الباقر ( عَنْ أَبِی بَصِیرٍ قَالَ لَا أَعْلَمُهُ ذَکَرَهُ إِلَّا عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (قَالَ: إِذَا أَدْخَلَ اللَّهُ أَهْلَ الْجَنَّهًِْ الْجَنَّهًَْ وَ أَهْلَ النَّارِ النَّارَ جِیءَ بِالْمَوْتِ فِی صُورَهًِْ کَبْشٍ حَتَّی یُوقَفَ بَیْنَ الْجَنَّهًِْ وَ النَّارِ قَالَ ثُمَّ یُنَادِی مُنَادٍ یَسْمَعُ أَهْلُ الدَّارَیْنِ جَمِیعاً یَا أَهْلَ الْجَنَّهًِْ یَا أَهْلَ النَّارِ فَإِذَا سَمِعُوا الصَّوْتَ أَقْبَلُوا قَالَ فَیُقَالُ لَهُمْ أَ تَدْرُونَ مَا هَذَا هَذَا هُوَ الْمَوْتُ الَّذِی کُنْتُمْ تَخَافُونَ مِنْهُ فِی الدُّنْیَا قَالَ فَیَقُولُ أَهْلُ الْجَنَّهًِْ اللَّهُمَّ لَا تُدْخِلِ الْمَوْتَ عَلَیْنَا قَالَ وَ یَقُولُ أَهْلُ النَّارِ اللَّهُمَّ أَدْخِلِ الْمَوْتَ عَلَیْنَا قَالَ ثُمَّ یُذْبَحُ کَمَا تُذْبَحُ الشَّاهًُْ قَالَ ثُمَّ یُنَادِی مُنَادٍ لَا مَوْتَ أَبَداً أَیْقِنُوا بِالْخُلُودِ قَالَ فَیَفْرَحُ أَهْلُ الْجَنَّهًِْ فَرَحاً لَوْ کَانَ أَحَدٌ یَوْمَئِذٍ یَمُوتُ مِنْ فَرَحٍ لَمَاتُوا قَالَ ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الْآیَةَ أَفَما نَحْنُ بِمَیِّتِینَ إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولی وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ لِمِثْلِ هذا فَلْیَعْمَلِ الْعامِلُونَ قَالَ وَ یَشْهَقُ أَهْلُ النَّارِ شَهْقَهًًْ لَوْ کَانَ أَحَدٌ یَمُوتُ مِنْ شَهِیقٍ لَمَاتُوا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ أَنْذِرْهُمْ یَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِیَ الْأَمْرُ.
امام باقر ( ابوبصیر گوید: من این روایت را فقط از امام باقر (دیده ام که فرمود: وقتی خداوند اهل بهشت را به بهشت و اهل جهنّم را به جهنّم وارد کند، مرگ به صورت قوچی حاضر می شود و بین بهشت و جهنم می ایستد. سپس منادی که اهل جهنم و بهشت همه صدای او را می شنوند ندا می دهد: «ای بهشتیان و ای جهنّمیان»! وقتی آن ها این صدا را شنیدند، جلو می آیند و به آنان گفته می شود: «آیا می دانید این چیست؟ این همان مرگی است که در دنیا از آن می‌ترسیدید». بهشتیان می گویند: «خداوندا، مرگ را بر ما وارد نکن». و جهنّمیان می گویند: «خداوندا مرگ ما را برسان». سپس مانند یک گوسفند ذبح می شود و منادی ندا می دهد: «تا ابد هیچ مرگی وجود ندارد، به جاودانگی ایمان داشته باشید». بهشتیان خشنود می گردند و اگر مرگی وجود داشت آن ها از [فرط] شادی می مردند. سپس این آیه را تلاوت کرد: أَفَمَا نَحْنُ بِمَیِّتِینَ* إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَی وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ* إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ* لِمِثْلِ هَذَا فَلْیَعْمَلْ الْعَامِلُونَ و جهنمیان صیحه ای می کشند که اگر مرگ ممکن بود از شدت آن جان می سپردند و خداوند این را در این آیه بیان فرموده است: آنان را از روز حسرت [روز رستاخیز که برای همه مایه تأسف است] بترسان، در آن هنگام که همه چیز پایان می‌یابد! و آنها در غفلتند و ایمان نمی‌آورند! ( مریم/۳۹ ).
Imam Baqir (peace be upon him): Abu Basir said: I have seen this narration only from Imam Baqir (peace be upon him), who said: When Allah admits the people of Paradise into Paradise and the people of Hell into Hell, death is brought forth in the form of a ram and made to stand between Paradise and Hell. Then a caller, whose voice is heard by all the people of Hell and Paradise, calls out: "O people of Paradise! O people of Hell!" When they hear this voice, they come forward and are told: "Do you know what this is? This is the very death that you used to fear in the world." The people of Paradise say: "O Allah, do not bring death upon us." And the people of Hell say: "O Allah, bring death to us." Then it is slaughtered like a sheep, and the caller calls out: "There is no death forever; have faith in eternity." The people of Paradise become joyful, and if death were possible, they would die from [the intensity of] joy. Then he recited this verse: أَفَمَا نَحْنُ بِمَیِّتِینَ* إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَی وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ* إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ* لِمِثْلِ هَذَا فَلْیَعْمَلْ الْعَامِلُونَ [Are we then not to die, except our first death, and shall we not be chastised? Indeed, this is the great triumph; for the like of this let the workers work]. And the people of Hell let out a cry such that, if death were possible, they would give up their souls from its intensity. Allah has stated this in this verse: "Warn them of the Day of Regret [the Day of Resurrection, which is a source of sorrow for all], when the matter shall be concluded! And they are in heedlessness and do not believe!" (Maryam/39).
ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂ બસીરે કહ્યું: મેં આ રિવાયત ફક્ત ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ) પાસેથી જ જોઈ છે, જેમણે ફરમાવ્યું: જ્યારે અલ્લાહ જન્નતવાળાઓને જન્નતમાં અને જહન્નમવાળાઓને જહન્નમમાં દાખલ કરશે, ત્યારે મોતને એક ઘેટાના રૂપમાં હાજર કરવામાં આવશે અને જન્નત તથા જહન્નમની વચ્ચે ઊભું રાખવામાં આવશે. પછી એક પોકારનાર, જેનો અવાજ જન્નત અને જહન્નમના તમામ લોકો સાંભળે છે, પોકારશે: "ઓ જન્નતવાળાઓ! ઓ જહન્નમવાળાઓ!" જ્યારે તેઓ આ અવાજ સાંભળશે, ત્યારે આગળ આવશે અને તેમને કહેવામાં આવશે: "શું તમે જાણો છો કે આ શું છે? આ એ જ મોત છે જેનાથી તમે દુનિયામાં ડરતા હતા." જન્નતવાળાઓ કહેશે: "અય અલ્લાહ, અમારા ઉપર મોતને ન લાવ." અને જહન્નમવાળાઓ કહેશે: "અય અલ્લાહ, અમને મોત આપ." પછી તેને ઘેટાની જેમ ઝબ્હ કરવામાં આવશે અને પોકારનાર પોકારશે: "હવે હંમેશ માટે કોઈ મોત નથી, હમેશગી પર ઈમાન રાખો." જન્નતવાળાઓ ખુશ થશે, અને જો મોત શક્ય હોત તો તેઓ [અતિશય] ખુશીથી મરી જાત. પછી તેમણે આ આયત તિલાવત કરી: أَفَمَا نَحْنُ بِمَیِّتِینَ* إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَی وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ* إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ* لِمِثْلِ هَذَا فَلْیَعْمَلْ الْعَامِلُونَ [શું અમે હવે મરવાના નથી, સિવાય અમારા પહેલા મોતના, અને શું અમને અઝાબ નહીં થાય? ખરેખર આ જ મોટી કામિયાબી છે; આવા માટે અમલ કરનારાઓએ અમલ કરવો જોઈએ]. અને જહન્નમવાળાઓ એવી ચીસ પાડશે કે જો મોત શક્ય હોત, તો તેની તીવ્રતાથી પ્રાણ છોડી દેત. અલ્લાહે આ વાત આ આયતમાં બયાન ફરમાવી છે: "તેમને હસરતના દિવસ [કયામતના દિવસ, જે બધા માટે અફસોસનું કારણ છે]થી ડરાવો, જ્યારે દરેક વસ્તુ પૂરી થઈ જશે! અને તેઓ ગફલતમાં છે અને ઈમાન લાવતા નથી!" (મરયમ/39).