سورة الصافات

Verse 124 of 182

37:124

إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ لا تَتَّقُونَ

[به ‌خاطر بياور] هنگامى را كه به قومش گفت: آيا تقوا پيشه نمى‌كنيد؟!

When he said to his people: Do you not guard (against evil)?

જે વખતે તેણે પોતાની કોમને કહ્યું કે તમે શા માટે પરહેઝગાર નથી બનતા?!

ابن‌عباس ( إِنَّ یُوشَعَ‌بْنَ‌نُونٍ (بَوَّأَ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ الشَّامَ بَعْدَ مُوسَی (وَ قَسَمَهَا بَیْنَهُمْ فَسَارَ مِنْهُمْ سِبْطٌ بِبَعْلَبَکَ بِأَرْضِهَا وَ هُوَ السِّبْطُ الَّذِی مِنْهُ إِلْیَاسُ النَّبِیُّ (فَبَعَثَهُ اللَّهُ إِلَیْهِمْ وَ عَلَیْهِمْ یَوْمَئِذٍ مَلِکٌ فَتَنَهُمْ بِعِبَادَهًِْ صَنَمٍ یُقَالُ لَهُ بَعْلٌ وَ ذَلِکَ قَوْلُهُ وَ إِنَّ إِلْیاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ* إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَلا تَتَّقُونَ* أَ تَدْعُونَ بَعْلًا وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخالِقِینَ* اللهَ رَبَّکُمْ وَ رَبَّ آبائِکُمُ الْأَوَّلِینَ* فَکَذَّبُوه.

ابن‌عبّاس ( یوشع‌بن‌نون (بعد از موسی (بنی‌اسرائیل را به شام برد و در آنجا سکونت داد و آنجا را در بین آن‌ها تقسیم کرد و قبیله‌ای از آن‌ها در سرزمین بعلبک شاکن شدند آن نسلی است که الیاس نبی (از آن‌ها بود. که خداوند او را بر آن قبیله و در آن سرزمین مبعوث کرد آن‌ها در آن زمان پادشاهی بت‌پرست داشتند که آن‌ها را با پرستش بتی به نام بعل فریفته بود، در همین رابطه خدای متعال می‌فرماید: إِنَّ إِلْیاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ* إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَ لَا تَتَّقُونَ* أَ تَدْعُونَ بَعْلًا وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الخَْالِقِین* اللهَ رَبَّکمُ‌ْ وَ رَبَّ ءَابَائکُمُ الْأَوَّلِینَ.

Ibn Abbas: Yusha ibn Nun (peace be upon him), after Musa (peace be upon him), took the Children of Israel to Sham and settled them there, and divided it among them. A tribe of them settled in the land of Baalbek — it is the lineage from which Ilyas the prophet (peace be upon him) came. Allah raised him up [as a prophet] over that tribe in that land. At that time they had an idol-worshipping king who had deceived them into worshipping an idol called Baal. Concerning this, Allah the Exalted says: إِنَّ إِلْیاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ* إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَ لَا تَتَّقُونَ* أَ تَدْعُونَ بَعْلًا وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِین* اللهَ رَبَّکُمْ وَ رَبَّ ءَابَائِکُمُ الْأَوَّلِینَ [Indeed Ilyas was among the messengers, when he said to his people: Will you not guard against evil? Do you call upon Baal and forsake the best of creators, Allah, your Lord and the Lord of your forefathers?].

ઇબ્ને અબ્બાસ: યૂશા બિન નૂન (અલયહિસ્સલામ) એ મૂસા (અલયહિસ્સલામ) પછી બની ઇસ્રાઈલને શામ લઈ ગયા અને ત્યાં વસાવ્યા અને તે ભૂમિને તેમની વચ્ચે વહેંચી દીધી. તેમાંથી એક કબીલો બઅલબક ની ધરતી પર વસ્યો, અને એ જ વંશમાંથી ઇલ્યાસ નબી (અલયહિસ્સલામ) હતા. અલ્લાહે તેમને એ કબીલા પર અને એ ભૂમિ પર મબઊસ કર્યા [પયગંબર બનાવીને મોકલ્યા]. તે સમયે તેમનો બાદશાહ મૂર્તિપૂજક હતો, જેણે તેમને બઅલ નામની મૂર્તિની પૂજામાં ફસાવ્યા હતા. આ સંબંધમાં અલ્લાહ તઆલા ફરમાવે છે: إِنَّ إِلْیاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ* إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَ لَا تَتَّقُونَ* أَ تَدْعُونَ بَعْلًا وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِین* اللهَ رَبَّکُمْ وَ رَبَّ ءَابَائِکُمُ الْأَوَّلِینَ [ખરેખર ઇલ્યાસ મુરસલીનમાંથી હતા, જ્યારે તેમણે પોતાની કોમને કહ્યું: શું તમે તકવા નથી કરતા? શું તમે બઅલને પોકારો છો અને શ્રેષ્ઠ સર્જનહારને છોડી દો છો, અલ્લાહને, જે તમારો રબ છે અને તમારા પૂર્વજોનો રબ છે?].

الصّادق ( کَانَ فِی زَمَانِ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ رَجُلٌ یُسَمَّی إِلْیَا رَئِیسٌ عَلَی أَرْبَعِمِائَهًٍْ مِنْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ وَ کَانَ مَلِکُ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ هَوِیَ امْرَأَهًًْ مِنْ قَوْمٍ یَعْبُدُونَ الْأَصْنَامَ مِنْ غَیْرِ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَخَطَبَهَا فَقَالَتْ عَلَی أَنْ أَحْمِلَ الصَّنَمَ فَأَعْبُدَهُ فِی بَلْدَتِکَ فَأَبَی عَلَیْهَا ثُمَّ عَاوَدَهَا مَرَّهًًْ بَعْدَ مَرَّهًٍْ حَتَّی صَارَ إِلَی مَا أَرَادَتْ فَحَوَّلَهَا إِلَیْهِ وَ مَعَهَا صَنَمٌ وَ جَاءَ مَعَهَا ثَمَانُمِائَهًِْ رَجُلٍ یَعْبُدُونَهُ فَجَاءَ إِلْیَا إِلَی الْمَلِکِ فَقَالَ مَلَّکَکَ اللَّهُ وَ مَدَّ لَکَ فِی الْعُمُرِ فَطَغَیْتَ وَ بَغَیْتَ فَلَمْ یَلْتَفِتْ إِلَیْهِ فَدَعَا اللَّهَ إِلْیَا أَنْ لَا یَسْقِیَهُمْ قَطْرَهًًْ فَنَالَهُمْ قَحْطٌ شَدِیدٌ ثَلَاثَ سِنِینَ حَتَّی ذَبَحُوا دَوَابَّهُمْ فَلَمْ یَبْقَ لَهُمْ مِنَ الدَّوَابِّ إِلَّا بِرْذَوْنٌ یَرْکَبُهُ الْمَلِکُ وَ آخَرُ یَرْکَبُهُ الْوَزِیرُ وَ کَانَ قَدِ اسْتَتَرَ عِنْدَ الْوَزِیرِ أَصْحَابُ إِلْیَا یُطْعِمُهُمْ فِی سَرَبٍ فَأَوْحَی اللَّهُ تَعَالَی جَلَّ ذِکْرُهُ إِلَی إِلْیَا تَعَرَّضْ لِلْمَلِکِ فَإِنِّی أُرِیدُ أَنْ أَتُوبَ عَلَیْهِ فَأَتَاهُ فَقَالَ یَا إِلْیَا مَا صَنَعْتَ بِنَا قَتَلْتَ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَقَالَ إِلْیَا تُطِیعُنِی فِیمَا آمُرُکَ بِهِ فَأَخَذَ عَلَیْهِ الْعَهْدَ فَأَخْرَجَ أَصْحَابَهُ وَ تَقَرَّبُوا إِلَی اللَّهِ تَعَالَی بِثَوْرَیْنِ ثُمَّ دَعَا بِالْمَرْأَهًِْ فَذَبَحَهَا وَ أَحْرَقَ الصَّنَمَ وَ تَابَ الْمَلِکُ تَوْبَهًًْ حَسَنَهًًْ حَتَّی لَبِسَ الشَّعْرَ وَ أُرْسِلَ إِلَیْهِ الْمَطَرُ وَ الْخِصْب.

امام صادق ( در زمان بنی‌إسرائیل مردی به نام الیا بود که رئیس چهارصد نفر از مردم بنی‌إسرائیل بود. پادشاه قوم بنی‌إسرائیل عاشق زنی غیر از قوم خودش شده بود که بت‌پرست بودند و به او پیشنهاد ازدواج داد. آن زن گفت: «به شرط آنکه بت را با خودم بیاورم و آن را در شهر تو پرستش کنم». ولی او آن را نپذیرفت، و چند بار دیگر پی‌درپی نزد او رفت تا اینکه پادشاه بالأخره قبول کرد و آن زن را به شهر خود منتقل کرد درحالی‌که بتش همراهش بود و همراه آن زن هشتصد مرد آمدند که همگی بت‌پرست بودند. الیا به نزد پادشاه آمد و به او گفت: «خداوند تو را پادشاه کرد و عمرت را طولانی کرد ولی تو سرکشی و ستم کردی». پادشاه به الیا توجّهی نکرد. سپس الیا دعا کرد تا خداوند حتّی یک قطره باران برای آن‌ها نبارد. قحطی بزرگی به مدّت سه سال بر آن‌ها نازل شد؛ به‌طوری‌که تمام حیوانات خودشان را قربانی کردند و هیچ حیوان دیگری برای آن‌ها باقی نماند به جز دو اسب که پادشاه و وزیر بر آن سوار می‌شدند. دوستان الیا در نزد وزیر مخفی شده بودند و آن‌ها را گروه گروه غذا می‌داد. خداوند به الیا وحی کرد که به‌سوی پادشاه برو، می خواهم توبه او را قبول کنم. پس نزد او آمد. پادشاه به الیا گفت: «با ما چکار کردی، بنی‌إسرائیل را نابود کردی»؟ الیا گفت: «در آنچه به تو دستور می دهم مرا اطاعت می‌کنی»؟ پس از او تعهّد گرفت و اصحابش را بییرون آورد و دو گاو نر را برای خداوند قربانی کردند. سپس آن زن را صدا زد و او را قربانی کرد و آن بت را آتش زد و پادشاه توبه خوبی کرد و لباس پشمی پوشید و باران برای آن‌ها فرستاده شد و زمین سرسبز شد.

Imam Sadiq (peace be upon him): In the time of the Children of Israel there was a man named Ilya who was the chief of four hundred men of the Children of Israel. The king of the Children of Israel fell in love with a woman from outside his own people, who were idol-worshippers, and proposed marriage to her. The woman said: "On the condition that I bring my idol with me and worship it in your city." He refused, but she came back to him again and again until at last the king accepted, and he brought the woman to his city while her idol was with her, and with her came eight hundred men, all of them idol-worshippers. Ilya came to the king and said to him: "Allah made you king and prolonged your life, yet you have rebelled and transgressed." The king paid him no attention. Then Ilya prayed to Allah that He should not send them down even a single drop of rain. A great drought fell upon them for three years, until they slaughtered all their animals and no beast remained to them except two horses, which the king and the vizier used to ride. Ilya's companions had gone into hiding with the vizier, and he used to feed them group by group. Allah revealed to Ilya: Go to the king, for I wish to accept his repentance. So he came to him. The king said to Ilya: "What have you done to us? You have destroyed the Children of Israel!" Ilya said: "Will you obey me in what I command you?" So he took a pledge from him and brought out his companions, and they sacrificed two bulls to Allah. Then he called for the woman and slaughtered her and set fire to the idol, and the king made a fine repentance and wore garments of wool, and rain was sent down upon them and the earth grew green.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): બની ઇસ્રાઈલના સમયમાં ઇલ્યા નામનો એક માણસ હતો, જે બની ઇસ્રાઈલના ચારસો લોકોનો સરદાર હતો. બની ઇસ્રાઈલની કોમનો બાદશાહ પોતાની કોમ સિવાયની એક સ્ત્રીના પ્રેમમાં પડ્યો, જેઓ મૂર્તિપૂજકો હતા, અને તેણે તેને લગ્નનો પ્રસ્તાવ મૂક્યો. તે સ્ત્રીએ કહ્યું: "એ શરતે કે હું મારી મૂર્તિ મારી સાથે લાવીશ અને તારા શહેરમાં તેની પૂજા કરીશ." પણ તેણે એ સ્વીકાર્યું નહીં, અને તે વારંવાર તેની પાસે ગઈ ત્યાં સુધી કે બાદશાહે આખરે કબૂલ કરી લીધું અને એ સ્ત્રીને પોતાના શહેરમાં લાવ્યો જ્યારે તેની મૂર્તિ તેની સાથે હતી, અને એ સ્ત્રી સાથે આઠસો પુરુષો આવ્યા જે બધા મૂર્તિપૂજકો હતા. ઇલ્યા બાદશાહ પાસે આવ્યો અને તેને કહ્યું: "અલ્લાહે તને બાદશાહ બનાવ્યો અને તારી ઉંમર લાંબી કરી, પણ તું બળવો અને જુલમ કર્યો." બાદશાહે ઇલ્યા તરફ ધ્યાન ન આપ્યું. પછી ઇલ્યાએ દુઆ કરી કે અલ્લાહ તેમના પર વરસાદનું એક ટીપું પણ ન વરસાવે. તેમના પર ત્રણ વર્ષ સુધી મોટો દુષ્કાળ પડ્યો; એટલે સુધી કે તેમણે પોતાના બધા જાનવરો કુરબાન કરી દીધા અને તેમના માટે બે ઘોડા સિવાય કોઈ જાનવર બાકી ન રહ્યું, જેના પર બાદશાહ અને વઝીર સવારી કરતા હતા. ઇલ્યાના મિત્રો વઝીર પાસે છુપાયેલા હતા અને તે તેમને જૂથ જૂથ ખાવાનું આપતો હતો. અલ્લાહે ઇલ્યા પર વહી કરી કે બાદશાહ તરફ જા, હું તેની તૌબા કબૂલ કરવા માગું છું. તેથી તે તેની પાસે ગયો. બાદશાહે ઇલ્યાને કહ્યું: "તેં અમારી સાથે શું કર્યું, બની ઇસ્રાઈલને બરબાદ કરી નાખ્યા?" ઇલ્યાએ કહ્યું: "જે હું તને હુકમ કરું છું તેમાં તું મારી ઇતાઅત કરીશ?" પછી તેની પાસેથી વચન લીધું અને પોતાના સાથીઓને બહાર કાઢ્યા અને બે વૃષભ અલ્લાહ માટે કુરબાન કર્યા. પછી એ સ્ત્રીને બોલાવી અને તેને કુરબાન કરી અને એ મૂર્તિને આગ લગાવી, અને બાદશાહે સારી તૌબા કરી અને ઊનનું વસ્ત્ર પહેર્યું, અને તેમના પર વરસાદ મોકલવામાં આવ્યો અને ધરતી હરીભરી થઈ ગઈ.

الرّسول ( قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (لِزَیْدِ بْنِ أَرْقَمَ إِذَا أَرَدْتَ أَنْ یُؤْمِنَکَ اللَّهُ مِنَ الْغَرَقِ وَ الْحَرَقِ وَ الشَّرَقِ فَقُلْ إِذَا أَصْبَحْتَ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا یَصْرِفُ السُّوءَ إِلَّا اللهُ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا یَسُوقُ الْخَیْرَ إِلَّا اللهُ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ مَا یَکُونُ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللهِ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ صَلَّی اللهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ فَإِنَّ مَنْ قَالَهَا ثَلَاثاً إِذَا أَصْبَحَ أَمِنَ مِنْ الْحَرَقِ وَ الْغَرَقِ وَ الشَّرَقِ حَتَّی یُمْسِیَ وَ مَنْ قَالَهَا ثَلَاثاً إِذَا أَمْسَی أَمِنَ مِنَ الْحَرَقِ وَ الْغَرَقِ وَ الشَّرَقِ حَتَّی یُصْبِحَ وَ إِنَّ الْخَضِرَ وَ إِلْیَاسَ عَلَیْهِمَا السَّلَامُ یَلْتَقِیَانِ فِی کُلِّ مَوْسِمٍ فَإِذَا تَفَرَّقَا تَفَرَّقَا عَنْ هَذِهِ الْکَلِمَاتِ.

پیامبر ( پیامبر ([خطاب به زیدبن‌ارقم] فرمود: «هرگاه خواستی که خدا تو را از غرق‌شدن و آتش‌سوزی و خفه‌شدن حفظ کند، هنگام صبح بگو: «بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا یَصْرِفُ السُّوءَ إِلَّا اللهُ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا یَسُوقُ الْخَیْرَ إِلَّا اللهُ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ مَا یَکُونُ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللهِ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ صَلَّی اللهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ؛ به نام خدا، هرچه خدا بخواهد، بدی را جز خدا برنمی‌گرداند. به نام خدا خیر را جز خدا نمی‌رساند. به نام خدا، هرچه خدا بخواهد. هر نعمتی که هست از خداست. به نام خدا؛ هرچه خدا بخواهد. هیچ قدرت و نیرویی جز از ناحیه‌ی خدای بلندمرتبه و بزرگ نیست. به نام خدا هرچه خدا بخواهد، درود خدا بر محّمد (و خاندان پاکش». هرکس این را به هنگام صبح سه مرتبه بگوید تا شب از آتش و غرق‌شدن و خفه‌شدن حفظ می‌شود. و هرکس به هنگام شب این را سه مرتبه بگوید، تا صبح از آتش و غرق‌شدن و خفه‌شدن حفظ می‌شود. خضر و الیاس (در هر حج یکدیگر را می‌دیدند و وقتی از هم جدا می‌شدند با این جملات از هم جدا می‌شدند».

The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) [addressing Zayd ibn Arqam] said: "Whenever you wish that Allah protect you from drowning, burning and choking, say in the morning: بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا یَصْرِفُ السُّوءَ إِلَّا اللهُ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا یَسُوقُ الْخَیْرَ إِلَّا اللهُ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ مَا یَکُونُ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللهِ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ صَلَّی اللهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ [In the name of Allah, whatever Allah wills; none turns away evil except Allah. In the name of Allah, whatever Allah wills; none brings good except Allah. In the name of Allah, whatever Allah wills; whatever blessing there is, it is from Allah. In the name of Allah, whatever Allah wills; there is no power and no strength except by Allah, the Most High, the Great. In the name of Allah, whatever Allah wills; may Allah's blessings be upon Muhammad and his pure family]. Whoever says this three times in the morning is safeguarded until night from burning, drowning and choking. And whoever says this three times at night is safeguarded until morning from burning, drowning and choking. Khidr and Ilyas (peace be upon them) used to meet each other at every Hajj, and when they parted, they parted with these words."

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ [ઝયદ બિન અરકમને સંબોધીને] ફરમાવ્યું: "જ્યારે તું ઇચ્છે કે અલ્લાહ તને ડૂબવાથી, બળવાથી અને ગૂંગળામણથી બચાવે, તો સવારે કહે: بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا یَصْرِفُ السُّوءَ إِلَّا اللهُ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا یَسُوقُ الْخَیْرَ إِلَّا اللهُ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ مَا یَکُونُ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللهِ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ بِسْمِ اللهِ مَا شَاءَ اللهُ صَلَّی اللهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ [અલ્લાહના નામથી, જે અલ્લાહ ચાહે; અલ્લાહ સિવાય કોઈ બુરાઈને દૂર કરતું નથી. અલ્લાહના નામથી, અલ્લાહ સિવાય કોઈ ખયર (ભલાઈ) પહોંચાડતું નથી. અલ્લાહના નામથી, જે અલ્લાહ ચાહે; જે પણ નેઅમત છે તે અલ્લાહ તરફથી છે. અલ્લાહના નામથી, જે અલ્લાહ ચાહે; અલ્લાહ, જે બુલંદ મરતબા અને મહાન છે, તેના સિવાય કોઈ તાકાત અને શક્તિ નથી. અલ્લાહના નામથી, જે અલ્લાહ ચાહે; અલ્લાહની રહમત મુહમ્મદ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) અને તેમના પવિત્ર ખાનદાન પર]. જે કોઈ સવારે ત્રણ વાર આ કહે તે રાત સુધી આગ, ડૂબવા અને ગૂંગળામણથી સુરક્ષિત રહે છે. અને જે કોઈ રાત્રે ત્રણ વાર આ કહે તે સવાર સુધી આગ, ડૂબવા અને ગૂંગળામણથી સુરક્ષિત રહે છે. ખિઝ્ર અને ઇલ્યાસ (અલયહિમસ્સલામ) દરેક હજ્જમાં એકબીજાને મળતા હતા અને જ્યારે એકબીજાથી અલગ થતા ત્યારે આ શબ્દોથી અલગ થતા હતા."

الصّادق ( عَنْ مُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: أَتَیْنَا بَابَ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (وَ نَحْنُ نُرِیدُ الْإِذْنَ عَلَیْهِ فَسَمِعْنَاهُ یَتَکَلَّمُ بِکَلَامٍ لَیْسَ بِالْعَرَبِیَّهًِْ فَتَوَهَّمْنَا أَنَّهُ بِالسُّرْیَانِیَّهًِْ ثُمَّ بَکَی فَبَکَیْنَا لِبُکَائِهِ ثُمَّ خَرَجَ إِلَیْنَا الْغُلَامُ فَأَذِنَ لَنَا فَدَخَلْنَا عَلَیْهِ فَقُلْتُ أَصْلَحَکَ اللَّهُ أَتَیْنَاکَ نُرِیدُ الْإِذْنَ عَلَیْکَ فَسَمِعْنَاکَ تَتَکَلَّمُ بِکَلَامٍ لَیْسَ بِالْعَرَبِیَّهًِْ فَتَوَهَّمْنَا أَنَّهُ بِالسُّرْیَانِیَّهًِْ ثُمَّ بَکَیْتَ فَبَکَیْنَا لِبُکَاءِکَ قَالَ نَعَمْ ذَکَرْتُ إِلْیَاسَ النَّبِیَّ وَ کَانَ مِنْ عُبَّادِ أَنْبِیَاءِ بَنِی إِسْرَائِیلَ فَقُلْتُ کَمَا کَانَ یَقُولُ فِی سُجُودِهِ ثُمَّ انْدَفَعَ فِیهِ بِالسُّرْیَانِیَّهًِْ فَلَا وَ اللَّهِ مَا رَأَیْنَا قَسّاً وَ لَا جَاثَلِیقاً أَفْصَحَ لَهْجَهًًْ مِنْهُ بِهِ ثُمَّ فَسَّرَهُ لَنَا بِالْعَرَبِیَّهًِْ فَقَالَ کَانَ یَقُولُ فِی سُجُودِهِ أَ تُرَاکَ مُعَذِّبِی وَ قَدْ أَظْمَأْتُ لَکَ هَوَاجِرِی أَ تُرَاکَ مُعَذِّبِی وَ قَدْ عَفَّرْتُ لَکَ فِی التُّرَابِ وَجْهِی أَ تُرَاکَ مُعَذِّبِی وَ قَدِ اجْتَنَبْتُ لَکَ الْمَعَاصِیَ أَ تُرَاکَ مُعَذِّبِی وَ قَدْ أَسْهَرْتُ لَکَ لَیْلِی قَالَ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ أَنِ ارْفَعْ رَأْسَکَ فَإِنِّی غَیْرُ مُعَذِّبِکَ قَالَ فَقَالَ إِنْ قُلْتَ لَا أُعَذِّبُکَ ثُمَّ عَذَّبْتَنِی مَا ذَا أَ لَسْتُ عَبْدَکَ وَ أَنْتَ رَبِّی قَالَ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ أَنِ ارْفَعْ رَأْسَکَ فَإِنِّی غَیْرُ مُعَذِّبِکَ إِنِّی إِذَا وَعَدْتُ وَعْداً وَفَیْتُ بِهِ.

امام صادق ( مفضّل‌بن‌عمر گوید: ما کنار در خانه‌ی امام صادق (ایستاده بودیم تا اجازه‌ی ورود بگیریم، [در آن لحظه شنیدیم] که امام (به زبانی غیر از عربی سخن می‌گویند، ما گمان کردیم که زبان سریانی است، سپس امام (گریست و ما از گریه‌ی آن حضرت (به گریه افتادیم، پس از آن غلامی بیرون آمد و به ما اجازه‌ی ورود داد و ما به خدمت حضرت (رسیدیم، عرض کردم: «خداوند امور شما را اصلاح گرداند؛ می‌خواستیم بر شما وارد شویم که شنیدیم به زبانی غیر از عربی صحبت می‌کنید، گمان کردیم سریانی است؛ سپس گریستید و ما نیز به‌خاطر گریه‌ی شما گریه کردیم». فرمود: «آری! من به یاد الیاس نبی (بودم که از عبّاد بنی‌اسرائیل بود و من ذکر سجده‌ی او را که به زبان سریانی بود، بیان می‌کردم». سپس حضرت (به زبان سریانی آن ذکر را برای ما خواندند. به خدا قسم! ما هیچ قسیس و جاثلیقی را فصیح‌تر از ایشان ندیده بودم، سپس آن را به عربی برای ما توضیح دادند و آن ذکر این بود: «خداوندا آیا مرا به آتش خود می‌سوزانی، درحالی‌که تمام وجودم تشنه‌ی عشق توست؛ آیا مرا عذاب می‌کنی، درحالی‌که روی خود را برای تو به خاک می‌سایم؛ آیا مرا عذاب می‌کنی درحالی‌که از گناهان و معصیت تو اجتناب می‌کنم؛ آیا مرا عذاب می‌کنی، درحالی‌که شب تا سحر به مناجات تو مشغولم»؟ آن وقت خداوند متعال به او وحی‌کرد: «سر خود را از سجده بلند کن. هرگز من تو را عذاب نخواهم کرد که همانا من هرگاه وعده‌ای دادم، به آن وفا نمودم».

Imam Sadiq (peace be upon him): Mufaddal ibn Umar said: We came to the door of Imam Sadiq (peace be upon him), intending to seek permission to enter. [At that moment we heard] the Imam (peace be upon him) speaking in a language other than Arabic, and we supposed it was Syriac. Then the Imam (peace be upon him) wept, and we too wept at his weeping. After that a servant came out and gave us permission, and we entered upon him. I said: "May Allah set your affairs right; we came wishing to enter upon you, and we heard you speaking in a language other than Arabic — we supposed it was Syriac — and then you wept, and we too wept because of your weeping." He said: "Yes, I was remembering Ilyas the Prophet (peace be upon him), who was among the worshippers of the prophets of the Children of Israel, and I was reciting the supplication of his prostration, which was in Syriac." Then the Imam (peace be upon him) recited that supplication for us in Syriac. By Allah, we had never seen any priest or catholicos more eloquent in speech than him. Then he explained it to us in Arabic, and the supplication was this: "O Allah, will You burn me in Your fire, when my whole being thirsts for Your love? Will You punish me, when I rub my face in the dust for You? Will You punish me, when I keep away from sins and disobedience to You? Will You punish me, when I stay awake from night till dawn engaged in whispering to You?" Then Allah the Exalted revealed to him: "Lift your head from prostration. I shall never punish you, for indeed whenever I make a promise, I fulfill it."

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): મુફઝ્ઝલ બિન ઉમર કહે છે: અમે ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)ના ઘરના દરવાજા પાસે ઊભા હતા જેથી અંદર જવાની ઇજાઝત મેળવીએ, [તે ક્ષણે અમે સાંભળ્યું] કે ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) અરબી સિવાયની બીજી ભાષામાં વાત કરી રહ્યા હતા, અમને લાગ્યું કે તે સુરિયાની ભાષા છે, પછી ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) રડ્યા અને અમે પણ તેમના રડવાથી રડવા લાગ્યા. તે પછી એક ગુલામ બહાર આવ્યો અને અમને અંદર જવાની ઇજાઝત આપી, અને અમે હઝરત (અલયહિસ્સલામ)ની ખિદમતમાં પહોંચ્યા. મેં અરજ કરી: "અલ્લાહ તમારા કાર્યોને સુધારે; અમે તમારી પાસે આવવા માંગતા હતા કે અમે સાંભળ્યું કે તમે અરબી સિવાય કોઈ ભાષામાં વાત કરી રહ્યા છો, અમને લાગ્યું કે તે સુરિયાની છે; પછી તમે રડ્યા અને અમે પણ તમારા રડવાના કારણે રડ્યા." ફરમાવ્યું: "હા! હું ઇલ્યાસ નબી (અલયહિસ્સલામ)ને યાદ કરી રહ્યો હતો, જે બની ઇસરાઈલના ઇબાદત કરનારાઓમાંથી હતા, અને હું તેમના સજદાના ઝિકરને, જે સુરિયાની ભાષામાં હતો, બયાન કરી રહ્યો હતો." પછી હઝરત (અલયહિસ્સલામ)એ તે ઝિકરને સુરિયાની ભાષામાં અમારા માટે વાંચ્યો. અલ્લાહની કસમ! અમે કોઈ પાદરી કે જાસલીકને તેમનાથી વધુ ફસાહત વાળા જોયા નહોતા. પછી તેને અરબીમાં અમારા માટે સમજાવ્યો, અને તે ઝિકર આ હતો: "હે અલ્લાહ! શું તું મને તારી આગમાં બાળીશ, જ્યારે મારૂં આખું અસ્તિત્વ તારા પ્રેમનું તરસ્યું છે? શું તું મને અઝાબ કરીશ, જ્યારે હું મારો ચહેરો તારા માટે ધૂળમાં ઘસું છું? શું તું મને અઝાબ કરીશ, જ્યારે હું તારા ગુનાહો અને નાફરમાનીથી દૂર રહું છું? શું તું મને અઝાબ કરીશ, જ્યારે હું રાતથી સવાર સુધી તારી મુનાજાતમાં મશગૂલ રહું છું?" ત્યારે અલ્લાહ તઆલાએ તેમને વહી કરી: "સજદામાંથી પોતાનું માથું ઉઠાવ. હું તને હરગિઝ અઝાબ નહીં આપું, ખરેખર જ્યારે મેં કોઈ વાયદો કર્યો છે, ત્યારે તેને પૂરો કર્યો છે."

الرّسول ( رُوِیَ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ النَّبِیَّ (سَمِعَ صَوْتاً مِنْ قُلَّهًِْ جَبَلٍ اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی مِنَ الْأُمَّهًِْ الْمَرْحُومَهًِْ الْمَغْفُورَهًِْ فَأَتَی رَسُولُ اللَّهِ (فَإِذَا بِشَیْخٍ أَشْیَبَ قَامَتُهُ ثَلَاثُمِائَهًِْ ذِرَاعٍ فَلَمَّا رَأَی رَسُولَ اللَّهِ (عَانَقَهُ ثُمَّ قَالَ إِنَّنِی آکُلُ فِی کُلِّ سَنَهًٍْ مَرَّهًًْ وَاحِدَهًًْ وَ هَذَا أَوَانُهُ فَإِذَا هُوَ بِمَائِدَهًٍْ أُنْزِلَ مِنَ السَّمَاءِ فَأَکَلَا وَ کَانَ إِلْیَاس.

پیامبر ( از انس روایت شده است که پیامبر (صدایی را از قلّه‌ی کوه شنید که می‌گفت: «خدایا مرا از امّت مرحومه و مغفوره قرار بده»! رسول خدا (نزدیک رفت و ناگهان پیرمرد سپیدمویی را دید که سیصد ذراع طول قامت او بود و او وقتی رسول خدا (را دید با او معانقه (روبوسی) کرد و گفت: «من الیاس نبیّ هستم که در هر سال یک بار غذا می‌خورم و اکنون موعد آن است». در همان لحظه مائده‌ای از آسمان نازل شد و او به همراه رسول خدا (مشغول تناول غذا شد.

The Messenger (peace be upon him and his family): It has been narrated from Anas that the Prophet (peace be upon him and his family) heard a voice from the peak of a mountain saying: "O Allah, place me among the ummah shown mercy and forgiveness!" The Messenger of Allah (peace be upon him and his family) went closer and suddenly saw a white-haired old man whose height was three hundred cubits, and when he saw the Messenger of Allah (peace be upon him and his family) he embraced him (kissed him on both cheeks) and said: "I am Ilyas the Prophet, who eats food only once each year, and now is its time." At that very moment a heavenly table was sent down from the sky, and he began to partake of the food together with the Messenger of Allah (peace be upon him and his family).

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): અનસથી રિવાયત થયું છે કે પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ પર્વતની ટોચ પરથી એક અવાજ સાંભળ્યો જે કહી રહ્યો હતો: "અય અલ્લાહ! મને રહમ કરાયેલી અને માફ કરાયેલી ઉમ્મતમાંથી બનાવ!" રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) નજીક ગયા અને એકાએક એક સફેદ વાળવાળા વૃદ્ધને જોયા જેનું કદ ત્રણસો હાથ હતું, અને જ્યારે તેમણે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) ને જોયા ત્યારે તેમની સાથે મુઆનકા (ગળે મળવું) કર્યું અને કહ્યું: "હું ઇલ્યાસ નબી છું જે દર વર્ષે એક વાર ખાઉં છું અને હમણાં તેનો સમય છે." તે જ ક્ષણે આસમાનમાંથી એક માએદહ (દસ્તરખાન) નાઝિલ થયું અને તેઓ રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) સાથે ખાવામાં લાગી ગયા.

الرّسول ( عَلَیْکُمْ بِالْکَرَفْسِ فَإِنَّهُ طَعَامُ إِلْیَاسَ وَ الْیَسَعِ وَ یُوشَعَ بْنِ نُون (.

پیامبر ( بر شما باد به خوردن کرَفس، که غذای الیاس و یَسَع و یوشع‌بن‌نون (بود.

The Messenger (peace be upon him and his family): You should take to eating celery, for it was the food of Ilyas, al-Yasa' and Yusha' ibn Nun (peace be upon them).

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): તમારા પર કરફસ (અજમોદ) ખાવાનું જરૂરી છે, કેમ કે તે ઇલ્યાસ, યસઅ અને યૂશઅ બિન નૂન (અલયહિમુસ્સલામ) નું ભોજન હતું.