سورة ص

Verse 88 of 88

38:88

وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حينٍ

و به يقين خبر [پيروزى] آن را بعد از مدّتى خواهيد دانست.

And most certainly you will come to know about it after a time.

અને થોડા દિવસ પછી તમો સૌને તેની હકીકતની ખબર પડી જશે.**

الباقر (علیه السلام) Imam Baqir (peace be upon him) ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ أَبِی‌حَمْزَهًَْ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ قَالَ عِنْدَ خُرُوجِ الْقَائِمِ (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

امام باقر (علیه السلام)- ابوحمزه گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ، [یعنی] هنگام خروج حضرت قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

Imam Baqir (peace be upon him): Abu Hamza said: Imam Baqir (peace be upon him) said: وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ [And most certainly you will come to know about it after a time], [meaning] at the time of the rising of al-Qa'im (may Allah hasten his noble reappearance).

ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ): અબૂહમ્ઝા કહે છે: ઇમામ બાકિર (અલયહિસ્સલામ)એ ફરમાવ્યું: وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ [અને ચોક્કસ તમે તેની ખબર થોડા સમય પછી જાણી લેશો], [એટલે કે] હઝરત કાઇમ (અજ્જલલ્લાહો તઆલા ફરજહુશ્શરીફ)ના ખુરૂજ [પ્રગટ થવા] સમયે.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

فِی قَولِهِ ... وَ لَتَعْلَمُنَّ یَا مَعْشَرَ الْمُشْرِکِینَ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ یُرِیدُ عِنْدَ الْمَوْتِ وَ بَعْدَ الْمَوْتِ یَوْمَ الْقِیَامَهًْ.

ابن‌عبّاس ( وَ لَتَعْلَمُنَّ یعنی ای گروه مشرکان! نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ یعنی هنگام مرگ و پس از مرگ در روز قیامت .

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): وَ لَتَعْلَمُنَّ [And most certainly you will come to know] means: O company of polytheists! نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ [about it after a time] means: at the time of death and after death on the Day of Resurrection.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ لَتَعْلَمُنَّ [અને ખરેખર તમે જાણી લેશો]નો અર્થ છે: ઓ મુશરિકોના સમૂહ! نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ [તેની ખબર થોડા સમય પછી]નો અર્થ છે: મૃત્યુ સમયે અને મૃત્યુ પછી કયામતના દિવસે.

أمیرالمؤمنین (علیه السلام) Imam Ali, Commander of the Faithful (peace be upon him) ઇમામ અલી, અમીરુલ મોઅમેનીન (અલયહિસ્સલામ)

عَنْ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌سِیرِینَ قَالَ سَمِعْتُ غَیْرَ وَاحِدٍ مِنْ مَشِیخَهًِْ أَهْلِ الْبَصْرَهًِْ یَقُولُون لَمَّا فَرَغَ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) مِنْ حَرْبِ الْجَمَلِ عُرِضَ لَهُ مَرَضٌ وَ حَضَرَتِ الْجُمُعَهًُْ فَتَأَخَّرَ عَنْهَا وَ قَالَ لِابْنِهِ الْحَسَنِ انْطَلِقْ یَا بُنَیَّ فَاجْمَعْ بِالنَّاسِ فَأَقْبَلَ الْحَسَنُ (علیه السلام) إِلَی الْمَسْجِدِ فَلَمَّا اسْتَقَلَّ عَلَی الْمِنْبَرِ حَمِدَ اللَّهَ وَ أَثْنَی عَلَیْهِ وَ تَشَهَّدَ وَ صَلَّی عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ قَالَ أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ اخْتَارَنَا لِنُبُوَّتِهِ وَ اصْطَفَانَا عَلَی خَلْقِهِ وَ أَنْزَلَ عَلَیْنَا کِتَابَهُ وَ وَحْیَهُ وَ ایْمُ اللَّهِ لَا یَنْتَقِصُنَا أَحَدٌ مِنْ حَقِّنَا شَیْئاً إِلَّا یَنْقُصُهُ اللَّهُ فِی عَاجِلِ دُنْیَاهُ وَ آجِلِ آخِرَتِهِ وَ لَا یَکُونُ عَلَیْنَا دَوْلَهًٌْ إِلَّا کَانَتْ لَنَا الْعَاقِبَهًُْ وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ ثُمَّ جَمَعَ بِالنَّاسِ وَ بَلَغَ أَبَاهُ کَلَامُهُ فَلَمَّا انْصَرَفَ إِلَی أَبِیهِ (علیه السلام) نَظَرَ إِلَیْهِ فَمَا مَلَکَ عَبْرَتَهُ أَنْ سَالَتْ عَلَی خَدَّیْهِ ثُمَّ اسْتَدْنَاهُ إِلَیْهِ فَقَبَّلَ بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَ قَالَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللهُ سَمِیعٌ عَلِیم.

امام علی (علیه السلام)- محمدبن‌سیرین گوید: از شماری مشایخ بصره شنیدم که می گفتند: «زمانی که امام علی‌بن‌ابی طالب (علیه السلام) از جنگ جمل فارغ شد مریضی بر وی عارض گشت. روز جمعه شد امّا به علّت بیماری نتوانست برای نماز جمعه در مسجد حاضر شود لذا به پسر خود حسن (علیه السلام) فرمود: «ای پسرم به مسجد برو و برای مردم نماز جمعه ادا کن. حسن (علیه السلام) به مسجد آمد و پس از استقرار بر منبر، حمد و ثنای الهی را به جای آورد و شهادت به یگانگی خداوند داد و پس از صلوات بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ای مردم، خداوند ما را برای نبوت انتخاب نموده و بر مردم برگزیده است و قرآن و وحی خود را بر ما نازل کرده است. به خدا قسم هرکس چیزی از حق ما را غصب کند بدون تردید خداوند آن را در دنیا و آخرت از او بازپس خواهد گرفت. هر دولت و حکومتی علیه ما باشد در نهایت حق و پیروزی از آن ماست. و به یقین خبر [پیروزی] آن را بعد از مدّتی خواهید دانست. سپس برای مردم نماز جمعه را اقامه کرد و سخنانش به پدرش رسید. وقتی حسن (علیه السلام) نزد پدرش رفت، امام علی (علیه السلام) به وی نگاه کرد و اشک بر گونه اش جاری شد. از او خواست که نزدیک تر شود لذا بین دو چشمان وی را بوسید و فرمود: «پدر و مادرم به فدایت ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللهُ سَمِیعٌ عَلِیم فرزندانی که بعضی از آنان از نسل بعضی دیگرند، و خداوند شنوای داناست».

Imam Ali (peace be upon him): Muhammad ibn Sirin said: I heard from a number of the elders of Basra who said: When Imam Ali ibn Abi Talib (peace be upon him) finished the Battle of the Camel, an illness befell him. Friday came, but due to his illness he was unable to be present in the mosque for the Friday prayer, so he said to his son Hasan (peace be upon him): 'O my son, go to the mosque and lead the Friday prayer for the people.' Hasan (peace be upon him) came to the mosque, and after settling on the pulpit, he offered praise and thanks to Allah, bore witness to the oneness of Allah, and after sending salutations upon the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), said: 'O people, Allah has chosen us for prophethood and preferred us over the people, and has sent down His Qur'an and revelation upon us. By Allah, whoever usurps anything of our right, without doubt Allah will take it back from him in this world and the hereafter. Every state and government that stands against us, in the end truth and victory belong to us. And most certainly you will come to know the news [of that victory] after a time.' Then he led the Friday prayer for the people, and his words reached his father. When Hasan (peace be upon him) went to his father, Imam Ali (peace be upon him) looked at him and tears flowed down his cheeks. He asked him to come closer, then kissed him between his eyes and said: 'May my father and mother be sacrificed for you, ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللهُ سَمِیعٌ عَلِیم [offspring, some of them from others, and Allah is All-Hearing, All-Knowing].'

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): મુહમ્મદ બિન સીરીન કહે છે: મેં બસરાના કેટલાક વડીલો પાસેથી સાંભળ્યું કે તેઓ કહેતા હતા: જ્યારે ઇમામ અલી બિન અબી તાલિબ (અલયહિસ્સલામ) જંગે જમલથી ફારિગ થયા, ત્યારે તેમને બીમારી લાગુ પડી. શુક્રવારનો દિવસ આવ્યો પણ બીમારીના કારણે તેઓ મસ્જિદમાં જુમ્આની નમાઝ માટે હાજર થઈ શક્યા નહીં, તેથી તેમણે પોતાના પુત્ર હસન (અલયહિસ્સલામ)ને કહ્યું: 'ઓ મારા પુત્ર! મસ્જિદમાં જાઓ અને લોકો માટે જુમ્આની નમાઝ અદા કરો.' હસન (અલયહિસ્સલામ) મસ્જિદમાં આવ્યા અને મિમ્બર પર બિરાજ્યા પછી અલ્લાહની હમ્દ અને સના કરી, અલ્લાહની એકતાની ગવાહી આપી, અને રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર દરૂદ મોકલ્યા બાદ ફરમાવ્યું: 'ઓ લોકો! અલ્લાહે અમને નબુવ્વત માટે પસંદ કર્યા છે અને લોકો પર બરગુઝીદા કર્યા છે, અને પોતાનો કુરઆન અને વહી અમારા પર નાઝિલ કરી છે. અલ્લાહની કસમ! જે કોઈ પણ અમારા હકમાંથી કંઈ ગસબ કરશે, નિઃશંક અલ્લાહ તેને દુનિયા અને આખિરતમાં તેની પાસેથી પાછું લેશે. જે પણ સરકાર અને હુકૂમત અમારી વિરુદ્ધ હોય, અંતે હક અને વિજય અમારો જ છે. અને ખરેખર તમે થોડા સમય પછી તેની [વિજયની] ખબર જાણી લેશો.' પછી તેમણે લોકો માટે જુમ્આની નમાઝ કાયમ કરી, અને તેમની વાતો તેમના પિતા સુધી પહોંચી. જ્યારે હસન (અલયહિસ્સલામ) પોતાના પિતા પાસે ગયા, તો ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ)એ તેમની તરફ જોયું અને તેમના ગાલો પર આંસુ વહી નીકળ્યા. તેમણે તેમને પોતાની નજીક બોલાવ્યા અને તેમની બંને આંખો વચ્ચે ચુંબન કર્યું અને ફરમાવ્યું: 'મારા માતા-પિતા તમારા પર કુરબાન, ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللهُ سَمِیعٌ عَلِیم [એવા સંતાનો કે તેમાંના કેટલાક બીજા કેટલાકની નસ્લમાંથી છે, અને અલ્લાહ સાંભળનાર જાણનાર છે].'

یَا أَهْلَ الْعِرَاقِ فَإِنَّمَا أَنْتُمْ کَالْمَرْأَهًِْ الْحَامِلِ حَمَلَتْ فَلَمَّا أَتَمَّتْ أَمْلَصَتْ وَ مَاتَ قَیِّمُهَا وَ طَالَ تَأَیُّمُهَا وَ وَرِثَهَا أَبْعَدُهَا. أَمَا وَ اللَّهِ مَا أَتَیْتُکُمُ اخْتِیَاراً وَ لَکِنْ جِئْتُ إِلَیْکُمْ سَوْقاً وَ لَقَدْ بَلَغَنِی أَنَّکُمْ تَقُولُونَ عَلِیٌّ یَکْذِبُ قَاتَلَکُمُ اللَّهُ تَعَالَی فَعَلَی مَنْ أَکْذِبُ أَ‌عَلَی اللَّهِ فَأَنَا أَوَّلُ مَنْ آمَنَ بِهِ أَمْ عَلَی نَبِیِّهِ فَأَنَا أَوَّلُ مَنْ صَدَّقَهُ کَلَّا وَ اللَّهِ لَکِنَّهَا لَهْجَهًٌْ غِبْتُمْ عَنْهَا وَ لَمْ تَکُونُوا مِنْ أَهْلِهَا وَیْلُ أُمِّهِ کَیْلًا بِغَیْرِ ثَمَنٍ لَوْ کَانَ لَهُ وِعَاءٌ وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ.

امام علی (علیه السلام)- ای مردم عراق! همانا شما به زن بارداری می‌مانید که در آخرین روزهای بارداری جنین خود را سقط کند و سرپرستش بمیرد و زمانی طولانی بی‌شوهر ماند و دورترین اشخاص ارثش را ببرد. بدانید، به خدا قسم! آمدنم به‌سوی شما از روی اختیار نبود بلکه به‌طرف دیار شما کشانده شدم، به من خبر دادند که می‌گویید: علی (علیه السلام) دروغ می‌گوید! پس وای بر شما بر چه کسی دروغ بستم آیا بر خدا افترا زدم؟ با آنکه نخستین شخص از مسلمانان من بودم که او را عبادت کرده و به یگانگی شناختم. یا به رسول او دروغ نسبت دادم؟ با آنکه من نخستین کسی بودم که به او ایمان آوردم و نبوّتش را تصدیق کرده و او را یاری نمودم! نه، به خدا هرگز! آنچه گفتم واقعیّتی است که شما از دانستن آن دورید و شایستگی درک آن را ندارید مادرتان در سوگ شما زاری کند و وای، وای، سر دهد. پیمانه‌ی علم را به شما به رایگان بخشیدم اگر ظرفیّت داشته باشید. و به یقین خبر [پیروزی] آن را بعد از مدّتی خواهید دانست.

Imam Ali (peace be upon him): O people of Iraq! Indeed you are like a pregnant woman who, in the last days of her pregnancy, miscarries her fetus, whose guardian dies, who remains husbandless for a long time, and whose most distant relatives inherit from her. Know that, by Allah, my coming to you was not by choice, but I was driven to your land. It was reported to me that you say: Ali (peace be upon him) lies! Woe to you — against whom have I lied? Have I fabricated against Allah? While I was the first of the Muslims to worship Him and to know Him as One. Or did I attribute a lie to His Messenger? While I was the first who believed in him, affirmed his prophethood and aided him! No, by Allah, never! What I have said is a reality from which you are far from knowing, and you do not have the capacity to grasp it. May your mothers wail over you in mourning, and cry woe, woe! I have given you the measure of knowledge freely, if only you had the capacity to hold it. And most certainly you will come to know the news [of its victory] after a time.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): ઓ ઇરાકના લોકો! ખરેખર તમે તે ગર્ભવતી સ્ત્રી જેવા છો કે જે ગર્ભાવસ્થાના છેલ્લા દિવસોમાં પોતાના ગર્ભને પાડી નાખે, અને તેનો સરપરસ્ત મૃત્યુ પામે, અને લાંબા સમય સુધી પતિ વગર રહે, અને તેના સૌથી દૂરના લોકો તેનો વારસો લઈ જાય. જાણી લો, અલ્લાહની કસમ! તમારી તરફ મારું આવવું પસંદગીથી ન હતું, બલ્કે તમારા વતન તરફ મને ખેંચી લાવવામાં આવ્યો. મને ખબર આપવામાં આવી કે તમે કહો છો: અલી (અલયહિસ્સલામ) જૂઠ બોલે છે! તો તમારા પર અફસોસ, મેં કોના પર જૂઠ બોલ્યું? શું મેં અલ્લાહ પર જૂઠ બાંધ્યું? જ્યારે કે મુસલમાનોમાંથી હું પહેલો હતો કે જેણે તેની ઇબાદત કરી અને તેને એક તરીકે ઓળખ્યો. અથવા મેં તેના રસૂલ પર જૂઠ મન્સૂબ કર્યું? જ્યારે કે હું પહેલો હતો કે જેણે તેમના પર ઈમાન લાવ્યો અને તેમની નબુવ્વતની તસ્દીક કરી અને તેમની મદદ કરી! ના, અલ્લાહની કસમ, હરગિઝ નહીં! જે મેં કહ્યું તે એક વાસ્તવિકતા છે કે જેને જાણવાથી તમે દૂર છો અને તેને સમજવાની લાયકાત તમારામાં નથી. તમારી માતાઓ તમારા સોગમાં રડે અને વાય, વાય પોકારે. મેં ઇલ્મનું પાત્ર તમને મફતમાં આપ્યું, જો તમારામાં તેની ક્ષમતા હોય. અને ખરેખર તમે થોડા સમય પછી તેની [વિજયની] ખબર જાણી લેશો.

یَا أَهْلَ الْکُوفَهًِْ أُخْبِرُکُمْ بِمَا یَکُونُ قَبْلَ أَنْ یَکُونَ، لِتَکُونُوا مِنْهُ عَلَی حَذَرٍ، وَ لِتُنْذِرُوا بِهِ مَنِ اتَّعَظَ وَ اعْتَبَرَ. کَأَنِّی بِکُمْ تَقُولُونَ إِنَّ عَلِیّاً یَکْذِبُ کَمَا قَالَتْ قُرَیْشٌ لِنَبِیِّهَا وَ سَیِّدِهَا نَبِیِّ الرَّحْمَهًِْ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌عَبْدِ‌اللَّهِ حَبِیبِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله). فَیَا وَیْلَکُمْ، فَعَلَی مَنْ أَکْذِبُ أَ‌عَلَی اللَّهِ فَأَنَا أَوَّلُ مَنْ عَبَدَ اللَّهَ وَ وَحَّدَهُ، أَمْ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَأَنَا أَوَّلُ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ صَدَّقَهُ وَ نَصَرَهُ. کَلَّا وَ لَکِنَّهَا لَهْجَهًُْ خُدْعَهًٍْ کُنْتُمْ عَنْهَا أَغْبِیَاءَ. وَ الَّذِی فَلَقَ الْحَبَّهًَْ وَ بَرَأَ النَّسَمَهًَْ، لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهَا بَعْدَ حِینٍ، وَ ذَلِکَ إِذَا صَیَّرَکُمْ إِلَیْهَا جَهْلُکُمْ، وَ لَا یَنْفَعُکُمْ عِنْدَهَا عِلْمُکُمْ.

امام علی (علیه السلام)- ای مردم کوفه! من شما را بدانچه خواهد شد، پیش از آنکه بشود آگاه می‌کنم تا از آن برحذر باشید و تا به سبب آن بترسد آن کس که پند و عبرت گیرد، گویا می‌بینم شما را که می‌گویید: علی (علیه السلام) دروغ می‌گوید، چنانچه قریش به پیغمبر خود و بزرگشان پیغمبر رحمت؛ محمّدبن‌عبدالله (صلی الله علیه و آله) دوست خدا می‌گفتند، پس ای وای بر شما! بر که دروغ می‌گویم؟ آیا بر خدا دروغ می‌بندم؟ من که اوّل کسی هستم که او را پرستش کرده و به یگانگی او را شناخته‌ام، یا به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) دروغ می‌بندم؟ من که نخستین کس هستم که به او ایمان آورده و تصدیقش نموده یاریش کردم، سوگند به خدا! چنین نیست [که شما می‌گویید] بلکه سخنانی است بازدارنده که شما را بدان نیازی نیست (سخنان من شما را از این کردار ناهنجار باز می‌دارد و البتّه شما بدان نیازی ندارید) سوگند به آن‌که دانه را شکافت و انسان را آفرید که هرآینه راستی گفتار مرا پس از این خواهید دانست و این در آن زمانی است که نادانی‌هایتان شما را بدانجا برد و آن هنگام دانایی شما سودتان ندهد».

Imam Ali (peace be upon him): O people of Kufa! I inform you of what will come to pass before it happens, so that you may be on your guard against it, and so that through it the one who takes admonition and lesson may be warned. It is as though I see you saying: 'Ali (peace be upon him) lies,' just as Quraysh said to their own Prophet and their master, the Prophet of Mercy, Muhammad ibn Abd Allah (peace be upon him and his family), the beloved of Allah. So woe unto you! Against whom would I fabricate lies? Would I lie against Allah, when I am the first who worshipped Him and knew Him in His oneness? Or would I lie against the Messenger of Allah (peace be upon him and his family), when I am the first who believed in him and affirmed him and supported him? By Allah! It is not so [as you say], but rather these are words of restraint which you have no need of (my words restrain you from this improper conduct, though you have no need of them). By the One who split the seed and created humankind, you will most certainly come to know the truth of my speech after this, and that is at the time when your ignorance will drive you to it, and then your knowledge will not benefit you.

ઇમામ અલી (અલયહિસ્સલામ): હે કૂફાના લોકો! હું તમને એ વાતોથી, જે થવાની છે, તે થાય તે પહેલાં જ ખબરદાર કરું છું જેથી તમે તેનાથી સાવચેત રહો અને જે વ્યક્તિ પંડ અને ઇબરત લે તે તેના કારણે ડરે. જાણે હું તમને જોઉં છું કે તમે કહો છો: 'અલી (અલયહિસ્સલામ) જૂઠું બોલે છે,' જેમ કુરૈશે પોતાના પયગંબર અને પોતાના સરદાર, રહમતના પયગંબર, અલ્લાહના પ્યારા મુહમ્મદ બિન અબ્દુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ને કહ્યું હતું. તો હાય તમારા પર! હું કોના પર જૂઠ બોલું? શું અલ્લાહ પર જૂઠ બાંધું? જ્યારે કે હું જ પહેલી વ્યક્તિ છું જેણે તેની ઇબાદત કરી અને તેને એક તરીકે ઓળખ્યો, અથવા શું હું અલ્લાહના રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) પર જૂઠ બાંધું? જ્યારે કે હું જ પ્રથમ વ્યક્તિ છું જેણે તેમના પર ઈમાન લાવ્યો અને તેમની તસ્દીક કરી અને તેમની મદદ કરી. અલ્લાહની કસમ! એવું નથી [જેવું તમે કહો છો], બલ્કે એ તો રોકનારી વાતો છે જેની તમને જરૂર નથી (મારી વાતો તમને આ અયોગ્ય કૃત્યથી રોકે છે અને અલબત્ત તમને તેની જરૂર નથી). તે ઝાતની કસમ જેણે દાણાને ફાડ્યો અને ઇન્સાનને પેદા કર્યો, ખરેખર તમે મારી વાતની સચ્ચાઈને આ પછી જાણશો, અને એ તે સમયે હશે જ્યારે તમારી નાદાનીઓ તમને ત્યાં લઈ જશે, અને તે વખતે તમારી જાણકારી તમને ફાયદો નહીં આપે.

الرّسول (صلی الله علیه و آله) The Prophet (peace be upon him and his family) રસૂલ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)

کَنْزُ الْکَرَاجُکِیِّ، قَالَ: کَانَ أَکْثَمُ‌بْنُ‌صَیْفِیٍّ الْأَسَدِیُّ حَکِیماً مُقَدَّما ... فَکَتَبَ إِلَیْهِ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی أَکْثَمَ‌بْنِ‌صَیْفِیٍّ أَحْمَدُ اللَّهَ إِلَیْکَ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِی أَنْ أَقُولَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَقُولُهَا وَ آمُرُ النَّاسَ بِهَا الْخَلْقُ خَلْقُ اللَّهِ وَ الْأَمْرُ کُلُّهُ لِلَّهِ خَلَقَهُمْ وَ أَمَاتَهُمْ وَ هُوَ یَنْشُرُهُمْ وَ إِلَیْهِ الْمَصِیرُ أَدَّبْتُکُمْ بِآدَابِ الْمُرْسَلِینَ وَ لَتُسْأَلُنَّ عَنِ النَّبَإِ الْعَظِیمِ وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- در کنز الکراجکی آمده: پیامبر (صلی الله علیه و آله) به اکثم‌بن‌صیفی اسدی نوشت: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ این نامه‌ای است از محمّد پیغمبر خدا، به اکثم‌بن‌صیفی. من ستایش خدا را به تو القا می‌کنم، خداوند به من فرمان داده که بگویم: جز خدای یگانه خدایی نیست. هم خود بگویم و هم مردم را به گفتن آن وادارم. مردم همه بندگان خدایند و هر کاری بسته به نظر اوست. آن‌ها را می‌آفریند و می‌میراند و در روی زمین پراکنده می‌سازد و بازگشت همه به‌سوی اوست. شما را به آداب پیغمبران (علیهم السلام) تربیت می‌نمایم و به زودی از شما امر عظیمی را می‌پرسند و خبر آن را از این پس خواهی دانست، وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ.

The Prophet (peace be upon him and his family): In Kanz al-Karajaki it is reported: The Prophet (peace be upon him and his family) wrote to Aktham ibn Sayfi al-Asadi: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ [In the name of Allah, the Most Gracious, the Most Merciful]. This is a letter from Muhammad, the Messenger of Allah, to Aktham ibn Sayfi. I convey to you the praise of Allah. Allah has commanded me to say: There is no god but Allah, the One. I say it myself and I also urge people to say it. All people are servants of Allah, and every affair depends on His will. He creates them and causes them to die and disperses them upon the earth, and to Him is the return of all. I train you in the manners of the prophets (peace be upon them), and soon you will be asked about a great matter, and you will come to know its news hereafter, وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ [And most certainly you will come to know about it after a time].

પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ): કન્ઝુલ કરાજકીમાં આવ્યું છે: પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)એ અકસમ બિન સૈફી અસદીને લખ્યું: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ [અલ્લાહના નામથી જે અત્યંત કૃપાળુ અને દયાળુ છે]. આ પત્ર છે મુહમ્મદ, અલ્લાહના પયગંબર તરફથી, અકસમ બિન સૈફી તરફ. હું અલ્લાહની પ્રશંસા તારા સુધી પહોંચાડું છું. અલ્લાહે મને હુકમ આપ્યો છે કે હું કહું: અલ્લાહ સિવાય કોઈ ઇલાહ નથી. હું પોતે પણ કહું અને લોકોને પણ તેને કહેવાની આજ્ઞા આપું. બધા લોકો અલ્લાહના બંદા છે અને દરેક કાર્ય તેની ઇચ્છા પર આધારિત છે. તે તેમને પેદા કરે છે અને મારે છે અને ધરતી પર ફેલાવે છે અને બધાની પરત ફરવાની જગ્યા તેની તરફ છે. હું તમને પયગંબરો (અલયહેમુસ્સલામ)ના આદાબથી તર્બિયત આપું છું અને જલ્દી જ તમારાથી એક મહાન બાબત વિશે પૂછવામાં આવશે અને તેની ખબર તું આ પછી જાણશે, وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ [અને ખરેખર તમે તેની ખબર સમય પછી જાણશો].

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) Ibn Abbas (may Allah have mercy on him) ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહે અલયહે)

وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ أَیْ لَتَعْلَمُنَّ یَا کُفَّارَ مَکَّهًَْ صِدْقَهُ بَعْدَ الْمَوْتِ.

ابن‌عبّاس ( وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حینٍ یعنی ای کافران مکّه! به صداقت و راستی گفتار و دعوت پیامبر (صلی الله علیه و آله)، بعد از مرگتان علم خواهید یافت.

Ibn Abbas (may Allah have mercy on him): وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حینٍ [And most certainly you will come to know about it after a time] — meaning: O disbelievers of Mecca! You will come to know the truth and veracity of the Prophet's (peace be upon him and his family) speech and call after your deaths.

ઇબ્ને અબ્બાસ (રહમતુલ્લાહિ અલયહિ): وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حینٍ [અને ખરેખર તમે તેની ખબર સમય પછી જાણશો] યાની હે મક્કાના કાફિરો! પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની વાત અને દાવતની સચ્ચાઈ અને સત્યતાની ખબર તમે તમારી મૃત્યુ પછી પ્રાપ્ત કરશો.