پس ما باد را مسخّر او ساختيم تا به فرمانش به نرمى به هرجا او مىخواهد برود.
Then We made the wind subservient to him; it made his command to run gently wherever he desired,
જેથી અમોએ પવનને તેના તાબે કરી દીધો કે તેના હુકમ મુજબ ધીમે ધીમે જ્યાં ચાહે ત્યાં લઇ જાય.
وَ الرُّخَاءُ اللَّیِّنَهًْ.
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- الرُّخَاءُ یعنی به نرمی.
Ali ibn Ibrahim (may Allah have mercy on him): الرُّخَاءُ [rukha'] means gently.
અલી બિન ઇબ્રાહીમ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): الرُّخَاءُ એટલે નરમાશથી.
رُخَاءً، مُطِیعَهُ تَجْرِی إِلَی حَیْثُ یَشَاءُ.
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- رُخاءً یعنی باد مطیع و فرمانبردار او بود و او را هرکجا که می‌خواست می‌برد.
Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): رُخاءً means the wind was obedient and submissive to him, and it carried him wherever he wished.
ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): رُخاءً એટલે પવન તેમનો આજ્ઞાકારી અને તાબેદાર હતો, અને તેમને જ્યાં પણ તેઓ ઈચ્છતા ત્યાં લઈ જતો.
وَ رُوِیَ أَنَّ سُلَیْمَانَ (علیه السلام) کَانَ یَجْلِسُ عَلَی بِسَاطِهِ وَ یَسِیرُ فِی الْهَوَاءِ فَمَرَّ ذَاتَ یَوْمٍ وَ هُوَ سَائِرٌ فِی أَرْضِ کَرْبَلَاءَ فَأَدَارَتِ الرِّیحُ بِسَاطَهُ ثَلَاثَ دَوْرَاتٍ حَتَّی خَافَ السُّقُوطَ فَسَکَنَتِ الرِّیحُ وَ نَزَلَ الْبِسَاطُ فِی أَرْضِ کَرْبَلَاءَ فَقَالَ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) لِلرِّیحِ: لِمَ سَکَنْتِی؟ فَقَالَتْ: إِنَّ هُنَا یُقْتَلُ الْحُسَیْنُ (علیه السلام). فَقَالَ: وَ مَنْ یَکُونُ الْحُسَیْنُ (علیه السلام)؟ فَقَالَتْ: هُوَ سِبْطُ مُحَمَّدٍ الْمُخْتَارِ (صلی الله علیه و آله) وَ ابْنُ عَلِیٍ الْکَرَّارِ (علیه السلام). فَقَالَ: وَ مَنْ قَاتِلُهُ؟ قَالَتْ: لَعِینُ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ یَزِیدُ فَرَفَعَ سُلَیْمَانُ (علیه السلام) یَدَیْهِ وَ لَعَنَهُ وَ دَعَا عَلَیْهِ وَ أَمَّنَ عَلَی دُعَائِهِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ فَهَبَّتِ الرِّیحُ وَ سَارَ الْبِسَاط.
ائمّه (علیهم السلام)- روایت شده است: سلیمان (علیه السلام) بر فرش خود می نشست و در هوا سیر می کرد. روزی از روزها که بر فرش خود در گذر بود و بر فراز زمین کربلا سیر می کرد، باد فرشش را سه دور چنان چرخاند که سلیمان (علیه السلام) از سقوط در هراس افتاد. سپس باد آرام گرفت و فرش او بر زمین کربلا فرود آمد. سلیمان (علیه السلام) به باد فرمود: «چرا ایستادی»؟ باد عرض کرد: «بر این زمین، حسین (علیه السلام) کشته می‌شود». سلیمان (علیه السلام) فرمود: «حسین (علیه السلام) کیست»؟ باد عرض کرد: «حسین (علیه السلام) فرزند زاده‌ی محمّد مختار (صلی الله علیه و آله) و فرزند علی (علیه السلام)، حیدر کرّار است». سلیمان (علیه السلام) فرمود: «قاتل او کیست»؟ باد عرض‌کرد: «قاتل او یزید است که آسمانیان و زمینیان همه او را لعنت می‌کنند و لعنت خدا بر او باد»! آنگاه سلیمان (علیه السلام) دست به‌سوی آسمان گشود و یزید را لعنت و نفرین کرد و تمامی انسان ها و جن ها آمین گفتند؛ سپس باد وزیدن گرفت و فرش را به حرکت درآورد.
The Imams (peace be upon them): It has been narrated: Sulayman (peace be upon him) would sit upon his carpet and travel through the air. One day, as he was passing over the land of Karbala, the wind spun his carpet three times such that Sulayman (peace be upon him) feared falling. Then the wind became still and his carpet came down on the land of Karbala. Sulayman (peace be upon him) said to the wind: "Why did you stop?" The wind said: "On this land, Husayn (peace be upon him) will be killed." Sulayman (peace be upon him) said: "Who is Husayn (peace be upon him)?" The wind said: "Husayn (peace be upon him) is the grandson of Muhammad al-Mukhtar (peace be upon him and his family) and the son of Ali (peace be upon him), Haydar al-Karrar." Sulayman (peace be upon him) said: "Who is his killer?" The wind said: "His killer is Yazid, whom the dwellers of the heavens and the earth all curse, and may the curse of Allah be upon him!" Then Sulayman (peace be upon him) raised his hands towards the heavens and cursed and invoked against Yazid, and all the humans and jinn said Amin. Then the wind blew and set the carpet in motion.
ઈમામો (અલયહેમુસ્સલામ): રિવાયત થઈ છે: સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) પોતાની ગાલીચા પર બેસતા હતા અને હવામાં સફર કરતા હતા. એક દિવસ જ્યારે તેઓ પોતાની ગાલીચા પર સફર કરી રહ્યા હતા અને કરબલાની ધરતી ઉપરથી પસાર થઈ રહ્યા હતા, ત્યારે પવને તેમની ગાલીચાને એવી રીતે ત્રણ વાર ફેરવી કે સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ) પડી જવાના ભયમાં આવી ગયા. પછી પવન શાંત થયો અને તેમની ગાલીચા કરબલાની ધરતી પર ઉતરી આવી. સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ પવનને ફરમાવ્યું: "તું કેમ ઊભો રહી ગયો?" પવને અરજ કરી: "આ ધરતી પર હુસયન (અલયહિસ્સલામ) શહીદ કરવામાં આવશે." સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "હુસયન (અલયહિસ્સલામ) કોણ છે?" પવને અરજ કરી: "હુસયન (અલયહિસ્સલામ) મુહમ્મદ મુખ્તાર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ના દોહિત્ર અને અલી (અલયહિસ્સલામ), હૈદરે કર્રારના ફરઝંદ છે." સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: "તેમનો કાતિલ કોણ છે?" પવને અરજ કરી: "તેમનો કાતિલ યઝીદ છે જેને આસમાનવાળા અને ઝમીનવાળા બધા લાનત કરે છે, અને અલ્લાહની લાનત તેના પર થાય!" ત્યાર બાદ સુલયમાન (અલયહિસ્સલામ)એ આસમાન તરફ હાથ ઊંચા કર્યા અને યઝીદ પર લાનત અને બદદુઆ કરી, અને તમામ ઈન્સાનો અને જિન્નાતોએ આમીન કહ્યું; પછી પવન વાવા લાગ્યો અને ગાલીચાને હલનચલનમાં લાવ્યો.