસમમાં ઝબહ કરું છું. તમારો શું અભિપ્રાય છે?' ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)એ કહ્યું: 'ઓ મારા પિતા! જેનો તમને હુકમ આપવામાં આવ્યો છે તેના પર અમલ કરો.' જ્યારે તે બંનેએ સઈ પૂરી કરી, ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ)ને તે દિવસે જે કુરબાનીનો દિવસ હતો, મિના લઈ ગયા. જ્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તેમને જમરએ વુસ્તા સુધી લઈ ગયા અને તેમને ડાબા પડખા પર સુવડાવ્યા અને છરી ઉપાડી કે તેમનું ગળું કાપે, ત્યારે અવાજ આપવામાં આવ્યો: قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا إِنَّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنینَ [ખરેખર તમે સ્વપ્નને સાચું કરી બતાવ્યું, બેશક અમે નેક કામ કરનારાઓને આ જ પ્રમાણે બદલો આપીએ છીએ]. આ રીતે ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) એક મોટા ઘેટાના બદલામાં છૂટ્યા અને ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ તેને ઝબહ કર્યું અને તેનું ગોશ્ત ગરીબોને સદકામાં આપી દીધું."

الصّادق ( إِنْ سَارَهًَْ قَالَتْ لِإِبْرَاهِیمَ (یَا إِبْرَاهِیمُ قَدْ کَبِرْتَ فَلَوْ دَعَوْتَ اللَّهَ أَنْ یَرْزُقَکَ وَلَداً تَقَرُّ أَعْیُنُنَا بِهِ فَإِنَّ اللَّهَ قَدِ اتَّخَذَکَ خَلِیلًا وَ هُوَ مُجِیبٌ لِدَعْوَتِکَ إِنْ شَاءَ قَالَ (فَسَأَلَ إِبْرَاهِیمُ (رَبَّهُ أَنْ یَرْزُقَهُ غُلَاماً عَلِیماً فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَیْهِ أَنِّی وَاهِبٌ لَکَ غُلَاماً عَلِیماً ثُمَّ أَبْلُوکَ بِالطَّاعَهًِْ لِی قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (فَمَکَثَ إِبْرَاهِیمُ بَعْدَ الْبِشَارَهًِْ ثَلَاثَ سِنِینَ ثُمَّ جَاءَتْهُ الْبِشَارَهًُْ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَل.

امام صادق ( ساره به ابراهیم (عرض کرد: «ای ابراهیم (تو پیر شده‌ای. ای کاش از خداوند می‌خواستی تا به تو فرزندی بدهد که چشمانمان را روشنی بخشد. خداوند تو را به عنوان دوست خود برگزیده است و ان شاء الله دعایت را اجابت می کند». ابراهیم (از پروردگارش خواست تا به او پسر دانایی ارزانی دارد. خداوند عزّوجلّ به او وحی فرمود که من به تو پسر دانایی ارزانی می‌دارم. سپس تو را درباره‌ی اطاعت از من می‌آزمایم ... حضرت ابراهیم (بعد از بشارت [به فرزند] مدّت سه سال گذشت تا حضرت اسماعیل (متولّد گردید.

Imam Sadiq (peace be upon him): Sarah said to Ibrahim (peace be upon him): "O Ibrahim, you have grown old. If only you would ask Allah to grant you a son who would bring light to our eyes. Allah has taken you as His friend, and, Allah willing, He will answer your prayer." Ibrahim (peace be upon him) asked his Lord to grant him a learned son. Allah the Mighty and Majestic revealed to him: I shall grant you a learned son, then I shall test you regarding obedience to Me... After the good news [of a son], three years passed before Ismail (peace be upon him) was born.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): સારાએ ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: "હે ઇબ્રાહીમ! તમે વૃદ્ધ થઈ ગયા છો. કાશ તમે અલ્લાહ પાસે માંગો કે તમને એક પુત્ર આપે જે અમારી આંખોને પ્રકાશિત કરે. અલ્લાહે તમને પોતાના મિત્ર તરીકે પસંદ કર્યા છે અને ઇન્શાઅલ્લાહ તમારી દુઆ કબૂલ કરશે." ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ પોતાના પરવરદિગાર પાસે માંગ્યું કે તેમને એક જ્ઞાની પુત્ર આપે. અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લએ તેમને વહી કરી કે હું તમને એક જ્ઞાની પુત્ર આપીશ, પછી હું તમને મારી આજ્ઞાપાલન બાબતે કસોટીમાં મૂકીશ... [પુત્રની] બશારત પછી હઝરત ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)ને ત્રણ વર્ષનો સમય પસાર થયો ત્યાં સુધી હઝરત ઇસ્માઇલ (અલયહિસ્સલામ) જન્મ્યા.