قَالَ سُوَیْدُبْنُغَفَلَهًْ لَمَّا مَرِضَتْ فَاطِمَهًُْ (سلام الله علیها) الْمَرْضَهًَْ الَّتِی تُوُفِّیَتْ فِیهَا اجْتَمَعَ إِلَیْهَا نِسَاءُ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ یَعُدْنَهَا فَقُلْنَ لَهَا کَیْفَ أَصْبَحْتِ مِنْ عِلَّتِکِ یَا ابْنَهًَْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَحَمِدَتِ اللَّهَ وَ صَلَّتْ عَلَی أَبِیهَا (صلی الله علیه و آله) ثُمَّ قَالَتْ أَصْبَحْتُ وَ اللَّهِ عَائِفَهًًْ لِدُنْیَاکُنَّ قَالِیَهًًْ لِرِجَالِکُنَّ لَفَظْتُهُمْ بَعْدَ أَنْ عَجَمْتُهُمْ وَ شَنَأْتُهُمْ بَعْدَ أَنْ سَبَرْتُهُم ... مَا الَّذِی نَقَمُوا مِنْ أَبِی‌الْحَسَنِ (علیه السلام) نَقَمُوا مِنْهُ وَ اللَّهِ نَکِیرَ سَیْفِهِ وَ قِلَّهًَْ مُبَالَاتِهِ بِحَتْفِهِ وَ شِدَّهًَْ وَطْأَتِهِ وَ نَکَالَ وَقْعَتِهِ وَ تَنَمُّرَهُ فِی ذَاتِ اللَّهِ وَ تَاللَّهِ لَوْ مَالُوا عَنِ الْمَحَجَّهًِْ اللَّائِحَهًِْ وَ زَالُوا عَنْ قَبُولِ الْحُجَّهًِْ الْوَاضِحَهًِْ لَرَدَّهُمْ إِلَیْهَا وَ حَمَلَهُمْ عَلَیْهَا وَ لَسَارَ بِهِمْ سَیْراً سُجُحاً لَا یَکْلُمُ خِشَاشُهُ وَ لَا یَکِلُّ سَائِرُهُ وَ لَا یُمَلُّ رَاکِبُهُ وَ لَأَوْرَدَهُمْ مَنْهَلًا نَمِیراً صَافِیاً رَوِیّاً تَطْفَحُ ضَفَّتَاهُ وَ لَا یَتَرَنَّقُ جَانِبَاهُ وَ لَأَصْدَرَهُمْ بِطَاناً وَ نَصَحَ لَهُمْ سِرّاً وَ إِعْلَاناً وَ لَمْ یَکُنْ یُحَلَّی مِنَ الْغِنَی بِطَائِلٍ وَ لَا یَحْظَی مِنَ الدُّنْیَا بِنَائِلٍ غَیْرَ رَیِّ النَّاهِلِ وَ شُبْعَهًِْ الْکَلِّ وَ لَبَانَ لَهُمُ الزَّاهِدُ مِنَ الرَّاغِبِ وَ الصَّادِقُ مِنَ الْکَاذِبِ وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُری آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لکِنْ کَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما کانُوا یَکْسِبُونَ وَ الَّذِینَ ظَلَمُوا مِنْ هؤُلاءِ سَیُصِیبُهُمْ سَیِّئاتُ ما کَسَبُوا وَ ما هُمْ بِمُعْجِزِینَ أَلَا هَلُمَّ فَاسْتَمِعْ وَ مَا عِشْتَ أَرَاکَ الدَّهْرَ عَجَباً وَ إِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ لَیْتَ شَعْرِی إِلَی أَیِّ سِنَادٍ اسْتَنَدُوا وَ عَلَی أَیِّ عِمَادٍ اعْتَمَدُوا وَ بِأَیَّهًِْ عُرْوَهًٍْ تَمَسَّکُوا وَ عَلَی أَیَّهًِْ ذُرِّیَّةٍ أَقْدَمُوا وَ احْتَنَکُوا.
حضرت زهراء (سلام الله علیها)- سویدبن‌غفله گوید: چون فاطمه (سلام الله علیها) بیمار شد به آن بیماری که موجب رحلت آن حضرت گردید به هنگام شدّت‌یافتن بیماریش گروهی از زنان مهاجر و انصار به عیادتش جمع شدند و بر آن حضرت سلام کرده گفتند: «ای دختر رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! وضع بیماریت چگونه است و با آن چه می‌کنی»؟ آن حضرت ستایش خداوند سبحان کرده بر پدرش درود فرستاد، و سپس گفت: «حالم به‌گونه‌ای است که از دنیای شما بسی بیزار و مردانتان را دشمن می‌دارم! حال و قالشان را آزمودم و از آنچه کردند، بسی ناخشنودم و آنان را به کناری نهادم ... چه چیزی سبب گردید تا از علی (علیه السلام) عیبجویی کنند؟ عیب او گفتند؛ زیرا شمشیرش، خویش و بیگانه، شجاع و ترسو نمی‌شناخت. دریافتند که او به مرگ توجّهی ندارد. دیدند که او چگونه بر آن‌ها می‌تازد و آنان را به وادی فنا می‌افکند. و برخی را برای عقوبت و سرمشق دیگران باقی می‌گذارد. به کتاب خدا مسلّط و دانا، و خشم او در راه خوشنودی خداوند بود. به خداوند سوگند اگر از طریق آشکار و نمایان حق منحرف شده از قبول دلایل و حجّت‌های روشن و مبیّن، امتناع می‌نمودند، آنان را به راه مستقیم، هادی و رهنمون می‌شد و از انحراف و اعوجاج آنان جلوگیری می‌نمود. به خداوند سوگند، اگر مردانتان در خارج‌نشدن زمام امور، از دستان علی (علیه السلام) پای می‌فشردند و تدبیر کار را آنچنان که پیامبر (صلی الله علیه و آله) بدو سپرده بود، تحویل او می‌دادند علی (علیه السلام) آن را به سهولت راه می‌برد و این شتر را به سلامت به مقصد می‌رساند، آن‌گونه که حرکت این شتر رنج‌آور نمی‌شد. علی (علیه السلام) آنان را به آبشخوری صاف و مملو و وسیع هدایت می‌کرد که آب از اطرافش سرازیر می‌شد و هرگز رنگ کدورت به خود نمی‌گرفت. او آنان را از این آبشخور سیراب به در می‌آورد. علی (علیه السلام) خیر و نیکی را در نهان و آشکار برای آنان خوش می‌دارد. او اگر بر مسند می‌نشست هرگز بهره‌ای فراوان از بیت المال را به خود اختصاص نمی‌داد و از فزونی و ثروت دنیا جز به مقدار نیاز برداشت نمی‌کرد، به مقدار آبی که تشنگی را فرو نشاند و خوراکی که گرسنگی را برطرف نماید. [در آن هنگام] مرد پارسا، از تشنه حطام دنیا باز شناخته می‌شد و راستگو از دروغگو متمایز می‌گشت، دراین‌صورت ابواب برکات آسمانی و زمین بر آنان گشوده می‌شد. و خداوند به‌زودی آنان را به سبب اعمال و کردارشان مؤاخذه خواهد کرد. و اگر اهل شهرها و آبادی‌ها، ایمان می‌آوردند و تقوا پیشه می‌کردند، برکات آسمان و زمین را بر آن‌ها می‌گشودیم ولی [آن‌ها حق را] تکذیب کردند ما هم آنان را به کیفر اعمالشان مجازات کردیم. ( اعراف/۹۶ ). وَ الَّذِینَ ظَلَمُوا مِنْ هؤُلاءِ سَیُصِیبُهُمْ سَیِّئاتُ ما کَسَبُوا وَ ما هُمْ بِمُعْجِزِینَ بیایید! و بشنوید! روزگار چه طرفه معجونی در نهان دارد و اگر [از چیزی] تعجّب می‌کنی، عجیب گفتار آن‌هاست. ( رعد/۵ ). چه بازیچه‌ها یکی از پس دیگری آشکار می‌سازد. ای کاش می‌دانستم به چه پناهگاهی تکیه داده‌اند؟ و کدامین ستون را پشتیبان گرفته‌اند؟ و به کدامین ریسمان تمسّک جسته‌اند؟ و بر چه خاندانی پیشقدم شده، استیلا جسته‌اند؟
Lady Zahra (peace be upon her) — Suwayd ibn Ghafala said: When Fatimah (peace be upon her) fell ill with the illness that led to her passing, at the time her illness grew severe a group of the women of the Muhajirin and the Ansar gathered to visit her. They greeted her and said: "O daughter of the Messenger of Allah (peace be upon him and his family)! How is your condition in this illness, and how are you bearing it?" She praised Allah the Glorified and sent blessings upon her father, then said: "My condition is such that I am utterly disgusted with your world and I hate your men! I tested their state and their words, and I am deeply displeased with what they have done, and I have cast them aside... What was it that led them to find fault with Ali (peace be upon him)? They faulted him because his sword did not distinguish kin from stranger, brave from coward. They realised that he paid no heed to death. They saw how he charged upon them and cast them into the valley of destruction, and left some as a lesson and warning for others. He was master of and learned in the Book of Allah, and his anger was for the pleasure of Allah. By Allah, had they deviated from the clear and manifest path of truth and refused to accept plain and evident proofs and arguments, he would have guided and led them to the straight path and prevented their deviation and crookedness. By Allah, had your men held firm to not letting the reins of authority slip from the hands of Ali (peace be upon him), and had they handed over to him the management of affairs as the Prophet (peace be upon him and his family) had entrusted it to him, Ali (peace be upon him) would have carried it forward with ease and brought this camel safely to its destination, in such a way that the camel's movement would not have become distressing. Ali (peace be upon him) would have guided them to a clear, full and abundant watering-place, from whose sides water flowed and which never took on the colour of turbidity. He would have led them out from this watering-place well-quenched. Ali (peace be upon him) desired good and kindness for them in secret and in open. Had he been seated upon the seat [of authority], he would never have taken for himself any great share of the public treasury, nor would he have taken from the abundance and wealth of the world beyond what was needed — the amount of water that stills thirst and food that removes hunger. [Then] the pious man would have been distinguished from him who thirsts for the vanities of the world, and the truthful from the liar, and in that case the gates of the blessings of the heavens and the earth would have been opened upon them. And Allah will soon call them to account for their deeds and actions. 'And if the people of the towns had believed and been mindful, We would have opened for them blessings from the sky and the earth; but they denied [the truth], so We seized them for what they used to earn.' (al-A'raf/96). وَ الَّذِینَ ظَلَمُوا مِنْ هؤُلاءِ سَیُصِیبُهُمْ سَیِّئاتُ ما کَسَبُوا وَ ما هُمْ بِمُعْجِزِینَ [And those who are unjust from among these, there shall befall them the evil consequences of what they earn, and they shall not escape.] Come! And listen! What a strange concoction time hides within itself, and if you wonder [at anything], the wonder is their speech (al-Ra'd/5). What playthings it discloses one after another. Would that I knew — upon what refuge have they leaned? And what pillar have they taken as support? And to what rope have they clung? And upon what household have they advanced and taken mastery?"
હઝરત ઝહરા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) — સુવૈદ બિન ગફલહ કહે છે: જ્યારે ફાતિમા (સલામુલ્લાહિ અલયહા) એ બીમારીમાં બીમાર થયાં જે તેમની વફાતનું કારણ બની, અને જ્યારે તેમની બીમારી તીવ્ર બની, ત્યારે મુહાજિર અને અન્સારની સ્ત્રીઓનું એક જૂથ તેમની અયાદત માટે એકત્રિત થયું અને તે હઝરત પર સલામ કરી કહ્યું: "હે રસૂલુલ્લાહ (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ)ની દીકરી! તમારી બીમારીની હાલત કેવી છે અને તમે તેની સાથે શું કરી રહ્યાં છો?" તે હઝરતે અલ્લાહ સુબ્હાનહુની પ્રશંસા કરી અને પોતાના પિતા પર દરૂદ મોકલ્યો, પછી કહ્યું: "મારી હાલત એવી છે કે હું તમારી દુનિયાથી ખૂબ જ બેઝાર છું અને તમારા પુરુષોને દુશ્મન ગણું છું! મેં તેમની હાલત અને વાતોને પરખી અને જે તેમણે કર્યું તેનાથી હું ખૂબ જ નાખુશ છું, અને મેં તેમને એક બાજુ કરી નાખ્યા... શું કારણ હતું જેના લીધે તેઓએ અલી (અલયહિસ્સલામ) પર ઐબ મૂક્યા? તેઓએ તેમનો ઐબ કહ્યો; કારણ કે તેમની તલવાર સ્વજન અને પરાયો, બહાદુર અને કાયર ઓળખતી ન હતી. તેઓએ સમજી લીધું કે તેઓ મૃત્યુની પરવા કરતા નથી. તેઓએ જોયું કે તેઓ કેવી રીતે તેમના પર હુમલો કરે છે અને તેમને ફનાની ખીણમાં ફેંકી દે છે, અને કેટલાકને બીજાઓ માટે સજા અને દાખલો બનાવવા બાકી રાખે છે. તેઓ અલ્લાહની કિતાબ પર છવાયેલા અને જ્ઞાની હતા, અને તેમનો ગુસ્સો અલ્લાહની ખુશનૂદીના માર્ગમાં હતો. અલ્લાહની કસમ, જો તેઓ હકના સ્પષ્ટ અને પ્રગટ માર્ગથી વિચલિત થઈ, સ્પષ્ટ અને પ્રગટ દલીલો અને હુજ્જતોને સ્વીકારવાથી ઈન્કાર કરત, તો તે તેમને સીધા માર્ગ પર હિદાયત આપી લઈ જાત અને તેમની ગુમરાહી અને ટેઢાઈ રોકી લેત. અલ્લાહની કસમ, જો તમારા પુરુષોએ સત્તાની લગામ અલી (અલયહિસ્સલામ)ના હાથોમાંથી ન નીકળવા દેવા પર દૃઢ રહેત અને કારભારનું સંચાલન એ રીતે તેમને સોંપી દેત જેમ પયગંબર (સલ્લલ્લાહો અલયહે વ આલેહી વસલ્લમ) એ તેમને સોંપ્યું હતું, તો અલી (અલયહિસ્સલામ) તેને સહેલાઈથી આગળ ધપાવત અને આ ઊંટને સલામતીથી મંઝિલ સુધી પહોંચાડત, એવી રીતે કે આ ઊંટની ચાલ કષ્ટદાયક ન થાત. અલી (અલયહિસ્સલામ) તેમને એક સ્વચ્છ, ભરપૂર અને વિશાળ આબશખોર (પાણી પીવાના સ્થળ) તરફ હિદાયત આપત જેની આજુબાજુથી પાણી વહેતું અને જે ક્યારેય ડહોળું ન થાત. તેઓ તેમને આ આબશખોરથી તૃપ્ત કરી બહાર લાવત. અલી (અલયહિસ્સલામ) છૂપા અને પ્રગટમાં તેમના માટે ભલાઈ અને નેકી ઈચ્છે છે. જો તેઓ મસ્નદ પર બેસત તો ક્યારેય બૈતુલ માલમાંથી કોઈ મોટો ભાગ પોતાને ફાળવત નહીં અને દુનિયાની વધુ સંપત્તિમાંથી જરૂરિયાત જેટલો જ લેત, એટલા પાણી જેટલો જે તરસ છીપાવે અને એટલા ખોરાક જેટલો જે ભૂખ મિટાવે. [એ સમયે] પરહેજગાર માણસ દુનિયાના તુચ્છ માલ માટે તરસનારાથી અલગ ઓળખાતો અને સાચો જૂઠાથી અલગ પડતો, અને એ સ્થિતિમાં આસમાની અને જમીની બરકતોના દરવાજા તેમના પર ખૂલી જાત. અને અલ્લાહ જલ્દી જ તેમને તેમના કર્મો અને આચરણના કારણે પકડમાં લેશે. 'અને જો શહેરો અને વસ્તીઓવાળા ઈમાન લાવત અને તકવા ઈખ્તિયાર કરત, તો અમે તેમના પર આસમાન અને જમીનની બરકતો ખોલી નાખત, પરંતુ [તેમણે હકને] જૂઠલાવ્યું, તો અમે પણ તેમને તેમના કર્મોની સજા આપી.' (અઅરાફ/૯૬). وَ الَّذِینَ ظَلَمُوا مِنْ هؤُلاءِ سَیُصِیبُهُمْ سَیِّئاتُ ما کَسَبُوا وَ ما هُمْ بِمُعْجِزِینَ [અને આ લોકોમાંથી જેઓએ ઝુલ્મ કર્યો છે, જલ્દી જ તેમને તેમની કમાણીની બુરાઈઓ પહોંચશે અને તેઓ [અલ્લાહને] થાકવી શકનારા નથી.] આવો! અને સાંભળો! ઝમાનો પોતાનામાં કેવું અજીબ મિશ્રણ છુપાવે છે, અને જો તમે [કોઈ વસ્તુ પર] આશ્ચર્ય પામો છો, તો આશ્ચર્યજનક વસ્તુ તેમની વાત છે (રઅદ/૫). કેવાં કેવાં રમકડાં એક પછી એક પ્રગટ કરે છે. કાશ હું જાણતી કે તેઓએ કઈ પનાહગાહ પર ટેકો લીધો છે? અને કયા સ્તંભને ટેકારૂપ બનાવ્યો છે? અને કઈ દોરીને પકડી છે? અને કયા ખાનદાન પર આગળ વધીને પ્રભુત્વ મેળવ્યું છે?"