الصّادق ( فَأَرَاهُ الرُّؤْیَا فِی ذَبْحِ ابْنِهِ إِسْمَاعِیلَ (بِمَوْسِمِ مَکَّهًَْ فَأَصْبَحَ إِبْرَاهِیمُ (حَزِیناً لِلرُّؤْیَا الَّتِی رَآهَا فَلَمَّا حَضَرَ مَوْسِمُ ذَلِکَ الْعَامِ حَمَلَ إِبْرَاهِیمُ (هَاجَرَ وَ إِسْمَاعِیلَ فِی ذِی الْحِجَّهًِْ مِنْ أَرْضِ الشَّامِ فَانْطَلَقَ بِهِمَا إِلَی مَکَّهًَْ لِیَذْبَحَهُ فِی الْمَوْسِمَ فَبَدَأَ بِقَوَاعِدِ الْبَیْتِ الْحَرَامِ فَلَمَّا رَفَعَ قَوَاعِدَهُ وَ خَرَجَ إِلَی مِنًی حَاجّاً وَ قَضَی نُسُکَهُ بِمِنًی رَجَعَ إِلَی مَکَّهًَْ فَطَافَا بِالْبَیْتِ أُسْبُوعاً ثُمَّ انْطَلَقَ إِلَی السَّعْیِ فَلَمَّا صَارَا فِی الْمَسْعَی قَالَ إِبْرَاهِیمُ (لِإِسْمَاعِیلَ یَا بُنَیَّ إِنِّی أَرَی فِی الْمَنَامِ أَنِّی أَذْبَحُکَ فِی الْمَوْسِمِ عَامِی هَذَا فَمَا ذَا تَرَی قَالَ یَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ فَلَمَّا فَرَغَا مِنْ سَعْیِهِمَا انْطَلَقَ بِهِ إِبْرَاهِیمُ (إِلَی مِنًی وَ ذَلِکَ یَوْمَ {یَوْمُ} النَّحْرِ فَلَمَّا انْتَهَی بِهِ إِلَی الْجَمْرَهًِْ الْوُسْطَی وَ أَضْجَعَهُ لِجَنْبِهِ الْأَیْسَرِ وَ أَخَذَ السِّکِّینَ لِیَذْبَحَهُ نُودِیَ أَنْ یا إِبْراهِیمُ قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا إِلَی آخِرِهِ وَ فُدِیَ إِسْمَاعِیلُ بِکَبْشٍ عَظِیمٍ فَذَبَحَهُ وَ تَصَدَّقَ بِلَحْمِهِ عَلَی الْمَسَاکِینِ.
امام صادق ( خداوند در خواب به او نشان داد که در موسم حج، سر پسرش را می برد. وقتی صبح شد ابراهیم (به‌خاطر خوابی که دیده بود غمگین شد. زمانی‌که موسم حج در آن سال فرارسید، در ماه ذی‌الحجّه، ابراهیم (هاجر (و اسماعیل (را از سرزمین شام به‌سوی مکّه رهسپارکرد تا پسرش را در موسم حج سر ببرد. در آنجا برافراشتن پایه های بیت الحرام را آغاز کرد و سپس برای حج به‌سوی مِنی خارج شد و مناسک خویش را در مِنی به‌جای آورد و به‌سوی مکّه بازگشت و و [با فرزندش اسماعیل (] هفت دور به گِرد کعبه طواف کرد؛ آنگاه به‌سوی سعی روانه شدند و هنگامی که به آنجا رسید؛ به اسماعیل (فرمود: «پسرم! من در خواب دیدم که تو را ذبح می‌کنم در موسم حج همین سال. نظر تو چیست»؟ گفت: «پدرم! هرچه دستور داری اجرا کن». هنگامی‌که سعی خود را به پایان رساندند، ابراهیم (او را به مِنی آورد و آن روز، روز نَحر (عید قربان) بود. هنگامی که او را به جَمره وُسطَی رساند و از پهلوی چپ بر زمین خواباند و چاقویی برداشت تا سرش را ببرد، ناگاه ندا آمد أَنْ یا إِبْراهیمُ* قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا إِنَّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنینَ؛ و گوسفندی بزرگ فدای اسماعیل (گشت و او گوسفند را سر برید و گوشتش را به نیازمندان صدقه داد.
Imam Sadiq (peace be upon him): Allah showed him in a dream that during the Hajj season he would slaughter his son. When morning came, Ibrahim (peace be upon him) was saddened by the dream he had seen. When the Hajj season of that year arrived, in the month of Dhul-Hijjah, Ibrahim (peace be upon him) set out with Hajar and Isma'il (peace be upon him) from the land of Sham towards Mecca to slaughter his son in the Hajj season. There he began to raise the foundations of the Sacred House and then went out towards Mina for Hajj and performed his rites at Mina, then returned to Mecca and [with his son Isma'il (peace be upon him)] made seven circuits of tawaf around the Ka'bah; then they set out for the sa'i, and when he reached there, he said to Isma'il (peace be upon him): "My son! I saw in a dream that I am slaughtering you during the Hajj season of this very year. What is your view?" He said: "O my father! Do whatever you have been commanded." When they finished their sa'i, Ibrahim (peace be upon him) brought him to Mina, and that day was the Day of Nahr (the Feast of Sacrifice). When he brought him to the middle Jamrah and laid him down on his left side and took a knife to slaughter him, suddenly a call came: أَنْ یا إِبْراهیمُ* قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا إِنَّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنینَ [O Ibrahim! You have indeed fulfilled the vision; thus indeed do We reward the doers of good]; and a great ram was ransomed for Isma'il (peace be upon him), and he slaughtered the ram and gave its meat as charity to the needy.
ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહે તેમને ખ્વાબમાં બતાવ્યું કે હજના મૌસમમાં તેઓ પોતાના પુત્રનું ગળું કાપી રહ્યા છે. જ્યારે સવાર થઈ ત્યારે ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) જોયેલા ખ્વાબના કારણે ગમગીન થઈ ગયા. જ્યારે તે વર્ષે હજનો મૌસમ આવ્યો, ઝિલ-હજ્જ મહિનામાં, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ)એ હાજર અને ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને શામની ધરતીથી મક્કા તરફ રવાના કર્યાં જેથી હજના મૌસમમાં પોતાના પુત્રનું ગળું કાપે. ત્યાં તેમણે બયતુલ હરામના પાયા ઊભા કરવાની શરૂઆત કરી અને પછી હજ માટે મિના તરફ નીકળ્યા અને પોતાના મનાસિક મિનામાં અદા કર્યાં અને મક્કા તરફ પાછા ફર્યા અને [પોતાના પુત્ર ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ) સાથે] કાબાની આસપાસ સાત ચક્કર તવાફ કર્યો; પછી સઈ તરફ રવાના થયા અને જ્યારે ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ)ને ફરમાવ્યું: "મારા પુત્ર! મેં ખ્વાબમાં જોયું છે કે હું આ જ વર્ષે હજના મૌસમમાં તમને ઝબ્હ કરું છું. તમારો શું અભિપ્રાય છે?" તેમણે કહ્યું: "મારા પિતા! જે આદેશ છે તે અમલમાં લાવો." જ્યારે તેમણે પોતાની સઈ પૂરી કરી, ઇબ્રાહીમ (અલયહિસ્સલામ) તેમને મિનામાં લઈ આવ્યા અને તે દિવસ, નહ્ર (ઈદે કુરબાન)નો દિવસ હતો. જ્યારે તેમને જમરએ વુસ્તા સુધી પહોંચાડ્યા અને ડાબા પડખા પર જમીન પર સુવડાવ્યા અને ચાકૂ ઉઠાવ્યો કે તેમનું ગળું કાપે, અચાનક નિદા આવી أَنْ یا إِبْراهیمُ* قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا إِنَّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنینَ [ઓ ઇબ્રાહીમ! તમે ખ્વાબને સાચો કરી બતાવ્યો; ખરેખર અમે નેક કામ કરનારાઓને આ જ પ્રમાણે બદલો આપીએ છીએ]; અને એક મોટું ઘેટું ઇસ્માઈલ (અલયહિસ્સલામ) માટે ફિદયા બન્યું અને તેમણે ઘેટાનું ગળું કાપ્યું અને તેનું ગોશ્ત જરૂરતમંદોને સદકો આપી દીધું.