سورة ص

Verse 32 of 88

38:32

فَقالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوارَتْ بِالْحِجابِ

گفت: «من اين اسبان را به خاطر پروردگارم دوست دارم [و مى‌خواهم از آن‌ها در جهاد استفاده كنم». او به آن‌ها نگاه مى‌كرد] تا از ديدگانش پنهان شدند.

Then he said: Surely I preferred the good things to the remembrance of my Lord-- until the sun set and time for Asr prayer was over, (he said):

ત્યારે તેણે કહ્યુ હુ અલ્લાહ(ની રાહમાં જેહાદ) માટે આ ઘોડાઓને ચાહુ છુ એટલે સુધી કે (તે ઘોડાઓ) નજરોથી દૂર થઇ ગયા.

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

إِنَّ سُلَیْمَانَ‌بْنَ‌دَاوُدَ (علیه السلام) عُرِضَ عَلَیْهِ ذَاتَ یَوْمٍ بِالْعَشِیِّ الْخَیْلُ فَاشْتَغَلَ بِالنَّظَرِ إِلَیْهَا حَتَّی تَوَارَتِ الشَّمْسُ بِالْحِجَابِ فَقَالَ لِلْمَلَائِکَهًِْ رُدُّوا الشَّمْسَ عَلَیَّ حَتَّی أُصَلِّیَ صَلَاتِی فِی وَقْتِهَا فَرَدُّوهَا فَقَامَ فَمَسَحَ سَاقَیْهِ وَ عُنُقَهُ وَ أَمَرَ أَصْحَابَهُ الَّذِینَ فَاتَتْهُمُ الصَّلَاهًُْ مَعَهُ بِمِثْلِ ذَلِکَ وَ کَانَ ذَلِکَ وُضُوءَهُمْ لِلصَّلَاهًِْ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّی فَلَمَّا فَرَغَ غَابَتِ الشَّمْسُ وَ طَلَعَتِ النُّجُومُ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عزّوجلّ وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَیْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ إِذْ عُرِضَ عَلَیْهِ بِالْعَشِیِّ الصَّافِناتُ الْجِیادُ فَقالَ إِنِّی أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَیْرِ عَنْ ذِکْرِ رَبِّی حَتَّی تَوارَتْ بِالْحِجابِ رُدُّوها عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ.

امام صادق (علیه السلام)- روزی به هنگام عصر سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام) مشغول سان و بازدید از اسبان شد و به نظاره‌ی آنان سرگرم گردید تا خورشید رخ در حجاب کشید و فرو رفت، پس آن حضرت (علیه السلام) به فرشتگان دستور داد: «خورشید را بر من باز گردانید تا نمازم را در وقت مقرّرش بجا آورم و آن‌ها خورشید را باز گرداندند، آن حضرت (علیه السلام) برخاست و مشغول وضو شد به‌این‌ترتیب که دو ساق پای خود و گردنش را مسح نمود و به اصحاب خود که نماز ایشان فوت شده بود امر کرد تا به‌همان‌ترتیب عمل کنند وضوی ایشان برای نماز به این نحو بود، سپس سلیمان برخاست و نماز گزارد و هنگامی‌که از نماز فارغ شد خورشید نیز غروب کرد و ستارگان بردمید، این وفق همان فرمایش خداوند عزّ‌وجلّ است که می‌فرماید: «وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سلیمان نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ* إِذْ عُرِضَ عَلَیْهِ بِالْعَشِیِّ الصَّافِناتُ الْجِیادُ* فَقالَ إِنِّی أَحْبَبْتُ حُبَّ الخَیْرِ عَنْ ذِکْرِ رَبِّی حَتَّی تَوارَتْ بِالْحِجابِ* رُدُّوها عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناق.

Imam Sadiq (peace be upon him): One day at the time of Asr, Sulayman ibn Dawud (peace be upon him) was occupied with reviewing and inspecting the horses, and he became so absorbed in watching them that the sun drew its face behind the veil and set. So the Prophet (peace be upon him) commanded the angels: "Return the sun to me so that I may perform my prayer in its appointed time." And they returned the sun. The Prophet (peace be upon him) rose and performed wudu in this manner: he wiped his two shins and his neck, and he ordered his companions whose prayer had also been missed to do likewise; their wudu for the prayer was in this manner. Then Sulayman rose and prayed, and when he had finished the prayer, the sun set and the stars appeared. This accords with the very saying of Allah the Mighty and Majestic, who says: وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سلیمان نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ* إِذْ عُرِضَ عَلَیْهِ بِالْعَشِیِّ الصَّافِناتُ الْجِیادُ* فَقالَ إِنِّی أَحْبَبْتُ حُبَّ الخَیْرِ عَنْ ذِکْرِ رَبِّی حَتَّی تَوارَتْ بِالْحِجابِ* رُدُّوها عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناق [And We gave to Dawud Sulayman; how excellent a servant! Indeed, he was ever turning back. When there were exhibited to him in the afternoon the noble bred horses, he said: Indeed I preferred the love of good things over the remembrance of my Lord, until the sun was hidden behind the veil. Return them to me. Then he began to stroke their shins and necks].

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): એક દિવસ અસરના સમયે સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) ઘોડાઓની પરેડ અને નિરીક્ષણમાં વ્યસ્ત થઈ ગયા અને તેઓને જોવામાં એટલા મશગૂલ થઈ ગયા કે સૂરજે પોતાનું મુખ પડદામાં છુપાવી લીધું અને આથમી ગયો. તો તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ) એ ફરિશ્તાઓને હુકમ આપ્યો: "સૂરજને મારા પર પાછો લાવો જેથી હું મારી નમાઝ તેના મુકર્રર વક્તમાં અદા કરી શકું," અને તેઓએ સૂરજને પાછો લાવ્યો. તે હઝરત (અલયહિસ્સલામ) ઊઠ્યા અને વુઝૂ કરવામાં મશગૂલ થયા આ રીતે કે તેમણે પોતાના બે પગની પિંડલીઓ અને ગરદનનું મસહ કર્યું, અને પોતાના અસ્હાબોને કે જેમની નમાઝ કઝા થઈ ગઈ હતી હુકમ આપ્યો કે તેઓ પણ એ જ રીતે અમલ કરે; નમાઝ માટે તેઓનું વુઝૂ આ રીતે હતું. પછી સુલયમાન ઊઠ્યા અને નમાઝ પઢી, અને જ્યારે નમાઝથી ફારિગ થયા ત્યારે સૂરજ પણ આથમી ગયો અને તારાઓ ઉદય પામ્યા. આ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લના એ જ ફરમાનને અનુરૂપ છે જે ફરમાવે છે: وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سلیمان نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ* إِذْ عُرِضَ عَلَیْهِ بِالْعَشِیِّ الصَّافِناتُ الْجِیادُ* فَقالَ إِنِّی أَحْبَبْتُ حُبَّ الخَیْرِ عَنْ ذِکْرِ رَبِّی حَتَّی تَوارَتْ بِالْحِجابِ* رُدُّوها عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناق [અને અમે દાવૂદને સુલયમાન અતા કર્યા; કેટલો ઉત્તમ બંદો! ખરેખર તે (અલ્લાહ તરફ) ખૂબ રુજૂ કરનાર હતો. જ્યારે સાંજના સમયે તેમની સામે અસીલ ઘોડાઓ પ્રસ્તુત કરાયા, તેમણે કહ્યું: ખરેખર મેં પોતાના રબની યાદ કરતાં આ સારી વસ્તુઓની મુહબ્બતને પ્રાધાન્ય આપ્યું, ત્યાં સુધી કે સૂરજ પડદામાં છુપાઈ ગયો. તેઓને મારા પર પાછા લાવો. પછી તેમણે તેઓની પિંડલીઓ અને ગરદનો પર હાથ ફેરવવા લાગ્યા].

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنِ ابْنِ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) أَنَّهُ قَالَ سَأَلْتُ عَلِیّاً (علیه السلام) عَنْ هَذِهِ الْآیَهًِْ فَقَالَ مَا بَلَغَکَ فِیهَا یَا ابْنَ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) فَقُلْتُ سَمِعْتُ کَعْباً یَقُولُ اشْتَغَلَ سُلَیْمَانُ بِعَرْضِ الْأَفْرَاسِ حَتَّی فَاتَتْهُ الصَّلَاهًُْ فَقَالَ رُدُّوها عَلَیَّ یَعْنِی الْأَفْرَاسَ وَ کَانَتْ أَرْبَعَهًَْ عَشَرَ فَأَمَرَ بِضَرْبِ سُوقِهَا وَ أَعْنَاقِهَا بِالسَّیْفِ فَقَتَلَهَا فَسَلَبَهُ اللَّهُ مُلْکَهُ أَرْبَعَهًَْ عَشَرَ یَوْماً لِأَنَّهُ ظَلَمَ الْخَیْلَ بِقَتْلِهَا فَقَالَ عَلِیٌّ (علیه السلام) کَذَبَ کَعْبٌ لَکِنِ اشْتَغَلَ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) بِعَرْضِ الْأَفْرَاسِ ذَاتَ یَوْمٍ لِأَنَّهُ أَرَادَ جِهَادَ الْعَدُوِّ حَتَّی تَوارَتْ الشَّمْسُ بِالْحِجابِ فَقَالَ بِأَمْرِ اللَّهِ تَعَالَی لِلْمَلَائِکَهًِْ الْمُوَکَّلِینَ بِالشَّمْسِ رُدُّوها عَلَیَّ فَرُدَّتْ فَصَلَّی الْعَصْرَ فِی وَقْتِهَا وَ إِنَّ أَنْبِیَاءَ اللَّهِ (علیهم السلام) لَا یَظْلِمُونَ وَ لَا یَأْمُرُونَ بِالظُّلْمِ لِأَنَّهُمْ مَعْصُومُونَ مُطَهَّرُونَ.

امام علی (علیه السلام)- ابن‌عبّاس (روایت کرده است که: از امام علی (علیه السلام) درباره‌ی این آیه پرسیدم، ایشان فرمود: «ای ابن‌عبّاس (! تو دراین‌باره چه شنیده ای»؟ عرض کردم: «از کعب شنیدم که می گفت: سلیمان (علیه السلام) به نمایش اسب ها سرگرم شد تا اینکه نمازش قضا شد، آنگاه گفت: آن‌ها را (اسب ها را که چهارده رأس بودند) نزد من بازگردانید، سپس ساق و گردن اسب ها را زد و آن‌ها را کشت. ازاین‌رو خداوند متعال، چهارده روز او را از فرمانروایی برکنار کرد؛ چرا که او با کشتن اسب ها، به آن‌ها ستم کرده بود». امام (علیه السلام) فرمود: «سخن کعب دروغ است. روزی سلیمان (علیه السلام) برای جنگ با دشمن، به نمایش اسب ها سرگرم شد، تا اینکه خورشید غروب کرد، آنگاه او به اذن خداوند به فرشتگان گمارده شده بر خورشید فرمود: آن را برای من بازگردانید. آن‌ها چنین کردند و او نماز عصر را در هنگامش به‌جای آورد. همانا پیامبران خدا (علیهم السلام) نه ستم می‌کنند و نه فرمان به ستمکاری می‌دهند؛ چرا که ایشان معصوم و پاک می‌باشند».

Imam Ali (peace be upon him): Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) narrated that: I asked Imam Ali (peace be upon him) about this verse. He said: "O Ibn Abbas (may Allah have mercy on him)! What have you heard about it?" I said: "I heard from Ka'b who was saying: Sulayman (peace be upon him) became occupied with the display of the horses until his prayer was missed. Then he said: Return them to me (meaning the horses, which were fourteen in number), then he struck the shins and necks of the horses and killed them. For this reason Allah the Exalted removed him from his rule for fourteen days, because by killing the horses he had wronged them." The Imam (peace be upon him) said: "Ka'b's word is a lie. One day Sulayman (peace be upon him) became occupied with the display of the horses for the war against the enemy, until the sun set. Then he, by the permission of Allah, said to the angels appointed over the sun: Return it to me. They did so, and he performed the Asr prayer in its time. Indeed, the prophets of Allah (peace be upon them) neither commit wrongdoing nor command wrongdoing, for they are infallible and pure."

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ) એ રિવાયત કર્યું છે કે: મેં ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) ને આ આયત વિશે પૂછ્યું, તેઓએ ફરમાવ્યું: "ઓ ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ)! તેં આ બાબતે શું સાંભળ્યું છે?" મેં અરજ કરી: "મેં કઅબથી સાંભળ્યું કે તે કહેતો હતો: સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) ઘોડાઓની પ્રદર્શનીમાં એટલા મશગૂલ થયા કે તેમની નમાઝ કઝા થઈ ગઈ, ત્યારે તેમણે કહ્યું: તેઓને (ઘોડાઓને કે જે ચૌદ હતા) મારી પાસે પાછા લાવો, પછી ઘોડાઓની પિંડલીઓ અને ગરદનો પર માર્યું અને તેઓને કત્લ કરી નાખ્યા. આ કારણે અલ્લાહ તઆલાએ ચૌદ દિવસ સુધી તેમને હુકૂમતથી બરતરફ કર્યા; કેમ કે તેમણે ઘોડાઓને કત્લ કરીને તેઓ પર ઝુલ્મ કર્યો હતો." ઇમામ (અલયહિસ્સલામ) એ ફરમાવ્યું: "કઅબની વાત જૂઠ છે. એક દિવસ સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) દુશ્મન સાથે જંગ માટે ઘોડાઓની પ્રદર્શનીમાં મશગૂલ થયા, ત્યાં સુધી કે સૂરજ આથમી ગયો, ત્યારે તેમણે અલ્લાહની ઇજાઝતથી સૂરજ પર નિયુક્ત ફરિશ્તાઓને ફરમાવ્યું: તેને મારા માટે પાછો લાવો. તેઓએ એમ કર્યું અને તેમણે અસરની નમાઝ તેના સમયમાં અદા કરી. ખરેખર અલ્લાહના પયગંબરો (અલયહેમુસ્સલામ) ન તો ઝુલ્મ કરે છે અને ન ઝુલ્મનો હુકમ આપે છે; કેમ કે તેઓ મઅસૂમ અને પાક છે."

إِنَّ هَذِهِ الْخَیْلَ کَانَتْ شَغَلَتْهُ عَنْ صَلوهًِْ الْعَصْرِ حَتَّی فَاتَ وَقْتُهَا عَنْ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ فِی رِوَایَهًِْ أَصْحَابِنَا: أَنَّهُ فَاتَهُ أَوَّلُ الْوَقْتِ.

امام علی (علیه السلام)- در مجمع البیان از امام علی (علیه السلام) روایت شده است: این اسب آنقدر او را مشغول خود کرد که نماز عصرش قضا شد و یاران ما نقل کرده‌اند که نماز اوّل وقتش فوت شد.

Imam Ali (peace be upon him): In Majma' al-Bayan it is narrated from Imam Ali (peace be upon him): These horses so occupied him that his Asr prayer was missed; and our companions have narrated that the first part of its time was missed by him.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મજમઉલ બયાનમાં ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ) થી રિવાયત થઈ છે: આ ઘોડાઓએ તેમને એટલા મશગૂલ કરી દીધા કે તેમની અસરની નમાઝ કઝા થઈ ગઈ, અને અમારા સાથીઓએ નકલ કર્યું છે કે તેમની અવ્વલ વક્તની નમાઝ ફોત થઈ ગઈ.

الحسن (علیه السلام) Imam Hasan (peace be upon him) ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ)

مَسْرُوقٍ قَالَ دَخَلْتُ یَوْمَ عَرَفَهًَْ عَلَی الْحُسَیْنِ‌بْنِ‌عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَقْدَاحُ السَّوِیقِ بَیْنَ یَدَیْهِ وَ بَیْنَ یَدَیْ أَصْحَابِهِ وَ الْمَصَاحِفُ فِی حُجُورِهِمْ وَ هُمْ یَنْتَظِرُونَ الْإِفْطَارَ فَسَأَلْتُهُ عَنْ مَسْأَلَهًٍْ فَأَجَابَنِی فَخَرَجْتُ فَدَخَلْتُ عَلَی الْحَسَنِ‌بْنِ‌عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ النَّاسُ یَدْخُلُونَ عَلَی مَوَائِدَ مَوْضُوعَهًٍْ عَلَیْهَا طَعَامٌ عَتِیدٌ فَیَأْکُلُونَ وَ یَحْمِلُونَ فَرَآنِی وَ قَدْ تَغَیَّرْتُ فَقَالَ یَا مَسْرُوقُ لِمَ لَا تَأْکُلُ فَقُلْتُ یَا سَیِّدِی أَنَا صَائِمٌ وَ أَنَا أَذْکُرُ شَیْئاً فَقَالَ اذْکُرْ مَا بَدَا لَکَ فَقُلْتُ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ تَکُونُوا مُخْتَلِفِینَ دَخَلْتُ عَلَی الْحُسَیْنِ (علیه السلام) فَرَأَیْتُهُ یَنْتَظِرُ الْإِفْطَارَ وَ دَخَلْتُ عَلَیْکَ وَ أَنْتَ عَلَی هَذِهِ الصِّفَهًِْ وَ الْحَالِ فَضَمَّنِی إِلَی صَدْرِهِ وَ قَالَ یَا ابْنَ الْأَشْرَسِ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ اللَّهَ تَعَالَی نَدَبَنَا لِسِیَاسَهًِْ الْأُمَّهًِْ وَ لَوِ اجْتَمَعْنَا عَلَی شَیْءٍ مَا وَسِعَکُمْ غَیْرُهُ إِنِّی أَفْطَرْتُ لِمُفْطِرِکُمْ وَ صَامَ أَخِی لِصُوَّامِکُمْ إِلَی أَنْ قَالَ وَ أَهْلُ الْحَقَائِقِ الَّذِینَ نَادَتِ النَّاسُ بِنَادِیهِمْ وَ هُمُ الرُّسُلُ وَ الْأَئِمَّهًُْ (علیهم السلام) کَانُوا عَلَی حَالٍ وَاحِدٍ عَلَی النَّحْوِ الَّذِی أَرَادُوهُ مِنْهُمْ فَکَانَ سُلَیْمَانُ‌بْنُ‌دَاوُدَ (علیه السلام) فِی مُلْکِهِ مَا سَخَّرَ اللَّهُ لَهُ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّیْرِ مُجَاهِداً مُکَابِداً فِی أَمْرِ اللَّهِ وَ طَاعَتِهِ فَقَالَ تَعَالَی وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَیْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ وَ قَالَ لِأَیُّوبَ (علیه السلام) فِی سُقْمِهِ وَ دُودِهِ وَ جُهْدِهِ إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ وَ هَکَذَا یَنْبَغِی لِأَهْلِ الْحَقَائِقِ أَنْ یَکُونُوا لِسَیِّدِهِمْ فِی السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ الشِدَّهًِْ وَ الرَّخَاءِ عَلَی الْحَالِ الَّذِی یَرْضَاهُ مِنْهُمْ.

امام حسن (علیه السلام)- مسروق می‌گوید: روز عرفه نزد امام حسین (علیه السلام) رسیدم درحالی‌که سر سفره نشسته بودند و کاسه‌های خمیر جلوی رویشان بود و قرآن برروی دامنشان بود و [قرآن می‌خواندند و] منتظر بودند تا افطار کنند. در مورد مسئله‌ای از ایشان سؤال کردم و ایشان جواب دادند؛ از پیش ایشان رفتم و نزد امام حسن (علیه السلام) رسیدم درحالی‌که مردم به سفره‌هایی که بر روی آن غذاهای مهیّا و آماده گذاشته شده بود وارد می‌شدند و از آن غذا می‌خوردند و با خود می‌بردند [من که این اختلاف حال بین دو برادر را دیدم] حالم تغییر کرد و امام حسن (علیه السلام) مرا دید و فرمود: «ای مسروق! چرا نمی‌خوری»؟ گفتم: «ای سرور من! روزه هستم، آیا می‌توانم چیزی را یادآوری کنم»؟ فرمود: «آنچه برایت اتّفاق افتاده را بگو». گفتم: «پناه می‌برم به خداوند که شما دو برادر با هم فرق داشته باشید. من نزد امام حسین (علیه السلام) رفته بودم و دیدم که منتظر وقت افطار نشسته‌اند، امّا نزد شما آمدم و شما را در این اوضاع و احوال دیدم». امام حسن (علیه السلام) مرا در آغوش گرفت و فرمود: «ای ابن‌اشرس! مگر نمی‌دانی که خداوند ما را برای تدبیر امور امّت تشویق فرموده است؟ و اگر هر دوی ما بر یک حال باشیم، توسعه و آزادی عمل از شما گرفته می‌شود من افطار می‌کنم تا حجّتی برای افطارکنندگان شما باشم و برادرم روزه است تا حجّتی برای روزه‌داران شما باشد. اهل حقیقت کسانی هستند که مردم را به سمت منادیان واقعی دعوت کنند و آن‌ها فرستادگان و امامانی هستند که همه در یک حال مشترک هستند به نحوی که شما از آن‌ها می‌خواهید. سلیمان‌بن‌داود (علیه السلام) در حکومتش که خداوند برای او تمام انس و جن و پرندگان را مسخّر او کرده بود، با شدّت و همّت فراوان در راه امر خداوند و اطاعت از او جهاد می‌کرد تا جایی که خداوند فرمود: وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَیْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ و به ایّوب (علیه السلام) درحالی‌که مریض بود و کرم به پیکرش افتاده بود و باز در راه خدا تلاش می‌کرد، فرمود: إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ به‌همین‌ترتیب سزاوار است که اهل حقیقت در آشکار و نهان و گشایش و سختی‌هایشان بر همان حالی باشند که سرور و امامشان از آن راضی است».

Imam Hasan (peace be upon him): Masruq says: On the day of Arafah I came to Imam Husayn (peace be upon him) while he was seated at the meal, with bowls of sawiq (barley paste) in front of him, and the Quran on his lap, and [he was reciting the Quran and] waiting to break the fast. I asked him about a question and he answered me. I left him and came to Imam Hasan (peace be upon him), while people were entering upon tables on which food had been laid out ready, and they were eating from it and carrying some away with them. [When I saw this difference of state between the two brothers] my state changed, and Imam Hasan (peace be upon him) saw me and said: 'O Masruq! Why do you not eat?' I said: 'O my master! I am fasting. May I mention something?' He said: 'Say what has occurred to you.' I said: 'I take refuge in Allah that you two brothers should differ from each other. I had gone to Imam Husayn (peace be upon him) and saw him waiting for the time of breaking the fast, but I came to you and I see you in this situation and state.' Imam Hasan (peace be upon him) embraced me and said: 'O Ibn al-Ashras! Do you not know that Allah has encouraged us to manage the affairs of the ummah? If both of us were in one state, the room to act would be taken away from you. I break the fast so that I may be a proof for those of you who do not fast, and my brother fasts so that he may be a proof for those of you who fast. The people of the truth are those who call the people towards the true summoners, and they are the messengers and the imams, all of whom share one state in the way that you would wish from them. Sulayman ibn Dawud (peace be upon him), in his kingdom in which Allah had made subject to him all humans, jinn and birds, strove with great intensity and effort in the way of Allah's command and in obedience to Him, until Allah said: وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَیْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ [And We bestowed upon Dawud, Sulayman; how excellent a servant! Indeed, he was one who turned in repentance]. And to Ayyub (peace be upon him), while he was sick and worms had fallen upon his body and yet he still strove in the way of Allah, He said: إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ [Indeed, We found him patient; how excellent a servant! Indeed, he was one who turned in repentance]. In the same way it befits the people of the truth to be, in what is open and hidden and in ease and in hardships, in the very state with which their master and imam is pleased.'

ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ): મસ્રૂક કહે છે: અરફાના દિવસે હું ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પાસે પહોંચ્યો, જ્યારે તેઓ દસ્તરખ્વાન પર બેઠા હતા અને સવીક (જવના લોટ)ના પ્યાલા તેમની સામે હતા અને કુરઆન તેમના ખોળામાં હતું અને [કુરઆન વાંચી રહ્યા હતા અને] ઇફ્તારની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. મેં તેમને એક મસઅલા વિષે પૂછ્યું અને તેમણે જવાબ આપ્યો. હું તેમની પાસેથી નીકળી ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) પાસે પહોંચ્યો, જ્યારે લોકો દસ્તરખ્વાનો પર દાખલ થતા હતા જેના પર તૈયાર ખાણું મૂકેલું હતું, અને તેમાંથી ખાતા હતા અને પોતાની સાથે લઈ જતા હતા. [આ બે ભાઇઓ વચ્ચેનો આ તફાવત જોઈને] મારી હાલત બદલાઈ ગઈ અને ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ મને જોયો અને ફરમાવ્યું: 'ઓ મસ્રૂક! કેમ ખાતો નથી?' મેં કહ્યું: 'ઓ મારા સરદાર! હું રોઝો છું, શું હું કંઈક યાદ કરી શકું છું?' આપે ફરમાવ્યું: 'જે તારા સાથે થયું તે કહે.' મેં કહ્યું: 'હું અલ્લાહની પનાહ માંગું છું કે તમે બે ભાઇઓ એકબીજાથી અલગ હો. હું ઇમામ હુસૈન (અલયહિસ્સલામ) પાસે ગયો હતો અને જોયું કે તેઓ ઇફ્તારના સમયની રાહ જોઈ બેઠા છે, પરંતુ તમારી પાસે આવ્યો અને તમને આ સ્થિતિ અને હાલતમાં જોયો.' ઇમામ હસન (અલયહિસ્સલામ) એ મને પોતાના આગોશમાં લીધો અને ફરમાવ્યું: 'ઓ ઇબ્ને અશરસ! શું તું જાણતો નથી કે અલ્લાહ તઆલા એ અમને ઉમ્મતના કારભાર ચલાવવા માટે પ્રોત્સાહિત કર્યા છે? અને જો અમે બંને એક જ હાલતમાં હોઈએ, તો તમારી પાસેથી અમલની છૂટ અને આઝાદી છીનવાઈ જાય. હું ઇફ્તાર કરું છું જેથી તમારામાં જેઓ ઇફ્તાર કરે છે તેમના માટે હુજ્જત બનું, અને મારા ભાઇ રોઝો છે જેથી તમારામાં જેઓ રોઝો છે તેમના માટે હુજ્જત બને. હકના લોકો તે છે જેઓ લોકોને સાચા આહ્વાન કરનારાઓ તરફ બોલાવે છે, અને તેઓ રસૂલો અને ઇમામો છે, જેઓ બધા એક જ હાલતમાં એ રીતે શરીક છે જે રીતે તમે તેમની પાસેથી ઇચ્છો છો. સુલયમાન બિન દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) પોતાની હુકૂમતમાં જેમાં અલ્લાહ એ તેમના માટે તમામ ઇન્સાનો, જિન્નાત અને પક્ષીઓને મુસખ્ખર કરી દીધા હતા, ખૂબ જ સખ્તી અને હિંમતથી અલ્લાહના હુકમના રસ્તામાં અને તેની ઇતાઅતમાં જિહાદ કરતા હતા, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહએ ફરમાવ્યું: وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَیْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ [અને અમે દાવૂદને સુલયમાન અતા કર્યા; કેવો ઉત્તમ બંદો! ખરેખર તે (અલ્લાહ તરફ) રુજુ કરનારો હતો]. અને અય્યૂબ (અલયહિસ્સલામ)ને, જ્યારે તેઓ બીમાર હતા અને તેમના શરીરમાં કીડા પડી ગયા હતા અને છતાં અલ્લાહના રસ્તામાં કોશિશ કરતા હતા, ફરમાવ્યું: إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ [ખરેખર અમે તેને સબર કરનારો જોયો; કેવો ઉત્તમ બંદો! ખરેખર તે (અલ્લાહ તરફ) રુજુ કરનારો હતો]. એ જ રીતે હકના લોકોને લાયક છે કે ઝાહિર અને છુપામાં, અને પોતાની આસાની અને સખ્તીઓમાં, એ જ હાલત પર રહે જેનાથી તેમના સરદાર અને ઇમામ રાઝી હોય.'

الصّادق (علیه السلام) Imam Sadiq (peace be upon him) ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ)

أَوْحَی اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ إِلَی دَاوُدَ (علیه السلام): أَنَّکَ نِعْمَ الْعَبْدُ لَوْ لَا أَنَّکَ تَأْکُلُ مِنْ بَیْتِ الْمَالِ وَ لَا تَعْمَلُ بِیَدِکَ شَیْئاً. قَالَ: فَبَکَی دَاوُدُ (علیه السلام) أَرْبَعِینَ صَبَاحاً. فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ إِلَی الْحَدِیدِ: أَنْ لِنْ لِعَبْدِی دَاوُدَ (علیه السلام). فَأَلَان اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ لَهُ الْحَدِیدَ فَکَانَ یَعْمَلُ کُلَ یَوْمٍ دِرْعاً فَیَبِیعُهَا بِأَلْفِ دِرْهَمٍ فَعَمِلَ ثَلَاثَمِائَهًٍْ وَ سِتِّینَ دِرْعاً فَبَاعَهَا بِثَلَاثِمِائَهًٍْ وَ سِتِّینَ أَلْفاً وَ اسْتَغْنَی عَنْ بَیْتِ الْمَالِ.

امام صادق (علیه السلام)- خداوند به داود (علیه السلام) وحی فرستاد: ای داود (علیه السلام)! اگر تو از بیت المال نمی‌خوردی و با دستانت کار می‌کردی، بنده‌ی خوبی بودی! داود (علیه السلام) چهل روز گریست تا خداوند به آهن وحی کرد: برای بنده‌ی من داود (علیه السلام) نرم شو! پس خداوند آهن را برای وی نرم کرد و او در هر روز زره‌ای می‌ساخت و به هزار درهم می‌فروخت. داود (علیه السلام) سیصدوشصت زره ساخت و به سیصدوشصت هزار فروخت و از بیت‌المال بی‌نیاز گشت.

Imam Sadiq (peace be upon him): Allah sent revelation to Dawud (peace be upon him): O Dawud (peace be upon him)! If you did not eat from the public treasury and worked with your own hands, you would be an excellent servant! Dawud (peace be upon him) wept for forty days, until Allah sent revelation to the iron: Become soft for My servant Dawud (peace be upon him)! So Allah made the iron soft for him, and every day he would make a coat of mail and sell it for a thousand dirhams. Dawud (peace be upon him) made three hundred and sixty coats of mail and sold them for three hundred and sixty thousand, and became independent of the public treasury.

ઇમામ સાદિક (અલયહિસ્સલામ): અલ્લાહ એ દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) પર વહી નાઝિલ કરી: ઓ દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ)! જો તમે બયતુલ માલમાંથી ન ખાતા અને પોતાના હાથે કામ કરતા, તો તમે એક ઉત્તમ બંદો હોત! દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) ચાલીસ દિવસ સુધી રડ્યા, ત્યાં સુધી કે અલ્લાહ એ લોખંડ પર વહી નાઝિલ કરી: મારા બંદા દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) માટે નરમ થા! તો અલ્લાહ એ તેમના માટે લોખંડને નરમ કરી દીધું અને તેઓ દરરોજ એક બખ્તર બનાવતા અને એક હજાર દિરહમમાં વેચતા. દાવૂદ (અલયહિસ્સલામ) એ ત્રણસો સાઈઠ બખ્તર બનાવ્યા અને ત્રણસો સાઈઠ હજારમાં વેચ્યા અને બયતુલ માલથી બેનિયાઝ થઈ ગયા.

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه) Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him) અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

أَنَّ سُلَیْمَانَ (علیه السلام)کَانَ یُحِبُّ الْخَیْلَ وَ یَسْتَعْرِضُهَا فَعُرِضَتْ عَلَیْهِ یَوْماً إِلَی أَنْ غَابَتِ الشَّمْسُ وَ فَاتَتْهُ صَلَاهًُْ الْعَصْرِ فَاغْتَمَّ مِنْ ذَلِکَ غَمّاً شَدِیداً فَدَعَا اللَّهَ عزّوجلّ أَنْ یَرُدَّ عَلَیْهِ الشَّمْسَ حَتَّی یُصَلِّیَ الْعَصْرَ فَرَدَّ اللَّهُ سُبْحَانَهُ عَلَیْهِ الشَّمْسَ إِلَی وَقْتِ صَلَاهًِْ الْعَصْرِ حَتَّی صَلَّاهَا ثُمَّ دَعَا بِالْخَیْلِ فَأَقْبَلَ یَضْرِبُ أَعْنَاقَهَا وَ سُوقَهَا بِالسَّیْفِ حَتَّی قَتَلَهَا کُلَّهَا وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّ اسْمُهُ رُدُّوها عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( حضرت سلیمان (علیه السلام) اسب ها را بسیار دوست می داشت و نزد خود می‌طلبید. روزی اسب ها را نزدش آوردند و او تا غروب خورشید به آن‌ها سرگرم شد و هنگام نماز عصر او گذشت، سلیمان (علیه السلام) از این امر بسیار غمگین شد و دعا کرد که خداوند عزّ‌وجلّ خورشید را برایش بازگرداند تا نماز عصر را بجای آورد. خداوند سبحان خورشید را به‌هنگام عصر بازگرداند و او نمازش را بجای آورد. آنگاه اسب ها را طلبید و با شمشیر شروع به زدن ساق ها و گردن های آن‌ها کرد، تا آنکه همه را کشت و این همان کلام خداوند عزّ‌وجلّ است که فرمود: رُدُّوهَا عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَ الْأَعْنَاقِ.

Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): Sulayman (peace be upon him) loved horses greatly and used to call for them to be brought before him. One day the horses were brought to him and he became occupied with them until the sun set, and the time of the Asr prayer passed him by. Sulayman (peace be upon him) was greatly grieved by this and prayed that Allah the Mighty and Majestic would return the sun to him so that he could perform the Asr prayer. Allah the Glorified returned the sun to the time of Asr, and he performed his prayer. Then he called for the horses and began to strike their legs and necks with the sword, until he had killed them all. And this is the word of Allah the Mighty and Majestic, where He said: رُدُّوهَا عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَ الْأَعْنَاقِ [Bring them back to me; so he began to slash (their) legs and necks].

અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): હઝરત સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) ઘોડાઓને ખૂબ ચાહતા હતા અને પોતાની પાસે મંગાવતા હતા. એક દિવસ ઘોડાઓ તેમની પાસે લાવવામાં આવ્યા અને તેઓ સૂર્યાસ્ત સુધી તેમનામાં વ્યસ્ત રહ્યા અને અસરની નમાઝનો સમય તેમનાથી પસાર થઈ ગયો. સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) આ બાબતથી ખૂબ ગમગીન થયા અને દુઆ કરી કે અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લ તેમના માટે સૂર્યને પાછો ફેરવે જેથી તેઓ અસરની નમાઝ અદા કરી શકે. અલ્લાહ સુબ્હાનહુએ સૂર્યને અસરના સમયે પાછો ફેરવ્યો અને તેમણે પોતાની નમાઝ અદા કરી. ત્યાર બાદ તેમણે ઘોડાઓને મંગાવ્યા અને તલવારથી તેમના પગ અને ગરદનો પર મારવાનું શરૂ કર્યું, ત્યાં સુધી કે બધાને મારી નાખ્યા. અને આ જ અલ્લાહ અઝ્ઝ વ જલ્લનું કથન છે, જેમાં ફરમાવ્યું: رُدُّوهَا عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَ الْأَعْنَاقِ [તેમને મારી પાસે પાછા લાવો; પછી તેમણે તેમના પગ અને ગરદનો કાપવાનું શરૂ કર્યું].